Trzech zabójców

ICH MISJĄ SĄ PŁATNE MORDERSTWA, LECZ MŁODY SUZUKI MA INNY CEL – ZEMSTĘ!

Noszą dziwaczne pseudonimy: Wieloryb, Cykada, Popychacz. Są zawodowymi mordercami działającymi pod osłoną nocy w stolicy Japonii, Tokio. Każdy z nich należy do innej mafijnej rodziny i każdy specjalizuje się w innym – jeśli tak można powiedzieć – rodzaju zadawania śmierci. Jeden z nich „namawia” ofiary do powieszenia się lub wyskoczenia przez okno, drugi jest mistrzem walki na noże, więc trafia ostrzem ostrym jak brzytwa w brzuch, serce lub szyję, a trzeci, jak łatwo się domyślić, wpycha nieszczęśników pod rozpędzone samochody lub pociągi.

Najgroźniejsza w mieście jest przestępcza organizacja pana Terahary, nosząca specyficzną nazwę Fräulein. Ta grupa yakuzy specjalizuje się w likwidowaniu skorumpowanych lub niewygodnych polityków, biznesmenów, bankowców. Czasami całych rodzin, żeby nie było świadków. Historia opowiedziana w powieści „Trzech zabójców” Kōtarō Isaki zaczyna się w momencie, gdy do tokijskiego półświatka przenika młody, skromny nauczyciel Suzuki, owładnięty misją zemsty na rozwydrzonym synalku pana Terahary, który zabił jego żonę. Książę podziemia, Terahara junior, miał bowiem zwyczaj, że nocami uprawiał drifting luksusowymi sportowymi samochodami na mokrych od deszczu ulicach, całkowicie okrutny, bezwzględny i po prostu głupi. Rozjeżdżał przechodniów pod wpływem alkoholu i narkotyków, naśmiewając się z bezsilnej policji, bezkarny i nieczuły na ludzką krzywdę.

Jedną z jego ofiar była żona Suzukiego, którą po prostu zmiażdżył maską samochodu na betonowym słupie. Poznajemy głównego bohatera głęboką nocą, w dzielnicy rozświetlonej neonami, w trakcie szkolenia przez atrakcyjną Hiyoko, szefową grupy morderców z organizacji Fräulein. Dziewczyna nieufnie podchodzi do nowego nabytku. Suzuki wygląda jej podejrzanie, chce poznać jego prawdziwe intencje. Każe mu porwać chłopaka i dziewczynę, odurzyć narkotykami, a potem zabić. Do tego zabójstwa jednak nie dochodzi, bo tej nocy zdarzyło się coś jeszcze: ktoś zabił na ulicy Teraharę juniora, wpychając go na skrzyżowaniu pod jadący samochód.

Wepchnięcie syna bossa pod auto i rozjechanie go na miazgę wskazują jednoznacznie, że stempel firmowy na tej śmierci przybił Popychacz, jeden z najlepszych w branży i konkurent Terahary w świecie yakuzy. Ponieważ Hiyoko i Suzuki znajdowali się w pobliżu wypadku, znaleźli się na miejscu jako jedni z pierwszych. Ktoś w tłumie ciekawskich wypatrzył mężczyznę, który przyjrzał się ciężko rannemu synowi Terahary, a później pospiesznym krokiem zaczął się oddalać z miejsca wypadku. Hiyoko nie mogła w szpilkach śledzić podejrzanego, więc nie mając wyjścia – wysłała w pogoń niedoświadczonego adepta zbrodni. Od razu się domyśliła, że ojciec zabitego chłopaka rozpęta piekło i będzie chciał okrutnie pomścić jego śmierć. I tak zaczyna się jedna z najbardziej frapujących i zdumiewających intryg w tokijskim świecie przestępczym. Suzuki kompletnie nie miał świadomości, w jaką matnię się wplątał i jaką odegra w niej rolę.

Tokio w powieści Isaki to miasto, w którym roi się od płatnych morderców, przypominających pracowników korporacji, a sieć spisków jest gęsta jak durszlak. Polityka i zorganizowana przestępczość przenikają się nawzajem, trudno tam o prawo, a sprawiedliwość nie istnieje wcale. Chyba że jest to sprawiedliwość korporacyjna, branżowa, w której nie wolno nikomu ufać. Dlatego młody, naiwny nauczyciel Suzuki, który postanowił wziąć sprawy w swoje ręce, dobrowolnie wstąpił w szeregi mafii, żeby przekonać się, że życie, jakie dotąd prowadził, już się skończyło. Nie zdawał sobie sprawy, że natychmiast zostanie wciągnięty w świat, w którym regułą jest brak reguł, a każdy zawodowy morderca ma własne cele i sekrety, których nie znają nawet jego bezpośredni szefowie. Suzuki, próbując zachować godność i uczciwość, uwikłał się w porachunki z trzema bezwzględnymi mordercami, którzy polują nie tylko na siebie nawzajem i na Popychacza (każdy chce okryć się sławą tego, który dopadł zabójcę syna Terahary),lecz przede wszystkim na niego, na Suzukiego, bo on jako jedyny w mieście poznał adres pobytu sprawcy, ba, nawet wszedł z nim w pewną tajemniczą komitywę.

