Kim jesteś, Nikolo?

„Kim jestes Nikolo“ to historia dwoch siostr, blizniaczek tak do siebie fizycznie podobnych , ale jakze roznych z charakteru, wyborow zyciowych i zachowania. Historia dzieje sie w ich nastoletnim zyciu, gdzie dziewczyny sa blisko siebie , ale gdy potem opuszczaja rodzinny dom, by kazda mogla studiowac na wymarzonym kierunku ich drogi sie rozchodza. Natalia zaczyna prace jako policjantka - tak jak to sobie wymarzyla, a Nikola zawsze chciala zyc w luksusach, miec kase i byc jakze inne od siostry. Nikola podaza swoim zyciem , oddala sie nie tylko od siostry , Ktora sie o nia martwi, ale i od rodzicow. Natalia caly czas zadaje sobie pytanie , kim tak naorawde jest jej siostra , ci robi w zyciu i dlaczego tal sie odsunela od wszystkich. Wiecej z watku o blizniaczkach nie bede wam zdradzac , ale powiem jeszcze jedno… W Natalii zyciu wiele sie wydarzy , nie tylko dobrego , niestety o Nikoli nie dowiemy sie zbyt wiele.
Podsumowujac , ksiazke czytalo sie dobrze , ale draznily mnie literowki jakie pojawialy sie w zwischen. Sam zamysl ksiazki jest ok , ale brakuje mi tutaj czegos . Mocno przeskakujemy miedzy watkami, malo co dowiadujemy sie o Nikoli , brakuje mi tutaj takiej spojnosci, wiecej informacji. Na sam koniec mamy dwa zakonczenia, plus dodatek do pierwszego z nich, co uwazam za zbedne. Wole gdy Autor Sam wybiera zakonczenie , a nie daje nam niejako wybor ,

„Kim jestes Nikolo“ to historia dwoch siostr, blizniaczek tak do siebie fizycznie podobnych , ale jakze roznych z charakteru, wyborow zyciowych i zachowania. Historia dzieje sie w ich nastoletnim zyciu, gdzie dziewczyny sa blisko siebie , ale gdy potem opuszczaja rodzinny dom, by kazda mogla studiowac na wymarzonym kierunku ich drogi sie rozchodza. Natalia zaczyna prace...

Słaba, banalna i do tego 2 zakończenia do wyboru, jakby autorka nie mogła się zdecydować. Literówek cała masa, co druga strona.

Słaba, banalna i do tego 2 zakończenia do wyboru, jakby autorka nie mogła się zdecydować. Literówek cała masa, co druga strona.

Więź, która z czasem zanika. Dwie siostry - tak różne, a mimo to tak podobne.
Historię poznajemy z punktu widzenia jednej z bliźniaczek, Natalii.
Opowiada ona o swoich przeżyciach, o dzieciństwie i dorastaniu, a z czasem swoim dorosłym już życiu. Życiu, w którym nie może zabraknąć jej bliźniaczej siostry, Nikoli. Historia toczy się powolnym tempem, w którym otrzymujemy zgrabnie opisane relacje i towarzyszące im emocje jednej z sióstr. Natalia zagłębia się w swoje przemyślenia, opisując trud z jakim stara się zbliżyć do swojej siostry. Pokazuje Nikolę jako tą buntowniczą, niegrzeczną, sprawiającą problemy nastolatkę, która z wiekiem pogłębia się w swoje buntownicze przekonania, aż w końcu znika z codziennego życia swojej rodziny. Natalia stara się naprawić więzi, przekonać siostrę, że rodzina jest najważniejsza. Jednocześnie sama doświadcza nowych emocji i wchodzi w relację z mężczyzną, o którym istnieniu starała się zapomnieć.
Podążając za opowieścią dziewczyny, wchodzimy w świat kłamstwa, niepewności i nadziei.
Autorka ubiera tę historię w pełne emocji słowa. Ukazuje, że nawet niechciane relacje, potrafią przerodzić się w coś pięknego, a los potrafi zaskoczyć nas w każdej sytuacji. To bardzo piękna, smutna i dająca nadzieję opowieść. Ukazująca różnicę charakterów, relacje rodzinne, przyjaźnie i miłości.
Nie zabrakło w tej opowieści szczypty niebezpieczeństwa, tajemnicy i stopniowo budowanego napięcia.
Zakończenie daje czytelnikowi możliwość wyboru, którego końca tej opowieści pragnie.
To przejmująca i poruszająca serce historia, którą polecam z całego serca.

