Dziewczyny w Hollywood

Książkę przeczytałam już po raz drugi, bo pamiętałam ją jedynie tak ogólnie. Ale znów baaardzo mi się spodobała, jest idealna na wakacje. Nie jest to lektura ambitna, nie wyniesie się z niej zbyt wiele, ale jednak miło spędza się czas podczas jej czytania. Główne bohaterki – Mara, Eliza i Jacqui są od siebie zupełnie różne, ale każda z nich ma zarówno wady jak i zalety. Każdą też da się polubić, podejrzewam też, że każda dziewczyna odnajdzie w którejś z nich swoje własne cechy, zachowania, dzięki czemu książkę czyta się jeszcze lepiej. Przygody operek są naprawdę fajne. Mimo że po pierwszych 20 stronach przypomniało mi się mniej więcej prawie wszystko, dalej czytałam tę książkę, bo fabuła jest naprawdę przyjemna. Nie ma tu nie wiadomo jak nieprzewidywalnych zwrotów akcji, czegoś, czego trudno się spodziewać. Akcja jest dość przewidywalna, ale mimo wszystko fajna. No i co tu dużo mówić – w książce są genialni faceci! Znów miałam wyszczerz na ryju za każdym razem, gdy czytałam o Ryanie (ACH!) albo o Jeremym. Są taaacy boscy! :D Chyba mogą konkurować z chłopakami stworzonymi przez Meg Cabot ;). Melissa pisze naprawdę fajnym językiem, dobrze się to czyta. Książka jest „dla fanek Plotkary”, ale jednak nie ma tutaj aż takiego przepychu jak w Plotkarze. Wiadomo, że jest szpanersko – pełno tu od wymieniania znanych marek, ale jednak nie jest to aż takie jak w Plotkarze i da się to przeżyć. Zwłaszcza, że na plus jest sama fabuła, bohaterki i bohaterowie. Podobały mi się też krótkie rozdziały, jakoś lepiej się dzięki temu czytało xD. I fajnie, że narracja jest trzecioosobowa, bo dzięki temu można poznać dobrze każdą bohaterkę, a także postaci drugoplanowe. Ogólnie bardzo polecam tę książkę, jest to świetna lektura na wakacje :)

Przeczytałam wszystkie dostępne w Polsce części i bardzo mnie ta seria wciągnęła, moim zdaniem jest lepsza niż Plotkara. Postacie, mimo wspólnego mianownika jakim są imprezy i pieniądze rodziców, są różnorodne. Moją ulubioną postacią jest zdecydowanie Brett.

Są kolejne wakacje, Mara, Eliza i Jacqui wracają do Hamptons. Tym razem jednak Eliza pracuje w klubie, a do Mary i Jacqui dołącza zabójczo przystojny Philippe, który tak jak one ma być au pair. Od poprzednich wakacji zaszło jednak wiele innych zmian – Mara zerwała z Ryanem, Eliza rozstała się z Jeremym... i miała po drodze przygodę z Ryanem. Skomplikowane, tak jak i całe lato czekające operki. Naprawdę wiele się dzieje w tej książce, nie tylko w sferze męsko-damskiej. Mara totalnie się zmienia, i to niestety na gorsze, a na plus zyskują Jacqui i Eliza. Wszystko jednak się dobrze kończy. Tak jak i w poprzedniej części tak i tutaj mogę powiedzieć, że sporym plusem są te krótkie rozdziały z perspektywy różnych bohaterek. Fabuła była wciągająca, dobry język. Jedyny minus to to, że niektóre wątki nie zostały jednak do końca wykorzystane... np. akcja z Philippem mogłaby jednak być lepsza :D. Ale nie narzekam, bo ogólnie książka mi się baaardzo podobała :).Naprawdę miło się ją czytało na plaży ;)

Czytając tę książkę, z niejaką przyjemnością weszłam w świat bogatych, rozpuszczonych dzieciaków. Z powodu realistycznego przedstawienia owego świata czytało mi się tę powieść lekko i przyjemnie. Jedyne, co mi sie naprawde nie podobało, to to, że 12-letnie bohaterki za wszelką cenę próbują być dorosłe. Poza tym, książka całkiem fajna. Czytałam gdzieś wywiad z autorką i dowiedziałam się z niego, że bohaterki powieści były wzorowane na jej bliskich, zaś sam pomysł powstał nie po to, by gloryfikować rozpieszczone panienki z bogatych domów, a po to, by pokazać, że one także są ludźmi i że również mają swoje wady i słabości. Dla mnie na plus, ponieważ lubię szukać głębszych treści w pozornie banalnych książkach. Warto dodać, że seria w oryginalnym języku liczy 15 tomów i są one niemal 2 razy grubsze niż ich polskie tłumaczenia.

