Znajdź własną drogę

Trzeci tom trylogii Steve’a Perry’ego nie jest może tak dobry jak druga część, która bardzo mi się spodobała, ale nadal warto go przeczytać. Książka jest spójna fabularnie w kontekście poprzednich części. Czyta się ją dobrze, jest emocjonująca, choć momentami trochę chaotyczna. Mam wrażenie, że niektóre wydarzenia toczą się zbyt szybko, na przykład lądowanie na planecie obcych i porwanie królowej przebiegły zdecydowanie zbyt szybko. Jednak można na to przymknąć oko. Zabieg uczynienia Ripley androidem uważam za kontrowersyjny, ale należy pamiętać, że mamy do czynienia z książkowym uniwersum, które nie jest kanoniczne z filmowym. Takie zmiany nie muszą nam przeszkadzać, a nawet mogą być ciekawe. Nie wiadomo jednak, kto stworzył Ellen Ripley w formie androida oraz jakie były motywacje tej osoby, i podejrzewam, że nigdy się tego nie dowiemy, ponieważ trylogia została zakończona. Możliwe, że był to Bishop, gdyż Ripley miała o nim sny oraz dręczące ją dziwne przeczucia z tym związane, ale autor ostatecznie nigdy nie wyjaśnił tego wątku. Druga rzecz, która mi się średnio podobała, to przywiązanie Billie do Amy. Nie rozumiem, skąd takie oddanie i poświęcenie w stosunku do dziewczynki, którą Billie znała tylko z przekazów z Ziemi. Mimo to była w stanie ryzykować własne życie, aby jej pomóc. Mamy tutaj niemalże kalkę zakończenia z “Obcego 2: Decydującego starcia”, gdzie Ripley zeszła do podziemi, aby uratować Newt. Tutaj mamy podobną scenę, kiedy Billie razem z Ripley lądują na Ziemi, aby uratować Amy. Jest to trochę dziwne i ciężko mi zrozumieć takie niczym nie podparte przywiązanie. Chyba że dziewczyna po latach spędzonych w celi w wariatkowie nagle odkryła u siebie instynkt macierzyński. A może autor po prostu chciał by Billie miała jakiś wspólny mianownik z Ripley i podobne motywacje. Scena ta również nie miała sensu, ponieważ mamy do czynienia z setkami tysięcy obcych. Obie kobiety lądują, rozwalają jednego obcego za drugim, przechodzą na drugi statek, ratują dziewczynkę, wracają na swój statek, a po drodze wyrzynają hordy obcych i nie dzieje im się żadna krzywda oprócz drobnych ran i poparzeń. Jest to mało spójne z poprzednimi częściami, gdzie ksenomorfy liczyło się w dziesiątkach lub setkach i były one w stanie wyrzynać całe oddziały komandosów. Tutaj mamy dwie kobiety, które przechodzą przez hordę obcych i nic im się nie dzieje, co jest mało wiarygodne. W końcu dostajemy też wątek miłosny między Billie a Wilksem na co zanosiło się już od drugiego tomu. Wspominałem, że obdarzenie uczuciem starszego faceta, który Billie uratował ma większy fabularny sens niż romans z androidem, o którym ostatecznie Billie szybko zapomniała. Między Billie a Wilksem nie dochodzi do żadnego zbliżenia, ale ich słowa oraz spojrzenia pod koniec książki są jednoznaczne i możemy się łatwo domyślić co wydarzyło się potem. Nie lubię wątków romantycznych wciskanych na siłę do chociażby horrorów sci-fi, gdzie po mojemu nie są potrzebne, ale ten wątek faktycznie dało się jakoś sensownie usprawiedliwić. Pomijając kwestie, które średnio przypadły mi do gustu, trzeci tom oraz cała trylogia prezentuje się całkiem nieźle. Należy pamiętać, że pierwszy tom jest bardzo zniechęcający, ale warto dać tej trylogii szansę. Drugi tom jest bardzo dobry, a trzeci, choć nie tak dobry jak drugi, jest udanym zwieńczeniem trylogii. Myślę, że warto sięgnąć po te trzy pozycje, jeśli jest się fanem “Obcego” i chce się poszerzyć wiedzę związaną z tym uniwersum.