Więź, która z czasem zanika. Dwie siostry - tak różne, a mimo to tak podobne.
Historię poznajemy z punktu widzenia jednej z bliźniaczek, Natalii.
Opowiada ona o swoich przeżyciach, o dzieciństwie i dorastaniu, a z czasem swoim dorosłym już życiu. Życiu, w którym nie może zabraknąć jej bliźniaczej siostry, Nikoli. Historia toczy się powolnym tempem, w którym otrzymujemy...

Natalia i Nikola to dwie siostry, które choć wyglądają identyczne, bardzo różnią się od siebie charakterem. Gdy dorastają, ich drogi się rozchodzą. Natalia zostaje policjantką, a Nikołaj konsekwentnie realizuje swój plan, by żyć dodtatnio i w luksusie. Tylko czy jej oficjalna praca daje takie możliwości? Czy Natalia odkryje, co ukrywa jej siostra? Przekonajcie się sami...
Autorka przedstawia nam historię dwóch sióstr. Choć łączy je DNA i wychowanie, wybieraja całkiem różną drogę. Widują się sporadycznie, a ich relacja pełna jest niedopowiedzeń i tajemnic. Tych ostatnich przede wszystkim ze strony Nikoli, o której wiemy zaskakująco mało - i my, czytelnicy i Natalia, która tę historię opowiada. I przyznam szczerze, że trochę mi tej Nikoli zabrakło. Choć Natalia często o niej wspomina, to brakuje mi tu perspektywy drugiej siostry. Dostaje co prawda jeden rozdział - ale dla mnie to za mało. Brakuje mi głębi tej postaci, jej motywacji...
Za to całkiem dobrze poznajemy Natalię. I przyznam, że polubiłam tę bohaterkę. Kibicowałam jej , szczególnie w relacji z Maksymilianem.
Książka łączy w sobie powieść obyczajową, romans z lekkim wątkiem kryminalnym. Ten ostatni móglby być bardziej rozbudowany, tym bardziej, że Natalia jest policjantką - a mam wrażenie, że ten fakt nie został do końca wykorzystany. Ale to oczywiście tylko moje odczucia.
Podoba mi się zabieg z podwójnym zakończeniem - czytelnik sam może wybrać, które według niego jest "właściwe".
Powieść czyta się bardzo szybko, napisana jest prostym językiem, pokazuje skomplikowane relacje rodzinne, emocje, miłość. Lektura w sam raz na zimowy wieczór.

Natalia i Nikola to dwie siostry, które choć wyglądają identyczne, bardzo różnią się od siebie charakterem. Gdy dorastają, ich drogi się rozchodzą. Natalia zostaje policjantką, a Nikołaj konsekwentnie realizuje swój plan, by żyć dodtatnio i w luksusie. Tylko czy jej oficjalna praca daje takie możliwości? Czy Natalia odkryje, co ukrywa jej siostra? Przekonajcie się...

„Kim jesteś, Nikolo?” – Bernardyna Darecka-Władzimiruk

Ta książka zaczyna się jak pytanie rzucone wprost w twarz nie tylko bohaterowi, ale i czytelnikowi. „Kim jesteś, Nikolo?” nie jest prostą historią do szybkiego przeczytania. To opowieść, która prowokuje do zatrzymania się, do zajrzenia pod powierzchnię pozorów i masek, które zakładamy każdego dnia.

Czytając, miałam wrażenie, że autorka bardzo świadomie prowadzi nas przez proces odkrywania tożsamości tej budowanej na oczekiwaniach innych, na doświadczeniach, traumach, relacjach i wyborach, które czasem podejmujemy wbrew sobie. Nikolo to postać niejednoznaczna, pełna sprzeczności, a przez to niezwykle ludzka. Jego historia nie daje prostych odpowiedzi, za to zmusza do zadawania pytań: kim jesteśmy naprawdę, gdy nikt nie patrzy? Ile w nas prawdy, a ile wyuczonych ról?

Bardzo poruszyło mnie to, jak subtelnie autorka pokazuje emocje bez patosu, za to z wyczuciem i psychologiczną głębią. Są momenty ciszy, niedopowiedzeń, które mówią więcej niż długie dialogi. Są też fragmenty, które boleśnie trafiają w czułe miejsca, bo dotyczą spraw uniwersalnych: potrzeby akceptacji, lęku przed odrzuceniem, prób zrozumienia samego siebie.