Zabawa w ściganego trwa w najlepsze i oczywiście nie kończy się tak, jak nam się wydaje, że powinna się zakończyć, bo japoński pisarz Kōtarō Isaki jest geniuszem suspensu, czyli narracji polegającej na celowym budowaniu napięcia u czytelnika poprzez niespodziewane zwroty akcji i zaskakujące rozwiązania. Poznajcie więc powieść japońskiego mistrza thrillerów, pełną fantastycznych wątków surrealistycznych i przerysowań w stylu noir. Książkę czyta się doskonale, polecam! Recenzent „The New York Timesa” stwierdził: Powieść „Trzech zabójców” jest jak sen – wydaje się prawdziwa, dopóki trwa, ale nawet gdy się kończy, dziwne kontury opisanego świata na długo pozostają w pamięci czytelnika. Podpisuję się oburącz pod tą opinią.
***
O autorze: Kōtarō Isaka to ceniony na świecie japoński autor powieści „Bullet Train”. Urodził się 25 maja 1971 roku w Matsudo, w prefekturze Chiba w Japonii. Studiował na wydziale prawa Uniwersytetu Tohuku, po czym został zatrudniony jako inżynier systemów. Jako pisarz debiutował w 2000 roku. Isaka, jeden z najpopularniejszych autorów współczesnej literatury japońskiej, znany jest z dzieł łączących różne gatunki literackie i rozrywkowe. Do jego najbardziej znanych powieści należą także „Audubona's Prayer” (2000, nagroda Shincho Mystery Club),„Lush Life” (2002),„Trzech zabójców” (2004),„The Precision of the Agent of Death” (2005, nagroda Mystery Writers of Japan),„Shumatsu no Fool” (2006),„Golden Slumber” (2007, nagroda Yamamoto Shugoro i Japan Booksellers' Award),„The Mantis” (japoński tytuł „AX”, 2017),„Gyaku Socrates” (2020, nagroda Shibata Renzaburo). Jego najnowsza powieść to „777” (2023). Książki Isaki zostały przetłumaczone na ponad 20 języków. Na podstawie „Bullet Train” powstał świetny film o tym samym tytule, wyprodukowany przez Sony Pictures (2022),w reżyserii Davida Leitcha z Bradem Pittem w roli głównej.

ICH MISJĄ SĄ PŁATNE MORDERSTWA, LECZ MŁODY SUZUKI MA INNY CEL – ZEMSTĘ!

Noszą dziwaczne pseudonimy: Wieloryb, Cykada, Popychacz. Są zawodowymi mordercami działającymi pod osłoną nocy w stolicy Japonii, Tokio. Każdy z nich należy do innej mafijnej rodziny i każdy specjalizuje się w innym – jeśli tak można powiedzieć – rodzaju zadawania śmierci. Jeden z nich „namawia” ofiary...

💀🗡 Trzech zabójców autorstwa Kotaro Isaki to powieść, która łączy thriller, czarną komedię i moralny dramat w jedno, tworząc opowieść równie brutalną, co absurdalnie fascynującą. Akcja rozgrywa się w Tokio, gdzie zbrodnia i korupcja przenikają codzienność tak naturalnie, jak zapach spalin w miejskim powietrzu. W tym świecie zemsta nie jest już aktem emocji, lecz jednym z elementów układanki – chłodnym, przemyślanym i doskonale wpisanym w rytuał przestępczego życia. Suzuki, dawny nauczyciel matematyki, staje się częścią tej układanki, gdy próbuje pomścić śmierć żony. Z pozoru zwykły człowiek, z czasem zamienia się w pionka w grze między trzema mordercami, z których każdy ma własną filozofię śmierci.

💀🗡 Kotaro Isaka bawi się konwencją thrillera, rozbijając klasyczne motywy i pokazując, że nawet w świecie pełnym przemocy można znaleźć miejsce na groteskę. Jego bohaterowie – Wieloryb, Cykada i Popychacz – to nie tylko zabójcy, ale też symbole różnych twarzy ludzkiego zła. Wieloryb potrafi doprowadzić ludzi do samobójstwa samą siłą perswazji, Cykada to uosobienie chaosu i brutalności, a Popychacz, tajemniczy manipulator, zdaje się bawić ludzkim losem niczym kostkami domina. Suzuki wchodzi w ich świat z potrzebą sprawiedliwości, lecz szybko odkrywa, że logika w tym świecie nie istnieje – są tylko przypadki, przypadkowe ofiary i przypadkowe spotkania, które prowadzą do śmierci.

💀🗡 Jednym z największych atutów powieści jest sposób, w jaki Isaka kreśli swoich bohaterów – przerysowanych, absurdalnych, a jednak niepokojąco prawdziwych. Ich codzienność przypomina biurową rutynę, tylko że zamiast raportów i prezentacji w grę wchodzą strzały, krew i strach. Autor z ironicznym dystansem pokazuje tokijski półświatek jak wielką korporację, gdzie morderstwo staje się częścią systemu. To ironiczne, ale także bardzo japońskie – ta mieszanina chłodnej racjonalności, emocjonalnego odrętwienia i czarnego humoru buduje niezwykły klimat. Czytelnik nie wie, czy śmiać się, czy się bać, a to właśnie ta ambiwalencja sprawia, że książka tak mocno zapada w pamięć.

