Na fundamentach kłamstw

W sumie nie wiem czemu to przypisane do sensacji, a nawet thrillera, dla mnie to obyczajówka z wątkiem wojny na Ukrainie. I mam trochę kłopot z tą książką. Jakieś to wszystko takie naciągane. Chociaż sama historia jest bardzo ciekawa, to brakuje tu dynamiki, wiecie, takiego tempa, że coś się dzieje. Tutaj wlokło się to jak flaki z olejem. Postaci dziwne niektóre, brakowało szczegółów i miałam momenty, że strasznie się nudziłam. Fabułę opisała bym na upartego jednym zdaniem. Ale może do spróbuję to trochę rozwinąć.
Trójka rodzeństwa Michał, Marek i Marta, bardzo zżyci ze sobą. Marta lepszych braci nie mogła sobie wymarzyć. Niedługo przed śmiercią rodziców Marek dowiedział się, że nie jest rodzonym ich synem i znika. Do Michała i Marty raz w miesiącu wysyła tylko kartkę z jednym słowem "żyję". Początkowo rodzeństwo go nie szukało, choć bardzo tęsknili i się martwili. Jednak gdy stanęli w obliczu sprzedaży domu po rodzicach, na jaw wyszły długi Marka i dowiedzieli się też, że nie jest ich rodzonym bratem. Poszukiwania zawiodły ich na ukraińską granicę, gdzie trwa wojna.

W sumie nie wiem czemu to przypisane do sensacji, a nawet thrillera, dla mnie to obyczajówka z wątkiem wojny na Ukrainie. I mam trochę kłopot z tą książką. Jakieś to wszystko takie naciągane. Chociaż sama historia jest bardzo ciekawa, to brakuje tu dynamiki, wiecie, takiego tempa, że coś się dzieje. Tutaj wlokło się to jak flaki z olejem. Postaci dziwne niektóre, brakowało...

Fajnie poprowadzona fabuła, ciekawe wątki, fajni bohaterowie. Czyta się super, ale brakuje jakiejś iskry która trochę wybrudziłaby bohaterów

Fajnie poprowadzona fabuła, ciekawe wątki, fajni bohaterowie. Czyta się super, ale brakuje jakiejś iskry która trochę wybrudziłaby bohaterów

Za dużo zbędnych, długich i przez to nużących w mej ocenie opisów. Całość nudna, choć zakończenie troszkę nabrało akcji i korzystnie wpłynęło na moją ocene.

Za dużo zbędnych, długich i przez to nużących w mej ocenie opisów. Całość nudna, choć zakończenie troszkę nabrało akcji i korzystnie wpłynęło na moją ocene.

Dramaty rodzinne, które nie są prawdziwymi dramatami prowadzą do dramatów prawdziwych. Wszystko w zbyt uczuciowym sosie. Historia nazbyt manipulująca emocjami.

Dramaty rodzinne, które nie są prawdziwymi dramatami prowadzą do dramatów prawdziwych. Wszystko w zbyt uczuciowym sosie. Historia nazbyt manipulująca emocjami.

Ciekawa historia, wciągająca. Książkę szybko się czytało. Zakończenie mi się bardzo nie podoba.

Ciekawa historia, wciągająca. Książkę szybko się czytało. Zakończenie mi się bardzo nie podoba.

Śmierć rodziców zawsze jest traumatycznym przeżyciem, ale dla Michała i Marty stała się początkiem prawdziwego trzęsienia ziemi. Poczułam ciężar ich żałoby i narastające napięcie, gdy zaczęli odkrywać, że ich brat Marek, od lat nieobecny i skreślony z rodzinnego spadku, nagle stał się centralnym punktem niepokojącej układanki. Zawioła buduje atmosferę niedomówień i poszlak.

To, co początkowo wydawało się próbą ratunku dla Marka, szybko ewoluowało w podróż w głąb najbardziej mrocznych zakamarków rodzinnej przeszłości. Każde kolejne odkrycie było jak cios. Autor nie boi się brutalnie obnażać prawdy o ludzkich wyborach i ich konsekwencjach. Byłam świadkiem, jak zerwane więzi rdzewieją, jak ryzykowne decyzje prowadzą do lawiny nieszczęść i jak sekrety, zamiast chronić, powoli zżerają od środka. Zawioła z chirurgiczną precyzją rozbierał na czynniki pierwsze psychikę bohaterów, pokazując ich ból, strach, ale i momenty desperackiej odwagi.

Jednym z największych atutów tej książki są postacie. Michał i Marta nie są jednowymiarowi. Są pełni wad, popełniają błędy, ale jednocześnie ich determinacja i miłość, mimo wszystko, do Marka, sprawiają, że nie sposób im nie kibicować. Sama zastanawiałam się, jakbym zareagowała na ich miejscu, gdyby nagle okazało się, że moja rodzina skrywa tak przerażające tajemnice. Autorowi udało się stworzyć bohaterów, którzy są boleśnie ludzcy, co sprawia, że ich historia staje się jeszcze bardziej poruszająca. Nawet postać Marka, mimo że długo pozostaje w cieniu, jest misternie budowana poprzez wspomnienia i reakcje rodzeństwa.

Tytuł "Na fundamentach kłamstw" idealnie oddaje esencję tej powieści. To opowieść o tym, jak jedno, z pozoru niewinne kłamstwo, może stać się zalążkiem destrukcji, powoli podmywając nawet najsilniejsze fundamenty. Zawioła zmusza do refleksji nad znaczeniem prawdy i konsekwencjami jej ukrywania. Czy zawsze warto dążyć do poznania całej prawdy, nawet jeśli ma ona zniszczyć nasz świat? A co z miłością i lojalnością – czy są w stanie przetrwać konfrontację z najgorszymi sekretami?