To książka o dojrzewaniu niekoniecznie metrykalnym, ale emocjonalnym. O konfrontacji z przeszłością i o tym, jak trudno czasem pogodzić się z własną historią. Autorka nie ocenia swoich bohaterów, nie prowadzi czytelnika za rękę. Daje przestrzeń do interpretacji, do własnych refleksji i emocji.

„Kim jesteś, Nikolo?” zostawiła mnie z uczuciem lekkiego niepokoju, ale też z potrzebą rozmowy. To jedna z tych historii, po których ma się ochotę zapytać siebie: a kim ja właściwie jestem? I czy mam odwagę poznać odpowiedź?
Jestem ciekawa, czy Wy lubicie książki, które bardziej pytają, niż odpowiadają.

#KimJesteśNikolo #BernardynaDareckaWładzimiruk #tożsamość #psychologia #emocje #literaturaobyczajowa #refleksje #czytam #książkowelove #recenzja #bookstagrampl

„Kim jesteś, Nikolo?” – Bernardyna Darecka-Władzimiruk

Ta książka zaczyna się jak pytanie rzucone wprost w twarz nie tylko bohaterowi, ale i czytelnikowi. „Kim jesteś, Nikolo?” nie jest prostą historią do szybkiego przeczytania. To opowieść, która prowokuje do zatrzymania się, do zajrzenia pod powierzchnię pozorów i masek, które zakładamy każdego dnia.

Czytając, miałam...

🦓 Książka przeczytana na Legimi. Widziałam wcześniej recenzję o siostrach kompletnie od siebie różnych i od razu pomyślałam o sobie i mojej siostrze. To właśnie dlatego sięgnęłam po tę książkę. Niestety, tym razem zupełnie nie trafiła w mój gust. No cóż, czasem tak bywa. Nie zrażam się. Jako że na swoim profilu wrzucam każdą przeczytaną przeze mnie książkę to i tu parę słów.
Największym rozczarowaniem była dla mnie postać Natalii. Niby policjantka, a miałam wrażenie, jakby spała na zajęciach. Brak intuicji, brak inicjatywy, niewykorzystane kontakty, zupełnie nie kupiłam jej zawodowej strony. Dodatkowo relacja sióstr, która powinna być osią tej historii, zeszła gdzieś na dalszy plan. Na pierwszym wysunął się Maksymilian i jego tatuaże.

Relacja między nim a jedną z bohaterek była dla mnie zbyt grzeczna, wręcz sztuczna, ciągłe „dziękuję”, „proszę”, bez emocji. Nie poczułam tam żadnej chemii.
Zabrakło mi po prostu tej relacji między siostrami.
Autorka zdecydowała się na dwa zakończenia. Spotykałam się już z takim zabiegiem, ale tutaj uważam go za zupełnie zbędny. Dodatkowy epilog do jednego z nich tylko niepotrzebnie wydłużył historię.
Przeczytajcie i oceńcie sami, być może Wy odbierzecie tę historię zupełnie inaczej ☺️

🦓 Książka przeczytana na Legimi. Widziałam wcześniej recenzję o siostrach kompletnie od siebie różnych i od razu pomyślałam o sobie i mojej siostrze. To właśnie dlatego sięgnęłam po tę książkę. Niestety, tym razem zupełnie nie trafiła w mój gust. No cóż, czasem tak bywa. Nie zrażam się. Jako że na swoim profilu wrzucam każdą przeczytaną przeze mnie książkę to i tu parę...

Podobała mi się bardzo, fajny pomysł na książkę. Bo któż z nas wie o bliskich osobach wszystko? mało kto a potem może się okazać że bardzo ktoś nam bliski nie jest tym za kogo się podaje, Fajnie się czyta.
#WyzwanieLC2026

Podobała mi się bardzo, fajny pomysł na książkę. Bo któż z nas wie o bliskich osobach wszystko? mało kto a potem może się okazać że bardzo ktoś nam bliski nie jest tym za kogo się podaje, Fajnie się czyta.
#WyzwanieLC2026

"Kim jesteś Nikolo?" Pisząca Bernardyna

"Myślisz, że kogoś znasz! Niestety, na koniec dochodzisz do wniosku, że tak naprawdę nikt go nie znał.
Nawet Ty...".

To historia dwóch sióstr, bliźniaczek, które w dzieciństwie były nierozłączne, ale z czasem ich drogi się rozeszły.

Natalia rozważna i romantyczna.
Nikola dbająca tylko o siebie, lubiąca dobrą zabawę i pieniądze.
Jest też Maks - związany z nimi od dzieciństwa. Natalii dokuczał, a z Nikolą się bawił.

