Kot alchemika

Przyjemna i lekka lektura.

Przyjemna i lekka lektura.

Gdyby się dało to 6,5 by dostała. Lubię baśnie i lubię koty i dlatego się za to wzięłam. Nigdy wcześniej nie czytałam książek tego autora. To nie jest opowieść dobra, nie jest też zła ona po prostu jest ciekawa. Widać, że autor czytał oryginały Grimm'ów i chyba trochę za mocno mu weszło :) Świat tej opowieści jest naprawdę interesujący chodź tłumaczenie tego musiało być co najmniej problematyczne dla tłumaczki. No cóż, ale wyszło naprawdę dobrze i jest to książka warta przeczytania chociaż raz.

Gdyby się dało to 6,5 by dostała. Lubię baśnie i lubię koty i dlatego się za to wzięłam. Nigdy wcześniej nie czytałam książek tego autora. To nie jest opowieść dobra, nie jest też zła ona po prostu jest ciekawa. Widać, że autor czytał oryginały Grimm'ów i chyba trochę za mocno mu weszło :) Świat tej opowieści jest naprawdę interesujący chodź tłumaczenie tego musiało być co...

Mówią, że każdy dorosły ma w sobie wewnętrzne dziecko. Nie wierzę w to. Nie każdy. Osobiście znam ludzi, wobec których żywię uzasadnione podejrzenia, że nigdy nie byli dziećmi (przynajmniej mentalnie),a otrzymanie dowodu osobistego przyjęli z westchnieniem ulgi. Znam też dorosłych, którzy zapomnieli, jak to było być dzieckiem, a może nawet z premedytacją to dziecko w sobie zabili. Nie zamierzam osądzać niczyich wyborów. Ale jedno wiem na pewno: nikt taki nigdy nie powinien zostać rodzicem, bo bez posiadania empatycznej wrażliwości, bez pamiętania o własnych dziecięcych marzeniach, strachach, specyficznym na poły magicznym postrzeganiu świata, potrzebie bezpieczeństwa i pewności - nie można dobrze wychować małego człowieka.

A piszę to wszystko, bo moje wewnętrzne dziecko właśnie przeczytało bajkę. Bajkę dla dorosłych - nigdy nie ośmieliłabym się polecić jej żadnemu maluchowi! - bo utrzymaną we właściwej dla baśni konwencji literackiej. Zawsze gdy trafiam na podobne książki (a nie ma ich zbyt wiele, to nie taki znowu łatwy rodzaj literatury),moja dusza się raduje, bo wiem, że pozwolą mi one oderwać się od smutnej codzienności dorosłego człowieka. Jedna cecha wyznacza moment, w którym kończy się nasze dzieciństwo: tracimy zdolność do nudzenia się. Ja już nie pamiętam, kiedy ostatni raz się nudziłam. Nie mam na to czasu, zawsze jest coś do zrobienia (zwykle coś, czego nie cierpię, więc wymyślam tysiące zajęć zastępczych; ot, choćby teraz powinnam myć okna w przedpokoju, bo mąż uświnił je kosząc trawę, a zamiast tego skrobię recenzję). A jeśli znajdę chwilę wolną od zajęć domowych lub gromadzenia i opracowywania materiału na kolejną książkę, czytam. Przy "Kocie alchemika" Waltera Moersa (Wydawnictwo Dolnośląskie 2020) na pewno nikt nudził się nie będzie i na 100% poczuje nieodpartą ochotę na pyszności, za które dałby się jako dziecko pokroić (ja, oczywiście, za mordoklejki, ale ponieważ akurat nie mam ich pod ręką, więc upiekę szarlotkę).