💀🗡 Trzech zabójców to jednak nie tylko historia o morderstwach. To także opowieść o granicach człowieczeństwa, o tym, jak łatwo zatracić sens dobra i zła, gdy rzeczywistość staje się zbyt złożona, by ją zrozumieć. Suzuki, z początku kierowany szlachetnym pragnieniem zemsty, stopniowo zaczyna tracić siebie. Isaka zadaje pytanie, czy zemsta może być kiedykolwiek sprawiedliwa, czy raczej zawsze jest tylko kolejnym aktem przemocy wpisanym w niekończący się cykl zła. W tym świecie nie ma bohaterów, są tylko ludzie – zagubieni, zranieni, czasem śmieszni, czasem straszni.
ㅤ
💀🗡 Styl Isaki jest niepowtarzalny – dynamiczny, a zarazem poetycki w swoim brutalizmie. Narracja skacze między postaciami, przeskakuje z jednego tonu w drugi, jakby sam autor chciał pokazać chaos ludzkiej natury. W jednej chwili czytelnik śledzi napięte sceny śmierci, by za moment śmiać się z groteskowego dialogu o sensie pracy zabójcy. Ten kontrast działa znakomicie – sprawia, że powieść balansuje na granicy realizmu i surrealizmu, a jej świat wydaje się bardziej snem niż rzeczywistością. Nie bez powodu krytycy pisali, że to historia, która trwa w pamięci długo po zamknięciu książki – niczym echo po nie do końca zrozumianym śnie.
ㅤ
💀🗡 Kotaro Isaka w Trzech zabójcach udowadnia, że można stworzyć powieść o przemocy, która nie epatuje brutalnością, ale skłania do refleksji. Jego ironiczne, błyskotliwe spojrzenie na moralność i absurd współczesnego świata sprawia, że to coś więcej niż klasyczny thriller. To opowieść o chaosie, który rodzi się z ludzkiego bólu, o systemie, w którym morderstwo może być zawodem, a zemsta – formą samooszukiwania się. Trzech zabójców to literacki labirynt pełen emocji, humoru i filozofii, w którym czytelnik gubi się z przyjemnością. I choć nie znajdziemy tu łatwych odpowiedzi, znajdziemy coś znacznie cenniejszego – pytania, które zostają z nami na długo po ostatnim zdaniu.

💀🗡 Trzech zabójców autorstwa Kotaro Isaki to powieść, która łączy thriller, czarną komedię i moralny dramat w jedno, tworząc opowieść równie brutalną, co absurdalnie fascynującą. Akcja rozgrywa się w Tokio, gdzie zbrodnia i korupcja przenikają codzienność tak naturalnie, jak zapach spalin w miejskim powietrzu. W tym świecie zemsta nie jest już aktem emocji, lecz jednym z...

Szalona, dzika, absurdalna, wciągająca, krwawa, filozoficzna akcja TRZECH ZABÓJCÓW, to książka inna niż wszystkie - to czysty obłęd. KOTARO ISAKA ma styl! Sięgając po tę pozycję nie miałam specjalnych oczekiwań, może chciałam po prostu oderwać się w zamęcie mordobicia od codzienności... a dostałam totalną demolkę, zryty beret i cóż... rewelacyjną zabawę.


TRZECH ZABÓJCÓW wciągnęło mnie od pierwszej strony i nie odpuściłam, pochłonęłam książkę na jednym posiedzeniu. Po prostu nie dało się od niej odejść. Czyta się świetnie, lekko a wartka akcja, wydarzenie za wydarzeniem połączone z przewrotną logiką mordercy i z filozofią życia, która "łapie za serce" - to nie mogło się nie udać a już na pewno nie przy takim talencie jakim odznacza się ISAKA.
Mamy do czynienia z totalnie odklejoną opowieścią w którą się - wierzy! Szok! Pomimo jej wysokiego poziomu brutalności, książka nie szokuje a wręcz uczy wrażliwości. Jest w niej jakaś pokrętność, która zmierza do lepszego zrozumienia psychiki ludzkiej. Skrajne emocje, które nieustannie budują napięcie i łączą bezwzględność z wrażliwością dziecka.



Jestem ogromnie ciekawa tomu drugiego, ale ponieważ powstał na jego podstawie film Bullet Train zgaduję, że zaraz siądę do jego oglądania. Porywająca, naprawdę porywająca akcja - jestem bardzo na tak a nie sądziłam, że ten gatunek przypadnie mi do gustu - w tak wysokim stopniu. Polecam!

raz dwa trzy - giniesz Ty
tom 1
Assassins
Wydawnictwo Zysk i S-ka
egzemplarz recenzencki

π

Szalona, dzika, absurdalna, wciągająca, krwawa, filozoficzna akcja TRZECH ZABÓJCÓW, to książka inna niż wszystkie - to czysty obłęd. KOTARO ISAKA ma styl! Sięgając po tę pozycję nie miałam specjalnych oczekiwań, może chciałam po prostu oderwać się w zamęcie mordobicia od codzienności... a dostałam totalną demolkę, zryty beret i cóż... rewelacyjną zabawę.


