Z Nowego Jorku do Hollywood

Bardzo lubię tę serię, mimo, że postać głównej bohaterki kompletnie nie powala. Nieraz Tinsley denerwowala mnie tak, że z chęcią wytargałabym ją za włosy, gdyby była prawdziwa, ale trzeba przyznać, że to głównie ona dodaje smaczku całej serii i bez wątpienia jest jedną z najciekawszych postaci, chociaż sympatią do niej nie pałam.

Przeczytałam wszystkie dostępne w Polsce części i bardzo mnie ta seria wciągnęła, moim zdaniem jest lepsza niż Plotkara. Postacie, mimo wspólnego mianownika jakim są imprezy i pieniądze rodziców, są różnorodne. Moją ulubioną postacią jest zdecydowanie Brett.

Książkę przeczytałam już po raz drugi, bo pamiętałam ją jedynie tak ogólnie. Ale znów baaardzo mi się spodobała, jest idealna na wakacje. Nie jest to lektura ambitna, nie wyniesie się z niej zbyt wiele, ale jednak miło spędza się czas podczas jej czytania. Główne bohaterki – Mara, Eliza i Jacqui są od siebie zupełnie różne, ale każda z nich ma zarówno wady jak i zalety. Każdą też da się polubić, podejrzewam też, że każda dziewczyna odnajdzie w którejś z nich swoje własne cechy, zachowania, dzięki czemu książkę czyta się jeszcze lepiej. Przygody operek są naprawdę fajne. Mimo że po pierwszych 20 stronach przypomniało mi się mniej więcej prawie wszystko, dalej czytałam tę książkę, bo fabuła jest naprawdę przyjemna. Nie ma tu nie wiadomo jak nieprzewidywalnych zwrotów akcji, czegoś, czego trudno się spodziewać. Akcja jest dość przewidywalna, ale mimo wszystko fajna. No i co tu dużo mówić – w książce są genialni faceci! Znów miałam wyszczerz na ryju za każdym razem, gdy czytałam o Ryanie (ACH!) albo o Jeremym. Są taaacy boscy! :D Chyba mogą konkurować z chłopakami stworzonymi przez Meg Cabot ;). Melissa pisze naprawdę fajnym językiem, dobrze się to czyta. Książka jest „dla fanek Plotkary”, ale jednak nie ma tutaj aż takiego przepychu jak w Plotkarze. Wiadomo, że jest szpanersko – pełno tu od wymieniania znanych marek, ale jednak nie jest to aż takie jak w Plotkarze i da się to przeżyć. Zwłaszcza, że na plus jest sama fabuła, bohaterki i bohaterowie. Podobały mi się też krótkie rozdziały, jakoś lepiej się dzięki temu czytało xD. I fajnie, że narracja jest trzecioosobowa, bo dzięki temu można poznać dobrze każdą bohaterkę, a także postaci drugoplanowe. Ogólnie bardzo polecam tę książkę, jest to świetna lektura na wakacje :)

Czytając tę książkę, z niejaką przyjemnością weszłam w świat bogatych, rozpuszczonych dzieciaków. Z powodu realistycznego przedstawienia owego świata czytało mi się tę powieść lekko i przyjemnie. Jedyne, co mi sie naprawde nie podobało, to to, że 12-letnie bohaterki za wszelką cenę próbują być dorosłe. Poza tym, książka całkiem fajna. Czytałam gdzieś wywiad z autorką i dowiedziałam się z niego, że bohaterki powieści były wzorowane na jej bliskich, zaś sam pomysł powstał nie po to, by gloryfikować rozpieszczone panienki z bogatych domów, a po to, by pokazać, że one także są ludźmi i że również mają swoje wady i słabości. Dla mnie na plus, ponieważ lubię szukać głębszych treści w pozornie banalnych książkach. Warto dodać, że seria w oryginalnym języku liczy 15 tomów i są one niemal 2 razy grubsze niż ich polskie tłumaczenia.

