Rok wilkołaka

Małe miasteczko Tarker Mills. To tam co miesiąc podczas pełni księżyca morduje bestia. W miasteczku panuje strach, nikt nie wie co przyniesie kolejna pełnia i kto następny będzie ofiarą.
Książka króciutka, podzielona na 12 rozdziałów, a każdy odpowiada za 1 miesiąc. Z założenia miały to być opisy do kalendarza. Hmm czytało się szybko, trup co rozdział, ale jak na Kinga to trochę słabe to było. "Odfajkowane" 😂

Małe miasteczko Tarker Mills. To tam co miesiąc podczas pełni księżyca morduje bestia. W miasteczku panuje strach, nikt nie wie co przyniesie kolejna pełnia i kto następny będzie ofiarą.
Książka króciutka, podzielona na 12 rozdziałów, a każdy odpowiada za 1 miesiąc. Z założenia miały to być opisy do kalendarza. Hmm czytało się szybko, trup co rozdział, ale jak na Kinga...

King jest autorem którego twórczość można zarazem kochać i nienawidzić. Ja niektóre z jego książek uwielbiam, ale również znajdą się takie, jak ta. „Rok wilkołaka” to bardzo przeciętna (bliżej do słabej) nowelka o wilkołaku. Ta książka nie wzbudziła we mnie ŻADNYCH emocji. Nie była ani zaciekawiona, ani zaintrygowana, ani wystraszona czy przerażona. Nic, kompletnie, ZERO. Sam pomysł na ataki wilkołaka raz w miesiącu podczas pełni był ciekawy i plus dla autora, że przyznał się do podkoloryzowania treści. W jaki sposób? No w taki, że pełnia praktycznie zawsze wypadała w najważniejszy/najbardziej charakterystyczny dzień danego miesiąca.
Czy polecam tę książkę? Jak ktoś chce sobie coś na szybko przeczytać, to może, ale ogólnie to nie…

King jest autorem którego twórczość można zarazem kochać i nienawidzić. Ja niektóre z jego książek uwielbiam, ale również znajdą się takie, jak ta. „Rok wilkołaka” to bardzo przeciętna (bliżej do słabej) nowelka o wilkołaku. Ta książka nie wzbudziła we mnie ŻADNYCH emocji. Nie była ani zaciekawiona, ani zaintrygowana, ani wystraszona czy przerażona. Nic, kompletnie, ZERO....

King umie też w krótszą formę - i choć zbiory opowiadań są tego wystarczającym dowodem, tak “Rok wilkołaka” dodatkowo podkreśla ten fakt. Prosta historia stanowi tu pretekst do przedstawienia złożonego jak najbardziej pełnego świata. Małe miasteczko, zamknięta społeczność, rosnąca liczba morderstw i bestia - która może skrywać się pod każdą z twarzy mieszkańców.

Jest coś baśniowego w tej opowieści. Może to przeskoki czasowe, może ogólny styl narracji, a może coś jeszcze. “Rok wilkołaka” aż prosi się o rozwinięcie choć, jednocześnie, przyciąga taką właśnie, z pozoru okraszoną formą. Przyjemne, lekkie i wciągające. Idealny King na jedno popołudnie.

https://www.instagram.com/velocireader_/

King umie też w krótszą formę - i choć zbiory opowiadań są tego wystarczającym dowodem, tak “Rok wilkołaka” dodatkowo podkreśla ten fakt. Prosta historia stanowi tu pretekst do przedstawienia złożonego jak najbardziej pełnego świata. Małe miasteczko, zamknięta społeczność, rosnąca liczba morderstw i bestia - która może skrywać się pod każdą z twarzy mieszkańców.

Jest coś...