Tytuł powieści jest nieco mylący, ponieważ jej bohaterem wcale nie jest kot, lecz KROT. Istota taka tylko wygląda jak kot domowy europejski, w rzeczywistości zaś nie tylko mówi, on potrafi też dogadać się z każdym stworzeniem w jego języku. Na dodatek ma dwie wątroby, co przy spożywaniu napojów wyskokowych nie jest cechą obojętną. Poza tym wszystkim krot zachowuje się jak każdy inny dachowiec: lubi ciepełko, pełną miseczkę, gościnne kolana kochanego człowieka i głaskanko. No, ale dobrze to już było. Umarła cudowna pańcia naszego krotka, który ma na imię Echo. Stracił dom i nie ma najmniejszej szansy na nowy, ponieważ miasto, w którym żyje, Sledwaya, zamieszkałe jest przez ludzi dręczonych tysiącem paskudnych przypadłości, dolegliwości i okropności. Sam chory lud!, jak mawiano w rodzinie mojej matki. Kto miałby czas na zaopiekowanie się sympatycznym futrzakiem, gdy musi dzielić go między przychodnie, szpitale, lecznice, infirmerie i inne leprozoria. Zaznaczmy, że mieszczanie nie są hipochondrykami, oni naprawdę są chorzy. Tylko dlaczego?

Gdy krotek Echo znajduje się już na skraju śmierci głodowej, nagle los się do niego uśmiecha (choć to chyba powiedzenie na wyrost w jego sytuacji). Otrzymuje osobliwą propozycję od miejskiego przeraźnika Sukkubiusa Eispina: w zamian za oddanie tłuszczu ze swego ciała, zwierzak przez miesiąc będzie żył jak panisko. Przeraźnik to urzędnik miejski odpowiedzialny za kontrolę nad przeraźnicami (takimi czarownicami, tylko bardziej). Sukkubius swą funkcję sprawuje z takim oddaniem, że w mieście ostała się już tylko jedna przeraźnica Inacea Anacaci, która też chętnie umknęłaby gdzie pieprz rośnie, gdyby nie jej romantyczna natura (swe uczucia niewiasta ta o urodzie hipergermańskiej lokuje raczej nieszczęśliwie). Ale Eispin jest także alchemikiem, który oprócz kolekcjonowania rozmaitej maści cudowności i okropności, zbiera też tłuszcz wszelkich stworzeń. Brakuje mu już tylko smalczyku z krotka. Oczywiście aby pozyskać tę substancję, należy obiekt zabić. Ponieważ zaś Echo jest zagłodzony, więc przez miesiąc Alchemik będzie go tuczył. Okazuje się też rychło, że w sztuce gotowania wspiął się on na nieosiągalne dla innych wyżyny (naprawdę, trzeba mieć przy sobie te mordoklejki!).

Sukkubius mieszka w starym, przerażającym zamku górującym nad chorym miastem. W tym imponującym budynku o długiej historii mieszkali ludzie okrutni, źli i dziwni, mieściły się też w nim wszelkiej maści podejrzane instytucje, jak np. szpital psychiatryczny, w którym chorzy normalnieli, a lekarze wariowali. Przeraźnik sam jeden wykorzystuje wszystkie sale, korytarze i lochy swego mieszkania, bo musi gdzieś pomieścić gromadzoną latami kolekcję. Pytacie, czy jego celem jest otrzymanie kamienia filozoficznego, by za jego pomocą zamieniać ołów w złoto? A gdzie tam. Takich kamieni ma co najmniej kilka, walają się gdzieś pomiędzy innymi eksponatami. Należy pamiętać, że niektóre z owych eksponatów są żywe (w taki czy inny sposób),a humunkulusy czy cierpiące świece są najmniej przerażajacymi z nich. Po co więc alchemikowi to wszystko, dlaczego chce utuczyć i zabić przesympatycznego krotka, by pozyskać jego tłuszcz? Niestety, nie mogę odpowiedzieć, bo zepsułabym frajdę z czytania. Podpowiem tylko, że ponieważ jest to baśń dla dorosłych, nic nie będzie w niej takie, jakie się wydaje, ludzie nie są ani dobrzy, ani źli, tylko tacy pośrodku, a zakończenie także nie ma jednoznacznego charakteru. Jak to w życiu.