Dosyć dobra antologia. Może nie wszystkie opowiadania były super "potworne", ale jednak wciągająca. Czyta się ją całkiem przyjemnie. Dodatkowo grafiki wstawione przez wydawnictwo idealnie dopełniają opowiadania. Nie przepadam za antologią, bo nigdy nie wiadomo do końca czego się po niej spodziewać. Jednak ta była całkiem dobra :)

Książka zdecydowanie lepsza niż gra o tym samym tytule. Cieniutka, łatwo przyswajalna z ciekawą przygodą i postaciami z których tak naprawdę wyróżnia się tylko czarodziej. Chociaż osobiście ja polubiłam Dragę. Książkę czytałam dość dawno ale do tej pory nie wiem, czy Shanhaevel jest mrocznym elfem czy też nie...

Wciągająca, ale mniej niż pierwsza część. Główny bohater lekko denerwuje, ale to tylko znaczy, że jest dobrze napisany. Akcja dalej pcha Sama "Twista" Vernera w towarzystwo Shadowrunnerów, kolejne korporacje i działania pod przykrywką. Tu widzimy jednak inny kawałek świata niż Seattle. Książka przeczytana po angielsku.

Szalona przygoda w szalonym świecie z intrygującym filozoficznym zwieńczeniem. Fabuła "Udręki" rozgrywa się w jednym z najciekawszych uniwersów fantastycznych z jakim miałem do czynienia - Wieloświat jest ekstrawagancki, turpistyczny, chaotyczny, niejasny, i wszystko to działa na jego korzyść. Pomaga też język powieści - jest nietypowy i wyraźnie stanowi nieprzypadkową część świata przedstawionego. Szczęśliwie uniwersum nie jest też jedynie interesującym tłem dla miałkiej opowieści - główni bohaterowie to angażujące, budzące sympatię postaci, których losy można śledzić ze szczerą ciekawością. Na to wszystko los najważniejszego z nich - Thane'a - okazuje się ciekawą egzystencjalną metaforą, która może urodzić kilka wartościowych pytań. Z pierwowzorem growym nie jestem zaznajomiony i oceniając powieść bez tego kontekstu, uważam, że to kawał dobrej fantastyki. Wieloświat i historię Thane'a odkrywa się z przyjemnością i chciałoby się do tego uniwersum wracać.

Po tylu latach nareszcie kawałek prozy ze świata "Shadowrun". Zaczęło się od systemu RPG, który stworzono w USA w 1989 roku. Po kilku latach poznałem go na łamach czasopisma "Magia i Miecz". Zarówno podręcznik jak i karcianka były trudno osiągalne... drogie i po angielsku, dlatego system pozostawał w sferze wyobrażeń, budowanych przez artykuły w "Magii". Fajnie, że stworzono dwie gry na PC, to to klimat wręcz niezwykły - połączenie magii/fantasy z cyberpunkiem. Wyciska do cna oba gatunki. "Nigdy nie ufaj smokowi" jest... średnie. Jest zamysł w fabule, jednak nie potrafiła utrzymać mojego zainteresowania. Do tego stopnia, że zdarzało mi się gubić wątek i przestawałem orientować się kto jest kim, z kim i dlaczego... ale nie dla fabuły czytałem. O wiele bardziej interesował mnie świat i klimat... samurajowie ulicy, dekerzy, riggerzy, sceny walk w arkologii i w Matrycy. Korporacje i tereny opanowane przez zrewoltowane grupy, wspomagane magią. To jest najlepsze w tej książce, reszta to jakiś tam dodatek... może nawet pretekst by eksplorować świat. W pewnym sensie to podróż sentymentalna. Książka wydana w 1997, a były to najlepsze lata boomu na fantastykę z zachodu (kiedy nasza rodzima przeżywała kryzys). RPG, karcianki, heksówki... Ghost in the Shell. Świat ciekawszy niż zwykły ceberpunk, dający więcej możliwości... mniej przewidywalny. I jako RPG mocno dopracowany w szczególe (maniera obowiązkowego podawania marki sprzętu jest urocza... lubię). Doceniam zabawę imionami (Haesslich 😹). Po lekturze tej książki, nigdy już nie zaufam smokowi 😼

