Jane Blonde wkracza do akcji

Czytałam tą książkę ponad rok temu.Mile ją wspominam.Nie pamiętam już nawet jak nazywała się główna bohaterka,ale pamiętam,że chociaż miała chyba ponad 200 stron,bawiłam się z nią nieźle.Najlepsze było jak wymyślały zaklęcia na swoją macochę,aby była brzydka.Genialna! Polecam szczególnie nastolatkom,które nie mają co robić w zimowe i jesienne wieczory :)

Czytałam to dawno temu, sama będąc nastolatką, ale pamiętam, że bardzo ujęła mnie dojrzałość tej książki. Główna bohaterka to odpowiedzialna młoda kobietka, która równie odpowiedzialnie podchodzi do kolejnych zadań, jakie się przed nią ujawniają. To nie jest żadna przesłodzona, cukierkowa opowiastka, tylko całkiem wartościowa historyjka. To na pewno jedna z tych książek, które z czystym sumieniem można dać dorastającej córce.

Bardzo zachęcam do przeczytania książki : Amy G. "i kłopoty z chłopakami" przeczytałam ją już, to moja pierwsza książka którą przeczytałam całą, nigdy nienawidziłam książek, ale pomyślałam sobie, a może jednak chociaż jedną przeczytam, a jak mi się spodoba to bede jeszcze czytać mam teraz inną książkę z inną autorką ponieważ nie było nigdzie już z Sarah Webb innej książki o niej ale jeżeli tylko wyjdzie jakaś jej książka to bardzo chętnie przeczytam. Ta książka zajęła mi pół tory miesiąca czytania,nie raz mnie tak wciągała ze przeczytałam 3,4 rozdziały . Polecam zwłaszcza młodzieży 11 , 12 , 13 lub 14 lat . Moją najleszą bohaterką była właśnie Amy Green. Miała ona przeróżne problemy . podobne niktóre do mnie ale i równmież Clover , bo to jednak ona pomagała rozwiązac problemy Amy . jednak najlepiej jest jak się czyta we Wakcje, albo nie masz co robic, czas tak szybko mija gdy ją czytasz . A moja ocena książki to rewelacyjna 5 gwiazdek na miejscu . :)

Niesamowicie zabawna historia, opowiadająca w prosty i współczesny sposób o życiu licealistek - BFFE(Best friends for ever (ang.) - najlepszych przyjaciółek na zawsze),czyli uroczego tria. Polecam wszystkim dziewczynom, które chcą się pośmiać i zobaczyć, że nie tylko one mają problemy - choć myślę, że chłopcom też by się spodobała ;).

Bardzo fajna, zwariowana książka opisująca nastolatkę, która ma dość nietypowe problemy. "Nazywam się Zelah Green i mam obsesję na punkcie czystości. Większość życia spędzam w Stanie Zagrożenia Atakiem Zarazków (a ogłaszam go wtedy, gdy na przykład ktoś próbuje mnie dotknąć brudnymi rękami). Cud, że w ogóle chodzę do szkoły. Ale teraz, na polecenie macochy, mam zamieszkać z bandą dziwadeł w domu o nazwie Zacisze, gdzie każdy, podobnie jak ja, ma swój drobny problem..." W książce w zabawny sposób opisany jest świat na przykładzie Zelah, która z powodu swojej przesadnej miłości do czystości zostaje odesłana do kliniki - Zacisze. W Zaciszu, nawet o tym nie wiedząc, zostaje uczona jak żyć bez wykonywania wszystkich rytuałów. Bez szczotkowania twarzy, dłoni i pozostałych części ciała po 30 razy oraz bez wykonywania 30 podskoków, kiedy tylko ma wyjść na schody lub z nich zejść. Książka jest przeznaczona może dla trochę młodszych czytelników (jakieś 12-13 lat) ale mi się bardzo spodobała a niektórych może nawet czegoś nauczyć.

Zabawna. Dla mnie nowe spojrzenie na bycie jedynakiem. Nie rozumiem, skąd te głupio niskie noty - książka jest naprawdę dobra, zabawna, napisana niezłym, młodzieżowym językiem. I jest umiejscowiona w ABSOLUTNIE ZŁEJ KATEGORII. To POWIEŚĆ dla MŁODZIEŻY, a nie literatura dziecięca 🙄

Pozycja bardo przytulna. Nie jestem grupą docelowa, ale bawiłam się bardzo dobrze czytając przygody Normana. Przenosi nas w inny bardziej beztroski świat. Autor pisze w bardzo przystępny sposób i nawet po latach od jej wydawania starzeje się z godnością i z przyjemnością można oddać się lekturze.

