Bez litości

Znakomita rzecz, większość współczesnych pisarzy powinna się uczyć od Bagleya jak pisać emocjonalnie angażujące powieści sensacyjne (tutaj z dużą domieszką elementów katastroficznych) bez obrażania logiki, związków przyczynowo-skutkowych i inteligencji czytelnika, jak również z wciągającą fabułą, intrygą i ciekawymi bohaterami. Intryga wielowątkowa, zaskakująca, mamy wątki korporacyjne, prawnicze, przyrodnicze, rodzinne, polityczne, wszystko sprzedane w dwóch liniach czasowych, co było dodatkowym utrudnieniem dla autora. Bagley świetnie rozrysowuje pierwszy, drugi, trzeci plan bohaterów. którzy (choć definiowani przeważnie przez dwie, trzy cechy) nie sprawiają wrażenia jednowymiarowych, przez co cały świat przedstawiony zyskuje stosownej głębi. Wybornie została zaprezentowana sama katastrofa w postaci lawiny, jej przejście i skutki, także od strony technicznej. Jedyną w zasadzie słabością są klisze (np. protagonista musi się z czapy zakochać w siostrze swoich antagonistów),na szczęście nie ma ich dużo i nie przeszkadzają w czytaniu. Świetnie się bawiłem, znakomita rozrywka.

Christopher Hyde to kanadyjski pisarz o wszechstronnych zainteresowaniach: analityka rynkowa, redagowanie, dziennikarstwo telewizyjne, aż wreszcie pisarstwo. Jako dziennikarz zajmował się takimi tematami jak ochrona środowiska i nowoczesne technologie, jednak kiedy zaczął pisać, skupił się głównie na fikcji politycznej oraz thrillerach z wątkiem historycznym. Tworzy również pod pseudonimem Paul Christopher. "Fala" jest debiutem pisarza z 1979 roku. Wyobraź sobie, że jesteś inżynierem geologiem i pracujesz w Biurze Kontroli i Bezpieczeństwa Środowiska Naturalnego jako Dyrektor regionalny. Do Twoich obowiązków należy nadzorowanie stanu wszystkich amerykańskich zapór na rzece Kolumbia. Nie jest Ci łatwo, bowiem Twoja praca zależy od działania zapór po kanadyjskiej stronie, ale informacji o tamtych niestety nie posiadasz. A przecież w zakresie Twoich obowiązków leży również zapewnienie bezpieczeństwa zakładom pracy położonym wzdłuż rzeki, że nie wspomnę o wielu istnieniach ludzkich. Czyż takie życie nie odciska śladu na człowieku? Czy taka praca nie wymaga wiele siły, zwłaszcza psychicznej? Zwłaszcza dla osoby, która jest w trakcie rozwodu, bo partnerka okazała się być osobą nieskorą do bycia żoną zwykłego urzędnika? Taką osobą jest główny bohater książki - Jonathan Kane. Nie podoba mu się fakt, że w żaden sposób nie jest w stanie dowiedzieć się nic na temat stanu kanadyjskich zapór. A przecież to one mogą - w razie awarii - spowodować wielkie straty również po amerykańskiej stronie granicy. Od dawna przecież padało a Kanadyjczycy stworzyli zapory nie z betonu, ale z ziemi. Nie są tak trwałe! Nikt nie chciał - lub nie mógł - Jonathanowi pomóc w zdobyciu informacji. Dopiero Charlene Daly, dziennikarka i nowa partnerka inżyniera, postanowiła zaspokoić jego ciekawość i skontaktowała go z Halleranem, kanadyjskim dziennikarzem, który zajmuje się tematem zapór. Jonathan wybiera się do niego i lecą wspólnie w miejsca, które budzą ciekawość Kane'a. Okazuje się, że geolog miał rację - stok uległ pod powierzchnią wody erozji, która może doprowadzić do poważnego osunięcia. Po powrocie do domu Jonathan zostaje zaatakowany i traci przytomność. Kto i w jakim celu zrobił zamach na jego życie? Czy Kane'owi uda się uratować miliony ludzi przed ogromną katastrofą skoro on sam stał się celem polowania? Czy obecność dziennikarki pomoże głównemu bohaterowi w walce o wysłuchanie jego teorii i podjęcie działań? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie już w książce. Równolegle do akcji z tamami na rzece toczy się drugi wątek - ekologiczny. Grupa młodych ludzi prowadzi działania zmierzające do wtargnięcia do bazy nuklearnej. Ale czy cała trójka chce tego w tym samym celu? Czy to tylko pozory? Co się stanie jeśli im się nie uda? A może dotrą do swojego celu i zdobędą reaktor? Tylko co tak naprawdę będzie bardziej opłacalne...? "Fala" to również tajemnicze spotkania, dziwne rozmowy, ucieczki, ranni i zabici. Ofiar jest sporo, ale tak naprawdę śledztwo nie ma się jak odbyć... Dlaczego? Nie zdradzę. Jak czyta się książkę Hyde'a? Początkowo okropnie... małe literki, małe marginesy, a przez to dużo tekstu na stronie, co męczy trochę oczy. Akcja rozkręca się naprawdę powoli. Miałam kilka myśli o porzuceniu tej lektury. Ale teraz nie żałuję, że przetrwałam ten kryzysowy moment, ponieważ jak już się akcja rozkręciła to podniosło mi się ciśnienie... Były takie momenty, że musiałam na kilka sekund przerwać czytanie, żeby emocje opadły. Tak więc podsumowując - książka jest warta poznania, mimo że porusza trudne tematy i naukową wiedzę. Jeśli ktoś potrafi przetrwać trud grafiki i nudzący wstęp to niech sięgnie koniecznie.