Ich drogi się rozeszły, każde z nich poszło na inną uczelnię i realizowało swój plan.
Natalia została policjantką, a Nikola...
Ogranicza relacje z rodziną, żyje swoim życiem, skupiona na sobie.

Po 12 latach pojawia się też Maks...
Co z tego wyniknie?

Natka ubolewa nad tym, że Nikola coraz bardziej odsuwa się od niej i od rodziców.
Jej policyjny nos wyczuwa kłopoty, ale siostra ją zbywa.

Jaką tajemnicę skrywa Nikola?
Czy uda im się odbudować siostrzaną więź?
Co wydarzy się między Nikolą a Maksem?

Autorka świetnie ukazuje relacje rodzinne, z domu pełnego miłości wychodzą dwie różne osoby, jedna pełna empatii, a druga egoistka.

Po lekturze tej książki uświadamiamy sobie jak łatwo jest stracić kontakt z rodziną, a prawda o drugim człowieku może być bolesna.

Ta książka ma dwa zakończenia, co bardzo mi się spodobało. Czytelnik sam może sobie wybrać, które bardziej mu pasuje.

Dziękuję za egzemplarz do recenzji 💜
@waspos

"Kim jesteś Nikolo?" Pisząca Bernardyna

"Myślisz, że kogoś znasz! Niestety, na koniec dochodzisz do wniosku, że tak naprawdę nikt go nie znał.
Nawet Ty...".

To historia dwóch sióstr, bliźniaczek, które w dzieciństwie były nierozłączne, ale z czasem ich drogi się rozeszły.

Natalia rozważna i romantyczna.
Nikola dbająca tylko o siebie, lubiąca dobrą zabawę i pieniądze....

Pęknięty monolit prawdy. O powieści „Kim jesteś, Nikolo?” Bernardyny Dareckiej-Władzimiruk

Budujemy nasze życie na podobieństwo monolitu. To niewzruszona bryła, która ma chronić naszą tożsamość przed światem i nami samymi. Wierzymy w trwałość masek, które przybieramy. Jednak w swojej powieści „Kim jesteś, Nikolo?” Bernardyna Darecka-Władzimiruk pokazuje, że to, co bierzemy za jednolity kamień, jest jedynie kruchą konstrukcją pełną ukrytych szczelin. Prawdziwe „ja” nie jest bowiem statyczną formą. To proces, który krystalizuje się dopiero w bolesnym starciu z prawdą o przeszłości i w odwadze do rozbicia pozornej jedności własnego wizerunku.

W sercu tej opowieści pulsuje napięcie między dwiema siostrami. Choć dzielą to samo oblicze, stały się dla siebie obcymi lądami. Natalia i Nikola to dwie strony tej samej pękniętej struktury. Jedna szuka ocalenia w prawdzie. Druga ucieka w chłód wyrachowania i niebezpieczne sekrety. Kiedy w ich uporządkowaną codzienność wkracza Maks – człowiek naznaczony wspólną przeszłością i zagadkowym tatuażem – fasada spokoju zaczyna kruszyć się nieodwracalnie. Mężczyzna ten ucieleśnia skomplikowany wątek uczuciowy, stając się postacią ambiwalentną. Dla jednej z sióstr jest szansą na bliskość, dla drugiej śmiertelnym zagrożeniem dla jej misternie budowanych kłamstw. Pisarka rzuca czytelnika w wir pytań o to, czy miłość może przetrwać w świecie zbudowanym na oszustwie.

Istotnym filarem książki jest oniryczna i duszna atmosfera tajemnicy. Osacza ona czytelnika niczym gęsta mgła. Narracyjną siłą utworu są liczne retrospekcje. To one, niczym bolesne powroty do przeszłości, odsłaniają fundamenty obecnego dramatu sióstr. Autorka mistrzowsko operuje motywem dawnych zdarzeń. Nie są one jedynie wspomnieniem, lecz żywym, niszczycielskim żywiołem. Pokazuje, że sekrety mają swoją wagę i cenę. Nieodkryte latami, z czasem stają się toksycznym osadem, który zatruwa każdą nową relację, odbierając szansę na zdrowe uczucie. To właśnie te mroczne niedopowiedzenia oraz kilka bardzo zaskakujących zwrotów akcji, które wywracają fabułę do góry nogami, sprawiają, że lektura trzyma w napięciu do ostatniej strony.

