Układanka

Sięgając po tą książkę nie wiedziałam co mam się spodziewać po niej, lecz ku mojemu zdumieniu ta powieść sensacyjno-przygodowa zaskakuje, intryguje strasznie i mnie zaskoczyła, wciągnęła całkowicie. Dobrą fabułą, zbudowanym świetnym napięciem i szybkimi zwrotami akcji. Doskonale się czyta, po prostu fajna,interesująca lektura zapewniła mi miłe popołudnie.

Stała na półce w bibliotece i skusiła okładką. Nie znałam autora, nie wiedziałam jaki to gatunek. Okazało się, że sensacja i to niezła. Początek tego nie zapowiada, mamy małżeństwo, ona ginie w górach, on próbuje się dowiedzieć czegoś o niej i ktoś na niego napada. Potem już jest tylko akcja, spiski ogarniające wszystkich i wszystko.

Anioł zniszczeni to opowieść o seryjnym bombiarzu. Chłopak chce byc kimś, a byc kimś tzn. znaleźć się na liście najgroźniejszych przestępców USA. Do tego mamy jeszcze śledztwo w sprawie śmierci policjanta w skutek wybuchu bomby, panią detektyw- pijaczkę i lekomankę, tajnego agenta, który już agentem nie jest i wątek romansowy. Dużo się dzieje, przyjemnie się czyta.

Bardzo dobra sensacja, bez wydumanej sensacji w fabule, to dziś rzadkość. "Bez przebaczenia" trzyma poziom pisarski, a jednocześnie jest typową kanwą scenariuszową kanwą dla kina akcji, jaki kiedyś był lubiany w hollywood. Jest super-męski główny bohater, eks-żołnierz, maszynka do zabijania, jest też wojownicza i bezkompromisowa Pani szeryf dla przeciwwagi. Są też czarne charaktery i jakiś tam spisek w tle, a także dramatyczne wydarzenia, które popychają akcję i powodują lawinę zdarzeń, w których oczywiście nie może zabraknąć motywu zemsty. A wszystko o dziwo trzyma się kupy!

Joseph Finder to ekspert od thrillera „korporacyjnego”, opisującego sposób funkcjonowania wielkich firm. Fabuła dzieli się na dwie drogi: kryminalną i firmową. Pierwsza przeprowadza nas przez interesujące wątki, a druga to takie trochę lanie wody. Przez tą drugą książka jest sztucznie wydłużona i spokojnie mogłaby być dużo krótsza. W “Instynkcie zabójcy” wątki firmowe były ściśle powiązane z fabułą, a tutaj mogłyby zejść na dalszy plan i nie być tak bardzo eksponowane. Za to pierwsza droga trochę przypomina motyw ze “Zbrodni i kary” Dostojewskiego. Nick jako główny bohater zachowuje się nijako. Nie jest panikarzem, ani też zbyt pewny siebie jeżeli chodzi o sytuację stresowe. Lepiej wychodzi to Eddiemu Rinaldiemu, który trzyma rękę na pulsie. Początkująca śledcza Audrey ma wiele do zaoferowania, ale cały czas jest pomijana w męskim świecie policji. Gdy dostaje sprawę zabójstwa może w końcu pokazać swoje umiejętności. Historia ma jeden wielki zwrot akcji zawarty w zakończeniu. Według mnie trochę zbyt przekombinowany, ale nie zmienia to faktu, że samo zakończenie jest oryginalne. Reasumując książka byłaby lepsza gdyby nie pewne wątki, które wydają się tu być zbędne. Nick to dyrektor finansowy wielkiej firmy, który jest nękany przez włamywacza wandalistę. Zbiega się to z redukcją zatrudnienia w jego firmie. Policja jednak lekceważy incydenty w jego domu. Dlatego Nick postanawia wziąć sprawy we własne ręce, przez co doprowadza do tragedi. Ten problem zmieni całkowicie jego życie.

