Rejs z rondlem

Oto historia, która dziś może zdarzyć się tylko w literaturze – rodzice puszczają sześcioro swoich dzieci na miesięczny rejs po Bałtyku. Najstarsze ma szesnaście lat, najmłodsze cztery. Przyjdzie im zmagać się ze sztormami, brakiem wody pitnej, czy przeciekiem w łodzi (a to nawet nie najgroźniejsze z ich przygód). Poznają mądrych, uczynnych dorosłych, zachwycą się pięknem przyrody i znajdą swoją wymarzoną wyspę. Powieść Unnerstadt wydaje się opisem marzeń niejednego dziecka – aby zaznać prawdziwej przygody, odkryć swoją własną bezludną wyspę, gdzie można budować tratwy, bawić się w piratów, kąpać w morzu, żyć jak Robinson z perspektywą powrotu do kochającego domu. Tym co szczególnie ujmuje mnie w powieści jest atmosfera wzajemnej miłości, która panuje między rodzeństwem. Ta miłość nie przejawia się w słowach, ale w czynach: trosce o siebie nawzajem, szacunkiem dla swoich potrzeb, zadbaniem o uczczenie urodzin, brakiem kłótni czy niezdrowej rywalizacji. Aż chciałoby się zostać jednym z Larssonów, wychować tak swoje dzieci, aby ich relacje były podobne! Książka Unnerstad idealizuje, ale robi to w sposób motywujący do bycia lepszym człowiekiem. Postaci odmalowane są dobrze, humor jest (chociaż trochę mniej niż w poprzedniej części),element prawdziwej grozy także (bo życie nie jest sielanką). Pewną trudnością była dla mnie duża ilość żeglarskiego słownictwa. W zależności od zainteresowań czytelnika to może być albo wadą albo zaletą książki. Jestem ciekawa, czy dla współczesnych dzieci sam koncept dziecięcego rejsu nie będzie zbyt nierealistyczny, irytujący (mnie mama nie pozwala samemu wrócić od koleżanki, a co dopiero wypłynąć w rejs),czy może właśnie wzmacniający (boję się samemu pojechać do szkoły tramwajem, ale skoro Larssonowie wypłynęli w rejs bez rodziców to mnie też się uda).

Oto historia, która dziś może zdarzyć się tylko w literaturze – rodzice puszczają sześcioro swoich dzieci na miesięczny rejs po Bałtyku. Najstarsze ma szesnaście lat, najmłodsze cztery. Przyjdzie im zmagać się ze sztormami, brakiem wody pitnej, czy przeciekiem w łodzi (a to nawet nie najgroźniejsze z ich przygód). Poznają mądrych, uczynnych dorosłych, zachwycą się pięknem...

Ta książka od samego początku jest zaskakująca. Jak bowiem wytłumaczyć fakt, że nastoletnie dzieci za zgodą rodziców wyruszają starą łódką o wyniosłej nazwie „Rudolfina” w rejs po Bałtyku? Cóż, w naszych czasach byłoby to nie do pomyślenia. Stary koster nie przypomina pięknej żaglówki, nie rozwija zawrotnych prędkości, ale wygląda na niezatapialny. W ten oto sposób pewnego dnia Dessi, Mira, Rozalinda, Lasse, Knutte i Brzdąc wyruszają odkrywać nieznane miejsca na obrzeżach Archipelagu Sztokholmskiego.
Jak nie trudno się domyślić, przygodom nie ma tutaj końca. Są sceny humorystyczne, ale też pełne grozy, na szczęście zakończone happy endem. Podczas rejsu dzieci przekonają się, że na morzu nie ma żartów. Ale dzięki doświadczeniu jakie zdobyli udowadniają, że w kryzysowych sytuacjach też potrafią sobie całkiem nieźle radzić. Tym bardziej, że mają pod swoją opieką Brzdąca – czterolatka, który za wszelką cenę próbuje być samodzielny.

Tego typu książki cenimy nie tylko z uwagi na zwykłych bohaterów, z którymi można się utożsamiać. Dajemy się porwać sile dziecięcych marzeń. Autorce udało się realistycznie oddać emocje i sposób myślenia dzieci w różnym wieku (4-16 lat) zwłaszcza, że narratorem jest trzynastoletni Lasse.

