Anielskie historie piórem pisane

Tej książki potrzebuje każdy...

Tej książki potrzebuje każdy...

Z wielką przyjemnością i prawdziwym zainteresowaniem przeczytałam debiutancki kryminał „Dwa Trzy Cztery” Wojciecha Kani – dziennikarza, poety, zdobywcy tytułu w plebiscycie "Pióro Podkarpacia 2023", który recenzowałam już w listopadzie zeszłego roku, więc zaciekawiło mnie, skąd nagły zwrot w stronę pisarstwa bardziej wysmakowanego i mimo że prozy, to jednak takiej z dużym rysem poetyckości.
„Anielskie historie piórem pisane” Wojciecha Kani to zbiór współczesnych przypowieści o Aniołach i ich relacjach z ludźmi. Niewydumane, chwytające za serce, ale mocno osadzone właśnie we wspomnianej współczesności, prowadzą ręką Autora przez codzienność złożoną ze złych i dobrych chwil, z prostoty i skomplikowanych wydarzeń, z palety emocji, którą my ludzie nie zawsze sprawnie nazywamy oraz się posługujemy.
Wydawać by się mogło, że to naiwne. Anioły na ziemi, przy nas? Zwykłe bajki, bujdy na resorach. Jaki to ma sens…? Jednak w opowieściach Wojciecha Kani nie ma żadnej naiwności, ani bezradności wobec jednak nie do końca poznanego – jest otwartość, nadzieja i wiara, że wszystko jest możliwe, a przecież literatura ma tę wiarę w nas podtrzymywać, a nadziei nie gasić. Wojciech Kania przywołuje Anioły, będące strażnikami podstawowych ludzkich emocji, bolączek, wydarzeń i czasu. Mamy więc w książce Anioła radości, bezradności, zawiedzionych nadziei, wrażliwości, modlitwy, spotkania, wyboru, strachu, miłości, cierpienia, wiary, Anioły dziś, jutra i wczoraj, Anioła oddania, tajemniczości, wytrwałości, marzeń, milczenia, drogi, szczerości, bliskości, Anioła róży, Fajnego Anioła i Ludzkiego Anioła.
Odnajdujecie w nich chociaż cząstkę siebie i swojego życia?
I czy widzicie, że nie ma wśród nich Anioła chciwości, kłamstwa, złości, zazdrości, pieniędzy…? Czemu z takimi nie możemy się spotkać – na to pytanie musicie odpowiedzieć sobie sami.
Anioły z książki można zresztą potraktować dwojako – jako wysłanników Nieba, którzy do nas przyszli, by pomóc, wesprzeć słowem i duchową podporą, ale także jako istoty z krwi i kości: tylko albo aż ludzi, którzy stają często na naszej drodze, mijają nas, pojawiając się na chwilę lub na dłużej, zmieniając bieg rzeczy i wnosząc do naszych własnych przemyśleń dużo spokoju oraz nowej wartości. A może to tak często obecny, ale nierzadko tłumiony głos wewnętrzny, nagły pomysł, przysłowiowa „Eureka!”, która każe iść w tę, a nie inną stronę, zdecydować tak, a nie inaczej…?
Anioły u Autora przynoszą na ziemię różne rzeczy, by wesprzeć, pocieszyć, zostawić w nas spokój i ukojenie; czasami chwilę przy człowieku postoją, porozmawiają, czasami zostają na dłużej, a może nawet na zawsze, łącząc z ludźmi siły, bo czemu nie…?.
„Wędrowali przez życie, nawzajem się wspierając. Anioł pomagał człowiekowi odnajdywać sens w chwilach zwątpienia, a człowiek uczył Anioła, że nawet smutek może być początkiem czegoś pięknego.
Gdziekolwiek się pojawiali, przynosili ze sobą zmiany. Anioł swoją delikatnością otwierał ludzkie serca, a człowiek swoją odwagą uczył innych, że każdy smutek można przemienić w dobro”.
Czy to nie doskonała alegoria przyjaźni, a nawet miłości – tego, jak powinna wyglądać relacja dwojga ludzi, którzy mogą prowadzić się przez życie i nawzajem podtrzymywać, nawet gdy los odwraca karty i nie zawsze jest słodko…? I że nigdy nie wolno wstydzić się łez...
Każda z tych historii to solidna perła na mocnym sznurze, którym można otoczyć nasze życie. Niechaj nawet momentami dziecinna, łzawa, banalna, ale wyczuwa się w tych krótkich historiach ogrom prawdy, szczerości i przekonania, że to co opisane, wydarzyło lub może wydarzyć się naprawdę, będąc jakimś drogowskazem, skróconym zbiorem zasad i kodeksem serca …
Ta niewielka objętościowo książeczka daje ogromne pole do namysłu; każdy znajdzie w niej coś dla siebie, nawet otwierając przypadkową stronicę, chociaż akurat dla mnie wielką przyjemnością było codzienne dawkowanie sobie pojedynczych historii, zastanawianie się nad nimi i wchłanianie przekazu, ale i „dopisywanie w głowie” własnych ciągów dalszych.
To piękna, czuła i bardzo krucha proza. Dzisiaj, w świecie stresu, szaleństwa, nierozwiązywalnych konfliktów, podziałów i coraz większej znieczulicy oraz samotności, może warto czasami odstąpić chociaż na chwilę od agresywnych słów i popularnych, „klikalnych” tytułów, gdy tuż obok kryje się taki literacki majstersztyk.
Iść naprzód, mimo że czasami nogi bolą, a pamięć już nie ta. Uznać to, co już było, za dające nadzieję na lepsze jutro. Tak jak ta książka. Została już napisana, wydana, a jakże pięknie służy czytelnikom właśnie dzisiaj, teraz, w tym czasie, nawet gdy serce jeszcze rwie się do wczoraj. To Anioły, jakkolwiek każdy je postrzega, są gwarantem i pewnością, że w tej chwili jesteśmy razem i ktoś rozpościera nad nami swe opiekuńcze skrzydła. Poczujcie ich delikatny szelest i puchowy dotyk piór.
I nigdy nie zasklepiajcie się w ramach przeszłości oraz niewiary, że nic nie można, że się czegoś nie da, że coś jest niewarte czy za trudne, że jest zbyt wasze, jakkolwiek tę (nie)wiarę postrzegacie.
„Nie mogę żyć tylko wspomnieniami. Wczorajsze szczęście nie było po to, by w nim tkwić, ale by czerpać z niego siłę i tworzyć nowe chwile pełne radości […] Jego serce wciąż tęskniło za wczorajszym dniem, ale zrozumiał, że w każdej chwili tkwi potencjał, by stworzyć coś równie pięknego. Każdy dzień może być wczorajszym szczęściem, jeśli tylko się o to postaram”.

Z wielką przyjemnością i prawdziwym zainteresowaniem przeczytałam debiutancki kryminał „Dwa Trzy Cztery” Wojciecha Kani – dziennikarza, poety, zdobywcy tytułu w plebiscycie "Pióro Podkarpacia 2023", który recenzowałam już w listopadzie zeszłego roku, więc zaciekawiło mnie, skąd nagły zwrot w stronę pisarstwa bardziej wysmakowanego i mimo że prozy, to jednak takiej z dużym...