Lekka lektura na pochmurny dzień. Siostry obdarzone są magiczną mocą, której nie mogą wyjawić nawet własnej mamie. Jednak mogą liczyć na pomoc babci, która kiedyś straciła tą magiczną moc..... W okolicy, czai się niebezpieczeństwo, wróg który pragnie pozbawić sióstr mocy.

Oryginalna forma tekstu w postaci dialogów w komunikatorze internetowym trzech przyjaciółek ze szkolnej ławki, przeniesionych na papier, kryje za sobą osobowości: "Zoe dobra jest, Maddie szalona, a słodka Angela łagodność wcielona". Trzy lata „blablania” amerykańskich nastolatek, obejmuje czas całej szkoły średniej. Raj zaspokajania ciekawości o czym plotkują rówieśniczki zza oceanu, ale i dla rodziców o czym i jak mówią, co myślą i co czują ich dorastające dzieci, bo „zaufanie zaufaniem, ale kontrola musi być”, jak mawia moja znajoma, mama trójki nastolatków. Nie byłam ciekawa, nie miałam ochoty zaglądać przez ramię autorce i pewnie nie sięgnęłabym po te nietypowe, zwariowane tytuły, gdybym nie przeczytała, że znajdują się na liście książek Stowarzyszenia Bibliotek Amerykańskich umieszczanych na niej wtedy, gdy podejmuje się wobec nich najwięcej prób cenzury. W tym momencie poczułam lodowy oddech ostracyzmu społecznego, bo niedawno kupiłam wszystkie części zaprzyjaźnionej młodzieży. Sprawa stała się poważna. Wręcz wagi państwowej. Niepostrzeżenie przechwyciłam ten dowód przestępstwa i zaczęłam go nie czytać, a wręcz wnikliwie studiować, uczulając wszystkie zmysły na jakiekolwiek oznaki odstępstwa od normy, dewiację i inne patologie zagrażające prawidłowemu rozwojowi psychicznemu i moralnemu nadziei naszego narodu. Od tej pory Czujność stała się moim drugim imieniem. I… w pierwszej części nie znalazłam nic. Wszystko było jakieś takie obrzydliwie poprawne. Problemy jak każde inne tyle, że odpowiednie do grupy wiekowej: pierwsze zauroczenia, leń do nauki, zwariowane pomysły, łańcuszki szczęścia, co na siebie włożyć, wiecznie niedobrzy i nierozumiejący rodzice, legendarny i nieśmiertelny pryszcz na twarzy czy terminy zaliczania prac przedmiotowych. Aż nudno! Przeszłam jednak do następnych części, żeby nikt nie zarzucił mi, że właśnie tam było to, co z takim zacięciem tropiłam. I było! Tyle, że dużo ciekawiej! Nareszcie działo się! A to za sprawą samej młodzieży, która po ukazaniu się części pierwszej, pomogła autorce w napisaniu następnych, podsuwając jej tematy, pomysły, fakty z życia, dialogi i gwarowe słownictwo. I mimo, że doszły pierwsze kontakty erotyczne, inicjacja seksualna, homoseksualizm, kontakt z narkotykami i alkoholem, spotkania z policją, ucieczka z domu, to jednak wszystko zostało utrzymane w konwencji najwyższej, metodycznej poprawności wychowania z umoralniającymi wnioskami, choć muszę przyznać, że dobrze ukrytymi. Autorka dokładnie wiedziała, że młodzi nie lubią sztuczności, spoufalania się, dydaktyzmu, „rycia garów i ględzenia”. Więc w czym rzecz? Jedyną instytucją, świętością, autorytetem, wobec której dokonano zarzucanych książkom „bluźnierstw” był Kościół. Otworzyłam oczy na fakty, których nie dostrzegałam, skupiając uwagę na dobru moralnym młodzieży. A nie o dobro młodzieży tutaj chodziło, a o szeroko pojęte dobro Kościoła. Bo nieważne, że Zoe tylko dzięki czujności koleżanek nie staje się ofiarą pedofila w wieku piętnastu lat. Ważne jest to, ze pedofil jest głęboko religijnym nauczycielem, wykorzystującym ruch oazowy i swoją pobożność do tego celu. Nieważne, że Maddie radzi sobie, przy wsparciu przyjaciółek, z nałogami, zrywając z nimi. Najważniejszy jest afront uczczenia urodzin Chrystusa woreczkiem trawki. Nieważne, że inicjacja Zoe jest (niespełnione marzenie polskiej pedagogiki) przemyślana, zaplanowana, z kochanym chłopakiem, w wieku osiemnastu lat i z podwójnym zabezpieczeniem antykoncepcyjnym. Ważniejsze jest to, że odbywa się w podziemiach kościoła. Nieważne, że Zoe jest wierzącą, praktykującą katoliczką, otwartą na inność, próbującą zrozumieć ludzi innej wiary. Ważne jest to, że rozmawia ze Świadkami Jehowy i broni ich prawa do własnego światopoglądu, mówiąc: "jakie to musi być trudne; wiesz – to chodzenie od drzwi do drzwi (…) uważam, że są dzielni. Ani ty, ani ja nie wybrałybyśmy takiego sposobu na życie, ale to nie znaczy od razu, że to zły sposób". Mimo, że takich przykładów mogłabym wymienić więcej, to ograniczę się do tych czterech. Wystarczy. Już wszystko wiem. Mogę spać spokojnie. Moje zaufanie do Wydawnictwa Nasza Księgarnia nie zostało naruszone. W tej pewności utwierdził mnie absurd umieszczenia na tej liście Chłopca z latawcem Khaleda Hosseiniego za niedostosowanie do grupy wiekowej. I słusznie, bo to nie jest książka dla dzieci i nie wiem co ona w takim razie w ogóle robi na tej liście z tym groteskowym zarzutem? Proponuję za to umieścić na niej Kubusia Puchataka za grzech łakomstwa. Brak miodu może doprowadzić do frustracji powodującej mordercze instynkty. Ktoś się bawi metodami Stalina, który eksterminował ludzi za pomocą zasady: dajcie mi człowieka, a znajdę paragraf. Tylko, że na tej liście zasada brzmi: dajcie mi książkę, a znajdę powód. A z boku stoi młodzież i śmieje się z nas, kłócących się dorosłych, tak jak Zoe, Maddie i Angela: "SnowAngel: Jesteśmy dla niej „małymi przyjaciółkami Maddie”. Zoegirl: małymi przyjaciółkami Maddie, które wybierają się do poradni planowania rodziny… SnowAngel: które nie mają pojęcia, prawda? Że przecież dorastamy. Zoegirl: ale my o tym wiemy…i któregoś dnia oni też do tego dojdą. SnowAngel: miejmy tylko nadzieję, że nie dopiero po maturze." http://naostrzuksiazki.pl/