Są kolejne wakacje, Mara, Eliza i Jacqui wracają do Hamptons. Tym razem jednak Eliza pracuje w klubie, a do Mary i Jacqui dołącza zabójczo przystojny Philippe, który tak jak one ma być au pair. Od poprzednich wakacji zaszło jednak wiele innych zmian – Mara zerwała z Ryanem, Eliza rozstała się z Jeremym... i miała po drodze przygodę z Ryanem. Skomplikowane, tak jak i całe lato czekające operki. Naprawdę wiele się dzieje w tej książce, nie tylko w sferze męsko-damskiej. Mara totalnie się zmienia, i to niestety na gorsze, a na plus zyskują Jacqui i Eliza. Wszystko jednak się dobrze kończy. Tak jak i w poprzedniej części tak i tutaj mogę powiedzieć, że sporym plusem są te krótkie rozdziały z perspektywy różnych bohaterek. Fabuła była wciągająca, dobry język. Jedyny minus to to, że niektóre wątki nie zostały jednak do końca wykorzystane... np. akcja z Philippem mogłaby jednak być lepsza :D. Ale nie narzekam, bo ogólnie książka mi się baaardzo podobała :).Naprawdę miło się ją czytało na plaży ;)

Jest to książka typowo dla nastolatków. Można się przy niej pośmiać i zasmucić. Jest lekka i przyjemna. Choć nie ma fabuły, która wyróżnia się z tłumu to warto ją przeczytać. Autorka ma lekki i przyjemny styl pisania. Jest to powieść, która była po prostu ok bez żadnych ochów i achów.

"Nie da rady bez czekolady" ma właściwości tej brązowej słodyczy. Świetnie nadaje się jako przekąska, wypełniacz między cięższymi posiłkami. Sprawia, że czujemy przyjemność i zadowolenie. I odbija swe pozytywne skutki na wskaźniku wagi, powoduje wyrzuty sumienia u osób stosujących dietę lub utrzymujących zdrowy tryb życia.

Szesnastoletnia Emily (dla przyjaciół Em) do szkoły jeździ autobusem. Jest on bardzo ważnym miejscem spotkań i dobrą okazją do obserwacji. Em spotyka w nim swoje przyjaciółki- Star oraz Lizzie, a także (jakżeby inaczej) Pana Okropnego, który zna jej wstydliwy sekret i bardzo chce wyjawić go światu, jak również Chłopca z Tubą, Panią z Wózkiem i wiele innych ciekawych postaci. W szkole nadchodzą egzaminy, w weekend impreza, a w nocy ciasto czekoladowe. Czego chcieć więcej?

Ja chciałam więcej.Więcej stron. Wiem, że gdyby ta książka miała kilka kartek więcej, spełniłby się kiczowaty scenariusz zakończenia, jaki przyszedł mi na myśl po przeczytaniu opisu książki. Gdybym spotkała się w niej z tym zakończeniem, odłożyłabym ją na bok bez zastanowienia, momentalnie o niej zapominając, klasyfikując ją jako odmóżdżacz i już. Ale ta pozycja nie mieści się w tej rubryce. Gdzie mogę ją więc zakwalifikować?

Bez wahania mogę powiedzieć, jak zamierzałam ją zaszufladkować: jako lekką, mało ambitną lekturę do przeczytania dla odciążenia zmęczonego szkołą umysłu. Chciałam przy tej pozycji po prostu odpocząć. Udało mi się to. Prawie. Książka wciągnęła mnie na tyle, że nie przerwałam lektury aż do ostatniej strony. Wiąże się to z tym, iż poszłam spać później niż zwykle i nie wyspałam się. A w sumie warto było. Tak myślę. Choć... co właściwie tak mnie urzekło?

Na pewno język powieści. Choć czytało się szybko, irytowało mnie używanie wyrażeń typu 3maj się, xaminy itd. Główna bohaterka też nie. Choć dziewczę było miłe, nie odznaczało się powalającą osobowością, w dodatku większość czasu spędzała na pielęgnacji i medytacji na temat własnych stóp. Podobnie banalnie przedstawiono jej przyjaciółkę Lizzie. Została obdarzona pospolitymi cechami szalenie ładnej podrywaczki. Po 2 dniach od przeczytania książki nie potrafiłam przypomnieć sobie jej imienia. Na pamięć się nie uskarżam, więc to chyba o czymś świadczy.