W dalszym ciągu fajna książka, mimo, że intrygi Massie i Alicii przypominały trochę kiepską telenowelę. Z postaci zaś najbardziej przeraziła mnie Olivia - dwunastoletnia dziewczynka po operacji plastycznej nosa. Mam nadzieję, że to tylko wymysł literacki i że takie rzeczy nie dzieją się naprawdę, nawet w Stanach (pomijając, że żaden szanujący się chirurg nie podejmie się operacji plastycznej na dziecku, które wciąż rośnie). Poza tym jak zwykle - dziewczyny zachowują się w taki sposób, że trudno jest uwierzyć, że mają ledwo po dwanaście lat.

Jest to książka typowo dla nastolatków. Można się przy niej pośmiać i zasmucić. Jest lekka i przyjemna. Choć nie ma fabuły, która wyróżnia się z tłumu to warto ją przeczytać. Autorka ma lekki i przyjemny styl pisania. Jest to powieść, która była po prostu ok bez żadnych ochów i achów.

Laura przyjaźni się z bogatymi dziewczynami ze swojej szkoły, mimo że znacznie się od nich różni: jest inteligentna i ma talent - projektuje i szyje sobie ubrania. Z kolei jej przyjaciółki interesuje tylko jedno - impreza z okazji ich szesnastych urodzin. Mają na tym punkcie obsesję. Każda chce zorganizować niezapomniane przyjęcie, które przyćmi przyjęcia koleżanek. Nawet jeśli po kwiaty trzeba będzie polecieć prywatnym odrzutowcem do Holandii...

"Nie da rady bez czekolady" ma właściwości tej brązowej słodyczy. Świetnie nadaje się jako przekąska, wypełniacz między cięższymi posiłkami. Sprawia, że czujemy przyjemność i zadowolenie. I odbija swe pozytywne skutki na wskaźniku wagi, powoduje wyrzuty sumienia u osób stosujących dietę lub utrzymujących zdrowy tryb życia.

Szesnastoletnia Emily (dla przyjaciół Em) do szkoły jeździ autobusem. Jest on bardzo ważnym miejscem spotkań i dobrą okazją do obserwacji. Em spotyka w nim swoje przyjaciółki- Star oraz Lizzie, a także (jakżeby inaczej) Pana Okropnego, który zna jej wstydliwy sekret i bardzo chce wyjawić go światu, jak również Chłopca z Tubą, Panią z Wózkiem i wiele innych ciekawych postaci. W szkole nadchodzą egzaminy, w weekend impreza, a w nocy ciasto czekoladowe. Czego chcieć więcej?

Ja chciałam więcej.Więcej stron. Wiem, że gdyby ta książka miała kilka kartek więcej, spełniłby się kiczowaty scenariusz zakończenia, jaki przyszedł mi na myśl po przeczytaniu opisu książki. Gdybym spotkała się w niej z tym zakończeniem, odłożyłabym ją na bok bez zastanowienia, momentalnie o niej zapominając, klasyfikując ją jako odmóżdżacz i już. Ale ta pozycja nie mieści się w tej rubryce. Gdzie mogę ją więc zakwalifikować?

Bez wahania mogę powiedzieć, jak zamierzałam ją zaszufladkować: jako lekką, mało ambitną lekturę do przeczytania dla odciążenia zmęczonego szkołą umysłu. Chciałam przy tej pozycji po prostu odpocząć. Udało mi się to. Prawie. Książka wciągnęła mnie na tyle, że nie przerwałam lektury aż do ostatniej strony. Wiąże się to z tym, iż poszłam spać później niż zwykle i nie wyspałam się. A w sumie warto było. Tak myślę. Choć... co właściwie tak mnie urzekło?

Na pewno język powieści. Choć czytało się szybko, irytowało mnie używanie wyrażeń typu 3maj się, xaminy itd. Główna bohaterka też nie. Choć dziewczę było miłe, nie odznaczało się powalającą osobowością, w dodatku większość czasu spędzała na pielęgnacji i medytacji na temat własnych stóp. Podobnie banalnie przedstawiono jej przyjaciółkę Lizzie. Została obdarzona pospolitymi cechami szalenie ładnej podrywaczki. Po 2 dniach od przeczytania książki nie potrafiłam przypomnieć sobie jej imienia. Na pamięć się nie uskarżam, więc to chyba o czymś świadczy.

