W poszukiwaniu mistrzów życia. Rozmowy o duchowości

Pierwsze dwie części - fenomenalne, sprawiające trochę dyskomfortu i skłaniające do refleksji. Ale dalej - widać, że książka się zestarzała. Z perspektywy czasu, aktualnej wiedzy, czy ewolucji rozumienia różnych zjawisk czuć zatęchły zapach - to mocno zabarwione poglądami (a być może i uprzedzeniami) Robina sztywne i niezbyt aktualne przedstawianie koncepcji zaczerpniętych z psychoanalizy. Pozostawiają kwaśno-gorzki posmak, bo po postmodernizmie już trochę zniesmacza przedstawianie tego tak jednoznacznie i to jeszcze z pozycji autorytetu. Niektóre psychoanalityczne koncepcje dotyczące płci i seksualności budzą już zażenowanie, brakuje zniunsowania, a feminizm jest zdecydowanie przedstawiony w krzywym zwierciadle. Jeśli jednak podejdzie się do lektury z pewnym dystansem i poprawką na upływ czasu, można z niej wynieść wiele przemyśleń i pozastanawiać się nad swoją "kurtyną".

Ile ważnych tematów zostało podjęte w tomie o tak niewielkich rozmiarach. Zgodnie z zapowiedzią zawartą w tytule trzeba się zatrzymać, przeczytać rozdział, jego fragment, a może jedno zdanie, pomyśleć i wrócić do lektury. Powtórzyć procedurę. Ten wywiad z Panem Wojciechem Eichelbergiem zasługuje na refleksję, na powroty. Nie zawiera recept, pouczeń, ale inspiruje do namysłu nad samym sobą, własnym życiem, miejscem we wszechświecie, determinantami naszego „tu i teraz”. Co odpowiada mi w tym tomie? Kultura prowadzonego wywiadu. Uważność, wsłuchanie się i słyszenie, co mówi rozmówca.

Pozycja bardzo krótka aczkolwiek ciekawie napisana. Zawiera się w formie dialogu dwojga autorów, w którym poruszane są istotne tematy ludzkiego egzystowania w sferze międzyludzkiej. Warto przeczytać i dostrzec to co może dotychczas nieodpowiednio funkcjonowało w naszym życiu.

Powinniśmy dążyć do systemu edukacji opartego na wolności. Szkoda, że opisane rozwiązania organizacji grupy stały się raczej elitarnym i alternatywnym rozwiązaniem dla powszechnego i zakorzenionego w rewolucji przemysłowej systemu edukacji. W Anglii, w Polsce też. W naszym kraju, jestem tego teraz pewna przez praktykę zawodową i obserwacje na co dzień: - edukacja pełni przede wszystkim rolę przetrzymania dzieci w kontrolowanych warunkach, w czasie kiedy rodzice pracują; - edukacja na każdym poziomie służy utrzymaniu sytemu hierarchii i przemocy społecznej. Promowanie "wybranych" czy "najlepszych". Brak pracy w zespołach. Centralizacja władzy. Efekt Pigmaliona. Mobbing, dyskryminacja. Wynikające z tego posłuszeństwo. Te rzeczy nie są dosłownie opisane w tej książce. Ale na zasadzie kontrastu wobec opisywanych scen swobody edukacyjnej zapewnionej w Summerhill, zobaczyłam moją karierę edukacyjną przez inny pryzmat. Tego, że mogłam się rozwijać pomimo, a nie dzięki niej. Przynajmniej miałam trochę więcej czasu, niż dzieci i dorośli teraz. Z przeładowanymi planami zajęć, realizujący jakieś anachroniczne metodologicznie i treściowo programy. Wyrzućcie je do kosza, nikogo to nie interesuje.