​Narracja książki to wielowymiarowe studium dualizmu ludzkiej natury. Pisarka z chirurgiczną precyzją rozcina tkankę siostrzanej relacji. Na kartach powieści splatają się wątki bolesnego poszukiwania korzeni z niszczycielską siłą rywalizacji o miłość i akceptację. Autorka udowadnia, że więzy krwi mogą być zarówno bezpieczną przystanią, jak i śmiertelną pułapką. Dzieło staje się przy tym fascynującym, głębokim studium psychologicznym. Ukazuje, jak głębokie deficyty emocjonalne mogą przekształcić się w pancerz egoizmu, uniemożliwiający prawdziwe kochanie drugiego człowieka.

Dojrzałość tej pozycji manifestuje się również w samej konstrukcji. Znacząco ewoluowała ona od czasu debiutu pisarki. Porównując ten tytuł do „Zapisanych w kwiatach”, widać ogromny rozwój warsztatu literackiego. O ile jej pierwsza książka urzekała ciepłem, tutaj autorka wykazuje się odwagą w ukazywaniu mroczniejszej strony ludzkich namiętności. Tempo akcji jest precyzyjnie wyważone. Pozwala nasiąknąć klimatem, by po chwili gwałtownie przyspieszyć, gdy kolejne warstwy skorupy odpadają. Niezwykłym atutem jest tu nieoczywiste domknięcie historii, które wymyka się schematom szczęśliwych zakończeń.

​Książka ta pełni przede wszystkim funkcję uniwersalnego lustra, w którym może przejrzeć się każdy z nas. Dzięki uderzającej autentyczności dylematów historia przestaje być jedynie fikcją, a staje się ważną lekcją życiową. Pisarka udowadnia, że prawda, choć bywa bolesna, jest jedyną drogą do odzyskania siebie i szansą na autentyczną relację z drugim człowiekiem. Ta szczerość przekazu zmusza każdego czytelnika do zadania sobie pytania: ile w naszym własnym życiu jest autentyczności, a ile starannie pielęgnowanej iluzji?

Lektura ta staje się emocjonalną podróżą, która nie kończy się wraz z ostatnią stroną. Sięgnięcie po ten utwór to spotkanie z trudną mądrością życiową. Odkrywamy, że przebaczenie to najwyższa forma wolności, a konfrontacja z bólem bywa jedyną drogą do prawdziwego porozumienia. Na czytelnika czeka wachlarz emocji – od niepokoju, po nadzieję. Każda szczelina w naszym osobistym monolicie może stać się miejscem, przez które w końcu wpłynie światło.

„Kim jesteś, Nikolo?” polecam szczególnie czytelnikom poszukującym w literaturze odwagi do zadawania najtrudniejszych pytań i nieoczywistych wątków romantycznych. Polecam ją tym, którzy cenią głębokie portrety psychologiczne. Ten tytuł nie pozwala o sobie zapomnieć. Pozostawia w pamięci trwały ślad jeszcze długo po przewróceniu ostatniej strony, prowokując do przewartościowania relacji z bliskimi.

​Ostatecznie powieść ta to poruszający dowód na to, że żadna życiowa konstrukcja nie jest tak trwała, by nie mogła pęknąć pod naporem prawdy. Bernardyna Darecka-Władzimiruk domyka swoją opowieść w sposób, który nie przynosi łatwego ukojenia, ale daje odwagę do spojrzenia w głąb własnych szczelin. To właśnie w tym miejscu zaczyna się prawdziwa wolność. Autorka po mistrzowsku celebruje to na kartach swojego dzieła. ​Nad całością unosi się bowiem najbardziej niepokojące pytanie: czy naprawdę znamy swoich bliskich i czy potrafimy ich kochać bez masek? Lektura uświadamia, że drugi człowiek pozostaje niezbadaną tajemnicą, dopóki nie zdobędziemy się na szczerość, która ma moc kruszenia najtwardszych pancerzy.

[Zakup własny].

Pęknięty monolit prawdy. O powieści „Kim jesteś, Nikolo?” Bernardyny Dareckiej-Władzimiruk

Budujemy nasze życie na podobieństwo monolitu. To niewzruszona bryła, która ma chronić naszą tożsamość przed światem i nami samymi. Wierzymy w trwałość masek, które przybieramy. Jednak w swojej powieści „Kim jesteś, Nikolo?” Bernardyna Darecka-Władzimiruk pokazuje, że to, co bierzemy...