Niepochlebnych słów nie znajduję jednak dla drugiej przyjaciółki Em, Star. Jej prawdziwe imię- Amarylis pewnie na długo pozostanie mi w pamięci. Podobnie jak jej charakter. Może i sztampowy, ale taki... znajomy. (tak, Star to książkoholiczka) I naprawdę miły.
Będąc przy bohaterach warto wspomnieć o rewelacyjnym Jono i postaciach epizodycznych- Chłopcu z Tubą czy Pani z Wózkiem- świetni!

Choć akcję dało się przewidzieć, nie była nudna. Miłe urozmaicenie stanowiły przepisy na różne potrawy (choć może lepiej ich nie wypróbowywać?). Zaskoczyła mnie trochę fabuła- nie spodziewałam się po tej książce żadnych poważnych tematów, realnych problemów, tylko samych kłopotów miłosnych. Była to miła niespodzianka i odmiana w stosunku do typowych młodzieżówek, takich jak "Nie da rady bez czekolady" mogłoby być więcej.

Książkę polecam nastolatkom lubiącym takie tematy i dopiero rozpoczynającym przygodę z czytaniem. Doświadczonym czytelnikom- tylko do odprężenia w ciężkie dni. Inaczej cała czekolada może pójść w boczki,a tego byśmy nie chcieli, prawda?

Bardzo przyjemna książka. Nic wybitnego - po prostu przyjemna. Ot tak, coś lekkiego i zabawnego na poprawę ponurego humoru. India Jane - główna bohaterka i narratorka - prowadzi ze swą rodziną swego rodzaju koczownicze życie. Raz mieszkała w kolonialnym domu na Jamajce, kiedy indziej we wschodnim skrzydle indyjskiego pałacu albo w starym zamczysku w deszczowej, zielonej Irlandii. Z powodu tych ciągłych przeprowadzek India Jane czuje bardzo samotna. Ma w zasadzie tylko jedną przyjaciółkę - zwariowaną, kochaną Erin. Niestety, Erin mieszka w Irlandii a rodzice Indii postanawiają przeprowadzić się do Londynu. Dziewczynie nie poprawia nawet świadomość, że praktycznie będzie sąsiadką bardzo przystojnego Joe'go. Poza tym India Jane ma niesamowity talent do wpadania w różne żenujące, zabawne sytuacje - najczęściej w obecności Joe'go. "Nowy początek" Cathy Hopkins jest bardzo zabawną książką: bardzo często się śmiałam z wpadek biednej Indii Jane :) Książka poprawiła mi humor na cały dzień.

Książka skierowana do nastolatków. I to nawet tych młodszych. Svenja jest dziewczyną przekonają, że ucieczka z domu rozwiąże jej wszystkie problemy. Tymczasem szybko przekonuje się, że życie jest okrutne. Ona przynajmniej trafiła na kogoś, kto otoczył ją namiastką opieki. A ile dzieci, dziewczyn nie każda takiego szczęścia. Często przecież widzimy żebrzących. Nieraz zastanawia mnie jaka jest ich historia Svenja udało się, chociaż nic na to nie wskazywało. Myślę, że ta książka powinna być obowiązkową lekturą dla młodzieży. Historia Svenja jest dobrą przestrogą. Dużym plusem jest to , że napisana jest przystępnych językiem i nie nuży. .

