Komórka

Z początku myślałem ze będzie to książka opowiadająca o złodziejaszkach którym coś pójdzie nie tak i w zasadzie się dużo nie pomyliłem. Choć ich plan był doskonały i był by się powiódł, bardzo podobał mi się opis wejścia do wagonu z fantami i odkryciu masakry która miała tam miejsce. A potem akcja nabierała tempa. Napad na magazyn broni, rozmowa wywiadu o terrorystach, czy cały opis machiny potrzebnej do działania rządu w sytuacji kryzysowej. Zdziwiłem się z jaka łatwością odparto pierwszy atak na pociąg, i jaka swobodę pozostawiono zakładnikom. Moja sympatie zdobyła tutaj para staruszków którzy działali by uratować pociąg, by być „ potrzebnym” Dobrze się czyta, książka nie nudzi, choć czasem wydaje mi się ze czasem za łatwo głównym bohaterom udaje się realizować swoje plany

79/2021 Rasowy thriller wojenny. Choć dokładniej: powojenny, gdyż akcja rozgrywa się już po kapitulacji Niemiec i zakończeniu wojennych działań. Reich wykorzystuje sprawdzony patent: na ramie prawdziwych wydarzeń z udziałem autentycznych ówczesnych postaci - rozciąga fikcyjną historię powołując do życia wymyślonych bohaterów. Owym tłem jest miejsce akcji, czyli zrujnowane Niemcy w roku 1945, podzielone na strefy wpływów przez zwycięskie armie. Klamrą spinająca akcję powieści jest niesławna masakra pod Malmedy oraz konferencja w Poczdamie. Autor wykorzystuje także do swych celów zagadkową śmierć generała Pattona, która do dziś pozostaje wielką niewiadomą sprawą, jakiej wówczas szybko "ukręcono łeb". Christopher Reich niezwykle sugestywnie pokazuje powojenną rzeczywistość i Niemcy okupowane przez wojska alianckie. Ów krajobraz po bitwie to jeden wielki chaos, korupcja, polityczne targi, walka o zakres wpływów, czarnorynkowy handel i sieć układów pomiędzy zwycięzcami a pokonanymi. W tym anarchicznym świecie rozgrywa się akcja właściwa, czyli konfrontacja między dwoma antagonistami. Chętnie zobaczyłbym soczystą ekranizację tej książki. Dobry scenariusz w rękach dobrego reżysera mógłby uczynić taką produkcję klasykiem kina wojenno-sensacyjnego.

Znakomita rzecz, większość współczesnych pisarzy powinna się uczyć od Bagleya jak pisać emocjonalnie angażujące powieści sensacyjne (tutaj z dużą domieszką elementów katastroficznych) bez obrażania logiki, związków przyczynowo-skutkowych i inteligencji czytelnika, jak również z wciągającą fabułą, intrygą i ciekawymi bohaterami. Intryga wielowątkowa, zaskakująca, mamy wątki korporacyjne, prawnicze, przyrodnicze, rodzinne, polityczne, wszystko sprzedane w dwóch liniach czasowych, co było dodatkowym utrudnieniem dla autora. Bagley świetnie rozrysowuje pierwszy, drugi, trzeci plan bohaterów. którzy (choć definiowani przeważnie przez dwie, trzy cechy) nie sprawiają wrażenia jednowymiarowych, przez co cały świat przedstawiony zyskuje stosownej głębi. Wybornie została zaprezentowana sama katastrofa w postaci lawiny, jej przejście i skutki, także od strony technicznej. Jedyną w zasadzie słabością są klisze (np. protagonista musi się z czapy zakochać w siostrze swoich antagonistów),na szczęście nie ma ich dużo i nie przeszkadzają w czytaniu. Świetnie się bawiłem, znakomita rozrywka.

