Przygoda w Las Vegas

Książkę przeczytałam już po raz drugi, bo pamiętałam ją jedynie tak ogólnie. Ale znów baaardzo mi się spodobała, jest idealna na wakacje. Nie jest to lektura ambitna, nie wyniesie się z niej zbyt wiele, ale jednak miło spędza się czas podczas jej czytania. Główne bohaterki – Mara, Eliza i Jacqui są od siebie zupełnie różne, ale każda z nich ma zarówno wady jak i zalety. Każdą też da się polubić, podejrzewam też, że każda dziewczyna odnajdzie w którejś z nich swoje własne cechy, zachowania, dzięki czemu książkę czyta się jeszcze lepiej. Przygody operek są naprawdę fajne. Mimo że po pierwszych 20 stronach przypomniało mi się mniej więcej prawie wszystko, dalej czytałam tę książkę, bo fabuła jest naprawdę przyjemna. Nie ma tu nie wiadomo jak nieprzewidywalnych zwrotów akcji, czegoś, czego trudno się spodziewać. Akcja jest dość przewidywalna, ale mimo wszystko fajna. No i co tu dużo mówić – w książce są genialni faceci! Znów miałam wyszczerz na ryju za każdym razem, gdy czytałam o Ryanie (ACH!) albo o Jeremym. Są taaacy boscy! :D Chyba mogą konkurować z chłopakami stworzonymi przez Meg Cabot ;). Melissa pisze naprawdę fajnym językiem, dobrze się to czyta. Książka jest „dla fanek Plotkary”, ale jednak nie ma tutaj aż takiego przepychu jak w Plotkarze. Wiadomo, że jest szpanersko – pełno tu od wymieniania znanych marek, ale jednak nie jest to aż takie jak w Plotkarze i da się to przeżyć. Zwłaszcza, że na plus jest sama fabuła, bohaterki i bohaterowie. Podobały mi się też krótkie rozdziały, jakoś lepiej się dzięki temu czytało xD. I fajnie, że narracja jest trzecioosobowa, bo dzięki temu można poznać dobrze każdą bohaterkę, a także postaci drugoplanowe. Ogólnie bardzo polecam tę książkę, jest to świetna lektura na wakacje :)

Bardzo lubię tę serię, mimo, że postać głównej bohaterki kompletnie nie powala. Nieraz Tinsley denerwowala mnie tak, że z chęcią wytargałabym ją za włosy, gdyby była prawdziwa, ale trzeba przyznać, że to głównie ona dodaje smaczku całej serii i bez wątpienia jest jedną z najciekawszych postaci, chociaż sympatią do niej nie pałam.

świetna, tym razem Tinsley stosuje się do rad Jenny, a Jenny do rad Tisnley. Czyli wszystko na odwrót... NIe tak całkiem. Jenny zakochuje się po raz 4 tej jesieni, a Tinsley wraca do Juliana... Brandon i Heath podrywają szwedzkie modelki, co wprawia Sage w złość, że zerwała z Brandonem. Mimo wszystko, Heath nadal nie może zapomnieć o Karze...

To pierwsza książka tej autorki jaką przeczytałam. Do lektury zachęcił mnie opis na okładce. Jest tez na niej napisane: „dla fanek plotkary”. Ja tego serialu nie oglądałam, ale słyszałam, że był taki. Książkę czyta się dobrze. Jest to lekka literatura. Bohaterkami są trzy dziewczyny: Eliza, Mara i Jacqui. Są opiekunkami do dziecka czyli Au pair. Oprócz tego każda z nich ma inne zainteresowania. Eliza otwiera swój sklep z ubraniami własnego projektu. Jacqui jest Modelką, a Mara uwielbia pisać. Ich losy w pewnym sensie się łączą, ale są inne. Moją ulubioną bohaterką była Eliza. Treść zawiera również wątki romansowe. Nie jest to jednak typowy romans. Polecam każdemu kto nie czytał. Lektura dostosowana dla osób w każdym wieku mimo że bohaterki mają dziewiętnaście lat. Może również być na poprawę humoru, albo zamiast jakiegoś nudnego serialu.

Szalona książka o dziewczynie, która nie odpuszcza i mści się na chłopakach, za grzechy, które popełnili. Niektóre jej pomysły są naprawdę bardzo śmieszne. Ale wiadomo, że nic nie trwa wiecznie- Merle się zakochała. Książka jest specyficzna, zwariowana i dość dziwna.