Jeśli po zakończeniu ,,Pamiętnika Jedynaczki”, pomyśleliście, że życie Pauliny stanie się spokojne, to byliście w błędzie. Mama dziewczyny wciąż nie może znaleźć pracy, rodzina znów zaczyna coś ukrywać. Paulina spotyka się z Maćkiem, synem pani Abramskiej, ale chłopak też nie mówi jej wszystkiego. Problemy nie omijają też Beaty, której chłopak również nie jest z nią do końca szczery, oraz Iwona, która zakochała się w nowym nauczycielu matematyki. Nie czytałam ,,Sekretu Dzikiego” jako dziecko, więc to było moje pierwsze spotkanie z tą książką. Podobnie jak pierwsza część, jest napisana w prosty i przyjemny sposób, nie brak tu humoru, życiowych mądrości i poruszania codziennych problemów takich jak bezrobocie jednego z rodziców czy niesympatyczni ludzie z klasy. Hanna Kowalska – Pamięta zwraca uwagę na to jak ważna jest przyjaźń oraz rodzina. Paulina jest jedynaczką, więc tym bardziej lgnie do swoich dwóch przyjaciółek – Iwony i Beaty. Dziewczyny zawsze się wspierają i pomagają sobie w każdej sytuacji, traktują się wyrozumiale, nawet gdy nie zgadzają się ze sobą. Paulina ma małą rodzinę z którą nie zawsze potrafi się dogadać, ale bardzo silna więź łączy ją z ciocią Małgosią. Autorka pokazuje również ciepłe relacje nastolatki z rodzicami. Mimo, że nie zawsze jest kolorowo, obie strony starają się, by ich rodzina była dobra i kochająca. Podejrzewam, że gdybym przeczytała tą książkę w tym samym wieku, co pierwszą część, również byłabym nią zachwycona. Chyba jednak nie jestem już grupą docelową dla ,,Sekretu Dzikiego”, no i nie mam już sentymentu z dzieciństwa jak w przypadku ,,Pamiętnika Jedynaczki”. Tajemnice bohaterów nie wydawały mi się już takie ekscytujące, sekrety cioci Małgosi i Maćka odgadłam dość szybko. Niektóre kwestie nie zostały dokładnie wyjaśnione bądź stało to się zbyt szybko i to też mi się nie podobało – to jest książka dla dzieci. Kowalska – Pamięta skupiła się tu bardzo na wątkach miłosnych, co nie do końca było dobre, ponieważ ucierpiały na tym inne kwestie, no i bardzo młodzi bohaterowie chwilami wydawali się bawić w dorosłych. Oceniam ,,Sekret Dzikiego” na siedem gwiazdek, ponieważ niższa ocena byłaby niesprawiedliwa. Nie jestem już grupą docelową tej książki i to oczywiście, że nie spodobała mi się tak jak osobom młodszym. Dla dzieci i wczesnych nastolatków to naprawdę dobra propozycja, ponieważ nie porusza zbyt trudnych tematów, bohaterowie są sympatyczni, a książka ma wyraźny morał i pokazuje dobre wzorce, nie będąc moralizatorską. ,, Wiesz, czasami, nie zawsze, ale czasami… Trzeba komuś zaufać(…) Nie pytać o nic, po prostu zaufać. I to tylko tyle.”