TRZECH ZABÓJCÓW...

Trzech zabójców to nietypowy thriller, który przenosi czytelnika do mrocznego, a jednocześnie trochę absurdalnego świata tokijskiego półświatka. Autor znany jest z łączenia brutalnych tematów z humorem, ironią i zadziwiającą lekkością – i w tej książce również to widać. Nie jest to typowa opowieść o mafii; raczej dziwna, momentami surrealistyczna układanka, w której nic nie jest całkiem takie, jakim się wydaje.
Fabuła skupia się na Suzuki – zwykłym nauczycielu, który po śmierci żony postanawia sam wymierzyć sprawiedliwość. Wstępuje do mafii, wierząc, że dzięki temu dotrze do winnych tragedii. Szybko odkrywa jednak, że jego plan wcale nie będzie prosty. Świat, do którego wchodzi, przypomina labirynt pełen zabójców o osobliwych zasadach, korporacyjnych struktur i ukrytych gier politycznych. Zadziwiający są płatni zabójcy, którzy wyglądają niczym pracownicy korporacji wyższego szczebla i do tego mają rozterki egzystencjalne :) A to tylko jeden ze smaczków tej zaskakującej książki.
Autor wprowadza trzy ważne postacie – tytułowych zabójców – z których każdy ma własną filozofię, metody działania i cele. Dzięki temu książka zyskuje wielogłosowość i dynamikę, ale czasem również może sprawiać wrażenie chaotycznej. Mimo to ich wzajemne relacje, nieufne sojusze i nieprzewidywalne decyzje potrafią naprawdę wciągnąć.
Jednym z największych atutów powieści jest atmosfera: mroczna, momentami wręcz groteskowa. Isaka lubi mieszać realizm z absurdem, dzięki czemu scena brutalnej walki potrafi niespodziewanie przejść w humor lub refleksję. Ten styl może podzielić czytelników – jednych zachwyci, innych zdezorientuje – ale na pewno trudno pozostać wobec niego obojętnym.
Sam Suzuki to bohater cichy i niepozorny, ale właśnie dlatego tak ciekawy. Nie jest typowym mścicielem z kryminałów; nie umie walczyć, nie zna mafijnego świata, często działa po omacku. Jest inny, podobnie, jak inne są książki Kotaro Isaki. Suzuki próbuje zachowac godność, co w brutalnym środowisku jest bardzo trudne i wypada przejmująco. Widać to szczególnie gdy nasz bohater zaczyna rozumieć, że zemsta nie przyniesie mu ukojenia, a wręcz może zamknąć go w spirali przemocy.
Książkę czyta się szybko dzięki krótkim rozdziałom, zwięzłym dialogom i intensywnemu tempu. Jednak warto przygotować się na to, że nie wszystkie wątki zostaną zamknięte tradycyjnie, a niektóre motywy pozostaną celowo niejednoznaczne. To powieść, która bardziej buduje nastrój i emocje niż stawia na klasyczne rozwiązania fabularne.
Trzech zabójców to bardzo ciekawa, oryginalna i nieszablonowa historia o zemście, moralności i świecie, w którym granice między dobrem a złem dawno zanikły. Choć momentami bywa dziwna lub chaotyczna, ma w sobie siłę, która zostaje w pamięci. To dobra propozycja dla osób, które lubią thrillery inne niż wszystkie – pełne czarnego humoru, nietypowych bohaterów i japońskiej specyfiki. Z pewnością warto tę książkę przeczytać.
https://www.instagram.com/pasje_fascynacje_ksiazkowe/
https://pasje-fascynacje-mola-ksiazkowego.blogspot.com/

Trzech zabójców to nietypowy thriller, który przenosi czytelnika do mrocznego, a jednocześnie trochę absurdalnego świata tokijskiego półświatka. Autor znany jest z łączenia brutalnych tematów z humorem, ironią i zadziwiającą lekkością – i w tej książce również to widać. Nie jest to typowa opowieść o mafii; raczej dziwna, momentami surrealistyczna układanka, w której nic nie...

Trzech zabójców wykonuje swoje zadania zmagając się ze swoim sumieniem, czy raczej alter ego, co prowadzi do zaskakującego końca. No cóż, kto lubi japońskie "kryminały" ten się nie zawiedzie, dla reszty to raczej niekonieczna lektura. Dla mnie to pożegnanie z panem Kotaro. 4/6

Trzech zabójców wykonuje swoje zadania zmagając się ze swoim sumieniem, czy raczej alter ego, co prowadzi do zaskakującego końca. No cóż, kto lubi japońskie "kryminały" ten się nie zawiedzie, dla reszty to raczej niekonieczna lektura. Dla mnie to pożegnanie z panem Kotaro. 4/6

📚TRZECH ZABÓJCÓW 🖋Kotaro Isaka @zysk_wydawnictwo
🔹🔸🔹🔸🔹🔸
Wyobraź sobie Tokio nocą. Neonowe światła, szum ulic, pulsujące napięcie w powietrzu… i trzech zawodowych zabójców, którzy w tej dżungli czują się jak ryby w wodzie. A pośród nich, zwykły człowiek, który postanowił zostać jednym z nich.