Czytając tę książkę, z niejaką przyjemnością weszłam w świat bogatych, rozpuszczonych dzieciaków. Z powodu realistycznego przedstawienia owego świata czytało mi się tę powieść lekko i przyjemnie. Jedyne, co mi sie naprawde nie podobało, to to, że 12-letnie bohaterki za wszelką cenę próbują być dorosłe. Poza tym, książka całkiem fajna. Czytałam gdzieś wywiad z autorką i dowiedziałam się z niego, że bohaterki powieści były wzorowane na jej bliskich, zaś sam pomysł powstał nie po to, by gloryfikować rozpieszczone panienki z bogatych domów, a po to, by pokazać, że one także są ludźmi i że również mają swoje wady i słabości. Dla mnie na plus, ponieważ lubię szukać głębszych treści w pozornie banalnych książkach. Warto dodać, że seria w oryginalnym języku liczy 15 tomów i są one niemal 2 razy grubsze niż ich polskie tłumaczenia.

Jest to książka typowo dla nastolatków. Można się przy niej pośmiać i zasmucić. Jest lekka i przyjemna. Choć nie ma fabuły, która wyróżnia się z tłumu to warto ją przeczytać. Autorka ma lekki i przyjemny styl pisania. Jest to powieść, która była po prostu ok bez żadnych ochów i achów.

Laura przyjaźni się z bogatymi dziewczynami ze swojej szkoły, mimo że znacznie się od nich różni: jest inteligentna i ma talent - projektuje i szyje sobie ubrania. Z kolei jej przyjaciółki interesuje tylko jedno - impreza z okazji ich szesnastych urodzin. Mają na tym punkcie obsesję. Każda chce zorganizować niezapomniane przyjęcie, które przyćmi przyjęcia koleżanek. Nawet jeśli po kwiaty trzeba będzie polecieć prywatnym odrzutowcem do Holandii...

Jedna z tych książek po które sięgałam gdy nie czytałam bardziej ambitnych książek ale cóż można rzec w końcu to książka dla nastolatek. Sięgnęłam po nią z ciekawości by dowiedzieć się co będzie dalej po tej pierwszej części , po trzecią nie sięgnęłam ale chyba dlatego że nie miałam jak do niej dotrzeć a nie bo mi się nie podobało. Książka odpowiednia dla nastolatek. Mnie się podobała

Do liceum Julii przyjeżdża z wizytą nastoletnia księżniczka. Obie dziewczyny nie mogą uwierzyć własnym oczom: są do siebie podobne jak dwie krople wody! Wpadają więc na pomysł, by na jeden dzień zamienić się rolami. Julia świetnie się bawi, do chwili gdy odkrywa, że księżniczka postanowiła dłużej cieszyć się wolnością. Jak szybko wszystko się wyda? I co powie narzeczony prawdziwej księżniczki, gdy zorientuje się, że został oszukany? Ogólnie książka jakoś nie wiadomo jak nie zachwyca ale przyjemnie się ją czyta. Czytając ją możemy się oderwać od rzeczywistości. Polecam tą książkę dla nastoletnich czytelniczek.

Bardzo przyjemna książka. Nic wybitnego - po prostu przyjemna. Ot tak, coś lekkiego i zabawnego na poprawę ponurego humoru. India Jane - główna bohaterka i narratorka - prowadzi ze swą rodziną swego rodzaju koczownicze życie. Raz mieszkała w kolonialnym domu na Jamajce, kiedy indziej we wschodnim skrzydle indyjskiego pałacu albo w starym zamczysku w deszczowej, zielonej Irlandii. Z powodu tych ciągłych przeprowadzek India Jane czuje bardzo samotna. Ma w zasadzie tylko jedną przyjaciółkę - zwariowaną, kochaną Erin. Niestety, Erin mieszka w Irlandii a rodzice Indii postanawiają przeprowadzić się do Londynu. Dziewczynie nie poprawia nawet świadomość, że praktycznie będzie sąsiadką bardzo przystojnego Joe'go. Poza tym India Jane ma niesamowity talent do wpadania w różne żenujące, zabawne sytuacje - najczęściej w obecności Joe'go. "Nowy początek" Cathy Hopkins jest bardzo zabawną książką: bardzo często się śmiałam z wpadek biednej Indii Jane :) Książka poprawiła mi humor na cały dzień.

Świetna książka dla młodzieży! Polecam serdecznie! Poruszone w niej zostały problemy dzisiejszych nastolatków. Czasem trudno jest się pogodzić ze stratą kogoś bliskiego, z tym dziwnym poczuciem, że mnie wolno mniej niż innym, z dziwnym zachowanie chłopaków... Ta powieść opowiada o tym jak poradzić sobie z trudnymi sprawami, jak zaakceptować niektóre rzeczy, jak znaleźć prawdziwą miłość tak aby nie była ona sztucznym uczuciem. "Jak to, mnie nie wolno tam pojechać! Przecież jestem już dorosła!" tak dużo razy używamy tego sformułowania. "Tak jesteś dorosła więc powinnaś to zrozumieć." odpowiadają rodzice. Lecz, zdarzają się chwile, w których trzeba wejść z butami w czyjeś życie aby mu pomóc. Czasem trzeba zająć się kimś innym, by potem tak naprawdę zrozumieć siebie i znaleźć to czego szukamy, lub co zgubiliśmy. Książka warta przeczytania!

