Błękitne szynszyle

Bardzo lubię książki Barbary Gordon (pseudonim dziennikarki Larysy Zajączkowskiej-Mitznerowej),bo są dużo więcej niż milicyjnymi kryminałkami.
Jednak "Błękitne szynszyle" należą do lżejszego nurtu jej twórczości i nie przypadły mi az tak bardzo do gustu.

Oto młoda, ambitna i bardzo ładna pani prokurator prowadzi, z wzdychającym do niej milicjantem u boku (znanym z kilku innych książek Gordon doświadczonym i skrupulatnym Sebastianem Chmurą),śledztwo w sprawie morderstwa popełnionego w podwarszawskiej miejscowości. Ofiara to właściciel sklepu futrzarskiego, w którym sprzedawał także tytułowe rzadkie i kosztowne szynszyle (w starych dobrych, uroczo niepoprawnych politycznie czasach przedmiot pożądania każdej elegantki). Historia jest zagmatwana, a sprawy nie ułatwia fakt, że zaplątani są w nią niezbyt sympatyczny amant pani prokurator, dziennikarz i jej dawna przyjaciółka, adwokatka.

Gordon tym razem napisała lekką obyczajówkę z wątkiem kryminalnym i bardzo fajnymi smaczkami z czasów PRL. Dla mnie Warszawianki to sentymentalna podróż w przeszłość. Cóż my tu mamy? Sklep z futrami na Rutkowskiego, ulicy przez Warszawiaków uparcie nazywanej Chmielną, która była zagłębiem prywatnych sklepów i komisów z ubraniami. Klub Spatifu (wciąż zresztą istniejący w tym samym miejscu),od lat 50. ulubione miejsce spotkań śmietanki towarzyskiej, szczególnie artystycznej. Obiadki w "Bristolu", eleganckim od zawsze.

Bardziej obyczajówka niż kryminał, ale sympatyczna: 6.5/10

Bardzo lubię książki Barbary Gordon (pseudonim dziennikarki Larysy Zajączkowskiej-Mitznerowej),bo są dużo więcej niż milicyjnymi kryminałkami.
Jednak "Błękitne szynszyle" należą do lżejszego nurtu jej twórczości i nie przypadły mi az tak bardzo do gustu.

Oto młoda, ambitna i bardzo ładna pani prokurator prowadzi, z wzdychającym do niej milicjantem u boku (znanym z kilku...

Fajny kryminał i absolutnie urocza okładka. :)

Fajny kryminał i absolutnie urocza okładka. :)

Zastanawia mnie niska opinia o książce, bo nie bardzo wiem czego można wystawiający takie noty oczekiwali od prawie klasycznego kryminału MO.
Każdy kto to lubi oceni książkę bardzo dobrze. Napisana świetnie, pomysł ciekawy, postaci PRL-owskie.
Ja takie kryminały kocham i w ocenie powinno być 10. Odejmuje 2 pkt za odejście od schematu (jednak) i trocha za dużo przemyśleń i filozofii (ale to akurat u Pani Gordon jest norma). Zwolennikom bohaterskich milicjantów i prokuratorów zdecydowanie polecam.

Zastanawia mnie niska opinia o książce, bo nie bardzo wiem czego można wystawiający takie noty oczekiwali od prawie klasycznego kryminału MO.
Każdy kto to lubi oceni książkę bardzo dobrze. Napisana świetnie, pomysł ciekawy, postaci PRL-owskie.
Ja takie kryminały kocham i w ocenie powinno być 10. Odejmuje 2 pkt za odejście od schematu (jednak) i trocha za dużo przemyśleń i...

W każdym gatunku literackim są Dzieła, dzieła i dziełka, które opierają się upływowi czasu. Niestety „Błękitne szynszyle” do nich nie należą. Niby mamy wszystkie potrzebne dla dobrego, ponadczasowego kryminału elementy - jest dobra intryga, dobra konstrukcja fabuły, jest nawet wątek uczuciowy, ale niestety Barbara Gordon to nie Robert Galbraith (J.K. Rowling),więc też Anna Świgoń i Sebastian Chmura nie mają niestety wiele wspólnego z Cormoranem Strike'iem i Robin Ellacott. A szkoda... Może dałbym nieco wyższą ocenę, gdybym czytał wersję drukiem, ale niestety audiobook z głosem Maszy Boguckiej jest tak jęczący, że treść bądź co bądź kryminalna kłóci się z płaczliwą interpretacją, która może by uszła przy romansie o popadającej w depresję pensjonarce, ale nie w klasycznej powieści detektywistyczno-policyjnej. Masza Bogucka trafia na listę „Tych lektorów omijaj” a o Barbarze Gordon po prostu zapomnę. Jest tylu lepszych autorów, a życie za krótkie na słabych...

W każdym gatunku literackim są Dzieła, dzieła i dziełka, które opierają się upływowi czasu. Niestety „Błękitne szynszyle” do nich nie należą. Niby mamy wszystkie potrzebne dla dobrego, ponadczasowego kryminału elementy - jest dobra intryga, dobra konstrukcja fabuły, jest nawet wątek uczuciowy, ale niestety Barbara Gordon to nie Robert Galbraith (J.K. Rowling),więc też Anna...

Na początku czytałem bez większej przyjemności, ale w miarę, kiedy fabuła się zagęszczała, to jednak wciągnęło mnie. Porządny kryminał z czasów PRL, który w ogóle się nie zestarzał. Godne podziwu połączenie naprawdę wielu wątków w jedną spójną całość.

Na początku czytałem bez większej przyjemności, ale w miarę, kiedy fabuła się zagęszczała, to jednak wciągnęło mnie. Porządny kryminał z czasów PRL, który w ogóle się nie zestarzał. Godne podziwu połączenie naprawdę wielu wątków w jedną spójną całość.

Powieść milicyjna, z ciekawą zagadką kryminalną i poczuciem humoru. Polecam :)

Powieść milicyjna, z ciekawą zagadką kryminalną i poczuciem humoru. Polecam :)