"Pierwsza (stara) miłość nie rdzewieje"

"Końskie zaloty"

"Podobne jak dwie krople wody"

"Bliźniaczki to najlepsze przyjaciółki na całe życie"

Te przysłowia przychodzą mi na myśl, po przeczytaniu tej historii. Niemniej te o bliźniaczkach nie pasują tutaj kompletnie. A dlaczego?


Wydaje się nam, że bliźniaczki nie dość, że są podobne z wyglądu, to jeszcze z charakteru. Ale tak nie jest. W mojej rodzinie i wśród znajomych mam bliźniaczki i choć niektóre z nich faktycznie z wyglądu wyglądają jak siostry ksero, to charakterki mają różne. Ale to dobrze, bo każdy z nas przecież się od siebie różni charakterem. Nikola i Natalia to bliźniaczki, które były bardzo wyczekiwanymi dziećmi swoich rodziców. Obie do siebie z wyglądu tak podobne, że poza rodzicami mało kto je rozpoznawał. Niemniej, charakterki to już osobna sprawa. Nikola była bardziej rozrywkowa, odważna i chętna do wszystkiego co nie jest nudne. Natalia, to ta spokojniejsza, ułożona, twardo stąpająca po ziemi. Dodatkowymi i bardzo ważnymi bohaterami są tutaj jeszcze: Matylda - przyjaciółka Natalii oraz Maksymilian - dwa lata starszy kolega i sąsiad dziewczyn. Maks od zawsze inaczej zachowywał się względem Natalii. Takie "końskie zaloty", choć ona ich tak nie odbierała. Uważała, że sąsiad się nad nią pastwi i sprawia mu radość ciągłe dręczenie jej. Maks w końcu po skończonej średniej szkole wyjechał i każdy z czwórki bohaterów obrał własny kierunek w życiu. Po 12 latach Natalia trafia na Maksymiliana w Warszawie. Jak myślicie - czy jakieś emocje odżyją w tej dwójce? Albo może pojawią się nowe uczucia, kiedy się spotkają po latach? Jak potoczą się ich losy? I wracając jeszcze do bliźniaczek - co tutaj się takiego wydarzy, że te dwie siostry oddalą się od siebie aż tak bardzo?



Nikola zawsze chciała się bawić, być w centrum uwagi i nie kryła, że w przyszłości chciałaby taką pracę, aby się nie przepracować, za to mieć dużo pieniędzy. Natalia zaś od dziecka chciała zostać policjantką. Matylda i Maks też mieli swoje pragnienia oraz plany na przyszłość, które w sumie też udało im się spełnić. Tylko dlaczego Natalię i Nikolę kosztowało to wszystko zerwanie siostrzanej więzi? Ach, te siostry tak podobne, a tak różne od siebie. Autorka w prosty sposób pokazuje nam tutaj, że nawet siostry mogą nie znać siebie nawzajem tak naprawdę. Każda z nich dążyła po swojemu do realizacji swoich marzeń i planów. Czy obie były zadowolone z tej realizacji, to już dowiecie się podczas czytania. Ja Wam zdradzę, że nie wyobrażam sobie, żeby moja siostra miała aż taką znieczulicę w stosunkach rodzinnych. Jednak każdy z nas jest inny, dlatego też każdy inaczej reaguje czy zachowuje się w pewnych sytuacjach. Dodatkowo mamy tutaj ukazane te "końskie zaloty", które w pewnym wieku przekształciły się w miłość, ale czy obie strony to poczuły? Historia ta pokazuje, że warto dać komuś czasem drugą szansę. Są tutaj też pokazane mocne więzi rodzinne czy przyjacielskie, ale też takie, gdzie bliska nam osoba myśli tylko o sobie. Bernardyna Darecka-Władzimiruk w tej książce zrobiła coś, z czym do tej pory się nie spotkałam. Opisała dwa zakończenia tej historii. Czytelnik sam może podjąć decyzję, które zakończenie woli. Ja, jako romantyczka wybrałam oczywiście to pierwsze zakończenie, ale Wy sami dokonajcie swojego wyboru.

"Pierwsza (stara) miłość nie rdzewieje"

"Końskie zaloty"

"Podobne jak dwie krople wody"

"Bliźniaczki to najlepsze przyjaciółki na całe życie"

Te przysłowia przychodzą mi na myśl, po przeczytaniu tej historii. Niemniej te o bliźniaczkach nie pasują tutaj kompletnie. A dlaczego?


Wydaje się nam, że bliźniaczki nie dość, że są podobne z wyglądu, to jeszcze z...