Krocząca we mgle 2: Chimery

No to lecimy z kilkoma zdaniami odnośnie świetnej kontynuacji rewelacyjnej serii autorstwa Stéphane'a Ferta, zatytułowanej „Krocząca We Mgle: 2. Chimery”.

W sumie można powiedzieć, że wstęp zdradził zakończenie, ale kurde no nie mogłem inaczej, bowiem już pierwszy tom mega mi się podobał i czekałem z niecierpliwością na dalszy rozwój sytuacji, bo historia w nim ukazana to było coś naprawdę totalnie odjechanego.

Oczywiście „Chimery” kontynuują wszystkie wątki rozpoczęte w poprzedniczce, dlatego klasycznie jest mus przeczytać najpierw „Oddech Rzeczy”, który notabene kończy się takim cliffhangerem, że głowa mała. Dostajemy zatem dalszy ciąg podróży Tempérance (upgradowanej po wydarzeniach z pierwszego tomu) szukającej odpowiedzi na temat swojej przeszłości i pochodzenia, a także losy jej przybranej matki oraz reszty czarownic, które pozostawszy w domowej wiosce, zmuszone są stanąć oko w oko z potężnym złem...

Powiem Wam, że to co zrobiło na mnie największe wrażenie to piękny baśniowo-postapokaliptyczny klimat, który w jedynce dopiero kiełkował, a teraz nabrał pełnego rozpędu. Ogólnie im dalej w las, to cała historia coraz bardziej skręcała w kierunku wizji świata po zagładzie i z utworu, który na początku wydawał się być utrzymany w atmosferze dark fantasy, przechodziła w opowieść o całkowicie odmiennym charakterze, odkrywając z biegiem fabuły swoje prawdziwe oblicze.

Oczywiście mroczna odmiana fantastyki jest obecna, bo jednak - jakby nie patrzeć - stanowi ona bardzo ważny element tego komiksu, podobnie zresztą jak groza, utrzymana w atmosferze „Mgły” Stephena Kinga - obydwie konwencje idealnie wpasowują się w obraz świata stworzony przez autora. Zresztą cały ten album to niesamowity crossover gatunkowy, bo to o czym wspominałem powyżej, to tylko wierzchołek góry lodowej, dzięki czemu każdy odnajdzie w nim coś dla siebie.

Co mnie jeszcze mocno kręci w drugiej odsłonie serii „Krocząca We Mgle” to zabawa autora z popkulturą i wprowadzanie do historii wielu charakterystycznych dla niej motywów. Znajdziemy tu chociażby odniesienia do takich klasyków, jak „Terminator”, "Gwiezdne Wojny" czy „Uniwersalny Żołnierz” (notabene dla mnie jeden z najlepszych filmów wykorzystujących w sposób niekonwencjonalny postać zombie),jest w tym wszystkim sporo „Matrixa” oraz klimatów rodem z filmów spod znaku kung-fu, a nawet z mojego ulubionego anime, czyli „Dragon Balla”. Aaa, no i jeszcze zahaczamy o „Monsterverse” z Godzillą w roli głównej, wymieszane z niegdysiejszym sobotnim, porannym hitem Polsatu, „Power Rangers”. Jak zatem widzicie, wyszukiwanie różnych smaczków w tym komiksie stanowi naprawdę kawał dobrej zabawy.

Obok tego natomiast przebiega clou całej opowieści, czyli próba odnalezienia swoich korzeni i odkrywanie kart przeszłości przez główną bohaterkę, przeszłości, która powoli zaczyna coraz bardziej się rozjaśniać, ukazując, jakie znaczenie ma jej osoba dla losów całego świata. Równolegle do tych wydarzeń widzimy obraz kobiety, która stara się odzyskać najważniejszą osobę w swoim życiu i zrobi wszystko, by zakończyło się to powodzeniem. A co jest najlepsze, to wszystkie te, nie ukrywajmy, dosyć dramatyczne nuty, przykryte są ogromną warstwą czarnego jak smoła humoru, który wielokrotnie rozwala system.

Grafiki trzymają poziom poprzedniczki, czyli utrzymane są w mocno baśniowym charakterze, balansując na granicy barw między ciepłymi, gdy postacie otacza spokój oraz zimnymi, przytłumionymi, gdy na pierwszy plan wysuwa się zło szalejące na stronach tego komiksu. Cały czas tak samo mocno mnie zachwycają.

Podsumowując, świetny komiks, rewelacyjna historia, doskonała seria, po prostu perfecto.

No to lecimy z kilkoma zdaniami odnośnie świetnej kontynuacji rewelacyjnej serii autorstwa Stéphane'a Ferta, zatytułowanej „Krocząca We Mgle: 2. Chimery”.

W sumie można powiedzieć, że wstęp zdradził zakończenie, ale kurde no nie mogłem inaczej, bowiem już pierwszy tom mega mi się podobał i czekałem z niecierpliwością na dalszy rozwój sytuacji, bo historia w nim ukazana to...