Niepochlebnych słów nie znajduję jednak dla drugiej przyjaciółki Em, Star. Jej prawdziwe imię- Amarylis pewnie na długo pozostanie mi w pamięci. Podobnie jak jej charakter. Może i sztampowy, ale taki... znajomy. (tak, Star to książkoholiczka) I naprawdę miły.
Będąc przy bohaterach warto wspomnieć o rewelacyjnym Jono i postaciach epizodycznych- Chłopcu z Tubą czy Pani z Wózkiem- świetni!

Choć akcję dało się przewidzieć, nie była nudna. Miłe urozmaicenie stanowiły przepisy na różne potrawy (choć może lepiej ich nie wypróbowywać?). Zaskoczyła mnie trochę fabuła- nie spodziewałam się po tej książce żadnych poważnych tematów, realnych problemów, tylko samych kłopotów miłosnych. Była to miła niespodzianka i odmiana w stosunku do typowych młodzieżówek, takich jak "Nie da rady bez czekolady" mogłoby być więcej.

Książkę polecam nastolatkom lubiącym takie tematy i dopiero rozpoczynającym przygodę z czytaniem. Doświadczonym czytelnikom- tylko do odprężenia w ciężkie dni. Inaczej cała czekolada może pójść w boczki,a tego byśmy nie chcieli, prawda?

Książka skierowana do nastolatków. I to nawet tych młodszych. Svenja jest dziewczyną przekonają, że ucieczka z domu rozwiąże jej wszystkie problemy. Tymczasem szybko przekonuje się, że życie jest okrutne. Ona przynajmniej trafiła na kogoś, kto otoczył ją namiastką opieki. A ile dzieci, dziewczyn nie każda takiego szczęścia. Często przecież widzimy żebrzących. Nieraz zastanawia mnie jaka jest ich historia Svenja udało się, chociaż nic na to nie wskazywało. Myślę, że ta książka powinna być obowiązkową lekturą dla młodzieży. Historia Svenja jest dobrą przestrogą. Dużym plusem jest to , że napisana jest przystępnych językiem i nie nuży. .

Historia głównej bohaterki jest idealnym potwierdzeniem powiedzenia "kłamstwo ma krótkie nogi". Lola nie jest gwiazdą, ale jest pewna, że nią zostanie. Mieszkając w welkim mieście, wyrobiła sobie przekonanie, że scena została stworzona właśnie dla niej a los skrzywdził ją, dając jej tak nudne, zwyczajne życie. Cóż, wszystko da się naprawić. Wyprowadzka do małej mieściny jawi się Loli jako koniec świata, ale kto powiedział, że jej kariera nie może rozpocząć się tutaj? Lola (tak na prawdę Mary),postanawia dorobić sobie nowy, ulepszony życiorys. Znajduje przyjaciółkę od serca i aciekłego wroga a potem pozostaje jej już tylko wpaść w kłopoty...

Holly jest córką światowej sławy muzyki pop i jednej z najbogatszych kobiet świata - piosenkarki Kandhi. Jest jednak też zwykłą dziewczyną, która chce mieć normalne życie. Nie pomaga jej jednak matka, która zabiera dziewczynkę ze szkoły aby przemienić ją w swoja małą kopię. Holly jednak się to nie podoba i próbuje pozostać sobą za wszelką cenę. Polecam tę książkę bardzo przyjemna i śmieszna lektura! Ocena: bohaterowie 7/10 treść 8/10 język 8/10 okładka 6/10

Bardzo przyjemna książka. Nic wybitnego - po prostu przyjemna. Ot tak, coś lekkiego i zabawnego na poprawę ponurego humoru. India Jane - główna bohaterka i narratorka - prowadzi ze swą rodziną swego rodzaju koczownicze życie. Raz mieszkała w kolonialnym domu na Jamajce, kiedy indziej we wschodnim skrzydle indyjskiego pałacu albo w starym zamczysku w deszczowej, zielonej Irlandii. Z powodu tych ciągłych przeprowadzek India Jane czuje bardzo samotna. Ma w zasadzie tylko jedną przyjaciółkę - zwariowaną, kochaną Erin. Niestety, Erin mieszka w Irlandii a rodzice Indii postanawiają przeprowadzić się do Londynu. Dziewczynie nie poprawia nawet świadomość, że praktycznie będzie sąsiadką bardzo przystojnego Joe'go. Poza tym India Jane ma niesamowity talent do wpadania w różne żenujące, zabawne sytuacje - najczęściej w obecności Joe'go. "Nowy początek" Cathy Hopkins jest bardzo zabawną książką: bardzo często się śmiałam z wpadek biednej Indii Jane :) Książka poprawiła mi humor na cały dzień.