2 niestety ostatnia część przygód sióstr-czarownic!!!! :D Kiedy mama randkuje dziewczyny (raczej Miri) robią magiczne zamieszanie.... Oj będzie się działo.... I nie wiadomo czy bal maturalny się odbędzie.... Siostry robią co w ich mocy aby impreza ruszyła... :D Polecam dla relaksu i na poprawę humoru każdemu, kto chce przeczytać!!! ;) :D

To jest jedna z piękniejszych książek dla dziec i - no nie wiem od lat 8 jak oczytane - do 105! Przeczytałam z trzema córkami a teraz z synem lat 9 czytam. Bałam się że jako chłopak nie zapali miłością, bo bohaterkami są cztery siostry...Ale zapalił. Bowiem dziewczyny grają w piłkę, mają kolegów, sąsiadów. Oj cudo to jest. Taka trochę amerykańska Musierowicz, bo nawet tata też łaciną (tą prawdziwą) rzuca co i raz! Polecam gorąco!

Jak dla mnie trochę denerwująca, szczególnie zachowanie paryżanek. Zresztą tak mi się wydaje, że taki był zamysł od samego początku, gdyż można to powiązać z tytułem powieści. :) Aczkolwiek bardzo szybko się czyta, autorka piszę niezwykle lekko. Dobra lektura na sierpniowe, burzowe południe.