Książka podzielona jest na 3 części. Pierwsza z nich dotyczy spotkań ze stażystami z roku 1986, kolejna to zapis spotkań ze stażystami z roku 1988, a ostatnią są przemyślenia autora na temat własnej postawy, elementów i pracy. Opis ćwiczeń ze stażystami jest dla mnie dużą wartością, ze względu na ukazanie trudności z jakimi spotykają się ludzie będący lub potencjalnie będący w tym zawodzie. Wojciech Eichelberger zadaje pytania proste, bardzo wprost, takie jak: co w tej chwili czują, dlaczego pomagają innym, czego obawiają się w pracy terapeuty. Są one otwarciem ciekawych dyskusji odnośnie pracy terapeuty. W byciu terapeutą przeszkadza nadmierna koncentracja na sobie, ale to dotyczy każdego z nas. Wg Eichelbergera na początku pracy terapeuty, prawie wszyscy przechodzą chorobę neurotycznej obsesji pomagania. Ważne, aby ta potrzeba nie była egocentryczna, nie wiązała się z wywieraniem wpływu, dominowania. Pytanie o powody pomagania, powinno interesować bez przerwy, inaczej nie powinno się tego robić. Wg Eichelbergera celem jego pracy jest doprowadzenie do świadomości klienta oczywistej prawdy, że tylko on sam może sobie pomóc. I jako terapeuta najlepiej rozstać się z mesjanistycznym wyobrażeniem roli terapeuty, że to on ma zaspokoić wszystkie potrzeby klienta, zrobić za niego wszystko i go zbawić. Zadanie to pomagać w ten sposób, aby człowiek zaczął pomagać sam sobie – organizować mu sytuacje, dawać narzędzia, zachęcać, popychać. Pozycja książkowa jest bardzo cenna, dużo można z niej wyciągnąć, dźga i skłania do refleksji. :)

Fantastyczne i świeże spojrzenie na chrześcijaństwo; wspaniała dawka mądrości na temat mistycyzmu, nauki, wiary i modlitwy. Dużo inspiracji. Jaegger sam w sobie, cudowny człowiek. Polecam każdemu, w szczególności ludziom, którym w chrześcijaństwie realizowanym przez większość współczesnych kościołów czegoś brakuje...

Książka Doroty Wodeckiej " Mężczyźni rozmawiają o wszystkim " jest w ocenie Autorki niezbędnikiem emocjonalnym dla każdego, przewodnikiem po tym, o czym prawdziwi mężczyźni mogą rozmawiać z prawdziwymi kobietami. I te zdania, perełki godne zapamiętania. Na pytanie : Co jest w życiu ważne ? Andrzej Stasiuk odpowiada : Szczegóły. Detale. Prostota. Ta uczuć, krajobrazu, czynności. Spokój. Dla jakich prawd warto żyć ? Adam Nowak kwituje ; Dla miłości, wiary i nadziei. I poczucia humoru. Można zachwycić się zdaniem Jerzego Pilcha : Życie się składa że złudzenia wieczności i przerażającej utraty tego złudzenia. Twierdzenie tancerza Mikołaja Mikołajczyka : Ćwiczenie fizyczne siebie samego powoduje, że robię sobie porządek w głowie. Skoro wymagam od siebie fizycznej męczarni, to jestem w stanie więcej z siebie dać przy kontaktach z drugim człowiekiem. Jestem zdolny do pokonania większego wysiłku, do nieodrzucania go, nawet jeśli całkowicie mi nie odpowiada. Warto po latach sięgnąć do tej książki. Walka ze stereotypami niekoniecznie jest walką z wiatrakami. Wystarczy rozmawiać i słuchać, po prostu być otwartym...

Moja opinia o tej książce jest mocno subiektywna - to Grodecka jako pierwsza, wiele lat temu, poprzez swoje publikacje, przekazała mi, wtedy strasznie młodej osobie, że wegetarianizm jest czymś całkowicie normalnym i dość powszechnym. Ze można tak żyć, i niekoniecznie spodziewać się etykiety dziwadła / prawie-denata i innych takich. Oczywiście, z czasem na rynku pojawiło się sporo książek, które temat wegetarianizmu / weganizmu traktowały dużo bardziej kompleksowo. Ale to Grodecka temat oswoiła, proponując jednocześnie dania, które każdy początkujący wegus mógł bez problemu przygotować w swoim domu.

Osobiście nie czytałam jeszcze ,,Alchemika", ale być może kiedyś po niego sięgnę. Na razie w moje ręce trafiła zupełnie inna książka, choć bardziej to jest rozmowa dwóch panów na temat całej powieści Paula Coelho. Niektóre odpowiedzi faktycznie dają do zastanowienia. Ogólnie książeczka jest dosyć krótka i szybko się czyta. 

Ciekawe, lekko napisane felietony.Powiem więcej...takie "pokrzepiające";-) "...gdy zostaje sama,musi odbudować swą psychikę,często wpada w depresję,jest na granicy samobójstwa.Lecz na szczęście bywa i tak,że po początkowym szoku zaczyna czuć smak odzyskiwanej wolności.Wówczas regeneracja sił psychicznych postępuje szybko..."