Jest to kolejna książka, którą przeczytałam pod wpływem filmu i dzięki temu dla mnie Lucas Davenport zawsze będzie nosił twarz Marka Harmona (kocham go!). Historia intrygująca, bohaterowie, z którymi sama najchętniej wybrałabym się na piwo. Szalona, pozbawiona empatii adwokat i zawodowa zabójczyni, która szczerze mówiąc miała więcej serca niż jej przyjaciółka. I on.. niekonwencjonalny, z głową na karku i smykałką do interesów a także z ukrytymi fobiami (jak go można nie uwielbiać?) Co do zakończenia do zdecydowanie bardziej podobało mi się to filmowe, ale teraz to ja się czepiam.

Mam z Quinnellem pozytywne skojarzenia dzięki 'Człowiekowi w ogniu'. Wielu kojarzy ten tytuł dzięki adaptacji z Denzelem Washingtonem w roli tytułowej. Adaptacji mocno zmienionej, dodam. Była też adaptacja bardziej zgodna z książką, z doskonale dobranym Scottem Glenem w roli Creasy'ego. 'Człowieka w ogniu' czytałem na kryminale. Tak mi się spodobał, że kolejną książkę Quinnella odpaliłem na ślepo! To nie jest taki mięsisty akcyjniak jak ww. Bardziej bym to określił jako global conspiracy thriller w stylu Ludluma. Potężna tajemna organizacja- jest. Everyman w jej szponach- obecny. Idealiści różnych proweniencji chcący złą hydrę ukatrupić- na miejscu. Wątki romantyczne też w dobrym stylu. Te ostatnie wyjątkowo lubię :) W sensacjach działają lepiej niż w tradycyjnych romansach, bo są niby na drugim planie. W 'Szlaku łez' są nawet dwa, a jeden niezwykle uroczy. Sami zrozumiecie który :) Dziwi mnie sam tytuł książki, a raczej jego zbyt mało istotna obecność w książce. Jakby to był jeden z wątków, który autor zaczął, a nie miał czasu skończyć. Szkoda. To o tyle ważne, bo łączy się z dość kontrowersyjnym- wg mnie- wątkiem mniejszości rasowo- etnicznych. Zauważyliście, że w klasycznych sensacjacj większość 'tych złych' to biali republikanie, a inni to zwykle pozytywni bohaterowie? Bym się nie czepiał, gdyby mi to dramaturgii nie psuło, a psuje. Japończyk, Latynos albo Indianin to zwykle dobry gość. W 'Szlaku łez' zwróciło to moją uwagę też z powodu błędnego acz politycznie poprawnego wyjaśnienia sensu indiańskich skalpów. Obecnych w kulturze prekolumbijskiej na długo przed białymi! Niby drobiazg, ale jednak stereotyp. O naukowe wartości książki się nie zakładam, bo się nie znam. W kilku momentach bohaterowie zachowują się dziwnie, jakby urągali własnej inteligencji. Kilka wątków się urywa albo nie jest do końca przemyślanych. 7/10. Ale ogólnie porządnie, fajnie napisany klasyczny sensacyjniak. Nie ten poziom co 'Człowiek w ogniu', ale daje radę. Wersję audio czyta Leszek Filipowicz. Jego zaśpiew może niektórych denerwować, ale ja go uwielbiam. Jeszcze bardziej uwielbiam staromodną wersję tego nagrania. Kto zna audiobooki ten zrozumie: 'Szlak łez, taśma druga, koniec ścieżki pierwszej' :) Od czasu do czasu muszę sobie włączyć tego typu nagranie. Cudeńko! Często zdarzają się w tych wersjach problemy techniczne, ale nie tym razem. Czysta robota, bez szumów i charkotów.

Super książka, nie mogłam przestać jej czytać, żałuję że się skonczyla. W życiu też tak często bywa, że tak naprawdę nie zna się swojej rodziny, zdarza się ze najbliższy członek rodziny potrafi bardziej zranić niż obca osoba. Niestety nie zawsze, można uzyskać wybaczenie. Polecam naprawdę warto.