Luksusowy dom opieki w stanie Nowy Jork. Stary mężczyzna wysyła dwie tajemnicze przesyłki. Praga. Młody chłopak wykrada dokumenty pewnej firmy. Monako. Piękna Amerykanka zdobywa tajne akta policji. Londyn. Słynna piosenkarka jest świadkiem morderstwa swojej matki. Rozpoczyna poszukiwania zabójcy. Wraz z byłym agentem CIA zbiera fragmenty łamigłówki, które układają się w przerażającą wizję zbrodniczego spisku zagrażającego Ameryce... Ciekawa historia z dobrym zakończeniem. Dobra scena finałowa z seniorem rodu i płatną zabójczynią. Zdecydowanie polecam. Książkę oceniam na 4+

Przygody grupy alianckich komandosów, którzy, ścigani przez SS, Gestapo i włoskich karabinierów, przedzierają się przez Sycylię, aby wysadzić gigantyczny prom wyładowany bronią i amunicją. Od sukcesu ich misji, realizowanej przy współpracy z włoską mafią, zależy powodzenie alianckiego planu uwolnienia Europy spod okupacji... Polecam

Mam z Quinnellem pozytywne skojarzenia dzięki 'Człowiekowi w ogniu'. Wielu kojarzy ten tytuł dzięki adaptacji z Denzelem Washingtonem w roli tytułowej. Adaptacji mocno zmienionej, dodam. Była też adaptacja bardziej zgodna z książką, z doskonale dobranym Scottem Glenem w roli Creasy'ego. 'Człowieka w ogniu' czytałem na kryminale. Tak mi się spodobał, że kolejną książkę Quinnella odpaliłem na ślepo! To nie jest taki mięsisty akcyjniak jak ww. Bardziej bym to określił jako global conspiracy thriller w stylu Ludluma. Potężna tajemna organizacja- jest. Everyman w jej szponach- obecny. Idealiści różnych proweniencji chcący złą hydrę ukatrupić- na miejscu. Wątki romantyczne też w dobrym stylu. Te ostatnie wyjątkowo lubię :) W sensacjach działają lepiej niż w tradycyjnych romansach, bo są niby na drugim planie. W 'Szlaku łez' są nawet dwa, a jeden niezwykle uroczy. Sami zrozumiecie który :) Dziwi mnie sam tytuł książki, a raczej jego zbyt mało istotna obecność w książce. Jakby to był jeden z wątków, który autor zaczął, a nie miał czasu skończyć. Szkoda. To o tyle ważne, bo łączy się z dość kontrowersyjnym- wg mnie- wątkiem mniejszości rasowo- etnicznych. Zauważyliście, że w klasycznych sensacjacj większość 'tych złych' to biali republikanie, a inni to zwykle pozytywni bohaterowie? Bym się nie czepiał, gdyby mi to dramaturgii nie psuło, a psuje. Japończyk, Latynos albo Indianin to zwykle dobry gość. W 'Szlaku łez' zwróciło to moją uwagę też z powodu błędnego acz politycznie poprawnego wyjaśnienia sensu indiańskich skalpów. Obecnych w kulturze prekolumbijskiej na długo przed białymi! Niby drobiazg, ale jednak stereotyp. O naukowe wartości książki się nie zakładam, bo się nie znam. W kilku momentach bohaterowie zachowują się dziwnie, jakby urągali własnej inteligencji. Kilka wątków się urywa albo nie jest do końca przemyślanych. 7/10. Ale ogólnie porządnie, fajnie napisany klasyczny sensacyjniak. Nie ten poziom co 'Człowiek w ogniu', ale daje radę. Wersję audio czyta Leszek Filipowicz. Jego zaśpiew może niektórych denerwować, ale ja go uwielbiam. Jeszcze bardziej uwielbiam staromodną wersję tego nagrania. Kto zna audiobooki ten zrozumie: 'Szlak łez, taśma druga, koniec ścieżki pierwszej' :) Od czasu do czasu muszę sobie włączyć tego typu nagranie. Cudeńko! Często zdarzają się w tych wersjach problemy techniczne, ale nie tym razem. Czysta robota, bez szumów i charkotów.