Suzuki był nauczycielem matematyki. Spokojny, cichy, trochę niepozorny. Do czasu, aż jego żona zostaje brutalnie zamordowana. Gdy system zawodzi, a sprawiedliwość okazuje się tylko pustym słowem, Suzuki bierze odwet w swoje ręce. Wnika w tokijski półświatek, gdzie obowiązują własne zasady te, których nie da się znaleźć w żadnym kodeksie.

I tak zaczyna się jego spotkanie z trzema legendami: Wielorybem, który potrafi doprowadzić ofiary do samobójstwa wyłącznie słowem, Cykadą, gadułą o krwawych skłonnościach i refleksie błyskawicy, oraz Popychaczem, tajemniczą postacią, która „rozwiązuje problemy”, dosłownie wpychając ludzi pod koła samochodów.
Kotaro Isaka w „Trzech zabójcach” robi coś absolutnie niezwykłego, bo łączy thriller, groteskę i filozoficzną przypowieść o naturze człowieka. W jednej chwili śmiejemy się z czarnego humoru, a w następnej łapiemy się na refleksji, że każdy z tych morderców… jest w pewien sposób ludzki. I to właśnie w tym tkwi magia tej książki w niejednoznaczności.

Autor pisze tak, jakby Tarantino spotkał Murakamiego w tokijskim barze o trzeciej nad ranem. Jego świat jest brutalny, ale też absurdalnie poetycki. Akcja pędzi jak film, w którym każdy kadr tętni emocjami, a napięcie nie pozwala oderwać się ani na chwilę.

To nie jest klasyczny kryminał, w którym od początku wiadomo, kto jest dobry, a kto zły. To raczej opowieść o tym, jak cienka jest granica między zemstą a utratą siebie. I jak łatwo, w imię sprawiedliwości, stać się jednym z tych, z którymi walczyliśmy.

Jeśli szukasz książki, która zaskoczy Cię formą, wciągnie w sam środek mafijnego labiryntu i zostawi z pytaniem o moralność to „Trzech zabójców” będzie strzałem w dziesiątkę.

A po lekturze gwarantujemy jedno – przez chwilę będziesz patrzeć na swoje odbicie w witrynie miasta jak Suzuki. Z lekkim niepokojem. Jednym słowem była to książka brutalnie błyskotliwa, dziwnie ludzka i cholernie uzależniająca. Za egzemplarz oraz możliwość współpracy reklamowej dziękujemy wydawnictwu @zysk_wydawnictwo

#CzarnyHumor #KsiążkaZTarantinowskimPazurem #TokioWNeonach #BookstagramPolska #KryminalnyCzwartek #NowaRecenzja #CzytelniczySzał #LekturaNaWieczór #TrzechZabójców #KotaroIsaka #ThrillerJapoński #RecenzjaKsiążki #CzytamBoLubię #BulletTrain #JapońskaLiteratura

📚TRZECH ZABÓJCÓW 🖋Kotaro Isaka @zysk_wydawnictwo
🔹🔸🔹🔸🔹🔸
Wyobraź sobie Tokio nocą. Neonowe światła, szum ulic, pulsujące napięcie w powietrzu… i trzech zawodowych zabójców, którzy w tej dżungli czują się jak ryby w wodzie. A pośród nich, zwykły człowiek, który postanowił zostać jednym z nich.

Suzuki był nauczycielem matematyki. Spokojny, cichy, trochę niepozorny. Do...

Po lekturze Bullet Train Kotaro Isaka zdobył moją ogromną sympatię. Jestem wielką fanką nieszablonowych powieści stawiających na silny wątek psychologiczny a autor w tym temacie czuje się jak ryba w wodzie.

Na wstępie warto zaznaczyć, że to nie jest książka dla wszystkich. Nietypowa, zrywająca ze wszystkimi znanymi schematami, mocno zakręcona i ukazująca całą plejadę barwnych bohaterów zmieniających się na naszych oczach praktycznie ze strony na stronę. Jeśli jednak lubicie główkować podczas czytania, łączyć kropki i doszukiwać się tego co ukryte na drugim planie - zdecydowanie polecam. Autor wykazuje się bystrością umysłu, angażuje nas w kontrolowany przez siebie chaos i udowadnia, że w odpowiednich rękach na pierwszy rzut oka banalna treść może zmienić się w dojrzałą, pełną przygód całość.