Wojciech Zawioła pisze w sposób, który wciąga od pierwszej do ostatniej strony. Jego język jest precyzyjny, pozbawiony zbędnych ozdobników, ale jednocześnie potrafi oddać całą gamę emocji. Dynamiczne tempo akcji sprawia, że nie ma mowy o nudzie, a liczne zwroty akcji trzymają w napięciu do samego końca. Autor mistrzowsko buduje suspens, dawkowanie informacji w taki sposób, by czytelnik ciągle chciał więcej.

"Na fundamentach kłamstw" to nie tylko wciągający thriller psychologiczny, ale przede wszystkim głęboka opowieść o rodzinie, stracie, zdradzie i poszukiwaniu prawdy. To książka, która zostaje w pamięci na długo, zmuszając do przemyśleń na temat własnych relacji i sekretów, które każdy z nas w sobie nosi.
Ta historia pokazuje, że czasem to, co wydaje się najbardziej stabilne i pewne, w rzeczywistości jest zbudowane na bardzo kruchych podstawach.

Śmierć rodziców zawsze jest traumatycznym przeżyciem, ale dla Michała i Marty stała się początkiem prawdziwego trzęsienia ziemi. Poczułam ciężar ich żałoby i narastające napięcie, gdy zaczęli odkrywać, że ich brat Marek, od lat nieobecny i skreślony z rodzinnego spadku, nagle stał się centralnym punktem niepokojącej układanki. Zawioła buduje atmosferę niedomówień i...

Jedna gwiazdka za zakończenie. Bo nawet ta jedna musi być za coś. Wiele nudnych, nic nie wnoszących dodatków. Tylko opis w tej książce był ciekawy. Nie polecam.

Jedna gwiazdka za zakończenie. Bo nawet ta jedna musi być za coś. Wiele nudnych, nic nie wnoszących dodatków. Tylko opis w tej książce był ciekawy. Nie polecam.

Dobra końcówka nie rekompensuje tego, że większość książki jest nudnawa.

Dobra końcówka nie rekompensuje tego, że większość książki jest nudnawa.

„Na fundamentach kłamstw” to historia pewnego rodzeństwa, które świata poza sobą nie widziało. Marta, Michał i Marek byli niczym trzej muszkieterowie, zawsze razem, gotowi bronić jeden drugiego w każdej sytuacji. Dlatego też nie rozumieją Marka, który wyjeżdża z dnia na dzień nawet się nie żegnając. Marta i Michał szanują jego decyzję i mają nadzieję, że brat szybko do nich wróci. Nie wracał. Nie pojawił się nawet na pogrzebie rodziców. Kiedy rodzeństwo musiało podjąć decyzję o sprzedaży rodzinnego domu powróciły wspomnienia i wgryzająca się pod skórę ciekawość, gdzie podziewa się i co robi Marek. Prywatne śledztwo rodzeństwa prowadzi ich do dawnych znajomych i długów, jakie brat u nich zaciągnął, a to dopiero początek labiryntu rodzinnych tajemnic. Tragiczny obraz, który się z niego formuje wstrząsa wszystkimi…
🔹🔹🔹
„W telefonie zapadła cisza. Taka absolutna, wrzeszcząca cisza. To cisza, którą się spotyka, kiedy się wręcz marzy o czymś zupełnie przeciwnym. Wtedy cisza, ta niepożądana, aż krzyczy. Ale chwilą później okazało się, że może być jeszcze bardziej przeraźliwy dźwięk. Dźwięk rzuconej słuchawki, zakończonego połączenia. Dźwięk zlekceważenia, odrzucenia”.
🔹🔹🔹
Wojciech Zawioła wciąga czytelnika w labirynt rodzinnych tajemnic, które odkrywamy stopniowo nie wiedząc co czeka nas za kolejnym zakrętem, a już tym bardziej, co kryje się na jego końcu. To fascynująca podróż po zakamarkach ludzkiej psychiki. Dylematach i decyzjach, jakie pod wpływem emocji podejmuje. To historia przepełniona bólem i wzajemnymi oskarżaniami. To niezwykle realistyczna powieść z autentycznymi wielowarstwowymi bohaterami, z którymi bardzo się zżyłam i czułam ich ból. Zakończenie, które zaserwował autor wstrząsnęło mną dogłębnie i z pewnością długo będzie siedziało mi w głowie.
🔹🔹🔹
Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autora, ale jego styl pisanie przypadł mi do gustu niemal od razu. Autor stworzył w tej książce niesamowity klimat. Połączył fabułę z obecną sytuacją na wschodzie co dodaje jej jeszcze więcej realizmu. Głębi powieści nadaje, natomiast narracja z perspektywy wielu osób. Moja ulubiona. Nawet gdybym bardzo chciała to nie mam się do czego przyczepić. W moim odczuciu jest to książka kompletna, która zagrała na moich emocjach i sprawiła, że analizowałam ją jeszcze długo po odłożenie. Świetna. Polecam każdemu, kto ceni sobie w książkach warstwę psychologiczną bohaterów oraz emocje.

„Na fundamentach kłamstw” to historia pewnego rodzeństwa, które świata poza sobą nie widziało. Marta, Michał i Marek byli niczym trzej muszkieterowie, zawsze razem, gotowi bronić jeden drugiego w każdej sytuacji. Dlatego też nie rozumieją Marka, który wyjeżdża z dnia na dzień nawet się nie żegnając. Marta i Michał szanują jego decyzję i mają nadzieję, że brat szybko do nich...

Do połowy super , później przewidywalna , przez to nudnawa. Dosłuchałam do końca ale bez większego zaciekawienia.

Do połowy super , później przewidywalna , przez to nudnawa. Dosłuchałam do końca ale bez większego zaciekawienia.