Z początku nie wiadomo co się dzieje, ale później wszystko się rozkręca. Jest stonowana i w dobrym stylu. Później tak się wciągnęłam, że nie mogłam doczekać się finału, którego nie było. Okazało się, że są jeszcze trzy części, ale nie zostały w Polsce wydane! Ogromna szkoda.

Kiedy trafiłam na tę książkę w bibliotece stwierdziłam, że może to być fajna lekturka na pierwsze dni wakacji, tym bardziej że lubię książki o takiej tematyce. Nie spodziewałam się jednak że przeczytam to w 4 dni, bo po przeczytaniu opisu myślałam, że będzie to dla mnie raczej taki "dodatek" i będę czytać ją pomiędzy innymi książkami. Jednak okropnie mi się spodobała, a zakończenie totalnie rozwaliło. I chociaż nie jest to moja ulubiona książka, ani nawet jedna z ulubionych, to zaatakowała mnie prawie z każdym rozdziałem.

Dobrze napisana, intrygująca historia, która w nieszablonowy sposób pokazuje, jak otoczenie wpływa na każdego z nas. Czytelnik razem z bohaterką przeżywa wszystko, co się dzieje - zarówno sytuacje z przeszłości, jak i te obecne. Życie nie jest proste, a wymagające towarzystwo „elity” wpływa na dokonywane przez nas wybory i sposób zachowania. Polecam każdemu, bo autorka pokazuje, że nie ma sytuacji bez wyjścia i jeśli tylko chcemy to wszystko może się ułożyć po naszej myśli. Wystarczy trochę zaangażowania i wybranie odpowiedniego towarzystwa. https://jedenelement.pl/category/recenzja/

Do sięgnięcia po tę książkę skłoniło mnie jedno z wyzwań czytelniczych i gdyby nie ono, to pewnie "Maja.bloog.pl" musiałaby jeszcze trochę poczekać na wirtualnej półce mojego czytnika. Przyznaję, że do lektury podchodziłam sceptycznie i z lekkim dystansem, a w rezultacie książka bardzo miło mnie zaskoczyła i czuję się nią naprawdę usatysfakcjonowana. Majka to osiemnastoletnia studentka psychologii, żywiołowa i spontaniczna dziewczyna, która najpierw robi, a potem myśli. Do tego jest przekonana, że jej życie zostało zdominowane przez pecha, którego po prostu zmuszona była zaakceptować. Bohaterka ma serdeczną i oddaną przyjaciółkę Agnieszkę, która, może tylko nieco bardziej rozsądna, zawsze służy Mai radą i pomocą. Aga jest nieoceniona w przypadku internetowych randek i poszukiwania mężczyzny na Walentynki, wspólnego zamieszkania, czy rozpracowywania mężczyzn, którzy mogą stanowić zagrożenie dla przyjaciółki. A Maja często pakuje się w kłopoty, czy to z czystego przypadku, ze swojej postrzelonej natury, czy też poprzez pecha, który , jak uparcie twierdzi, towarzyszy jej w życiu. Ta niepozorna książka to ciekawa i wciągająca historia z humorem, prawdziwa komedia pomyłek, która budzi uśmiech na twarzy. Czytając blogowe zapiski Majki (bo, jak sam tytuł wskazuje, w takiej konwencji została opowiedziana ta historia) poznajemy studenckie środowisko młodych ludzi. Intrygujące, często zaskakujące wydarzenia traktujemy z przymrużeniem oka i bawimy się razem z bohaterami, którzy dostarczają wiele pozytywnych emocji. Ciekawe, dobrze skonstruowane dialogi i młodzieżowy język idealnie pasują do tej historii. Wartka akcja, wyraziste sylwetki bohaterów i mnóstwo niespodzianek gwarantuje dobrą zabawę. Ku mojemu zaskoczeniu perypetie bohaterów na tyle mnie wciągnęły, że naprawdę żałowałam, kiedy okazało się, że to już koniec. Jeśli macie ochotę na prawdziwy relaks to sięgnijcie po tę lekką, łatwą i przyjemną historię z humorem. Nie zrażajcie się pierwszymi stronami, które mnie wydały się trochę zbyt naiwne. Im dalej tym bardziej interesująco. I niech nie zrazi Was okładka, która, jak dla mnie, kiepsko wypada przy tej pogodnej historii. Polecam.