Po upadku bloku wschodniego w Europie nadszedł czas na zmagania się z nowym zagrożeniem. W Anglii ginie w tajemniczych okolicznościach kandydat do grupy Tweeda . W tym samym czasie z życia publicznego wycofują się wybitne postacie życia politycznego w Północnej i Zachodniej Europie. Kim jest doktor Wand ? Grupa Tweeda wpada na ślady przygotowanej przez Chiny inwazji na Europę, wzorowanej na mongolskiej najazdach w Średniowieczu. Zmienił się czas , zmieniła się technologia . Kluczem do wszystkiego jest technologia stealth. Jak na czas w którym powstała powieść, jest to idealna intryga i znakomita historia sensacyjno - polityczna . Polecam fanom sensacji w stylu lat 90 - tych . Sam biorę się za kolejną część

Eric Van Lustbader, amerykański autor thrillerów (i nie tylko),za zgodą spadkobierców Roberta Ludluma, kontynuował pisanie powieści z cyklu o Jasonie Bournie. Ludlum napisał ich bodajże z pięć, Lustbader – jedenaście, na przykład: Dziedzictwo Bourne'a, Zemsta Bourne'a, Inicjatywa Bourne'a. Zauroczony przygodami Jasona Bourne'a w naturalny sposób odkryłem Lustbadera. Początkowo bardzo mi się jego powieści podobały, ale z czasem wydawały mi się coraz bardziej przesadzone i wydumane, ale czy to warsztat pisarski Lustbadera się zmieniał, czy może ja z upływem czasu trochę bardziej krytycznie oceniałam powieści (nie tylko tego autora) – tego to już nie wiem. „Strażnik testamentu” został wydany w 2006 roku pod tytułem „The Testament” i jest to pierwszy tom z cyklu „The Testament Novels”. Średniowiecze. Dobro walczy ze złem, to znaczy gnostyccy obserwanci (Gnostic Observant – członkowie grupy wyznaniowej, opowiadający się za ścisłym przestrzeganiem reguł sformułowanych przez założyciela) zmagają się z rycerzami zakonu św. Klemensa, który to zakon jest karzącą ręką zdeprawowanego Watykanu. Obserwanci zostali zdradzenie, większość zginęła, ale tajemniczą skrzynię z ich skarbami nielicznym ocalałym udało się ukryć. W całej powieści o tę właśnie skrzynię chodzi, a dokładnie, to o jej zawartość. Obserwanci, wywodzący się od św. Franciszka, przechowują w niej testament Jezusa, eliksir do wskrzeszania zmarłych i leczący śmiertelne rany, ale też – jakbyśmy to dzisiaj nazwali – teczki na wszystkich znaczących ludzi na świecie. Wśród gnostyckich obserwantów zwykle tylko jedna lub dwie osoby wiedzą, co jest w skrzyni i gdzie została ona ukryta: Klucznik i magister regens. Czasy współczesne. Rycerze św. Klemensa, Saint-Clemens, nadal wściekle atakują (spiski, zabójstwa, zdrady) gnostyckich obserwantów i z wielką determinacją poszukują skrzyni – papież jest umierający, a pewnym klikom w Watykanie byłby jeszcze potrzebny. Dexter Shaw, aktualny Klucznik (stanowisko magistra regens od dłuższego czasu wakuje),ginie w kawiarni w wyniku wybuchu gazu i to chwilę po spotkaniu z synem. Braverman Shaw, zwany zwykle Bravo, nie do końca świadomy działalności ojca musi nagle porzucić swój świat i dotychczasowe spokojne życie doradcy kapitałowego, i kontynuować misję ojca, to jest walkę Dobra ze Złem w interesie całej ludzkości. Musi też zidentyfikować zdrajcę wśród swoich. Przemoc, zdrady, kłamstwa, intrygi, zabójstwa, pościgi szybkimi autami, strzelaniny, walki na sztylety, tajemnice historycznych miast i zabytków, ukryte artefakty w starych kościołach, szyfry, labirynty i zagadki, to właśnie fabuła tej powieści, która często przypomina historyczno-sensacyjne thrillery Dana Browna. Może i „Strażnik testamentu” byłby bardzo dobrą powieścią i na pewno robiłby kolosalne wrażenie ze trzydzieści lat temu. Dziś ta powieść wydaje mi się zbyt pokomplikowana i jednak nieco naiwna.

