Don Juan

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale...

Kiedyś skandal, teraz klasyka dramatu.

Kiedyś skandal, teraz klasyka dramatu.

Molierowska wersja legendy – złośliwa, ironiczna, bez sentymentów. Postać główna irytuje i fascynuje jednocześnie. Czasami tempo siadało, ale całość ma mocny wydźwięk. Klasyk na mocne 7.

Molierowska wersja legendy – złośliwa, ironiczna, bez sentymentów. Postać główna irytuje i fascynuje jednocześnie. Czasami tempo siadało, ale całość ma mocny wydźwięk. Klasyk na mocne 7.

Krótki moralitet. Abyśmy nie byli zazdrośni, pokazujący czas klęsk Don Juana. Warto przeczytać przed udaniem się do opery na Don Giovanni.

Krótki moralitet. Abyśmy nie byli zazdrośni, pokazujący czas klęsk Don Juana. Warto przeczytać przed udaniem się do opery na Don Giovanni.

Nie jest to najlepszy Molier, ale dobry reżyser by ukulał wiele - i chyba głównie takim właśnie adaptacjom zawdzięcza Donżuan swoją popularność, a nie samemu dramatowi.

Nie jest to najlepszy Molier, ale dobry reżyser by ukulał wiele - i chyba głównie takim właśnie adaptacjom zawdzięcza Donżuan swoją popularność, a nie samemu dramatowi.

Mam nadzieję, że pozostałe dzieła Moliera są równie ciekawe napisane, co ,,Don Juan,,. Komedia napisana w 5 aktach, ale świetnie ujęła postać słynnego uwodziciela.

Mam nadzieję, że pozostałe dzieła Moliera są równie ciekawe napisane, co ,,Don Juan,,. Komedia napisana w 5 aktach, ale świetnie ujęła postać słynnego uwodziciela.

Przy okazji tej komedii po raz pierwszy zetknąłem się ze słynną postacią Don Juana. Sam utwór moim zdaniem ustępuje chociażby Mizantropowi czy Skąpcowi. Na pewno jest nietypowy (jak na tamte czasy),bo napisany w pośpiechu prozą. Ogólnie mogę polecić, podczas czytania nawet śmiechłem.

Przy okazji tej komedii po raz pierwszy zetknąłem się ze słynną postacią Don Juana. Sam utwór moim zdaniem ustępuje chociażby Mizantropowi czy Skąpcowi. Na pewno jest nietypowy (jak na tamte czasy),bo napisany w pośpiechu prozą. Ogólnie mogę polecić, podczas czytania nawet śmiechłem.

Oszust z Tindera Moliera

Oszust z Tindera Moliera

Historia kultowa na bazie dramatu “Zwodziciel z Sewilli i kamienny gość” o najbardziej znanym kochanku na świecie. W sztuce Moliera tytułowy Don Juan to postać ciekawa, ale nie najciekawsza. Najciekawszym wydaje się być służący Sganarel.

Don Juan jest wytwornym, eleganckim panem, intelektualistą, libertynem, zblazowanym lekkoduchem, który poszukuję wrażeń, tych paru emocji, które wyrwą go z nudnej codzienności. Jego cyniczne, złośliwe, czasami wielkoduszne obejście może drażnić. Jednocześnie zatrważające jest to, że takiej osobie można więcej wybaczyć niż innym. Kto z nas nie zna takiej osoby i nie czuje wobec niej podobnych uczuć?

W przeciwieństwie do niego, jego służący - Sganarel to chodzący moralitet. Jest tchórzem, dusigroszem, ma grubiańskie obejście. Z drugiej strony, na pierwszy rzut oka, może się wydawać, że jednak “drzemie w nim” pewna ludowa, religijna mądrość. Uważam, że w jego wypadku to tylko obłuda. Stosuje on podobne techniki co jego pan - można to zauważyć w przypadku rozmowy z wierzycielem. Nie ma on jednak tyle wewnętrznej siły i odwagi by żyć w pełni życiem libertyna. Ma się wrażenie, że bierze on udział w awanturach swego pana, czasami z niemałą satysfakcją i w ten ukryty sposób hołduje swej próżności.

Myślę, że autor chciał nam pokazać, że każdy człowiek ma swą ciemną naturę, ale tylko niektórzy mają tyle odwagi i cynizmu, by się nią kierować. Kultura i tradycja czasami nie są wystarczająco silnymi hamulcami. Przypomina to koncepcję nadczłowieka, która wyłania się później w dziełach Dostojewskiego i Nietzschego.

Warto dodać, że na końcu utworu Don Juan doświadcza piekła na ziemi. Można powiedzieć, że jest na nie nawet przygotowany. Może z tym właśnie musimy się liczyć wkraczając na ścieżkę zła. Dodatkowo czytając tę komedię miałem dziwne wrażenie, że Molier chce nam przekazać, że znienawidzone konwenanse i pewne reguły kulturowe zwane obecnie patriarchatem pozwoliłby na uniknięcie wielu cierpień. Gdyby tylko ludzie nie patrzyli na to tak jednowymiarowo i nie byli egoistami (jak pewne dwie proste dziewczyny w utworze)...