Z początku nie wiadomo co się dzieje, ale później wszystko się rozkręca. Jest stonowana i w dobrym stylu. Później tak się wciągnęłam, że nie mogłam doczekać się finału, którego nie było. Okazało się, że są jeszcze trzy części, ale nie zostały w Polsce wydane! Ogromna szkoda.

"Nie da rady bez czekolady" ma właściwości tej brązowej słodyczy. Świetnie nadaje się jako przekąska, wypełniacz między cięższymi posiłkami. Sprawia, że czujemy przyjemność i zadowolenie. I odbija swe pozytywne skutki na wskaźniku wagi, powoduje wyrzuty sumienia u osób stosujących dietę lub utrzymujących zdrowy tryb życia.

Szesnastoletnia Emily (dla przyjaciół Em) do szkoły jeździ autobusem. Jest on bardzo ważnym miejscem spotkań i dobrą okazją do obserwacji. Em spotyka w nim swoje przyjaciółki- Star oraz Lizzie, a także (jakżeby inaczej) Pana Okropnego, który zna jej wstydliwy sekret i bardzo chce wyjawić go światu, jak również Chłopca z Tubą, Panią z Wózkiem i wiele innych ciekawych postaci. W szkole nadchodzą egzaminy, w weekend impreza, a w nocy ciasto czekoladowe. Czego chcieć więcej?

Ja chciałam więcej.Więcej stron. Wiem, że gdyby ta książka miała kilka kartek więcej, spełniłby się kiczowaty scenariusz zakończenia, jaki przyszedł mi na myśl po przeczytaniu opisu książki. Gdybym spotkała się w niej z tym zakończeniem, odłożyłabym ją na bok bez zastanowienia, momentalnie o niej zapominając, klasyfikując ją jako odmóżdżacz i już. Ale ta pozycja nie mieści się w tej rubryce. Gdzie mogę ją więc zakwalifikować?

Bez wahania mogę powiedzieć, jak zamierzałam ją zaszufladkować: jako lekką, mało ambitną lekturę do przeczytania dla odciążenia zmęczonego szkołą umysłu. Chciałam przy tej pozycji po prostu odpocząć. Udało mi się to. Prawie. Książka wciągnęła mnie na tyle, że nie przerwałam lektury aż do ostatniej strony. Wiąże się to z tym, iż poszłam spać później niż zwykle i nie wyspałam się. A w sumie warto było. Tak myślę. Choć... co właściwie tak mnie urzekło?

Na pewno język powieści. Choć czytało się szybko, irytowało mnie używanie wyrażeń typu 3maj się, xaminy itd. Główna bohaterka też nie. Choć dziewczę było miłe, nie odznaczało się powalającą osobowością, w dodatku większość czasu spędzała na pielęgnacji i medytacji na temat własnych stóp. Podobnie banalnie przedstawiono jej przyjaciółkę Lizzie. Została obdarzona pospolitymi cechami szalenie ładnej podrywaczki. Po 2 dniach od przeczytania książki nie potrafiłam przypomnieć sobie jej imienia. Na pamięć się nie uskarżam, więc to chyba o czymś świadczy.

Niepochlebnych słów nie znajduję jednak dla drugiej przyjaciółki Em, Star. Jej prawdziwe imię- Amarylis pewnie na długo pozostanie mi w pamięci. Podobnie jak jej charakter. Może i sztampowy, ale taki... znajomy. (tak, Star to książkoholiczka) I naprawdę miły.
Będąc przy bohaterach warto wspomnieć o rewelacyjnym Jono i postaciach epizodycznych- Chłopcu z Tubą czy Pani z Wózkiem- świetni!

Choć akcję dało się przewidzieć, nie była nudna. Miłe urozmaicenie stanowiły przepisy na różne potrawy (choć może lepiej ich nie wypróbowywać?). Zaskoczyła mnie trochę fabuła- nie spodziewałam się po tej książce żadnych poważnych tematów, realnych problemów, tylko samych kłopotów miłosnych. Była to miła niespodzianka i odmiana w stosunku do typowych młodzieżówek, takich jak "Nie da rady bez czekolady" mogłoby być więcej.