Kolejna część cyklu Tweed utrzymuje poziom poprzednich . Tym razem przeciwnikiem grupy Tweda jest tajemniczy multimilioner . Grupa wpada na niego i jego spisek po morderstwie żony jednego z nich . Czytałem opinie , że Forbes się powtarza i jest schematyczny . Nie do końca to prawda . Takie jest prawo serii . Ci sami bohaterowie podobny czas . Więc pewien schemat i powtórzenia będą. Dla mnie to dobry cykl , który się dobrze czyta .

Od początku lektury towarzyszył mi niepokój, bo rzecz dzieje się w totalitarnej Korei Północnej, a główny bohater, Inspektor O, mimo że jest funkcjonariuszem ministerstwa bezpieczeństwa ludowego, jest tak samo inwigilowany co szary obywatel. Kryminalna intryga jest tu pretekstem do ukazania zniewolonych ludzi w państwie, w którym panuje terror. Atmosfera rodem z czasów głębokiego stalinizmu.

Powieść sensacyjna w klasycznym wydaniu. Jeden bad guy przeciw armii policjantów, wiadomo jak to się zakończy. Dobrze się czyta mimo że powieść napisana 40 lat temu, prawie się nie zestarzała. Mnie jak zwykle we wczesnych wydaniach Ambera zainteresowała okładka , Bob Larkin jak zawsze przyciąga oko.

Christopher Hyde to kanadyjski pisarz o wszechstronnych zainteresowaniach: analityka rynkowa, redagowanie, dziennikarstwo telewizyjne, aż wreszcie pisarstwo. Jako dziennikarz zajmował się takimi tematami jak ochrona środowiska i nowoczesne technologie, jednak kiedy zaczął pisać, skupił się głównie na fikcji politycznej oraz thrillerach z wątkiem historycznym. Tworzy również pod pseudonimem Paul Christopher. "Fala" jest debiutem pisarza z 1979 roku. Wyobraź sobie, że jesteś inżynierem geologiem i pracujesz w Biurze Kontroli i Bezpieczeństwa Środowiska Naturalnego jako Dyrektor regionalny. Do Twoich obowiązków należy nadzorowanie stanu wszystkich amerykańskich zapór na rzece Kolumbia. Nie jest Ci łatwo, bowiem Twoja praca zależy od działania zapór po kanadyjskiej stronie, ale informacji o tamtych niestety nie posiadasz. A przecież w zakresie Twoich obowiązków leży również zapewnienie bezpieczeństwa zakładom pracy położonym wzdłuż rzeki, że nie wspomnę o wielu istnieniach ludzkich. Czyż takie życie nie odciska śladu na człowieku? Czy taka praca nie wymaga wiele siły, zwłaszcza psychicznej? Zwłaszcza dla osoby, która jest w trakcie rozwodu, bo partnerka okazała się być osobą nieskorą do bycia żoną zwykłego urzędnika? Taką osobą jest główny bohater książki - Jonathan Kane. Nie podoba mu się fakt, że w żaden sposób nie jest w stanie dowiedzieć się nic na temat stanu kanadyjskich zapór. A przecież to one mogą - w razie awarii - spowodować wielkie straty również po amerykańskiej stronie granicy. Od dawna przecież padało a Kanadyjczycy stworzyli zapory nie z betonu, ale z ziemi. Nie są tak trwałe! Nikt nie chciał - lub nie mógł - Jonathanowi pomóc w zdobyciu informacji. Dopiero Charlene Daly, dziennikarka i nowa partnerka inżyniera, postanowiła zaspokoić jego ciekawość i skontaktowała go z Halleranem, kanadyjskim dziennikarzem, który zajmuje się tematem zapór. Jonathan wybiera się do niego i lecą wspólnie w miejsca, które budzą ciekawość Kane'a. Okazuje się, że geolog miał rację - stok uległ pod powierzchnią wody erozji, która może doprowadzić do poważnego osunięcia. Po powrocie do domu Jonathan zostaje zaatakowany i traci przytomność. Kto i w jakim celu zrobił zamach na jego życie? Czy Kane'owi uda się uratować miliony ludzi przed ogromną katastrofą skoro on sam stał się celem polowania? Czy obecność dziennikarki pomoże głównemu bohaterowi w walce o wysłuchanie jego teorii i podjęcie działań? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie już w książce. Równolegle do akcji z tamami na rzece toczy się drugi wątek - ekologiczny. Grupa młodych ludzi prowadzi działania zmierzające do wtargnięcia do bazy nuklearnej. Ale czy cała trójka chce tego w tym samym celu? Czy to tylko pozory? Co się stanie jeśli im się nie uda? A może dotrą do swojego celu i zdobędą reaktor? Tylko co tak naprawdę będzie bardziej opłacalne...? "Fala" to również tajemnicze spotkania, dziwne rozmowy, ucieczki, ranni i zabici. Ofiar jest sporo, ale tak naprawdę śledztwo nie ma się jak odbyć... Dlaczego? Nie zdradzę. Jak czyta się książkę Hyde'a? Początkowo okropnie... małe literki, małe marginesy, a przez to dużo tekstu na stronie, co męczy trochę oczy. Akcja rozkręca się naprawdę powoli. Miałam kilka myśli o porzuceniu tej lektury. Ale teraz nie żałuję, że przetrwałam ten kryzysowy moment, ponieważ jak już się akcja rozkręciła to podniosło mi się ciśnienie... Były takie momenty, że musiałam na kilka sekund przerwać czytanie, żeby emocje opadły. Tak więc podsumowując - książka jest warta poznania, mimo że porusza trudne tematy i naukową wiedzę. Jeśli ktoś potrafi przetrwać trud grafiki i nudzący wstęp to niech sięgnie koniecznie.