Po upadku bloku wschodniego w Europie nadszedł czas na zmagania się z nowym zagrożeniem. W Anglii ginie w tajemniczych okolicznościach kandydat do grupy Tweeda . W tym samym czasie z życia publicznego wycofują się wybitne postacie życia politycznego w Północnej i Zachodniej Europie. Kim jest doktor Wand ? Grupa Tweeda wpada na ślady przygotowanej przez Chiny inwazji na Europę, wzorowanej na mongolskiej najazdach w Średniowieczu. Zmienił się czas , zmieniła się technologia . Kluczem do wszystkiego jest technologia stealth. Jak na czas w którym powstała powieść, jest to idealna intryga i znakomita historia sensacyjno - polityczna . Polecam fanom sensacji w stylu lat 90 - tych . Sam biorę się za kolejną część

Z początku myślałem ze będzie to książka opowiadająca o złodziejaszkach którym coś pójdzie nie tak i w zasadzie się dużo nie pomyliłem. Choć ich plan był doskonały i był by się powiódł, bardzo podobał mi się opis wejścia do wagonu z fantami i odkryciu masakry która miała tam miejsce. A potem akcja nabierała tempa. Napad na magazyn broni, rozmowa wywiadu o terrorystach, czy cały opis machiny potrzebnej do działania rządu w sytuacji kryzysowej. Zdziwiłem się z jaka łatwością odparto pierwszy atak na pociąg, i jaka swobodę pozostawiono zakładnikom. Moja sympatie zdobyła tutaj para staruszków którzy działali by uratować pociąg, by być „ potrzebnym” Dobrze się czyta, książka nie nudzi, choć czasem wydaje mi się ze czasem za łatwo głównym bohaterom udaje się realizować swoje plany