Na szczęście Echo nie ma natury ofiary. Owszem, mając nóż na gardle przyjmuje propozycję przeraźnika, ale gdy tylko nieco się odpasie, natychmiast zaczyna szukać wyjścia ze swej niewesołej sytuacji. Podczas tych poszukiwań zalicza kilka niesamowitych przygód i nawiązuje ciekawe przyjaźnie (np. ze wspomnianą wyżej przeraźnicą Inaceą, jednookim puchaczem Fiodorem, skóroperzami, których nikt nie rozumie, a nawet z niektórymi żywymi eksponatami z kolekcji swego gospodarza. Miejsca, które poznaje i zwiedza przy okazji mogą silnie podziałać na wyobraźnię czytelnika (pomijając sam zamek, najbardziej spodobał mi się osobliwy cmentarz miejski).

Wielkim atutem tej powieści są ilustracje wykonane przez samego autora. Moers jest bardzo utalentowany plastycznie, a wyobraźni mu nie brakuje, więc w stworzone jego ręką grafiki można wpatrywać się godzinami, doszukując się w nich odniesień do tekstu. Koniecznie trzeba też przeczytać wielokrotne posłowie (autor stworzył sobie bowiem postać opowiadacza, na którego co i rusz się powołuje),gdzie wyjaśnia swe inspiracje niemieckim folklorem. Swoje trzy grosze dorzuca też polska tłumaczka. Te teksty są jak deser po wystawnym posiłku. A gdy już dacie się uwieść talentowi Moersa i zakochacie się w stworzonym przez niego świecie, z pewnością z wielkim zadowoleniem przyjmiecie informację, że napisał on kilka powieści umieszczonych w tym uniwersum, tworząc cykl "Camonia". Ja zamierzam przeczytać wszystkie, które wpadną mi w ręce.

Mieszanka humoru i horroru - tak w skrócie można podsumować powieść "Kot alchemika". Kibicowałam obu jej głównym bohaterom od początku do końca: i temu dobremu, i temu niekoniecznie złemu. Ciągle miałam nadzieję na powstanie między nimi przyjaźni rodzącej się ze zrozumienia, tolerancji i współczucia. Czy moje nadzieje się spełniły, czy też zawiodłam się na swojej wierze w naturalne dobro tkwiące w człowieku? Czy, jak to w baśni, wszyscy na koniec żyli długo i szczęśliwie? Nie powiem. Sami przeczytajcie!

Mówią, że każdy dorosły ma w sobie wewnętrzne dziecko. Nie wierzę w to. Nie każdy. Osobiście znam ludzi, wobec których żywię uzasadnione podejrzenia, że nigdy nie byli dziećmi (przynajmniej mentalnie),a otrzymanie dowodu osobistego przyjęli z westchnieniem ulgi. Znam też dorosłych, którzy zapomnieli, jak to było być dzieckiem, a może nawet z premedytacją to dziecko w sobie...

Prawie tak cudowna jak "Rumo..." przy czym podejrzewam, że gdybym je przeczytała w odwrotnej kolejności, miałabym troszkę inne wrażenie - możliwe, że całkiem dorosłą osobę najbardziej zachwyca, tak po prostu, pierwsza od daaawna przeczytana baśń przygodowa :)

Prawie tak cudowna jak "Rumo..." przy czym podejrzewam, że gdybym je przeczytała w odwrotnej kolejności, miałabym troszkę inne wrażenie - możliwe, że całkiem dorosłą osobę najbardziej zachwyca, tak po prostu, pierwsza od daaawna przeczytana baśń przygodowa :)

Walter Moers ma specjalne miejsce w moim sercu. Swoją przygodę z jego twórczością zaczęłam od tej pozycji i to był strzał w dziesiątkę. Uwielbiam tę książkę i regularnie do niej wracam. To w jak cudowny sposób kreuje świat pełen niesamowitości, nierealności i lekkiej makabry nie ma sobie równych. Wyobraźnia pisarza to po prostu inny poziom twórczy. Historia opisana w "kocie alchemika" to przygoda pełna zaskakujących akcji, wybornych opisów, smaczków i neologizmów tak wyszukanych, że nieustannie budzi mój zachwyt. Była wrotami do innych jego książek, które są równie cudowne. Osobiście dzielę świat na dwa rodzaje ludzi, na tych co kochają Moersa i na tych którzy nie umieją go docenić🙃 świetnie spędzi przy nim czas zarówno nastolatek jak i dorosły. Gorąco polecam❤️