Poradnik, który w sumie nie radzi niczego, lecz analizuje wszystko to, co może zdarzyć się pomiędzy dwojgiem ludzi. Mówi o tym, jakie są częste pułapki związku, z jakimi problemami w dzisiejszych czasach najczęściej pary zgłaszają się po pomoc specjalistów; jak trudne sprawy są tak naprawdę proste, nieskomplikowane, jednocześnie jak łatwo wbrew pozorom uniknąć wejścia na złą drogę w związku, by nie zaprzepaścić tego, co nas łączy z drugą osobą. Trafne obserwacje, realne przykłady z życia, całość bardzo przyjemnie napisana.

Mądre przemyślenia na temat jakości życia, tego, co dla każdego z nas fundamentalne: sens życia, miłość, cierpienie, umieranie... Prof. Tadeusz Gadacz pisze o tym zwięzłym, zrozumiałym językiem, odwołując się do starożytnych filozofów, ale także do literatury i własnych doświadczeń. Dobra do snucia własnych refleksji. Powinno się mieć ją tuż przy łóżku i sięgać po nią ciągle.

Esencja, krótka i zwięzła. Dla mnie odkrywcza. Tytuł sugerowałby książkę o mężczyznach dla mężczyzn, jednak jest tam bardzo wiele o kobietach, nie wiem czy nie więcej niż o mężczyznach. Odnalazłem tam wiele swoich lęków i myśli, o których myślałem, że nie można ich mówić na głos a co dopiero pisać o nich w książce i wydawać w świat. Czy matka może iść z synem do łóżka? Czy celibat u księdza albo homoseksualizm u mężczyzn mogą brać się z nienawiści do kobiet? Dlaczego ojciec wykorzystuje córkę ? - Wszystko w kontekście braku ojca/mężczyzny w rodzinie, o stawianiu granic i ich przekraczaniu. Nie wiem czy nie będę musiał przeczytać tej książki jeszcze raz na spokojnie. Jestem trochę w szoku.

Ta książka to solidna dawka pozytywnego myślenia, optymizmu i wiary w piękno życia. Napisany z iście angielskim humorem podręcznik wywraca do góry nogami wszystko to, co i tak instynktownie nas odpycha - praca w korpo, kariera, kredyt, telewizyjna sieczka. Nuda to wytwór systemu, który natychmiast obiecuje, ze nas od niej uwolni za niewielką opłatą. Wolny człowiek nie odczuwa nudy - robi to, na co ma ochotę. Największą przeszkodą w drodze do wolności jest nasz własny lęk przed nią. Zatem odwagi, zacznij działać!

Bardzo ciekawe spojrzenie na religię - judaizm i chrześcijaństwo, totalnie zlaicyzowanego nowojorskiego żyda, dziennikarza poczytnego pisma. A.J. Jacobs podejmuje swój kolejny eksperyment, tym razem chce przeżyć rok życia zgodnie z biblijnymi zasadami, żeby zrozumieć wpływ tradycji judeochrześcijańskiej na współczesny świat, we wszystkich jego wymiarach. Nie ma tu spektakularnych nawróceń, cudów, ani przejść przez Morze Czerwone, ale za to mamy dużą dawkę interesujących refleksji, pisanych bez uprzedzeń (wielki szacun za to dla autora). Osoba taka jak ja, wierząca, zyskuje w pewnym sensie świeże spojrzenie na kilka spraw związanych z wiarą (bardzo to cenne),osoba niewierząca może - jeśli chce - zrozumieć więcej. Bardzo polecam