Eric Van Lustbader, amerykański autor thrillerów (i nie tylko),za zgodą spadkobierców Roberta Ludluma, kontynuował pisanie powieści z cyklu o Jasonie Bournie. Ludlum napisał ich bodajże z pięć, Lustbader – jedenaście, na przykład: Dziedzictwo Bourne'a, Zemsta Bourne'a, Inicjatywa Bourne'a. Zauroczony przygodami Jasona Bourne'a w naturalny sposób odkryłem Lustbadera. Początkowo bardzo mi się jego powieści podobały, ale z czasem wydawały mi się coraz bardziej przesadzone i wydumane, ale czy to warsztat pisarski Lustbadera się zmieniał, czy może ja z upływem czasu trochę bardziej krytycznie oceniałam powieści (nie tylko tego autora) – tego to już nie wiem. „Strażnik testamentu” został wydany w 2006 roku pod tytułem „The Testament” i jest to pierwszy tom z cyklu „The Testament Novels”. Średniowiecze. Dobro walczy ze złem, to znaczy gnostyccy obserwanci (Gnostic Observant – członkowie grupy wyznaniowej, opowiadający się za ścisłym przestrzeganiem reguł sformułowanych przez założyciela) zmagają się z rycerzami zakonu św. Klemensa, który to zakon jest karzącą ręką zdeprawowanego Watykanu. Obserwanci zostali zdradzenie, większość zginęła, ale tajemniczą skrzynię z ich skarbami nielicznym ocalałym udało się ukryć. W całej powieści o tę właśnie skrzynię chodzi, a dokładnie, to o jej zawartość. Obserwanci, wywodzący się od św. Franciszka, przechowują w niej testament Jezusa, eliksir do wskrzeszania zmarłych i leczący śmiertelne rany, ale też – jakbyśmy to dzisiaj nazwali – teczki na wszystkich znaczących ludzi na świecie. Wśród gnostyckich obserwantów zwykle tylko jedna lub dwie osoby wiedzą, co jest w skrzyni i gdzie została ona ukryta: Klucznik i magister regens. Czasy współczesne. Rycerze św. Klemensa, Saint-Clemens, nadal wściekle atakują (spiski, zabójstwa, zdrady) gnostyckich obserwantów i z wielką determinacją poszukują skrzyni – papież jest umierający, a pewnym klikom w Watykanie byłby jeszcze potrzebny. Dexter Shaw, aktualny Klucznik (stanowisko magistra regens od dłuższego czasu wakuje),ginie w kawiarni w wyniku wybuchu gazu i to chwilę po spotkaniu z synem. Braverman Shaw, zwany zwykle Bravo, nie do końca świadomy działalności ojca musi nagle porzucić swój świat i dotychczasowe spokojne życie doradcy kapitałowego, i kontynuować misję ojca, to jest walkę Dobra ze Złem w interesie całej ludzkości. Musi też zidentyfikować zdrajcę wśród swoich. Przemoc, zdrady, kłamstwa, intrygi, zabójstwa, pościgi szybkimi autami, strzelaniny, walki na sztylety, tajemnice historycznych miast i zabytków, ukryte artefakty w starych kościołach, szyfry, labirynty i zagadki, to właśnie fabuła tej powieści, która często przypomina historyczno-sensacyjne thrillery Dana Browna. Może i „Strażnik testamentu” byłby bardzo dobrą powieścią i na pewno robiłby kolosalne wrażenie ze trzydzieści lat temu. Dziś ta powieść wydaje mi się zbyt pokomplikowana i jednak nieco naiwna.

79/2021 Rasowy thriller wojenny. Choć dokładniej: powojenny, gdyż akcja rozgrywa się już po kapitulacji Niemiec i zakończeniu wojennych działań. Reich wykorzystuje sprawdzony patent: na ramie prawdziwych wydarzeń z udziałem autentycznych ówczesnych postaci - rozciąga fikcyjną historię powołując do życia wymyślonych bohaterów. Owym tłem jest miejsce akcji, czyli zrujnowane Niemcy w roku 1945, podzielone na strefy wpływów przez zwycięskie armie. Klamrą spinająca akcję powieści jest niesławna masakra pod Malmedy oraz konferencja w Poczdamie. Autor wykorzystuje także do swych celów zagadkową śmierć generała Pattona, która do dziś pozostaje wielką niewiadomą sprawą, jakiej wówczas szybko "ukręcono łeb". Christopher Reich niezwykle sugestywnie pokazuje powojenną rzeczywistość i Niemcy okupowane przez wojska alianckie. Ów krajobraz po bitwie to jeden wielki chaos, korupcja, polityczne targi, walka o zakres wpływów, czarnorynkowy handel i sieć układów pomiędzy zwycięzcami a pokonanymi. W tym anarchicznym świecie rozgrywa się akcja właściwa, czyli konfrontacja między dwoma antagonistami. Chętnie zobaczyłbym soczystą ekranizację tej książki. Dobry scenariusz w rękach dobrego reżysera mógłby uczynić taką produkcję klasykiem kina wojenno-sensacyjnego.