Holly jest córką światowej sławy muzyki pop i jednej z najbogatszych kobiet świata - piosenkarki Kandhi. Jest jednak też zwykłą dziewczyną, która chce mieć normalne życie. Nie pomaga jej jednak matka, która zabiera dziewczynkę ze szkoły aby przemienić ją w swoja małą kopię. Holly jednak się to nie podoba i próbuje pozostać sobą za wszelką cenę. Polecam tę książkę bardzo przyjemna i śmieszna lektura! Ocena: bohaterowie 7/10 treść 8/10 język 8/10 okładka 6/10

Laura przyjaźni się z bogatymi dziewczynami ze swojej szkoły, mimo że znacznie się od nich różni: jest inteligentna i ma talent - projektuje i szyje sobie ubrania. Z kolei jej przyjaciółki interesuje tylko jedno - impreza z okazji ich szesnastych urodzin. Mają na tym punkcie obsesję. Każda chce zorganizować niezapomniane przyjęcie, które przyćmi przyjęcia koleżanek. Nawet jeśli po kwiaty trzeba będzie polecieć prywatnym odrzutowcem do Holandii...

Historia głównej bohaterki jest idealnym potwierdzeniem powiedzenia "kłamstwo ma krótkie nogi". Lola nie jest gwiazdą, ale jest pewna, że nią zostanie. Mieszkając w welkim mieście, wyrobiła sobie przekonanie, że scena została stworzona właśnie dla niej a los skrzywdził ją, dając jej tak nudne, zwyczajne życie. Cóż, wszystko da się naprawić. Wyprowadzka do małej mieściny jawi się Loli jako koniec świata, ale kto powiedział, że jej kariera nie może rozpocząć się tutaj? Lola (tak na prawdę Mary),postanawia dorobić sobie nowy, ulepszony życiorys. Znajduje przyjaciółkę od serca i aciekłego wroga a potem pozostaje jej już tylko wpaść w kłopoty...

Czytałam tę książkę dwa razy - po raz pierwszy jakoś w podstawówce, wtedy utkwił mi gdzieś z tyłu głowy obraz mieszkania w wiadukcie kolejowym i podziemnych tuneli, co dla dziecka było dość ciekawe. Po przeczytaniu po raz drugi jako osoba dorosła doszłam do wniosku, że pomysł z początku może i był nie najgorszy ale chyba zabrakło weny na koniec. Jak dla mnie książka właściwie została ucięta dziwnym zakończeniem, kiedy akcja zaczęła się dopiero rozwijać.

Powieść Andrzeja Klawittera zaskoczyła mnie pozytywnie dramatyczna, wzruszająca i to prawdziwa historia nastolatki siedemnastoletniej Basi osieroconą przez matkę mieszka z ojcem i rodzeństwem w starej kamienicy. W ubóstwie, biedzie żyją ale muszą dać radę sobie. Bardzo zaprzyjaźniłam się z główną bohaterką Basią jest ciepłą, miłą dziewczyną jej młodsza siostrzyczka Iga lubi bawić się lalkami, sympatyczna,kochana dziewczynka. Basia pomaga rodzinie,na pomoc zawsze może liczyć na ciocię ukochaną Halinkę, chętnie pomoże przy dzieciach. Poruszająca,emocjonalna książka wciągająca historia, a zakończenie smutne. Bardzo dobrze mi się czytało, ujęła mnie za serce...wzruszyła mocno!!!

Całkiem niezła, ale po opisie spodziewałam się czegoś lepszego... Średniej długości, akcja toczy się szybko, ale poczułam jakiś taki niedosyt. Mimo to polecam tak dla osób w moim wieku - 14 lat. Fajnie się czyta :) A w Kubie po prostu się zakochałam, nie wiem nawet, dlaczego :D

Do liceum Julii przyjeżdża z wizytą nastoletnia księżniczka. Obie dziewczyny nie mogą uwierzyć własnym oczom: są do siebie podobne jak dwie krople wody! Wpadają więc na pomysł, by na jeden dzień zamienić się rolami. Julia świetnie się bawi, do chwili gdy odkrywa, że księżniczka postanowiła dłużej cieszyć się wolnością. Jak szybko wszystko się wyda? I co powie narzeczony prawdziwej księżniczki, gdy zorientuje się, że został oszukany? Ogólnie książka jakoś nie wiadomo jak nie zachwyca ale przyjemnie się ją czyta. Czytając ją możemy się oderwać od rzeczywistości. Polecam tą książkę dla nastoletnich czytelniczek.