Fragmentarium #1/2025

Jestem zaskoczony, że jeszcze nikt tego nie ocenił!

Pierwszy numer nowego czasopisma.
Do pobrania ZA DARMO w pdf, co powinno być nie lada gratką dla fanów literatury.
Warto podkreślić, że w czasopiśmie opublikowano teksty wielu autorów i rzeczywiście jest w czym wybierać.


Krótkie recenzje wybranych tekstów:


Cichutki — krótkie, ale treściwe. Jest napięcie, jest dreszczyk i dobry „łanlajner” na koniec. Trochę to dziwne, że trup pod łóżkiem nie śmierdział + był trzymany akurat pod łóżkiem kolejnej ofiary

Alita — tekst nie dla każdego i wcale nie chodzi o kulinarne gusta…
IMO opisy balansują na granicy przeszarżowania. Należy czytać ze skupieniem. Dostrzegam również potrzebę wywołania szoku — taką trochę na siłę + gryzie mi się wnikliwość, z którą autor wchodzi w psychikę postaci. Postaci, która niby traci rozum, a jednak całkiem trzeźwo myśli. Widzę pewne niedoskonałości, a jednak tekst bardzo mi się podobał! Znalazłem wiele frajdy w długaśnych opisach i porównaniach. Lubię takie smaczki

Kolęda — zestawienie świątecznych obrządków kuchennych wraz z próbą „skradankowego” orgazmu Świetny tekst! Nawet bez przewrotnej puenty byłby zabawny i trafny. Puenta dodaje jeszcze komentarz z pogranicza filozofii egzystencjalnej.
Poza tym-> jeśli autor celowo drażnił się z czytelnikiem, z premedytacją przeciągał tekst, aby czytelnik (wspólnie z bohaterem) nie mógł osiągnąć szybkiej satysfakcji → wtedy chylę czoła!

Kieszeń w przestrzeni — ojej, w pewnym momencie jest za dużo „jej”. Ale to jedyny zarzut. Zaskakująco zaskakujące opowiadanie. Świetnie zarysowana postać głównej bohaterki; trochę mi to nawet przypominało vibe Tołstoja z Anny Kareniny, a konkretnie czytaniem gazety. Uwielbiam motyw biurokracji w zaświatach Z chęcią zapoznałbym się z dalszymi losami początkującej pani detektyw.

Taniec w trybie solo — doceniam pieczołowitość w oddaniu najmniejszych emocji, ale to zupełnie nie moje klimaty.

Zimowe wyzwanie — fajnie zbudowana zagadka i rozłożone napięcie + miłe opisy natury. Zdrowe tempo, bardzo płynnie się to czyta.

Kolej rzeczy — nie będę udawał, wzruszyłem się i tyle! To najlepsza recenzja. Przejąłem się losami tego małego trzpiota oraz kibicowałem uzdrowicielce. Tak na marginesie → właśnie tak pisze się silne postacie kobiece! W dobie tych ociekających testosteronem, wulgarnych „babochłopów” z radością przeczytałem o młodej dziewczynie bez żadnych super mocy, która oddała wszystko dla córeczki. Piękne. Wspominałem, że się wzruszyłem?

Przepraszam — lekkie, a zarazem ciężkie. Brawo!
Czytając, przypomniał mi się mój pierwszy raz z czekoladą. I to nie byle jaką, bo taką z żelkami, cukierkami i czymś szczypiącym język. Czekoladę wsuwałem, co rusz dając się zaskoczyć jakimś ciekawym znaleziskiem.
„– Już są ze mnie ludzie – protestuję. – No, tylko jeden człowiek.
– To w sam raz.
– Też tak myślę.”
-> SUPER dialog, taki wiesz lotny i błyskotliwy i przede wszystkim jaki on jest na miejscu!
Dodam jeszcze, że humor całkowicie do mnie trafił, a pewna scena skojarzyła mi się z serialem Scrubs ->co należy traktować jako wielką pochwałę.

Śledztwo w… — dobry balans między baśnią a zagadką. Początkujący dziennikarz wzbudza sympatię, przez co jego perspektywa jest świetnym wytrychem do uniwersum. Dużo zgrabnych dialogów i spostrzeżeń. Udana zabawa gatunkiem. Potencjał na kontynuację.

Stara Plebania — autorka sprawnie nakreśliła perspektywę potwora Jakby przeprowadziła kiedyś wywiad z taką maszkarą. Poza tym co się dzieje na Plebani, zostaje na plebani

Jestem zaskoczony, że jeszcze nikt tego nie ocenił!

Pierwszy numer nowego czasopisma.
Do pobrania ZA DARMO w pdf, co powinno być nie lada gratką dla fanów literatury.
Warto podkreślić, że w czasopiśmie opublikowano teksty wielu autorów i rzeczywiście jest w czym wybierać.


Krótkie recenzje wybranych tekstów:


Cichutki — krótkie, ale treściwe. Jest napięcie, jest...