„Lwy Pansziru” Kena Folletta są powieścią niełatwą. Intryga o charakterze powieści szpiegowskiej, z wojną w tle (z czasu, gdy Afganistan był okupowany przez Rosjan). Szpiedzy, polityka, romans… Wyborny koktajl… wstrząśnięty, niezmieszany. Dwaj mężczyźni – Amerykanin i Francuz– stojący po dwóch stronach żelaznej kurtyny. A między nimi kobieta. Czyli – wszystko, co popularne – po trochu. Trzyma w napięciu, trudno się oderwać. Sam sposób narracji jest bardzo przystępny, akcja płynie lekko i szybko. Polecam.

Kolejny autor którego wszystkie książki w młodości pochłaniałem w momencie się ich ukazania. Oczywiście są lepsze i gorsze, parę kompletnie chybionych, ale i parę naprawdę ciekawych. Powtarzający się schemat bohatera walczącego z terrorystami, międzynarodowymi syndykatami zbrodni, czy państwowymi agencjami preferującymi nade wszystko własne interesy . Jedna z bardziej znanych książek Ludluma, nawet sfilmowana. Mnie jednak nie podchodziła, nudnawa.

Muszę powiedzieć że książka sprawia korzystniejsze wrażenie, gdy ma się przeczytaną również część wcześniejszą. Niestety polityka wydawnicza Albatrosa jest taka jaka jest, i trzeba serię czytać w wybitnej akolejności, dodatkowo w dużych odstępach czasowych. Więc nie dziwię się niskiej sprzedaży, bo to pewnie jest powodem tak cienkiej obecności w planie wydawniczym. Arkady Renko po przeżyciach w czarnobylskiej Zonie, znów jest w Moskwie, i jak zawsze wtyka nos w nie swoje sprawy. Tym razem jego zwierzchnik, prokurator Zurin zleca rozwiązanie zagadki ukazywania się Stalina na jednej z moskiewskich stacji metra. Niedługo potem trafia na kilka różnych morderstw, które prowadzi dziwna para detektywów. Obaj służyli kiedyś w czarnych beretach, a teraz mają ambicje polityczne. Przy okazji dorabiają jako zabójcy na zlecenie. Świetna pozycja, i aż żal pomyśleć że na kolejne (i wcześniejsze) trzeba pewnie będzie długo poczekać.

Jak na Roberta Ludluma spodziewalem sie wiecej, ale nie jest az tak zle. Dobra ksiazka szpiegowska. Akcja sensacyjna typowa dla Ludluma. II wojna swiatowa, wojna szpiegow amerykanskich, niemieckich oraz zydowskich. Glowny bohater bierze udzial w transakcji pomiedzy dwoma wrogami, USA i faszystowskimi Niemcami, w ktorej gospodarzem i glownym organizatorem jest zyd, ktory wierzy w wielka rzesze niemiecka. Ksiazka trzyma w napieciu, od poczatku do konca, aczkolwiek czasami powiesc sprawia wrazenie za bardzo zdezorganizowanej. Jest takze watek milosci, pomiedzy glownym bohaterem a przybrana corka ambasadora Stanow Zjednoczonych w Argentynie, Joan. Akcja wiekszej czesci powiesci dzieje sie w Buenos Aires, Paryzu Ameryki Poludniowej. Dla fanow Ludluma lektura obowiazkowa.

Cztery powieści, ale nie w całości. Tak sformułowane że wydają się spójne. KRYPTONIM KAFKI druga wojna światowa. Kobiety jako agentki walczą we Francji przeciw nazistom. SZEPCZĄCY WIATR to western o miłości i przeznaczeniu. Dwudziestokilkulatek wychowany przez Indian i w górach spotyka prawie po stu latach przeznaczoną mu kobietę. Ona bierze ślub ale ja porywa. SĄSIADKA małżeństwo stara się kilka lat o dziecko. Ich sąsiadka zachodzi w ciążę. Jest wdową. Pojawiają się spekulacje kto jest ojcem. PŁONĄCE ECHO były wojskowy, glina i detektyw w jednej osobie rozwiązuje sprawę morderstw i porwania dziecka. Wszystkie pozycje są w innym stylu pisarskim, a łączy ich akcja, nieprzewidywalność oraz dobre pióro.