Cierpliwość jest cnotą. Przekonałem się o tym po raz kolejny podczas lektury tego zbioru, gdyż bardzo mało brakowało, a bym odłożył go na półkę z napisem ,,może nigdy?". Ale przemogłem się i zmęczyłem pierwsze opowiadania. Nie żeby były bardzo złe, w każdym było coś ciekawego. Może poza drugim, oryginalnym jak cios maczugą w łeb... I bohater trzeciego (prawie bliźniak Conana, wszystko potrafiący, dumny, potężny bohater, ale...charakteru i osobowości w nim za grosz) nieco mnie odstręczał... I ta ,,Wyspa mnichów", w której główny bohater jest barbarzyńcą chyba tylko dlatego, że tak wypada... Ale to bez znaczenia, gdyż o wszystkich zastrzeżeniach zapomniałem gdy zacząłem czytać kolejne opowiadania. W ,,Jestem ogniem" wreszcie zobaczyłem idealnego barbarzyńcę z wyboru, który nie jest nim dlatego, że cywilizacja do niego nie dotarła, ale takiego który nią zwyczajnie gardzi. Dalej było już tylko lepiej: wspaniale bawiłem się przy ,,Tęsknocie mieczy", która jest jednocześnie najdłuższym opowiadaniem serii. Z kolei ,,Valkar i muzyka ciemności" to humorystyczne podejście do klasyki, gdyż tytułowy barbarzyńca (nb bardzo sympatyczna postać) nie jest jego głównym bohaterem. Jest nim... podążający jego śladem grabarz, który dzięki jego barbarzyńskim wyczynom nigdy nie narzeka na brak klientów. Świetne podsumowanie całego gatunku, w końcu wizyta takiego powieściowego Conana zostawia skutki podobne do detonacji bomby atomowej... A skoro o Conanie mowa, pojawia się on w ostatnim opowiadaniu Rafała Dębskiego. I chociaż nie do końca zgadza się ono z wydarzeniami z powieści R. Howarda, to byłem nim zachwycony. Tak właśnie wyobrażałem sobie uginającego się pod ciężarem korony wielkiego wojownika... Gdybym chciał oceniać każde opowiadanie z osobna i wyciągnąć z ocen średnią, pewnie musiał bym całemu dać 6, może 7. Ale za to, że kiedy niemal wzruszony przewracałem ostatnia stronę i stwierdziłem z żalem: ,,Jak to? To już koniec?'' muszę dodać co najmniej jedno oczko.

Muszę przyznać, że się zaskoczyłem. Po lekturze pierwszego, słabego tomu, spodziewałem się, że drugi utrzyma niski poziom. Myliłem się. Steve Perry wyraźnie się poprawił i tym razem udało mu się dowieźć emocjonującą książkę. Niestety, wciąż w spadku zostawił nam ten nieszczęsny wątek miłosny między Billie a Mitchem. Wątki miłosne w uniwersum Obcego są czytelnikom potrzebne jak trzecia ręka na plecach i nie wiem czemu autor się na coś takiego zdecydował. Widocznie chciał, aby trio głównych bohaterów było bardziej dynamiczne, ale wg mnie mógł z Mitcha zrobić drugiego Bishopa pod względem zachowania i fabularnie by się to bardziej kleiło niż miłość między androidem a ludzką kobietą. Jeśli autor miałby wprowadzić jakiś wątek miłosny (i chyba pod koniec książki robi do tego przymiarki) to miałby on sens między Billie a Wilksem. Wills to taka typowa "father figure" dla Billie, któremu w dodatku zawdzięcza życie. O wiele łatwiej uwierzyć w takie uczucie. Na szczęście sztuczny wątek miłosny jaki dostajemy oraz scena, w której naga Billie robi w balona strażników to jedyne niedociągnięcia tej pozycji. Warto wspomnieć, że w książce pod sam koniec pojawia się Ellen Ripley i to też stanowi swojego rodzaju atrakcję dla czytelników. Skoro Ripley nie widzimy obecnie już w filmach (książka powstała chyba między drugą a trzecią częścią filmu, więc dla autora filmowa Ripley musiała być wciąż żywa) to miło zobaczyć ją chociaż w książkach. Puryści nie mają się czym przejmować, bo książki stanowią rozszerzone uniwersum "Obcego", które i tak nie jest kanoniczne z filmami, więc i wilk syty, i owca cała. Mam nadzieję, że trzeci tom również pozostawi po sobie dobre wrażenie. Naprawdę książka sprawiła mi miłą niespodziankę.

Ciekawa książka na wakacje. Trochę tęsknię za książkami będącymi serią krótkich opowiadań. Nie każdy pomysł jest tak rozbudowany aby pisać o tym książkę, ale są pomysły małe, ale ciekawe, które proszą się o etiudę lub opowiadanie. Taka jest ta książka. Pomysły są różnorodne i ciekawe. Nie są mega ambitne, ale z pewnością są przemyślane i złożone - dzięki temu wciągające. Jest to świetna książka wakacyjna!