Książka klimatem przypomina Dzieci z Bullerbyn. Każdego dnia młodzi żeglarze przeżywają mnóstwo wyjątkowych przygód, budują szałasy, łowią ryby, a nawet próbują swoich sił w handlu oraz nawiązują nowe przyjaźnie. Dodatkowo obie książki zostały zilustrowane przez Ilon Wikland
Tak wyglądają beztroskie wakacje 🙂 . Towarzyszą im kąpiele w morzu, zabawa w piratów, odkrywanie piękna przyrody, czerpanie radości z codziennych czynności. Może ktoś z Was zamarzy o takim rejsie? Na pewno przydadzą się do tego profesjonalne zwroty każdego wilka morskiego, które znajdziecie nie tylko w treści książki, ale też w słowniczku na końcu.

Ta książka od samego początku jest zaskakująca. Jak bowiem wytłumaczyć fakt, że nastoletnie dzieci za zgodą rodziców wyruszają starą łódką o wyniosłej nazwie „Rudolfina” w rejs po Bałtyku? Cóż, w naszych czasach byłoby to nie do pomyślenia. Stary koster nie przypomina pięknej żaglówki, nie rozwija zawrotnych prędkości, ale wygląda na niezatapialny. W ten oto sposób pewnego...

Kochacie książki w klimacie „Dzieci z Bullerbyn”? Szukacie powieści przygodowej w starym dobrym stylu? Pachnącej wolnością, podróżą, dziką naturą i dziecięcą radością?

Jeśli tak, to mam dla Was klasykę skandynawskiej literatury dziecięcej, w której za szatę graficzną odpowiada tu sama Ilon Wikland. To właśnie ta ilustratorka zasłynęła na świecie jako autorka pierwszych ilustracji do książek Astrid Lindgren, z którą współpracowała przez 40 lat!

Poznajcie zwariowaną rodzinkę Larssonów. Oto mama, tata i ich siedmioro dzieci, którzy pewnego dnia po prostu „wyrośli” z mikroskopijnego mieszkanka i postanowili wyruszyć w niezwykłą podróż! Zaprzęgli odziedziczone po wujku konie i dwoma wozami mieszkalnymi ruszyli ku przygodzie. W trasie planowali sprzedawać wynalazek taty - genialny rondel z gwizdkiem, w którym można gotować trzy potrawy na raz! Czyż to nie brzmi, jak współczesna, rodzinna podróż kamperem, podczas której wszystko może się zdarzyć? Zapewniam, że tak właśnie będzie i nie zabraknie tu ani wyobraźni, ani zaskakujących zwrotów akcji. A to tylko początek, bo w drugim tomie rodzinę Larssonów będzie czekał długi, samodzielny rejs łódką o wspaniałej nazwie „Rudolfina”.

W tej ciepłej, pełnej humoru serii, opowiedzianej z perspektywy jednego z rodzeństwa - Lassego, znajdziecie wszystko to, za co kochamy szwedzką literaturę. Bieganie po trawie, kąpiele w zimnej wodzie, dziecięcą beztroskę i śmiech. Będzie rodzina, piękno codzienności i szalone pomysły.

Gorąco ją Wam polecam! Od 7 roku życia.

Kochacie książki w klimacie „Dzieci z Bullerbyn”? Szukacie powieści przygodowej w starym dobrym stylu? Pachnącej wolnością, podróżą, dziką naturą i dziecięcą radością?

Jeśli tak, to mam dla Was klasykę skandynawskiej literatury dziecięcej, w której za szatę graficzną odpowiada tu sama Ilon Wikland. To właśnie ta ilustratorka zasłynęła na świecie jako autorka pierwszych...

Rodzeństwo Gwizd-Larssonów wyrusza w rejs starym kosterem- żaglówką. Sami bez rodziców za to z kotem przeżyją fantastyczne przygody.

Rodzeństwo Gwizd-Larssonów wyrusza w rejs starym kosterem- żaglówką. Sami bez rodziców za to z kotem przeżyją fantastyczne przygody.