Kevin Brace nazwany głosem Kanady przyznaje się odrazy do zabicie swojej żony. Ze swoim adwokatem w ogóle nie rozmawia tylko porozumiewają się na piśmie. Dlaczego? Jak się odnajdzie jego adwokat ponieważ pierwszy raz ma rozprawę gdzie jego klient nie chce z nim ani z nikim rozmawiać? Co ukrywa, że się tak zachowuję? Pierwsza przeczytana książka prawnicza z ciekawością i z takim zakończeniem. Trzymająca w napięciu, pokazuje psychologiczne oblicza zachowania ludzi. Polecam.

QUOD ERAT DEMONSTRANDUM (łac.) - CO BYŁO DO DOWIEDZENIA Taking Lives - wydana w 1999 roku powieść Michaela Pye'a - amerykańskiego dziennikarza, historyka i pisarza. + Geniusz tkwi w prostocie; wystarczy postawić pytanie, które chyba każdy sobie zadał przynajmniej raz w życiu - jakby to było stać się kimś innym? Główny bohater "przypadkiem" zrobił z tego sposób na życie. Autor bardzo wnikliwie opisał korzyści, a także trudności związane z przejmowaniem czyjejś tożsamości. - "Złodziej życia" to jedna z tych powieści, która rewelacyjnie się zapowiada, a potem ostro wyhamowuje. Miejscami autor mocno odbiega od tematu. I jak na thriller psychologiczny jest w "Złodzieju życia" za dużo dramaturgii, a za mało akcji. = "Złodziej życia" to bardzo nierówna powieść, mocno odbiegająca od typowych thrillerów psychologicznych. Na pewno warto przeczytać ją z ciekawości; autor zastosował ciekawą narrację i ma dość oryginalne pióro. A teraz ciekawostka: Na motywach powieści powstać film: - "Taking Lives" reż. D.J. Caruso 2004r.