Eric Van Lustbader, amerykański autor thrillerów (i nie tylko), za zgodą spadkobierców Roberta Ludluma, kontynuował pisanie powieści z cyklu o Jasonie Bournie. Ludlum napisał ich bodajże z pięć, Lustbader – jedenaście, na przykład: Dziedzictwo Bourne'a, Zemsta Bourne'a, Inicjatywa Bourne'a. Zauroczony przygodami Jasona Bourne'a w naturalny sposób odkryłem Lustbadera. Początkowo bardzo mi się jego powieści podobały, ale z czasem wydawały mi się coraz bardziej przesadzone i wydumane, ale czy to warsztat pisarski Lustbadera się zmieniał, czy może ja z upływem czasu trochę bardziej krytycznie oceniałam powieści (nie tylko tego autora) – tego to już nie wiem. „Strażnik testamentu” został wydany w 2006 roku pod tytułem „The Testament” i jest to pierwszy tom z cyklu „The Testament Novels”. Średniowiecze. Dobro walczy ze złem, to znaczy gnostyccy obserwanci (Gnostic Observant – członkowie grupy wyznaniowej, opowiadający się za ścisłym przestrzeganiem reguł sformułowanych przez założyciela) zmagają się z rycerzami zakonu św. Klemensa, który to zakon jest karzącą ręką zdeprawowanego Watykanu. Obserwanci zostali zdradzenie, większość zginęła, ale tajemniczą skrzynię z ich skarbami nielicznym ocalałym udało się ukryć. W całej powieści o tę właśnie skrzynię chodzi, a dokładnie, to o jej zawartość. Obserwanci, wywodzący się od św. Franciszka, przechowują w niej testament Jezusa, eliksir do wskrzeszania zmarłych i leczący śmiertelne rany, ale też – jakbyśmy to dzisiaj nazwali – teczki na wszystkich znaczących ludzi na świecie. Wśród gnostyckich obserwantów zwykle tylko jedna lub dwie osoby wiedzą, co jest w skrzyni i gdzie została ona ukryta: Klucznik i magister regens. Czasy współczesne. Rycerze św. Klemensa, Saint-Clemens, nadal wściekle atakują (spiski, zabójstwa, zdrady) gnostyckich obserwantów i z wielką determinacją poszukują skrzyni – papież jest umierający, a pewnym klikom w Watykanie byłby jeszcze potrzebny. Dexter Shaw, aktualny Klucznik (stanowisko magistra regens od dłuższego czasu wakuje), ginie w kawiarni w wyniku wybuchu gazu i to chwilę po spotkaniu z synem. Braverman Shaw, zwany zwykle Bravo, nie do końca świadomy działalności ojca musi nagle porzucić swój świat i dotychczasowe spokojne życie doradcy kapitałowego, i kontynuować misję ojca, to jest walkę Dobra ze Złem w interesie całej ludzkości. Musi też zidentyfikować zdrajcę wśród swoich. Przemoc, zdrady, kłamstwa, intrygi, zabójstwa, pościgi szybkimi autami, strzelaniny, walki na sztylety, tajemnice historycznych miast i zabytków, ukryte artefakty w starych kościołach, szyfry, labirynty i zagadki, to właśnie fabuła tej powieści, która często przypomina historyczno-sensacyjne thrillery Dana Browna. Może i „Strażnik testamentu” byłby bardzo dobrą powieścią i na pewno robiłby kolosalne wrażenie ze trzydzieści lat temu. Dziś ta powieść wydaje mi się zbyt pokomplikowana i jednak nieco naiwna.

Thriller spiskowy z globalna intryga. Bardzo ciekawa historia zachaczajaca o mroczna tajemnice. Czytalam z przyjemnoscia, rozkoszujac sie pierwszorzednymi opisami przyrody i miejsc, ktore wzbogacaja tresc i podnosza walory ksiazki dzieki, ktorym wciaga czytelnika, a sama fabula pobudza umysl. Nietaktem z mojej strony byloby pominiecie, pieknie wykreowanych przez autora postaci. Ksiazka bedzie perelka dla fanow Robina Cooka i Roberta Ludluma. Polecam.

