X-Men. Punkty zwrotne. Śmiertelne przyciągania

Po „X-Men. Punkty zwrotne. Śmiertelne przyciągania” sięgnąłem zupełnie impulsywnie. Wystarczyło jedno spojrzenie na okładkę, żeby uruchomiła się lawina wspomnień z dzieciństwa. Pamiętam część zeszytów zawartych w tym albumie – miałem je kiedyś w rękach, czytałem z wypiekami na twarzy i wtedy ten świat mutantów wydawał się absolutnie fascynujący. I faktycznie, przez pierwsze chwile towarzyszył mi ten przyjemny „czar wspomnień”, nawet łezka w oku się zakręciła.

Niestety… na nostalgii w zasadzie się skończyło. Po niemal 25 latach ten komiks kompletnie do mnie nie przemówił. Treści, które kiedyś mnie ekscytowały, dziś wydają się płaskie, przeładowane i pozbawione emocjonalnej głębi. Mam wrażenie, że to lektura, która działa wyłącznie wtedy, gdy ma się te 12–13 lat. Dziś od komiksu oczekuję czegoś zupełnie innego: bardziej dojrzałej narracji, spójności i sensownego ciężaru emocjonalnego – a tego tutaj po prostu nie znalazłem.

Samo wydanie prezentuje się bardzo efektownie, ale tylko wizualnie. Kredowy papier pięknie wygląda, jednak w praktyce jest uciążliwy – odbija światło i męczy oczy podczas czytania. Do tego album jest ciężki i nieporęczny, co zupełnie nie sprzyja komfortowej lekturze. Osobiście dużo bardziej wolałbym matowy papier i lżejszą formę.
To był dla mnie powrót do przeszłości, który okazał się bardziej sentymentalnym eksperymentem niż satysfakcjonującą lekturą. Miło było na chwilę cofnąć się w czasie, ale dziś wiem, że nie wszystkie komiksy z dzieciństwa warto czytać ponownie.

Po „X-Men. Punkty zwrotne. Śmiertelne przyciągania” sięgnąłem zupełnie impulsywnie. Wystarczyło jedno spojrzenie na okładkę, żeby uruchomiła się lawina wspomnień z dzieciństwa. Pamiętam część zeszytów zawartych w tym albumie – miałem je kiedyś w rękach, czytałem z wypiekami na twarzy i wtedy ten świat mutantów wydawał się absolutnie fascynujący. I faktycznie, przez pierwsze...