Książka jest bardzo wciągająca. Kiedy wziąłem ją do ręki, byłem sceptyczny - sądziłem, że nudno będzie czytać o szpiegach w czasie II wojny światowej. Jak książka szpiegowska bez wzmianki o najnowocześniejszych technologiach, komputerach kwantowych czy wojnach hakerów może być ciekawa - myślałem. A jednak! Książka przykuwa uwagę od samego początku i utrzymuje ją przez cały czas. Nie zabraknie też zrealizowanych po mistrzowsku zwrotów akcji. Zakończenie nieco trywialne i niespójne z resztą książki, ale oprócz tego rewelacja.

Poszukiwania zaginionych skarbów Majów przy pomocy ukrytej mapy...czy taki plan na książkę nie pobudza wyobraźni? Czy nie jest tym o czym każdy, gdzieś w skrytości ducha kiedyś marzył? Z drugiej strony jest to chyba najbardziej ,,skopany" temat w historii. Tak mi się wydaje. D.Brown i wielu innych dziesiątki razy w literaturze mieli już podobne pomysły. W mojej opinii takie książki zapowiadają mega emocje i przygody, ale w 90% okazują się ciężkostrawnym badziewiem. Dlatego List Vivera z premedytacją oceniam aż tak wysoko. Bo książka ta badziewiem się nie okazała. Okazała się prostą, zgrabną i przyjemną w odbiorze przygodówką. Dokładnie tym na co miałem ochotę. Ani autor nie ma wybitnego stylu, ani nie mamy zaskakującego zakończenia i szokujących zwrotów akcji. Niby nic wybitnego, ale za to bardzo solidnie i wciągająco. Bardzo miło spedzony czas. Polecam. :-) P.s. Dodam jeszcze, że przeczucia miałem fatalne. Raz, że zawiodłem się w przeszłości na podobnych klimatach a dwa, że zachęta wydawcy....BARDZO mnie zniechęcała. Nie wiele bardziej mnie odstrasza od książki niż porównywanie jej na okładce jak i na odwrocie do innych książek czy autorów. Masakra. A tu żeby było zabawniej Bagley jest przedstawiany jako: prawie tak dobry jak Cussler i A.MacLeanen. Biorąc pod uwagę to, że obaj wymienieni panowie w moim odczuciu nie zasługują nawet na miano w miarę dobrych pisarzy-naprawdę miałem obawy :-))) Na szczęście mimo ,,reklamy" przeczytałem. ;-)

Powieść sensacyjna w klasycznym wydaniu. Jeden bad guy przeciw armii policjantów, wiadomo jak to się zakończy. Dobrze się czyta mimo że powieść napisana 40 lat temu, prawie się nie zestarzała. Mnie jak zwykle we wczesnych wydaniach Ambera zainteresowała okładka , Bob Larkin jak zawsze przyciąga oko.

Średnia książka, ale zakończenie ma mistrzowskie. Cała intryga kręci się wokół handlu bronią i kradzieży technologii wojskowych. Historia przedstawiona w powieści jest ciekawa i ma parę fajnych momentów. Akcji, strzelanin, pościgów jest tu niezbyt dużo całość skupia się na intrydze i operacji szpiegowskiej, a te są przedstawione w miarę znośnie. Dobrze są tu też przedstawione postacie, zarówno główne jak i czarne charaktery. Problem z tą książką jest taki że bywa momentami nie składna, autor po kilkanaście i więcej razy na rozdział przemieszcza się między bohaterami, co bywa męczące. Na domiar złego i tak rzadko pojawiające się sceny akcji są napisane na kolanie. Ogólnie styl pisarski autora ma to do siebie że nie każdemu będzie się on podobał. Sporo tu potocznego żargonu nie tylko w dialogach, ale i opisach, na szczęście są w miarę często przypisy więc nie ma problemu z niezrozumieniem o co chodzi. Kolejną sprawą jest jakość wydania, typowa dla wczesnych książek pierwszych wydawnictw, które sprowadzały nam literaturę zagraniczną. Mamy błędy w tłumaczeniu, które są nazbyt widoczne np. "karty taroka" itp. Ogólnie typowa niespecjalnie wyróżniająca się powieść klasy B. Lubię taką literaturę, jednak faktem jest że nawet i w tego typu literaturze znajdziemy wiele książek lepszych niż "Polowanie na lisa".