W Tokio roi się od płatnych morderców. Tam każdy wydaje się mieć coś do ukrycia, każdy wiedzie drugie życie. Suzuki, młody nauczyciel, nie chcąc pogodzić się z wszechobecną niesprawiedliwością, bierze sprawy w swoje ręce. Chcąc pomścić śmierć żony dobrowolnie wstępuje w szeregi mafii. Nie spodziewa się jednak jak potężną machinę tym uruchomi i walcząc o przetrwanie zmuszony zostanie do podjęcia radykalnych kroków.

Mnogość bohaterów i ich głębokie, złożone sylwetki psychologiczne to niepodważalny atut całej książki. Zatrzymujemy się przy każdym, rozkładamy go na czynniki pierwsze, próbujemy opanować niepokój, ale ten wydaje się już płynąć w naszych żyłach. Autor bardzo szybko zarzuca sieć i nie daje się nam z niej wyplątać, ale kto miałby na to ochotę przeżywając tak ekscytującą przygodę pełną pułapek do pokonania, tajemnic do rozwikłania, zależności do powiązania? Fabuła podąża tylko sobie znaną ścieżką, na początku trudno się w nią wgryźć a mnogość informacji może przytłoczyć, ale gdy tylko zaczyna się przejaśniać nam w głowie - dostrzegamy wyjątkowy spektakl. Podobnie jak w poprzedniej książce autora, tak i tutaj akcja wymaga od nas intensywnego zaangażowania, więc na bok wszystkie obowiązki, gdy toczy się na naszych oczach niebezpieczna rozgrywka na śmierć i życie.

"Trzech zabójców" to książka, którą trudno zamknąć w jednym gatunku. Thriller, sensacja, literatura psychologiczna a nawet przygodowa. Ten misz masz przekłada się jednak na maksymalną przyjemność poznawania treści oraz wspomnianych wcześniej, niezwykle złożonych bohaterów, odgrywających w tym przedstawieniu najważniejszą rolę. To oni burzą nasz spokój, pobudzają szare komórki do intensywnej pracy, to także oni zapewniają towarzystwo, którego nie mamy ochoty opuszczać. Ze wszystkich jesiennych książek ta wydaje się najlepiej łączyć z szybko nadchodzącymi wieczorami i budować odpowiedni klimat do działania.

Po lekturze Bullet Train Kotaro Isaka zdobył moją ogromną sympatię. Jestem wielką fanką nieszablonowych powieści stawiających na silny wątek psychologiczny a autor w tym temacie czuje się jak ryba w wodzie.

Na wstępie warto zaznaczyć, że to nie jest książka dla wszystkich. Nietypowa, zrywająca ze wszystkimi znanymi schematami, mocno zakręcona i ukazująca całą plejadę...

W 2022 roku przeczytałem Bullet Train. Potem byłem w kinie na filmie, który powstał na podstawie książki. W głównej roli Brad Pitt, a reżyserował David Leith, o którym odzywam się bardzo ciepło i uważam go za mistrza gatunku sensacyjnego. Film był dynamiczny, z mocno zmienionym względem fabuły książki scenariuszem. Ale nie o filmach i reżyserach mowa. Teraz o Isako Kotaro i Trzech Assassynach, tudzież zabójcach.
Jako pierwsza na rynku anglojęzycznym ukazała się w 2013 roku (I. wydanie oryginalne w 2010) pozycja Bullet Train i… nic. O Kotaro chyba zapomniano do chwili, aż za sprawę wzięło się Hollywood. W konsekwencji Bullet Train doczekał się w lipcu 2022 polskiego wydania. Na Trzech Zabójców na rynku polskim czekaliśmy kolejne 3 lata, a na rynku amerykańskim wydano je pod koniec 2022 (I. wydanie oryginalne w 2004) Three Assassins. Assassyni nie są kontynuacją Pociągu, tylko pierwszą częścią cyklu o japońskich najemnych zabójcach.
Fabularnie części nie są ze sobą powiązane, ale… Przeczytanie Assassynów przybliży Czytelnikowi pewną enigmatyczną, nie do końca określoną, postać z Bullet Train.
Głównym bohaterem jest Suzuki, zwykły nauczyciel, którego żonę pewnego dnia śmiertelnie potrącił syn jednego z bossów Yakuzy. W akcie zemsty próbuje dotrzeć do zabójcy i wiąże się z organizacją przestępczą…
Wszystko się jednak komplikuje i z losami Suzuki przeplatają się losy trzech płatnych zabójców.
Cykada – bezwzględny nożownik, zdolny zabić każdego;
Wieloryb – posiadający hipnotyczną moc nakłaniania ludzi do samobójstwa;
Pusher (Popychacz?) – kreator wypadków drogowych.
Kto zwycięży? Kto przegra? Będziemy o tym dowiadywać się na kolejnych stronach, ale Kotaro nie zapomni o ciągłym rollercoasterze zdarzeń. Akcja za akcją zapewniają sensacyjną łupankę. Przy czym odbywa się to w tym specyficznym, jak go sobie wyobrażam, japońskim stylu, w którym emocje są wyjątkowo bezemocjonalne i doświadczam zgrzytu zdarzeń z ich interpretacją przez bohaterów. W całej tej oszczędności i zdystansowaniu emocjonalnym Kotaro tworzy sensację o maniakalnej wręcz dynamice i energii. Może nie zachwyca mnie książka, ale zdecydowanie się bardzo podoba.
Japońskie thrillery to jednak jakiś odrębny gatunek, mający swoje charakterystyczne cechy (jak thrillery amerykańskie, europejskie, skandynawskie),który nie da się z czymś pomylić; szczególnie gdy autor po-mistrzowsku włada piórem i jest dzieckiem własnej kultury, a nie emigrantem w którymś pokoleniu. W zasadzie o własnym odbiorze literatury japońskiej pisałem przy okazji opinii do innych książek japońskich autorów.