Mam z Quinnellem pozytywne skojarzenia dzięki 'Człowiekowi w ogniu'. Wielu kojarzy ten tytuł dzięki adaptacji z Denzelem Washingtonem w roli tytułowej. Adaptacji mocno zmienionej, dodam. Była też adaptacja bardziej zgodna z książką, z doskonale dobranym Scottem Glenem w roli Creasy'ego. 'Człowieka w ogniu' czytałem na kryminale. Tak mi się spodobał, że kolejną książkę Quinnella odpaliłem na ślepo! To nie jest taki mięsisty akcyjniak jak ww. Bardziej bym to określił jako global conspiracy thriller w stylu Ludluma. Potężna tajemna organizacja- jest. Everyman w jej szponach- obecny. Idealiści różnych proweniencji chcący złą hydrę ukatrupić- na miejscu. Wątki romantyczne też w dobrym stylu. Te ostatnie wyjątkowo lubię :) W sensacjach działają lepiej niż w tradycyjnych romansach, bo są niby na drugim planie. W 'Szlaku łez' są nawet dwa, a jeden niezwykle uroczy. Sami zrozumiecie który :) Dziwi mnie sam tytuł książki, a raczej jego zbyt mało istotna obecność w książce. Jakby to był jeden z wątków, który autor zaczął, a nie miał czasu skończyć. Szkoda. To o tyle ważne, bo łączy się z dość kontrowersyjnym- wg mnie- wątkiem mniejszości rasowo- etnicznych. Zauważyliście, że w klasycznych sensacjacj większość 'tych złych' to biali republikanie, a inni to zwykle pozytywni bohaterowie? Bym się nie czepiał, gdyby mi to dramaturgii nie psuło, a psuje. Japończyk, Latynos albo Indianin to zwykle dobry gość. W 'Szlaku łez' zwróciło to moją uwagę też z powodu błędnego acz politycznie poprawnego wyjaśnienia sensu indiańskich skalpów. Obecnych w kulturze prekolumbijskiej na długo przed białymi! Niby drobiazg, ale jednak stereotyp. O naukowe wartości książki się nie zakładam, bo się nie znam. W kilku momentach bohaterowie zachowują się dziwnie, jakby urągali własnej inteligencji. Kilka wątków się urywa albo nie jest do końca przemyślanych. 7/10. Ale ogólnie porządnie, fajnie napisany klasyczny sensacyjniak. Nie ten poziom co 'Człowiek w ogniu', ale daje radę. Wersję audio czyta Leszek Filipowicz. Jego zaśpiew może niektórych denerwować, ale ja go uwielbiam. Jeszcze bardziej uwielbiam staromodną wersję tego nagrania. Kto zna audiobooki ten zrozumie: 'Szlak łez, taśma druga, koniec ścieżki pierwszej' :) Od czasu do czasu muszę sobie włączyć tego typu nagranie. Cudeńko! Często zdarzają się w tych wersjach problemy techniczne, ale nie tym razem. Czysta robota, bez szumów i charkotów.

Muszę powiedzieć że książka sprawia korzystniejsze wrażenie, gdy ma się przeczytaną również część wcześniejszą. Niestety polityka wydawnicza Albatrosa jest taka jaka jest, i trzeba serię czytać w wybitnej akolejności, dodatkowo w dużych odstępach czasowych. Więc nie dziwię się niskiej sprzedaży, bo to pewnie jest powodem tak cienkiej obecności w planie wydawniczym. Arkady Renko po przeżyciach w czarnobylskiej Zonie, znów jest w Moskwie, i jak zawsze wtyka nos w nie swoje sprawy. Tym razem jego zwierzchnik, prokurator Zurin zleca rozwiązanie zagadki ukazywania się Stalina na jednej z moskiewskich stacji metra. Niedługo potem trafia na kilka różnych morderstw, które prowadzi dziwna para detektywów. Obaj służyli kiedyś w czarnych beretach, a teraz mają ambicje polityczne. Przy okazji dorabiają jako zabójcy na zlecenie. Świetna pozycja, i aż żal pomyśleć że na kolejne (i wcześniejsze) trzeba pewnie będzie długo poczekać.

Do pierwszej dużo brakuje, do drugiej słabszej mniej. Ta ma dalej swój klimacik człowieka który ma gdzieś kasty, układy itp.dla niego albo jesteś dobry albo jesteś zły. Czarno na białym bez dywagacji, bez dyskusji, bez owijania. Z jednej strony Reacher przy nim wymówka, a z drugiej strony na wyspie człowiek do rany przyłóż.

152/150/2020 Wyzwanie LC listopad 2020 - Autor z kraju na zachód od Polski Ach, mój Boże, to jest dopiero powieść szpiegowska! Wszystko tu jest, jak w starych opowieściach awanturniczych Kena Folletta: nienawiść, zawiść, miłość, która przetrwała lata, poświęcenie… A poza tym pościgi samochodowe, strzelaniny, brawurowe ucieczki, podstępy, plany awaryjne do planów awaryjnych… wszystko. Wiadomo, że niewiele to ma wspólnego z rzeczywistością, ale jak się czyta! Wpadła mi ta książka w oko w bibliotece, o autorce nigdy dotąd nie słyszałam. Ale zamierzam nadrobić. Bezwzględnie.