W życiu każdego nastolatka przychodzi moment, kiedy po raz pierwszy wybiera się na wakacyjną wyprawę bez rodzicielskiej czy "pedagogicznej" opieki. Ja, np., miałem niespełna 14 lat kiedy po raz pierwszy, w towarzystwie tylko o rok młodszego brata, udałem się na kilkudniową wycieczkę górską. Takie pierwsze samodzielne wyprawy nastolatków mają swoje miejsce w literaturze młodzieżowej. W polskiej literaturze przedwojennej to np. "Wyprawa pod psem" K. Makuszyńskiego, a w PRL-owskiej -- choćby "Podróż za jeden uśmiech" A. Bahdaja. Teraz "Dwie Siostry" przypomniały powieść szwedzkiej autorki, Edith Unnerstad, "Rejs z rondlem". Napisana 75 lat temu książka stanowi drugi tom serii o przygodach wielodzietnej rodziny Larssonów. Pierwszy, "Podróż z rondlem" (wydany przez to samo wydawnictwo rok temu) za kanwę miał wakacyjną wyprawę całej rodziny, konnymi wozami, przez Södermanland, połączoną z promocją genialnego wynalazku taty-Larssona -- szybkowaru "Gwizd". Wyprawa ta była zarazem i przeprowadzką ze Sztokholmu do Norrköping, gdyż liczna rodzina przestała się już mieścić w małym sztokholmskim mieszkanku. Teraz, dwa lata po tamtej wyprawie przychodzi czas na samodzielną wyprawę młodzieży.
Będzie to wyprawa morska. Rzecz dzieje się w tych szczęśliwych czasach, gdy od młodych ludzi wybierających się w samodzielny rejs łodzią oczekiwano umiejętności żeglarskich, ale nie wymagano stwierdzających je papierów. Młodzi Larssonowie te umiejętności mają -- nauczyli się sztuki żeglarskiej w poprzednie wakacje, pływając w charakterze załogantów na jachcie sąsiada. Teraz popłyną własną łodzią -- nie będzie to regatowy jacht, lecz stary żaglowo-motorowy kuter z Bohuslän (tzw. koster). Wbrew polskiemu tytułowi (oryginalny szwedzki dałby się przetłumaczyć jako "Larssonowie żeglują") szybkowar "Gwizd" nie będzie odgrywać w tej książce istotnej roli (jak rozumiem, wydawcy chodziło o to, by tytuł był "do kompletu"). Owszem, znajduje się na pokładzie "Rudolfiny" -- lecz tylko jako wyposażenie kambuza.
Pięcioro nastolatków (trzy dziewczyny, dwóch chłopców),wraz z małym braciszkiem (który z kolei przemyci na pokład łodzi ciężarną kotkę ciotki!) wyrusza na miesięczny rejs z fiordu Bråviken ku wysepkom Archipelagu Sztokholmskiego (ok. 100 mil morskich w jedną stronę). Nawiasem mówiąc, książce przydałaby się mapa z trasą rejsu, bo przebiega ona przez realnie istniejące miejsca, ale ich nazwy nic nie mówią czytelnikowi niezorientowanemu w geografii szwedzkiego wybrzeża Bałtyku. Jedynie najdalsza wyspa, na której nasi bohaterowie będą obozować przez jakieś dwa tygodnie wydaje się być miejscem fikcyjnym, ale i dla niej znalazłby się zapewne jakiś realny pierwowzór.
W trakcie wyprawy bohaterowie będą mieć rozmaite przygody -- niektóre zabawne, inne groźne, lecz ostatecznie kończące się dobrze. Zaprzyjaźnią się ze starym Smålandczykiem, pływającym barką wzdłuż wybrzeża i handlującym koszami własnego wyrobu. W najgroźniejszej przygodzie odegra on rolę "deus ex machina".
Autorce udały się charaktery młodych bohaterów. Czytelnika ujmuje ich odpowiedzialność, pomysłowość i uczynność, a także cierpliwość i opiekuńczość wobec towarzyszącego im malucha. Jednocześnie, nie są to postaci "z papieru", lecz całkiem realistyczne. Jak sądzę, wielu podobnych młodych ludzi można spotkać w prawdziwym życiu. Element komizmu wprowadzają po dziecinnemu naiwne próby biznesu najmłodszego ze starszej piątki, jedenastoletniego Knuttego.
Książka jest przyjemna w czytaniu, choć dziecięcemu czytelnikowi/słuchaczowi trudność mogą sprawiać liczne w jej treści terminy żeglarskie. Na końcu zamieszczono jednak słownik wyjaśniający niezorientowanemu w tajnikach żeglowania czytelnikowi ich znaczenie.

W życiu każdego nastolatka przychodzi moment, kiedy po raz pierwszy wybiera się na wakacyjną wyprawę bez rodzicielskiej czy "pedagogicznej" opieki. Ja, np., miałem niespełna 14 lat kiedy po raz pierwszy, w towarzystwie tylko o rok młodszego brata, udałem się na kilkudniową wycieczkę górską. Takie pierwsze samodzielne wyprawy nastolatków mają swoje miejsce w literaturze...