W 2022 roku przeczytałem Bullet Train. Potem byłem w kinie na filmie, który powstał na podstawie książki. W głównej roli Brad Pitt, a reżyserował David Leith, o którym odzywam się bardzo ciepło i uważam go za mistrza gatunku sensacyjnego. Film był dynamiczny, z mocno zmienionym względem fabuły książki scenariuszem. Ale nie o filmach i reżyserach mowa. Teraz o Isako Kotaro i...

„Trzech zabójców” to książka, która mnie wręcz zadziwiła, nawet nie potrafię powiedzieć, dlaczego tak mi się spodobała. Myślę, że odbiór każdej książki zależy od tego, kiedy się ją czyta. A ja właśnie byłam nieco przybita chorobą, więc powieść dość specyficzna, łącząca thriller z chwilami wręcz absurdalnym czarnym humorem z chaosem i oderwaniem od rzeczywistości, lekka i może nieco naiwna była dla mnie niemal lekarstwem. Lektura tej książki pozwoliła mi zapomnieć o własnych problemach, przeniosłam się do Japonii, gdzie wpadłam w sam środek azjatyckiej brutalności.
Bohaterzy świetnie przerysowani a pragnienie zemsty przeplata się z chorymi wręcz ambicjami i żądzą władzy.

Suzuki, Wieloryb, Cykada i Popychacz. To główne postaci, wokół których rozwija się cała fabuła. Nic nie łączy ich ze sobą, lecz zrządzeniem losu wydarzenia, w których biorą udział, krzyżują się ze sobą. Trzech z nich to płatni zabójcy, czwarty to zwykły człowiek szukający zemsty, bo przestał wierzyć już w sprawiedliwość...
Suzuki był nauczycielem matematyki, lecz gdy syn szefa jednej z tokijskich mafii zabił mu żonę, mężczyzna rzuca pracę i chce na własną rękę wymierzyć karę, chce zemsty - życie za życie. Winowajca nie poniósł kary, ojciec ma ciągle nad nim parasol ochronny a skorumpowani politycy umożliwiają dalsze łamanie prawa.

"Ten idiota ciągle sprawia kłopoty. Kradnie samochody i jeździ nimi jak szalony w środku nocy. Upija się i wjeżdża w ludzi. Robi to na okrągło, cały rok."
Żeby zemścić się, musi mieć dostęp do syna szefa gangu, więc zatrudnia się... w jego firmie szukając przy tym okazji do zemsty. Całe swoje życie podporządkował myślach o zemście.
Nie jest zachwycony tym, co teraz robi, lecz usprawiedliwia się, że robi to w słusznej sprawie.
Suzuki przypadkowo jest świadkiem wypadku, w którym ginie zabójca jego żony. Mężczyzna jest wściekły, że ktoś go ubiegł. Przecież to on miał prawo do zemsty.
Okazuje się, że to nie był wypadek, ktoś wepchnął mężczyznę pod koła ciężarówki. To tajemniczy Popychacz...
Wieloryb to ogromny mężczyzna, którego specjalnością jest nakłanianie ludzi do... samobójstwa. Jest w tym tak przekonujący, że każda jego ofiara mniej lub bardziej chętnie, sama kończy swoje życie, zostawiając pożegnalny list a także przyznając się do winy (często za niepopełnione czyny)...

" To bardzo skuteczny sposób, żeby zakończyć sprawę. Wystarczy, że ktoś weźmie na siebie całą winę i popełni samobójstwo."
"Kiedy znajdzie się kozioł ofiarny, trudno jest kontynuować śledztwo, nawet jeśli fakty się nie zgadzają..."
Cykada jest zabójca bez żadnych skrupułów, on bez żadnych wyrzutów sumienia potrafi zamordować całe rodziny, nawet małe dzieci. Co dziwne, nienawidzi swojego szefa, a mimo to cały czas trwa przy nim. Czuje się jak marionetka, która szef pociąga za sznurki, lecz nie potrafi się uwolnić...

Co łączy tych mężczyzn? Oczywiście, oprócz tego, że trzech już jest zabójcami a czwarty też chce zabić człowieka. Czy poznają się?
Chociaż nie ma w tej książce typowej zagadki kryminalnej i policyjnego śledztwa, to i tak czuje się napięcie jak przy prowadzonym dochodzeniu. Wewnętrzne rozterki głównych bohaterów są naprawdę wciągające i zastanawiające. Czy faktycznie zabójcy mogą tak zastanawiać się nad sobą? Czy to robią? Nie wiadomo...
Zdaję sobie sprawę, że nie każdemu ta książka przypadnie do gustu, mnie zaskoczyła pozytywnie i po prostu była dobra, więc niemal połknęłam ją bardzo szybko.
Polecam.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl.