Walter Moers ma specjalne miejsce w moim sercu. Swoją przygodę z jego twórczością zaczęłam od tej pozycji i to był strzał w dziesiątkę. Uwielbiam tę książkę i regularnie do niej wracam. To w jak cudowny sposób kreuje świat pełen niesamowitości, nierealności i lekkiej makabry nie ma sobie równych. Wyobraźnia pisarza to po prostu inny poziom twórczy. Historia opisana w...

Historia krotka (nie kotka) o imieniu Echo, jego kontraktu z alchemikiem ze schorowanego miasta. Już to zdanie mówi wszystko i nic, ale dużo zapowiada.

Historia krotka (nie kotka) o imieniu Echo, jego kontraktu z alchemikiem ze schorowanego miasta. Już to zdanie mówi wszystko i nic, ale dużo zapowiada.

To niesamowite, jak Moers potrafi połączyć żmudne, ciągnące się wręcz opisy potraw oraz ich smaków, które wytwarza jeden z głównych bohaterów, z nagłymi i niespodziewanymi zwrotami akcji. Dodatkowo bardzo dawno nie spotkałam się ze światem przedstawionym, gdzie faktycznie pojawiają się nowe, unikatowe postacie zamiast standardowych smoków, elfów, itp.
To moja pierwsza książka tego autora i już absolutnie już uwielbiam tego, a słyszałam, że to jedna z jego mniej ambitnych książek, więc jestem niezmiernie ciekawa jego innych pozycji. Wezmę się za nie najszybciej jak będę mogła.

To niesamowite, jak Moers potrafi połączyć żmudne, ciągnące się wręcz opisy potraw oraz ich smaków, które wytwarza jeden z głównych bohaterów, z nagłymi i niespodziewanymi zwrotami akcji. Dodatkowo bardzo dawno nie spotkałam się ze światem przedstawionym, gdzie faktycznie pojawiają się nowe, unikatowe postacie zamiast standardowych smoków, elfów, itp.
To moja pierwsza...

Miłość od pierwszego wejrzenia !
I te pratchettowskie klimaty ,których mi ewidentnie bardzo brakowało... (chociaż końcówka taka trochę na szybko i za szybko)
No i wiadomo -kot też mnie przyciągnął ;-)
Jestem ciekawa innych części.

Miłość od pierwszego wejrzenia !
I te pratchettowskie klimaty ,których mi ewidentnie bardzo brakowało... (chociaż końcówka taka trochę na szybko i za szybko)
No i wiadomo -kot też mnie przyciągnął ;-)
Jestem ciekawa innych części.

Nawykłam już do brutalności i zamiłowania do makabry tego pisarza, jego mistrzowskiego stylu operowania słowami i niebanalnych pomysłów. Tym razem była to baśń kuchenna, od której dość często robiłam się głodna, by po chwili było mi niedobrze 😃 Świetna, ale „Miasto Śniących Książek” wciąż pozostaje perłą w koronie.

Nawykłam już do brutalności i zamiłowania do makabry tego pisarza, jego mistrzowskiego stylu operowania słowami i niebanalnych pomysłów. Tym razem była to baśń kuchenna, od której dość często robiłam się głodna, by po chwili było mi niedobrze 😃 Świetna, ale „Miasto Śniących Książek” wciąż pozostaje perłą w koronie.

Bardzo przyjemne godziny! Wspaniała rozrywka. Myślę, że ktoś, kto lubi szalony świat Pratchetta odnajdzie się w Sledwai. Ja od razu zakupiłem kolejne tomiszcza autora i z niecierpliwością czekam na więcej...
Polecam!

Bardzo przyjemne godziny! Wspaniała rozrywka. Myślę, że ktoś, kto lubi szalony świat Pratchetta odnajdzie się w Sledwai. Ja od razu zakupiłem kolejne tomiszcza autora i z niecierpliwością czekam na więcej...
Polecam!