Historia nowego nazwiska

Kolejne losy przyjaciółek ich miłości, rozstania, wzloty i upadki czyta się to z zaciekawieniem. Ciężko odłożyć książkę bo pytanie co dalej nie pozwala na to. Burzliwa młodość, sukcesy i porażki ależ to wciąga.

Kolejne losy przyjaciółek ich miłości, rozstania, wzloty i upadki czyta się to z zaciekawieniem. Ciężko odłożyć książkę bo pytanie co dalej nie pozwala na to. Burzliwa młodość, sukcesy i porażki ależ to wciąga.

Seria napolitańska całkowicie mną zawładnęła. W jeden dzień przeczytałam "Historię nowego nazwiska". Losy Eleny i Lili jeszcze bardziej się komplikują, przyjaciółki oddalają się i wracają do siebie jak bumerang. Ale każde oddalenie i każdy powrót są inne. Jedne powroty są intensywne, pełne kolorów, gorące. Drugie są zimne, obojętne, jakby było im wszystko jedno.

Pełno tu również przemyśleń na temat edukacji i wychowania, które są dla mnie bardzo bliskie. Elena zaczyna dostrzegać, jak ogromny wpływ ma to, że ktoś pochodzi z wyedukowanych środowisk. Widzi, że można nauczyć się wszystkiego, ale jakże inaczej uczą się ludzie, którzy wiedzą "jak ważne jest wychowanie w przekonaniu, że sprawy świata należy traktować jak własne; umiejętność postrzegania ich jako coś kluczowego, a nie tylko jako czystą informację do zreferowania podczas egzaminu, by dostać dobrą ocenę; mentalne nastawienie, które nie sprowadza wszystkiego do indywidualnej bitwy, do wysiłku, aby zaskarbić sobie uznanie."
Obrazuje to, jak płytka była edukacja Eleny do tego momentu (co było widoczne wielokrotnie wcześniej) i daje być może jakiś zapalnik, by podejść do nauki w inny sposób, głębszy, nie dla ocen ani uznania, ale właśnie dla próby zrozumienia czegoś dla samej siebie, a może i dla swoich przyszłych pokoleń.

Książka 10/10, nie mogę się już doczekać kolejnej części.

Seria napolitańska całkowicie mną zawładnęła. W jeden dzień przeczytałam "Historię nowego nazwiska". Losy Eleny i Lili jeszcze bardziej się komplikują, przyjaciółki oddalają się i wracają do siebie jak bumerang. Ale każde oddalenie i każdy powrót są inne. Jedne powroty są intensywne, pełne kolorów, gorące. Drugie są zimne, obojętne, jakby było im wszystko jedno.

Pełno tu...

● Mocna telenowela, nie wiem nawet co więcej powiedzieć.
● Dobrze się czyta.

● Mocna telenowela, nie wiem nawet co więcej powiedzieć.
● Dobrze się czyta.

Pozostaję zachwycona prozą Eleny Ferranty. Historia dwóch dziewcząt dorastających w świecie pełnym przemocy nie jest specjalnie skomplikowana i pewnie niektóre zwroty akcji mogłabym przewidzieć (takie wrażenie miałam kilkukrotnie w trzecim akcie "Historii nowego nazwiska"),ale jest to konkluzja dobrze napisanej historii i świetnie wykreowanych bohaterów.

Choć drugi tom powieści osadzony jest w latach 60. XX-ego wieku, sama historia rozgrywa się jakby poza czasem. Rację mają ci, którzy stwierdzają, że Cykl neapolitański to literacki spadkobierca XIX-wiecznych powieści. Te książki mają podobny sposób narracji, budowania historii, typy bohaterów i motywy. Możliwe, że właśnie to zdecyduje o tym, że do Ferrante będzie się wracać i będzie się po jej powieści sięgać.

Pozostaję zachwycona prozą Eleny Ferranty. Historia dwóch dziewcząt dorastających w świecie pełnym przemocy nie jest specjalnie skomplikowana i pewnie niektóre zwroty akcji mogłabym przewidzieć (takie wrażenie miałam kilkukrotnie w trzecim akcie "Historii nowego nazwiska"),ale jest to konkluzja dobrze napisanej historii i świetnie wykreowanych bohaterów.

Choć drugi tom...

Kontynuacja losów Eleny i Lili oraz ich znajomych z dzielnicy podobała mi się nie mniej niż pierwsza część.

W książce w doskonały sposób została oddana mentalność Neapolitańczyków. Nie ma postaci złych i dobrych - tak jak w życiu, nic nie jest czarno-białe. Dzielnicę Lenù i Lili tworzą różne odcienie szarości i, choć Ferrante opisuje tym razem także inne miasta, nie uświadczymy tu pastelowych Włoch w stylu dolce vita. Sporo uwagi autorka poświęca polityce (więcej niż w 1 części). Dla mnie było to wadą, momentami męczyły mnie długie rozważania i dyskusje Eleny, jednak wiem, że dla niektórych czytelników będzie to ciekawy dodatek.

Sceny na Ischii wbiły mnie w fotel podczas czytania. Na pewno wrócę do tej powieści. Czuję się tak, jakbym znała bohaterów naprawdę, jakby były to prawdziwe osoby... Polecam również serial, jest świetny.