„Trzech zabójców” to książka, która mnie wręcz zadziwiła, nawet nie potrafię powiedzieć, dlaczego tak mi się spodobała. Myślę, że odbiór każdej książki zależy od tego, kiedy się ją czyta. A ja właśnie byłam nieco przybita chorobą, więc powieść dość specyficzna, łącząca thriller z chwilami wręcz absurdalnym czarnym humorem z chaosem i oderwaniem od rzeczywistości, lekka i...

Kilka lat temu przeczytałam „Bullet Train. Zabójczy pociąg” Kotaro Isaki. Ponad 450 stron pochłonęłam jednym tchem i w trakcie lektury pomyślałam, że to wspaniały materiał na scenariusz filmowy. I wkrótce potem powstał film z gwiazdorską obsadą.

Taka sama myśl towarzyszyła mi podczas czytania „Trzech zabójców” tego samego autora. Czy powieść zostanie zekranizowana? Mam nadzieję, że tak!

Na razie mogę napisać, że brawurowa akcja i niesamowity klimat oraz wyraziste kreacje bohaterów sprawiły, iż zarwałam noc, nie mogąc oderwać się od lektury.

Akcja rozgrywa się współcześnie w Tokio.
Suzuki to młody wdowiec, który nie może pogodzić się ze śmiercią żony, tym bardziej, że zabita została z zimną krwią. Pragnie zemsty i ma opracowany plan, który zaczyna wcielać w życie. Porzuca pracę nauczyciela i robi wszystko, by wkupić się w łaski mafii.
Mężczyzna nie zdaje sobie sprawy z tego, w jak niebezpieczny świat wkroczył. Gdy zostaje uwikłany w mafijne porachunki, w których udział biorą płatni mordercy, ma jeszcze szansę uciec i porzucić szalony zamiar. Nie robi tego jednak, chcąc pomścić żonę…

Przypadkowo Suzuki staje się świadkiem wydarzenia, w którym ofiarą pada syn szefa tokijskiej mafii. Teraz polują na niego wszyscy – i ci, którzy chcą pozbyć się go jak najszybciej, i ci, którzy pragną wyciągnąć z niego prawdę, nawet jeżeli mieliby go zabić.
Pozbawienie kogoś życia w pełnym niebezpieczeństw światku nie jest niczym zaskakującym. Są tacy, dla których znaczy to tyle, co zabicie muchy.

Suzuki zaczyna wyścig, w którym udział biorą też najbardziej wyrachowani i wyrafinowani zabójcy. Komu zaufać? Kto kłamie, a kto mówi prawdę? I gdzie schronić się, gdy poluje na ciebie kilku morderców?
Te i inne pytania towarzyszą nam podczas całej lektury, a dołącza do tego wątpliwość – czy bohaterowi uda się zemścić?

Cały czas mu kibicujemy i wraz z nim przeżywamy niebezpieczne przygody.
Opisy tych pościgów, podchodów, różnych gierek, sojuszy i zdrad śledzi się z zapartym tchem. Są one tak barwne i sugestywne, że obrazy przesuwają się przed oczyma czytelnika niczym filmowe kadry.
Powieść Isaki nie jest jednak tylko podnoszącym adrenalinę kryminałem. Dużo tu moralnych dylematów, rozważań na temat dobra i zła, ofiary i kata, prawa do zemsty i jej sensu.

Autor serwuje nam czytelniczą jazdę bez trzymanki. Wciąż wprowadza nowe wątki, myli tropy, trzyma niezmiennie w napięciu, które rośnie, by w zakończeniu zaskoczyć. I dać odbiorcy do myślenia – nie tylko na temat kryminalnej intrygi.

Dużym plusem są zapadające w pamięć kreacje postaci – wyraziste, oryginalne, niepowtarzalne. Nieraz musi minąć sporo czasu, zanim poznamy czyjeś intencje albo prawdziwą tożsamość. Rozwiązywanie tych zagadek wraz z głównym bohaterem jest fascynujące!
Kolejna zaleta to barwny, dynamiczny styl, który współgra z akcją, dzięki czemu naprawdę trudno odłożyć książkę, gdy zacznie się ją czytać.

POLECAM SZCZERZE – przede wszystkim tym, którzy cenią i lubią prozę niebanalną, zaskakującą i dającą do myślenia.

Kilka lat temu przeczytałam „Bullet Train. Zabójczy pociąg” Kotaro Isaki. Ponad 450 stron pochłonęłam jednym tchem i w trakcie lektury pomyślałam, że to wspaniały materiał na scenariusz filmowy. I wkrótce potem powstał film z gwiazdorską obsadą.

Taka sama myśl towarzyszyła mi podczas czytania „Trzech zabójców” tego samego autora. Czy powieść zostanie zekranizowana? Mam...