Skuszony dobrymi opiniami o autorze zacząłem lekturę "Wiecznego uciekiniera" i przez większość książki było dość średnio i nie odczuwałem większej satysfakcji. Akcja w miarę szybka, wiele wątków, bohaterowie znośni, pojawiła się tajemnica i intryga (choć trochę wydumana ale realna), wszystko w średnio-dobrym schemacie sensacyjnej literatury popularnej. Brakowało mi jednak czegoś czego oczekujemy od lektur tego typu, czegoś nieokreślonego co nazywa się często klimatem książki. To oczywiście odczucie subiektywne, ale tak to zadziałało w moim przypadku. Do tego główny bohater adwokat Jack Swyteck, został moim zdaniem tak słabo opisany przez autora, w taki sposób, iż trudno było się z nim identyfikować, polubić lub znienawidzić, a dla mnie to dość duży mankament w tego typu literaturze. Kiedy oczekiwałem, że dotrwam jakoś z lekturą do spodziewanego końca, autor gdzieś po 2/3 książki zaskoczył mnie niebywale. Kulminacyjny punkt fabuły, jakieś 150 stron przeczytałem jednym tchem. Wszystkie dotychczasowe wątki zostały świetnie poprowadzone i okazały się fabularnie uzasadnione, intryga się zagęszczała, tajemnice powoli wychodziły na światło dzienne a całość napisana obrazowo, z werwą i trzymała mocno napięciu. Brawo dla autora. Z tego względu zasłużona 6/10 i zachęta dla mnie po sięgniecie na półkę po inne lektury pana Grippando.

Na początku troszkę się ciągnęła, żeby pod koniec dać kopa i znowu "nocka zarwana". Jak dla mnie rewelacyjnie napisana książka i pozostałe tego autora. Dawno nie trafił mi się tak dobry autor. Zaczytywałem się w D. Silvie, V. Flynn`ie. J. Abbot`cie aż trafiłem na A. Folsoma. I tu zaczyna się problem... przeczytałem wszystko i znowu muszę szukać tak dobrego autora. :((((

Czwarta część przygód Jona Smitha jak dotąd najlepsza . Trwają przygotowania do podpisania przez Chiny traktatów dotyczących praw człowieka. Czy w USA I CHRL wszyscy są z tego zadowoleni ? Chiński statek wypływa do Iraku , z trafnym ładunkiem. Trwa wyścig o udowodnienie tego faktu ... Akcja powieści w większej części toczy się w Chinach . Następca Ludluma tym razem stanął na wysokości zadania

Niesamowita intryga, która mogłaby się wydarzyć w świecie rzeczywistym. Nawet te najbardziej święte osoby mogą mieć podłe zamiary i wyznawać myśl, że cel uświęca środki. Książka przeznaczona dla fanów dzieł o podobnej zwartości, co powieści Dana Browna, bo jej treść krąży wokół Kościoła i Watykanu. Warta przeczytania, bo pomimo anonimowości nazwiska autora w moim świecie okazała się być dosyć dobrze napisaną książką.

To moja pierwsza przeczytana książka Roberta Ludluma i spodobała mi się. Fajny styl pisania, budowanie akcji. Naprawdę dobra rozrywka. Ani się spostrzegłem, a książka dobiegła końca. Z czystym sumieniem mogę polecić tą pozycję, zwłaszcza jeżeli ktoś lubi akcję dziejące się w arktycznym klimacie.

No proszę akcja od pierwszej strony , wiele powiązanych ze sobą wątków układających się w sieć , strzelaniny , trup ściele się gęsto a czytelnik jest wodzony za nos w poszukiwaniu prawdy .Powiedziałabym ,że typowa powieść z gatunku akcji.Dobrej akcji.Dynamiczna , nie przegadana,może jedynie nieco zbyt wiele opisów burzy i bohaterowie wciąż biegają przemoczeni do suchej nitki.Ale cóż można poradzić na niesprzyjającą pogodę :)

Thriller (?) jak się patrzy. Tylko dlaczego gangsterski boss tak od razu chce załatwić policjanta, który póki co wcale mu nie zagraża, mało tego, akcja, którą kieruje, postronna, przeciwko zbiegłym zabójcom mogłaby nawet być w interesie gangstera. Zamiast intensywnie podkreślanych wrogich zamiarów gangster mógłby raczej rozważyć jakąś formę współpracy (?).