Właściwie miałem rzucić w cholerę książki tego autora, ale postawiłem dać jeszcze jedną szansę temu stylowi i w porównaniu do zbiorku "Pielgrzymka na Ziemię" albo "Magazyn nieskończoności" ten wybór jest pełen kapitalnych opowiadań. Jedyne tylko opowiadania "Danta - ostatni Nowotahitańczyk" jest głupkowata, ale tu przynajmniej jest to na początku wyjaśnione. Dałbym jeszcze wyższe oceny, ale ta sceneria star treckowa mnie osobiście razi. Autor idzie na łatwiznę opisując lasy, rośliny czy zwierzęta takie jak na Ziemi tylko, że tam inaczej wyglądają (ale są strasznie podobne także nazywa je kojotami, wilkami, lampartami, ptakami drapieżnymi bo mają zakrzywiony dziób itp). Po przeczytaniu tych opowiadań mogę się nareszcie zgodzić ze wszystkimi pozytywnymi komentarzami z "Pielgrzymki na Ziemię" (ale nie do tamtego zbioru tylko do tego). 1. Bilet na Tranai 9/10 - o człowieku, który chce się wynieść z Ziemi i trafia... 2. Wiatr się wzmaga 8/10 - o ludziach ze stacji badawczej na innej planecie 3. Danta, ostatni Nowotahitańczyk 7/10 też jak pierwsze o facenie, który chce się wynieść za wszelką cenę z Ziemi, ale to jest bardziej groteskowe i głupkowate (tym razem w tym pozytywnym zabawnym sensie) 4. Najszczęśliwszy człowiek na świecie 9/10 - bardzo krótkie opowiadanie w formie pamiętnika z dość przerażającą końcówką 5. Ochrona 8/10 - człowiek słyszy głosy, które mu pomagają uniknąć nieszczęść, ale co z tego wyniknie? 6. Raj II 8/10 - bardzo mocne opowiadanie o ekspedycji kosmicznej niepotrafiącej na makabryczne odkrycie 7. Zapach myśli 8/10 - oryginalne opowiadanie o listonoszu, który rozwozi po całym wszechświecie pocztę i rozbija się na planecie, która się rządzi bardzo oryginalnymi sposobami. Polecam. 8. Żona model Ultra Deluxe 7/10 - obyczajowe o człowieku, który zakupił sobie asteroidę. Bardzo zabawne wątki są z jego robotami i potem z robotem pilnującym... 9. Pijawka 7/10 - kolejne bardzo oryginalne opowiadanie o jakimś "kamieniu" co dziwnie się zachowuje. 10. Agencja Uwalniania od Kłopotów 8/10 - nie bez groteski i mocnego zakończenia opowieść o człowieku, który staje przed największym dylematem w swoim życiu. 11. Ponad dziesięć, czyli Akademia 9/10 - gdzieś w przyszłości istnieją maszyny mogące określić poziom nastawienia psychicznego (agresji)... Jak na Sheckleya jest to bardzo poważne opowiadanie.

... Jakimś cudem to barachło wylądowało na mojej liście ulubionych guilty pleasure xD Być może bawiła mnie Jaheira. W grze opanowana i twarda obrończyni natury, a tutaj płaczliwa panna w opałach. Być może kupił mnie Xan, w oryginale ponury pesymista, w książce zaś wesoły, zabawny gość. Nie wolno zapomnieć o teleportującym się ghulu Koraku, Juliusie 🧡, tragicznym losie Tamoko i pociesznej przemianie wewnętrznej Abdela. Jako fanka gier, do których regularnie wracam, powinnam gardzić tym dziełem. Mimo szczerych chęci, nie potrafię, za dobrze się przy nim bawiłam. Idę po drugą część xD

Szybka akcja, dużo się dzieje. Na początku fabuła może wydawać się trochę chaotyczna, ale z czasem wszystkie wątki się splatają. Pewne schematy powtórzone z "Obcego - decydujące starcie" oraz "8. pasażera Nostromo", co w sumie nie jest to dziwne, bo w czasie pisania książki, innych materiałów źródłowych, poza kilkoma komiksami, nie było. Duży plus za końcówkę - wszytko to, czego oczekiwałem, że może się zdarzyć na Ziemi w kontynuacji "Obcego: Przebudzenie", zdarzyło się w "Obcym: Mrowisko". Minus za korektora polskiego wydania i skład tekstu – dużo literówek i brak akapitów rozdzielających wątki, przez co łatwo pogubić się w fabule. Sama książka jednak wygląda nadzwyczaj solidne – twarda okładka i bardzo gruby papier mimo upływu ponad 20 lat wciąż świetnie się prezentuje, a nawet skłania mnie do refleksji, że obecnie takie wydania są rzadkością na naszym rynku.