Klimaty typu szpiedzy, James Bond, czy nowoczesne gadżety lub coś w tym stylu nigdy nie wzbudzały we mnie zainteresowania, dopóki nie przeczytałem Judasza. Powieść jest wypełniona akcją i poczuciem humoru, jak w nie wielu książkach, co najbardziej mi się podobało. Wykreowani, przez Steva Jacksona, bohaterowie byli ciekawi, ale trochę papierowi. Fabuła może wydawać się niektórym nudna, ale to tylko pozory. Dzięki niespodziewanym zwrotom akcji, trudno było mi się oderwać od czytania. Do gustu, bardzo przypadły mi też sceny w więzieniu. Dodatkowym plusem jest lekki styl, który sprawia, że gdyby miało się czas na czytanie, można byłoby przeczytać tą książkę w 2 dni. Ale uważam że Judasz mógłby być dłuższy. Podsumuwując plusy i minusy książka zasługuje na 9 na 10, ale jednak czegoś mi brakowało i daję 7. Judasz jest warty uwagi.

Nie mogę powiedzieć, że spotkało mnie rozczarowanie, bo niczego błyskotliwego się nie spodziewałem. Książkę ściągnąłem z półki, opisanej jako "Sensacyjne", chcąc sobie zapewnić lekką lekturę na majówkę. Ku mojemu zaskoczeniu, powieść była całkiem niezła, znacznie lepsza niż się spodziewałem. Atutem jest dobrze przygotowane tło, dokładne opisy miejsc i sytuacji, co sprawia, że czytelnik "widzi" te miejsca w wyobraźni i sprawia to wrażenie solidnie wykonanej roboty. Akcja przeprowadzona jest dobrze - nie błyskotliwie, ale dobrze. Zwalnia, gdy bohater jest zmęczony i targają nim niepewności, przyspiesza, gdy trzeba działać szybko. Postaci są wyraziste, przynajmniej te najważniejsze - poboczne mogą się czytelnikowi mylić, ale nic to nie szkodzi, bo wkrótce i tak będą martwe. To właśnie jest słaby punkt książki - trupów więcej niż w Hiroszimie. Autor tak szafuje tu ludzkim życiem, że po pewnym czasie gdy tylko pojawia się nowa postać, możemy być pewni, że końcowej strony nie dożyje. Niepotrzebnie też wpleciono tu wątek miłosny, który spłyca powieść i czyni ją przewidywalną. Prawa fizyki traktowane są tu dość dowolnie. Wspomnę tylko o cięciu skalpelem w temperaturach bliskich zeru bezwzględnemu. Tak, jakby w takich temperaturach cokolwiek można było uciąć. Urąbać, ukruszyć, rozbić - jak najbardziej - ale uciąć? I to jeszcze tak precyzyjnie? Już w minus 70 st. Celsjusza większość przedmiotów robi się krucha jak szkło. Akcja rozwija się dość długo. Niepotrzebnie długo. Gdy dochodzi do kulminacji, czytelnik zaczyna się trochę gubić, ale to uwaga na plus - bowiem podobnie gubią się śledczy. Zakończenie trudne do przewidzenia, co też jest zaletą, ale co znajduje się w tajemniczym pakunku, średnio inteligentny czytelnik domyśli się od razu - nie trzeba było zwlekać z tym do ostatniego słowa. Ostatniego - dosłownie! W sumie, nie była to lektura na dwa wieczory, jak się spodziewałem. Trochę wysiłku jednak kosztowało przebrnięcie przez zagmatwaną akcję. Jeśli ktoś to lubi - polecam. Ale moim zdaniem, to po prostu niedoskonałość formy. Treść na czwórkę, forma na trójkę. Wychodzi ocena przeciętna. Dodatkowa gwiazdka za oryginalny pomysł.