Stanowczo nie wolno mi szperać wśród nowości w naszej bibliotece! Zawsze wypatrzę coś, co koniecznie muszę przeczytać, bo inaczej świat się zawali. I nieważne, że na półce czekają trzy stosy, nieczytanych jeszcze, książek. Nieważne. Ważne, że ta akurat książka jest mi do szczęścia tu i teraz potrzebna! I tak właśnie było z powieścią Ewy Ostrowskiej, „Aniołki z ul. Śliwkowej czyli Tajemnica państwa Mroczków”. Już sam tytuł zachęca do sięgnięcia po tę właśnie książkę. Ponadto książkę przepięknie wydało krakowskie Wydawnictwo Skrzat z cudnymi ilustracjami Łukasza Ryłki i sam jej wygląd ciągnie oko. Nie zastanawiałam się ani chwili i już książka - hop siup - poleciała do zamówień. I jak szybko tam poleciała, tak szybko została przeze mnie pochłonięta. Powieść Ewy Ostrowskiej czyta się wprost rewelacyjnie! A duży, przejrzysty druk cudnie przyspiesza czynność czytania. Ha! Choć to może raczej niekoniecznie dobrze, bo powieść Ewy Ostrowskiej jest tak przyjemna w odbiorze, że aż żałuję jej pospiesznego przeczytania. Język powieści nieco naiwny. Bardzo prosty. Pewnie dlatego, iż książka w głównej mierze przeznaczona jest dla dzieci i młodzieży. Ale mnie taka naiwność fascynuje. Sprawia, że historię Aniołków odbiera się jako ciepłą opowieść o sąsiadach, o nas samych, o naszych wygłupach z lat dziecięctwa. Wielu z nas uganiało się po płotach (no może nie ja, bom ja tchórz jakich mało),grało w podchody, chodziło w zakazane rejony, znosiło do domu zakazane przedmioty bądź zwierzęta, których nasi rodzice wcale a wcale nie chcieli przygarnąć, a także wielu z nas węszyło jakieś tajemnice, wymyślało wrogów i koniecznie rwało się do objawienia całemu światu jacy to jesteśmy dzielni, odkrywając - mrożące krew w żyłach – sekrety naszych sąsiadów. No i jak nie polubić takich Aniołków? Aniołków, które bardziej przypominają czorty z piekła rodem, czyli nas samych z lat „młodości durnej i chmurnej”. Taką właśnie historią raczy nas Ewa Ostrowska. Jej „Aniołki” to: przebojowa Fredzia (kłamczucha jakich mało!),strachliwa Banieczka (która panicznie boi się swojej mamy),wrażliwa Buźka (której oczy wilgotnieją nawet wtedy, gdy wszyscy są szczęśliwi i nic złego się nikomu nie dzieje!). Oprócz trzech Aniołków mam jeszcze Pysiolka, brat Banieczki. Dziecko niby 6-letnie, a zachowuje się jak stary-maleńki. Wielki wszerz i wzdłuż. Cwany i to w zasadzie dzięki niemu na ulicy Śliwkowej afera goni aferę. W ogóle ulica Śliwkowa jest dość specyficzną spośród wszystkich ulic osiedla owocowego. Mało przy niej domków. Ludzie niezbyt zamożni, ale dobrzy. Dzielą z sobą nie tylko radości, ale i smutki. Nawet jeśli się pokłócą, powiedzą sobie coś przykrego, potrafią przeprosić i wyciagnąć rękę do zgody. Ten niemal idylliczny obraz uliczki psują tylko jedni mieszkańcy, państwo Mroczek. Którym nawet nie wiadomo, jak patrzy z oczu, bo ciągle noszą je zasłonięte wielkimi kapeluszami. Kiedy Buźka wyjeżdża na darmowe kolonie i niepodziwanie wraca z nich prędzej, niż to było przewidziane, okazuje się, że z państwem Mroczek wiąże się jakaś mroczna tajemnica. Na koloniach Buźka poznaje Wiktora… Wiktora Mroczka… Czy to tylko zbieżność nazwisk? Czy może coś się za tym kryje? Czy to możliwe, że obcy chłopiec jest aż tak podobny do sąsiadów z ulicy Śliwkowej? To jest coś, czym koniecznie muszą się zająć Aniołki z Pysiolkiem na czele! A jak sobie poradzą z tą tajemniczą przygodą? Przekonajcie się sami.

"Szkołą, balet, pierwszy całus" to pierwsza część przygód Bille. Pasją dziewczyny jest balet i robi wszystko by w przyszłości zostać baleriną. Jednak pewnego dnia spotyka Mischę, który wywraca jej życie do góry nogami. Bardzo fajna książka. Szybko i łatwo mi się ją czytało. Polecam ;)

Po książkę sięgnełam ze względu na film, który uwielbiam. Książka jednak całkowicie inna od filmu. Poza imionami, wszystko inne, ale to dobrze. Nie wiedziałam czego oczekiwać, jednak historia mnie nie porwała. Naiwna, pisana starszym językiem, pełno zdrobnień, brak większych opisów emocji. Natomiast opisy lasów, pokoi, wzgórz 11/10! Książka zdecydowanie do młodszych osób.

Druga część przygód Bille, w której dziewczyna przygotowuje się do inscenizacji Śpiącej Królewny i walczy o główną rolę. W między czasie poznaje Valentina, który się w niej zakochuje. Jednak dziewczyna boi się odwzajemnić jego uczucie. Bardzo fajna i przyjemna książka. Szybko przy niej mija czas. Polecam ;)

Książka jest bardzo fajna dla nastolatek w wieku około 12-14 lat , ale i starszym. Porusza różne ważne tematy. Polecam nastolatką które wstydzą się rozmawiać z rodzicami o intymnych sprawach. Są tam przeróżne tematy np. Rodzina , szkoła ,relacje , miłość , szkoła , przemoc , przemoc seksualna , pierwszy pocałunek , piersi , miesiączka, pierwszy stosunek , seks , antykoncepcja , choroby weneryczne jak wybrać zawód itd. Książka ma również wady ponieważ nie ma innych ważnych kwestii z problemami nastolatków. Polecam ją serdecznie każdej dziewczynce w okresie dojrzewania.