Książka jest dziwna i po skończonej lekturze mam w związku z tym bardzo mieszane odczucia. Niemal do samego końca książkę odbierałam jako dość nudną, zastanawiając się "gdzie ta fantastyka?". Jednak muszę przyznać, że zakończenie mnie bardzo zaskoczyło i choćby z tego powodu warto było doczytać do końca :) A ocena niezbyt wysoka, bo mimo wszystko nuda zdecydowanie przeważyła, można było tę opowieść trochę skrócić.

Zaczynając od końca: dawno nie czytałem tak nietypowego fantasy. Z powodu dziwnego zbiegu okoliczności, najpierw przeczytałem drugi tom tej historii: „Trzeci Świat”. I oczekiwałem czegoś takiego ciekawego urban fantasy. Tymczasem, „Królikarnia” zaczyna się jak powieść kryminalna, ew. psychologiczna. Elementy magii pojawiają się, ale dyskretnie, powoli, jakby przeciskając się przez szparę pod drzwiami… A potem następuje trzęsienie ziemi. Aby uniknąć dalszych spoilerów, powiem tylko, że książka ta zbiór siedmiu bardzo luźno powiązanych historii, w których nasz świat zmienia się nie do poznania. Magiczne stworzenia i artefakty stają się obiektami gier wywiadów i obietnic wyborczych, co tworzy bardzo interesującą (i bardzo konsekwentną) mieszankę. Irytuje natomiast fragmentaryczność narracji; akcje kolejnych opowiadań rozgrywają się w dużych odstępach czasu, a świat, który poznaliśmy uległ takim zmianom, że musimy zaczynać od nowa. Nie sposób również przywiązać się do bohaterów, bo są oni właściwie tłem dla opowieści o tym, co mogłoby się stać, gdyby gdyby w naszym świecie pojawili się goście z bajek i powieści. Serdecznie polecam tę książkę fanom gatunku, chociaż żal mi, gdyż potencjał uniwersum nie został (jak dla mnie) wykorzystany.

Zaskakująco dobre i bardzo rosyjskie. Podobał mi się realizm. Amerykanie mają tendencję do wygładzania i ugrzeczniania żołnierzy floty kosmicznej. Kodeksy, przepisy... jakoś tak gubi się ludzki charakter, niesforność czy wręcz niesubordynacja. Moje wyobrażenie wojsk przyszłości jest podobny do współczesnej armii. Na fotkach wszyscy się prężą, a w akcji i codziennym życiu to po prostu ludzie. Miałem wrażenie, że fabuła płynie od kryzysu do kryzysu. Aż... się zgubiłem w pewnym momencie. Diwow rozzłościł mnie finalna sceną z Lindą Stanfield, no kurła, tak się nie robi. Skoro jednak się przejąłem i mną potrząsnęło, to autorowi się udało. Drań. Dobry ten smaczek z powrotem do Rosji. Czuć rosyjską dusze i sentyment. Zabrakło tylko łez nad brzozowymi krzyżami. Ale może to jest to czego Rosja potrzebuje: głowice w otwory wiertnicze i zaorać, bo z tego co jest już nic się nie da zrobić. Brutalne, ale to nie mój pomysł. Dobra ta załoga słonecznego. Kiedy będę służył w kosmicznej flocie, chciałbym trafić do takiej kompanii.