Książkę polecam nastolatkom lubiącym takie tematy i dopiero rozpoczynającym przygodę z czytaniem. Doświadczonym czytelnikom- tylko do odprężenia w ciężkie dni. Inaczej cała czekolada może pójść w boczki,a tego byśmy nie chcieli, prawda?

Do sięgnięcia po tę książkę skłoniło mnie jedno z wyzwań czytelniczych i gdyby nie ono, to pewnie "Maja.bloog.pl" musiałaby jeszcze trochę poczekać na wirtualnej półce mojego czytnika. Przyznaję, że do lektury podchodziłam sceptycznie i z lekkim dystansem, a w rezultacie książka bardzo miło mnie zaskoczyła i czuję się nią naprawdę usatysfakcjonowana. Majka to osiemnastoletnia studentka psychologii, żywiołowa i spontaniczna dziewczyna, która najpierw robi, a potem myśli. Do tego jest przekonana, że jej życie zostało zdominowane przez pecha, którego po prostu zmuszona była zaakceptować. Bohaterka ma serdeczną i oddaną przyjaciółkę Agnieszkę, która, może tylko nieco bardziej rozsądna, zawsze służy Mai radą i pomocą. Aga jest nieoceniona w przypadku internetowych randek i poszukiwania mężczyzny na Walentynki, wspólnego zamieszkania, czy rozpracowywania mężczyzn, którzy mogą stanowić zagrożenie dla przyjaciółki. A Maja często pakuje się w kłopoty, czy to z czystego przypadku, ze swojej postrzelonej natury, czy też poprzez pecha, który , jak uparcie twierdzi, towarzyszy jej w życiu. Ta niepozorna książka to ciekawa i wciągająca historia z humorem, prawdziwa komedia pomyłek, która budzi uśmiech na twarzy. Czytając blogowe zapiski Majki (bo, jak sam tytuł wskazuje, w takiej konwencji została opowiedziana ta historia) poznajemy studenckie środowisko młodych ludzi. Intrygujące, często zaskakujące wydarzenia traktujemy z przymrużeniem oka i bawimy się razem z bohaterami, którzy dostarczają wiele pozytywnych emocji. Ciekawe, dobrze skonstruowane dialogi i młodzieżowy język idealnie pasują do tej historii. Wartka akcja, wyraziste sylwetki bohaterów i mnóstwo niespodzianek gwarantuje dobrą zabawę. Ku mojemu zaskoczeniu perypetie bohaterów na tyle mnie wciągnęły, że naprawdę żałowałam, kiedy okazało się, że to już koniec. Jeśli macie ochotę na prawdziwy relaks to sięgnijcie po tę lekką, łatwą i przyjemną historię z humorem. Nie zrażajcie się pierwszymi stronami, które mnie wydały się trochę zbyt naiwne. Im dalej tym bardziej interesująco. I niech nie zrazi Was okładka, która, jak dla mnie, kiepsko wypada przy tej pogodnej historii. Polecam.

Hmmm, co mogłabym powiedzieć o tej książce? Nie jest to na pewno górnolotna książka, ale też nie tego oczekiwałam po tej pozycji. Chciałam po prostu pośmiać się i przeczytać coś zupełnie nieangażującego. Były pewne momenty, których zupełnie nie zrozumiałam. Ale to może wina mojej głupoty czy coś, a nie książki. Trudno powiedzieć. Nie podobał mi się też bardzo - choć to tylko moja opinia i tylko moje preferencje - ten motyw, w którym bohaterka waha się pomiędzy Antonym a Oliverem. Trochę mnie to denerwowało, ale to już kwestia moich własnych upodobań. Jednak nie chcę mówić tylko o minusach tej książki, bo przecież daję tej książce 6 gwiazdek, nie może być zła, prawda? I racja, nie jest. Bardzo lekko i szybko się ją czyta. I spodobało mi się jak zostały pokazane różnice w przyjaźni Lucy z poszczególnymi osobami - Sofią, Diamentami, Oliverem... (w końcu przez większość książki traktowali się bardziej jak przyjaciół, mimo, że się sobie podobali) Jest to też bardzo zabawna książka, chociaż może powinnam raczej powiedzieć ironiczna, bo te wszystkie sytuacje, które się tam dzieją są takie... nieprawdopodne...?, że po prostu całość wydała mi się ironiczna. A także, bo nie mogłabym o tym zapomnieć, odniesienia do tenisa. Dosłownie my love. To jest coś za co dałam tej książce tyle gwiazdek. Uwielbiam tenisa (chociaż nie gram profesjonalnie jak Luc),więc to był strzał w dziesiątkę i coś, co przyciągnęło mnie do tej książki. I myślę, że na tym skończę mój wywód, ponieważ powiedziałam już chyba wszystko na czym mi zależało. Także, do kolejnej opini ~ Evanlyn