Cytaty, które chciałbym zapamiętać:
“wielki pan, a zły człowiek, to monstrum w przyrodzie”
“[...] obłuda jest dziś bardzo w modzie, każde zaś modne szelmostwo może uchodzić za cnotę. Nie ma lepszego zawodu niż rola świętoszka. Taka mistyfikacja, uprawiana zawodowo, daje dziś nadzwyczajne korzyści. To sztuka, w której komedianctwo zawsze może liczyć na względy, bo chociaż kto je przejrzy, nie ośmieli się wystąpić przeciw niemu. Wszystkie inne przywary wystawione są na sąd bliźnich i każdy ma prawo głośno je potępiać; ale obłuda jest szelmostwem uprzywilejowanym, które własną ręką zamyka usta całemu światu i cieszy się w spokoju wszechpotężną bezkarnością. Wchodzi się, dzięki tej komedii, w ścisłe stosunki z całym pobożnym bractwem. Kto jednego zaczepi, natychmiast poruszy wszystkich przeciw sobie.
[...] Pod tą wygodną pokrywką pragnę i ja się schronić, i zapewnić bezpieczeństwo sobie i swoim sprawkom. Nie wyrzeknę się bynajmniej dawnych słodkich przyzwyczajeń; ale będę się z niemi starannie ukrywał, zabawiając się w ciszy i bez rozgłosu.
Gdyby mnie wreszcie i odkryto, palcem nawet nie potrzebuję ruszyć; cała klika ujmie się za mną natychmiast i bronić mnie będzie zawzięcie wbrew wszystkiemu i przeciw wszystkim. Słowem, to jedyny sposób, aby móc bezkarnie robić, co tylko człowiek zapragnie. Uczynię się cenzorem wszelkich postępków bliźniego, wydawać będę wyroki na wszystkich, a dobre mniemanie mieć będę jedynie o sobie. Gdy mnie kto raz bodaj najlżej obrazi, nie przebaczę mu nigdy, i zachowam dlań, pod maską słodyczy, nieubłaganą nienawiść.
Ogłoszę się mścicielem interesów nieba i, pod tym wygodnym pozorem, będę ścigał mych nieprzyjaciół, oskarżając ich o bezbożność. Potrafię podburzyć przeciw swym wrogom żarliwych gębaczy, którzy, nie wiedząc o co chodzi, zaczną pomstować przeciw nim publicznie, obrzucać ich obelgami i poruszać na szkodę tych wyklętych wszystkie swoje wpływy. Oto, w jaki sposób trzeba korzystać ze słabości ludzkich i jak rozumny człowiek umie się dostroić do ułomności swego czasu.”

Historia kultowa na bazie dramatu “Zwodziciel z Sewilli i kamienny gość” o najbardziej znanym kochanku na świecie. W sztuce Moliera tytułowy Don Juan to postać ciekawa, ale nie najciekawsza. Najciekawszym wydaje się być służący Sganarel.

Don Juan jest wytwornym, eleganckim panem, intelektualistą, libertynem, zblazowanym lekkoduchem, który poszukuję wrażeń, tych paru...

7,5/10
"Don Juan" bazuje na motywie niesławnego uwodziciela, kierującego się wyłącznie egoizmem i obłudą. Sztuka Molière'a jednakże nie dotyczy wyłącznie uwodzenia i porzucania kobiet, jest to tylko jedna z wielu wad postaci Don Juana, przez którą komediopisarz krytykuje zepsucie moralne fircykowatych młodych paniczów, korzystających ze swojego bogactwa i szlachectwa do spełniania własnych zachcianek.

Molière'a nie da się nie lubić, to jest fakt. Jego sztuki są pisane jasnym językiem, krytyka jest celna i ponadczasowa, choć czasami oparta na jednostronnych postaciach. "Don Juan" nie ma wielu wad, ale jest stosunkowo wciąż prosty, nie zachwyca tak jak niezwykle złożony i niejednoznaczny "Mizantrop". Przeszkadzał mi też brak spójnej i wartkiej fabuły, w "Don Juanie" mamy raczej kilka luźnych sytuacji z udziałem różnych bohaterów, którzy zwykle (z małymi wyjątkami) nie wracają w późniejszych scenach.

Humoru nie jest za dużo, jest obecny głównie za sprawą najciekawszej w sztuce postaci Sganarela, wiernego i poczciwego sługi, który nie odważa się na krytykę zachowania swojego pana, ale mimo wszystko czuje się doń przywiązany i pragnie jego poprawy. Wybitnym jest zakończenie sztuki ale robiące większe wrażenie niż każdy z pozostałych aspektów "Don Juana" za sprawą niespotykanego w komedii prawdziwego tragizmu.

7,5/10
"Don Juan" bazuje na motywie niesławnego uwodziciela, kierującego się wyłącznie egoizmem i obłudą. Sztuka Molière'a jednakże nie dotyczy wyłącznie uwodzenia i porzucania kobiet, jest to tylko jedna z wielu wad postaci Don Juana, przez którą komediopisarz krytykuje zepsucie moralne fircykowatych młodych paniczów, korzystających ze swojego bogactwa i szlachectwa do...