W Vakkerby pojawił się Dziki Mesjasz. Wokół niego krąży coraz więcej wyznawców, którzy ślepo podążają za jego słowami. Wkrótce świat, w którym żyją, ma ulec zupełnej przemianie. Wiele książek wydawanych przez Fabrykę Słów po prostu mi nie siada. Są „zbyt męskie”, często przy tym bardzo prostolinijne, skupiające się na mordobiciu i opierające się na prostych schematach. I nie żeby to zawsze było złe. Po prostu osobiście, jeśli mam sięgnąć po lekką lekturę to raczej nie w takiej tematyce. Ale „Dziki Mesjasz” jest pod tym względem trochę wyjątkowy. Choć owszem, to raczej typ męskiej literatury, ze sporą dawką mordobicia to po prostu widać, że Orkan potrafi pisać. Koncept autora na świat może nie jest najbardziej innowacyjny, ale bez wątpienia jest po prostu interesujący, zwłaszcza bądź co bądź w dość rozrywkowej fantastyce. Styl Orkana ma dobry ciężar i buduje dobry, dość mroczny klimat. Nie jest jednak idealnie. Mam wrażenie, zwłaszcza po lekturze dwóch tomów, że mimo wszystko widać brak pewnej wprawy Orkana w pisaniu. Bywa nieco chaotyczny. Widzę w tej historii też potencjał na coś więcej, niż ostatecznie wyszło. Wolałabym mimo wszystko, aby było tu nieco mniej rozrywkowo, a za to by autor skupił się nieco bardziej na tworzeniu świata czy bohaterów. W tej formie po prostu zbyt łatwo da się wyłapać np. postacie, stworzone tylko po to, by pokazać brutalność świata przedstawionego. Drugi tom to już po prostu powieść. Pierwszy był opowiadaniami, które stopniowo przeradzały się w jedną historię, tu zaś książka jest zdecydowanie bardziej jednolita. Autor miał też ciekawy koncept wyjściowy na fabułę: mimo wszystko nieczęsto czytam fantastykę o buntującej się sekcie. Doceniam też trochę zagranie na nosie takiemu czytelnikowi jak ja, który po tytułowym bohaterze wcale nie spodziewał się obrania właśnie takiego kierunku, jaki obrał pomiędzy tomami. Albo może po prostu byłam nieco naiwna… „Dziki Mesjasz” to solidna powieść rozrywkowa. Być może nie burzy trzeciej ściany, nie jest czymś zupełnie świeżym dla gatunku, ani nie jest perfekcyjna warsztatowo, ale naprawdę wyróżnia się na tle innych. I trochę szkoda, że na razie nowych powieści od Orkana ani widu, ani słychu…

Nowela, która pokazuje umiejętności autora. Poul Anderson nie był tak nagradzany jak Asimov, Clarke czy Heinlein, ale wg mnie obok Silverberga i Zelaznego jeden z najciekawszych pierwszych pisarzy sci-fi XX wieku. W tej mamy do czynienia z grupą osób posiadających dar przemieszczania się w czasie, świetna historia i ciekawi bohaterowie oraz niezłe zakończenie. Szkoda, że tak krótka /fajny pomysł na scenariusz filmowy/. Cieszę się, że ukazują się nowe, piękne wydania tego pisarza w Polsce - dla wszystkich, którzy lubią taką prozę: pozycje obowiązkowe

Steven Brust wali akcją jak z karabinu maszynowego - nie znajdziemy w tej serii fascynujących plot twistów, słownych piruetów i zawirowań. Nie znajdziemy nawet chronologii, a czasem i zachowania pełnej logiki - okazuje się, że tutaj nie jest to takie ważne. Znajdziemy za to masę ciętego humoru, powleczonego rozbrajającym często światem, dosadne opisy i zero zahamowań. Polecam całą serię każdemu, kto chce się oderwać od ciężkich, szczegółowych hisotrii.

Debiut znanego pisarza fantasy wnosi powiew świeżości do sagi, dodając do niej klimat militarny i wielką otoczkę wojenną, której brakowało w głównych kanonicznych książkach. Niestety postacie są "papierowe", oddarte z charakterów i psychologii, co skutkuje brakiem poruszeń w przypadku tak licznych ich śmierci. Drugi minus to ogromna ilość wydarzeń traktowana jako krótki opis w rozdziałach, służąca jakby do zapchania książki... brak rozbudowania fabuły w detale zraża odbiorcę. W dużej mierze dla fanów Dragonlance.

Naprawdę fantastyczna książka! Lekka i niesamowicie wciągająca. Pełna nawiązań do gier RPG i D&D, zgrabnie wplecionych w fabule i mechanikę świata. Sam główny bohater to prawdziwe przeciwieństwo Conana, co tylko zwiększa napięcie i wywołuje niepewność w jakiś to sposób i czy upora się z komplikacjami w trakcie swoich przygód. Warto przeczytać, nie jeden raz. Mam nadzieję że kolejny tom podtrzyma poziom.