"Rok Wilkołaka" to tak naprawdę opowiadanie, które składa się z 12 bardzo krótkich rozdziałów. Samego tekstu jest tutaj na maksymalnie 50 stron, cała reszta to naprawdę ładne ilustracje i niekiedy w większości puste kartki.
Książka ta jest po prostu słabym opowiadaniem z kilku względów. Przede wszystkim większość rozdziałów to dosłownie 3/4 strony z perspektywy nowej postaci, która zaraz i tak ginie.
Samych postaci jest tutaj po dużo i żadna nie jest w należy sposób rozwinięta. Nawet sam "główny bohater" ma po prostu zbyt mało czasu by czytelnik mógł poznać tą postać i jej kibicować. A moim zdaniem bohaterowie, relacje między nimi i wszystkie kwestie ogólnie rzecz ujmując obyczajowe to jedna z głównych zalet Kinga. Świetnie wypadało to w "Smętarzu dla Zwierzaków", "Martwej Strefie" czy w "Lśnieniu". Z racji na długość książki ciężko poznać a co dopiero zżyć się z głównym bohaterem, a co dopiero z resztą postaci, tym bardziej, że większość z nich i tak ginie.
Mam wrażenie, że King chciał stworzyć tutaj swoją słynną powieść małomiasteczkową tylko w formie opowiadania, co wyszło według mnie beznadziejne.
Na sam koniec dodam, że w kilku rozdziałach pojawią główny antagonista jednak w swojej ludzkiej formie, jednak nie jest on wymieniany z imienia czy nazwiska, oczywiście jest to zrobione po to byśmy od razu nie zorientowali się kto jest tą osobą. Jednak z racji na powyższe problemu jakoś w ogóle nie byłem tym zainteresowany i ostatecznie gdy dowiadujemy się kto jest tytułowym wilkołakiem nie zrobiło to na mnie żadnego wrażenia, gdyż postać ta była mi bardzo słabo znana (zresztą jak każda inna).
Na sam koniec dodam, że aspekt horrorowy również nie działa, bo już po drugim rozdziale wiemy, że zaraz postać która się pojawia zostanie zabita.
Podsumowując jest to bardziej ciekawostka z początkowego okresu twórczości Kinga, jednak z racji tego, że staram się od jakiegoś czasu czytać książki Kinga w miarę chronologicznie to również musiałem zapoznać się z tą książką. Widać tutaj, że King miał jakiś pomysł, jednak realizacja jak dla mnie bardzo słaba. Zresztą przy takiej ilości książek jednego autora oczywistym jest, że niektóre z nich będą po prostu słabe.

"Rok Wilkołaka" to tak naprawdę opowiadanie, które składa się z 12 bardzo krótkich rozdziałów. Samego tekstu jest tutaj na maksymalnie 50 stron, cała reszta to naprawdę ładne ilustracje i niekiedy w większości puste kartki.
Książka ta jest po prostu słabym opowiadaniem z kilku względów. Przede wszystkim większość rozdziałów to dosłownie 3/4 strony z perspektywy nowej...

Wygląda na to, że King ma bardzo duży rozrzut jakościowy w swoich książkach. ,,Dallas 63" to najlepsza książka w moim życiu, a ten dziwny wynalazek zupełnie mi do niego nie pasuje.

Wygląda na to, że King ma bardzo duży rozrzut jakościowy w swoich książkach. ,,Dallas 63" to najlepsza książka w moim życiu, a ten dziwny wynalazek zupełnie mi do niego nie pasuje.

Moje kolejne spotkanie z Kingiem i ponownie zakończyło się słabo. Bardzo słabo. Jego styl pisania zupełnie do mnie nie przemawia, chociaż wciąż próbuję się przekonać. Książka nudna, w ogole mnie nie wciągnęła, choć widząc wilkołaka w tytule liczyłam że to w końcu bedzie "coś dla mnie", ale niestety się rozczarowałam

Moje kolejne spotkanie z Kingiem i ponownie zakończyło się słabo. Bardzo słabo. Jego styl pisania zupełnie do mnie nie przemawia, chociaż wciąż próbuję się przekonać. Książka nudna, w ogole mnie nie wciągnęła, choć widząc wilkołaka w tytule liczyłam że to w końcu bedzie "coś dla mnie", ale niestety się rozczarowałam

King w tej powieści udowadnia, że prawdziwy horror może czaić się w codzienności, a najbardziej przerażające są rzeczy, które wydają się znajome.

King w tej powieści udowadnia, że prawdziwy horror może czaić się w codzienności, a najbardziej przerażające są rzeczy, które wydają się znajome.

Stephen, co tym razem poszło nie tak???
Banalna, przewidywalna od samego początku historia, z banalnymi postaciami i wilkołakiem banalnym jak cała reszta.
Zdecydowanie najsłabsza książka autorstwa Kinga jaką do tej pory przeczytałem, a przeczytałem ich ok. 30.

Stephen, co tym razem poszło nie tak???
Banalna, przewidywalna od samego początku historia, z banalnymi postaciami i wilkołakiem banalnym jak cała reszta.
Zdecydowanie najsłabsza książka autorstwa Kinga jaką do tej pory przeczytałem, a przeczytałem ich ok. 30.

Nie oczekiwałem wiele po tej książce, a jednak pozytywnie mnie zaskoczyła. Mam świadomość, że krótka forma była celowo zaplanowana jako urozmaicenie kalendarza, jednak w tym przypadku aż prosiło się o pełnoprawną powieść. Trochę zmarnowany potencjał, bo mogłoby z tego wyjść coś naprawdę dobrego.

Nie oczekiwałem wiele po tej książce, a jednak pozytywnie mnie zaskoczyła. Mam świadomość, że krótka forma była celowo zaplanowana jako urozmaicenie kalendarza, jednak w tym przypadku aż prosiło się o pełnoprawną powieść. Trochę zmarnowany potencjał, bo mogłoby z tego wyjść coś naprawdę dobrego.

King miesza horror z absurdem, a każdy rozdział zaskakuje i wciąga jak nieprzewidywalny koszmar.

King miesza horror z absurdem, a każdy rozdział zaskakuje i wciąga jak nieprzewidywalny koszmar.