Kontynuacja losów Eleny i Lili oraz ich znajomych z dzielnicy podobała mi się nie mniej niż pierwsza część.

W książce w doskonały sposób została oddana mentalność Neapolitańczyków. Nie ma postaci złych i dobrych - tak jak w życiu, nic nie jest czarno-białe. Dzielnicę Lenù i Lili tworzą różne odcienie szarości i, choć Ferrante opisuje tym razem także inne miasta, nie...

W drugiej części sagi bohaterka dorasta i wykazuje się typową dla okresu nastoletniego naiwnością. Czasem aż chciało się krzyknąć - ocknij się dziewczyno! Skoro książka wzbudza takie odruchy - to musi być dobra. Może trochę przegadana ale dobra...

W drugiej części sagi bohaterka dorasta i wykazuje się typową dla okresu nastoletniego naiwnością. Czasem aż chciało się krzyknąć - ocknij się dziewczyno! Skoro książka wzbudza takie odruchy - to musi być dobra. Może trochę przegadana ale dobra...

Tom drugi burzliwej historii życia Lili i Eleny przypadł mi do gustu zdecydowanie bardziej niż pierwszy. Stało się tak głównie dlatego, że dziewczyny dorastają i zaczynają widzieć oraz rozumieć wszystkie odcienie szarości życia. Ich rzeczywistość jest brutalna i wzbudza całą gamę emocji od żalu i współczucia po złość. Książka miała lepszą dynamikę, więcej zwrotów akcji i wydaje się, że to ostatecznie sprawiło, że ciężko było mi się oderwać. Będę czytać dalej.

Tom drugi burzliwej historii życia Lili i Eleny przypadł mi do gustu zdecydowanie bardziej niż pierwszy. Stało się tak głównie dlatego, że dziewczyny dorastają i zaczynają widzieć oraz rozumieć wszystkie odcienie szarości życia. Ich rzeczywistość jest brutalna i wzbudza całą gamę emocji od żalu i współczucia po złość. Książka miała lepszą dynamikę, więcej zwrotów akcji i...

Pierwsza część była naprawdę ciekawa, ale druga wciągnęła mnie jeszcze bardziej. Czyta się szybko, chce się więcej, już nie mogę się doczekać chwili, kiedy sięgnę po kolejną część! To ilustracja nie tylko rozterek i życia młodych osób, ale też barwnego życia w Italii kilka dziesięcioleci temu.

Pierwsza część była naprawdę ciekawa, ale druga wciągnęła mnie jeszcze bardziej. Czyta się szybko, chce się więcej, już nie mogę się doczekać chwili, kiedy sięgnę po kolejną część! To ilustracja nie tylko rozterek i życia młodych osób, ale też barwnego życia w Italii kilka dziesięcioleci temu.

Druga część sagi neapolitańskiej to przede wszystkim niepohamowana huśtawka emocjonalna. Autorka swoją szczerością doskonale ukazuje rozterki oraz emocje głównych bohaterek. Młodość jest tutaj przedstawiona jako czas niewiedzy, ale jednocześnie przymus podejmowania najważniejszych decyzji. Małżeństwo, ciąża, macierzyństwo, a z drugiej strony życie uniwersyteckie, poczucie niższości z powodu własnego pochodzenia, życie w cieniu przyjaciółki to tematy które Ferrante porusza z niepokojącą naturalnością. Obnaża potrzeby każdego człowieka i demaskuje jego najciemniejsze zakamarki umysłu. Ta opowieść doprowadza do łez i nie pozwala o sobie zapomnieć.

Druga część sagi neapolitańskiej to przede wszystkim niepohamowana huśtawka emocjonalna. Autorka swoją szczerością doskonale ukazuje rozterki oraz emocje głównych bohaterek. Młodość jest tutaj przedstawiona jako czas niewiedzy, ale jednocześnie przymus podejmowania najważniejszych decyzji. Małżeństwo, ciąża, macierzyństwo, a z drugiej strony życie uniwersyteckie, poczucie...

Ciąg dalszy historii Lili i Eleny, którą należy czytać w kolejności tomów, aby lepiej rozumieć bohaterów. Płynna narracja, jasny przekaz to cechy książki które cenię. Doceniam też, że łatwo pisać wzruszające teksty o losach dzieci; teraz wszyscy już gdzieś pracują, a mimo to historia ich życia jest ciekawa.
Żeby nie było łatwo nie polecam osobom czytającym z doskoku, ze względu na sporą liczbę osób, których powiązania rodzinne oraz między sobą trzeba mieć wciąż na uwadze dla zrozumienia treści. Książka jest też dość obszerna. Wiem, że jest film - nie znam go i nie oceniam w tej recenzji filmu.

Ciąg dalszy historii Lili i Eleny, którą należy czytać w kolejności tomów, aby lepiej rozumieć bohaterów. Płynna narracja, jasny przekaz to cechy książki które cenię. Doceniam też, że łatwo pisać wzruszające teksty o losach dzieci; teraz wszyscy już gdzieś pracują, a mimo to historia ich życia jest ciekawa.
Żeby nie było łatwo nie polecam osobom czytającym z doskoku, ze...