"Śmiertelni nieśmiertelni" to wyjątkowa pozycja zarówno pod kątem ujęcia tematu przewodniego jakim jest choroba nowotworowa, a też z uwagi na konstrukcję. Formalnie przypomina pamiętnik, wspomnienia pisane z punktu chorującej Terry oraz Kena będącego osobą wspierającą na tym wyboistym szlaku. Tej książki nie łykasz, a poddajesz kontemplacji każde jej słowo. Oto książka, którą odczytać można na rożnych poziomach, a trafi do czytelnika w zależności od stopnia jego wrażliwości. Uważam, że nie ma znaczenia czy wywodzimy się z kultury Zachodu i jesteśmy przypisani do religii chrześcijańskiej, bo możemy czerpać z różnych kultur by rozwijać swego ducha. Zdarzało mi się usłyszeć, że oddając się rozważaniom nad innymi religiami zdradzamy naszego Boga. Skąd takie pojmowanie? Ucząc się, poznając i doświadczając nowego zgłębiamy przy okazji własną wiarę, przyglądamy się kulturze, w której wzrastamy, nie pozostając jedynie w sztywnych ramach nakreślonych ideologicznie, kulturowo czy społecznie, a sięgamy dalej i dalej. Ta książka Wilbera pokazuje, że poszukiwanie, medytowanie, transcendencja, odwoływanie się do innych kultur, metod i wierzeń nas nie zabija, a przeciwnie, buduje pełny obraz rzeczywistości i rozwija naszą świadomość. Wszelkie systemy mogą być sprzymierzeńcem w walce z wrogiem, który nas bezpośrednio atakuje. Książka powinna uświadomić nam, że tu gdzie żyjemy duch nie istnieje bez ciała, ale i cielesność stanowi integralność z duszą, więc gdy coś psuje się w ciele nie można tylko skupiając się na cielesnej postaci choroby. Jeśli mamy silną motywację do przeżycia, którą być może dają nam najbliżsi, ich zaangażowanie i szczere oddanie albo wcześniej założony cel do osiągnięcia, a może wiara tak nas buduje, że pokonujemy przeszkody, a szczęśliwcy mogą mieć to wszystko razem i jeszcze więcej, gdy przychodzi im zmierzyć się z nieuleczalną chorobą, to już jesteśmy wygrani bez względu na ostateczny wynik. W ujęciu Kena Wilbera dostajemy szeroki szeroki plan, w którym rozgrywa się najtrudniejsze pięć lat jego życia jako osoby wspomagającej podczas choroby jego żony Terry. Niezwykle emocjonujące i dramatyczne mierzenie się w walce z nowotworem poprzez sięganie do chemioterapii, naświetleń, leków przeciwnowotworowych oraz różnych alternatywnych metod skutecznego oddziaływania na guzy, jak wzmacniająca dieta, witaminy, ruch, medytacja, wizualizacja, odwiedzanie różnych miejsc i ludzi mogących pomóc, ale nie skupianie się tylko na guzie. A w tym wszystkim postawa i przemiana Terry, która w swoje czterdzieste urodziny przyjmuje imię Treya (wybór nie bez znaczeni),która wsłuchuje się w siebie, podejmuje decyzje, walczy, zmienia się jej świadomość, postrzeganie pewnych prawideł, bo znajduje w tym wszystkim to, co daje jej siłę, co ostatecznie ukierunkowuje jej ducha. Dzięki tej książce zahaczymy o różne teorie, m.in tę zbudowana przez Levensona, o sensie której rozmyśla zarówno Treya, jak i Ken z punktu widzenia swojego życia, a która głosi: "ludzie są bardziej podatni na raka, jeśli jako dorośli mają trudności w kontaktach z ludźmi, przejawiają tendencje do hiperindywidualizmu, zbyt są skupieni na sobie, nigdy nie proszą o pomoc, zawsze usiłują wszystko robić na własną rękę. Stres, który się w nich gromadzi, nie uwalnia się w związkach z innymi ludźmi, kiedy prosi się o pomoc czy uzależnia się od kogoś. Ten skumulowany stres nie ma więc żadnego ujścia i dlatego tacy ludzie, jeżeli mają genetyczne skłonności do raka, pod wpływem napięcia mogą zachorować." (s.296) Natomiast "Nowa szkoła psychoneuroimmunologii znalazła przekonywujące dowody na to, że myśli i emocje wywierają bezpośredni wpływ na układ odpornościowy.(...) Udowodniono zwłaszcza, że wyobraźnia i wizualizacja są najważniejszymi składnikami tego "niewielkiego, ale istotnego" wpływu umysłu na ciało i układ odpornościowy." (s.323/324). To podkreśla, jak istotne jest spojrzenie na człowieka jako całość, co przez cały czas robią bohaterowie. Jednak najwyższą wartością tej publikacji jest ukazanie zarówno świata Trey, jej walki fizycznej oraz przemyśleń przelanych na papier, a jednocześnie pokazanie, jak funkcjonuje partner, osoba wspierająca, która również cierpi, zmaga się z wysokim stresem na co dzień, a która przez innych może być postrzegana jako ta, która nie ma prawa do użalania się, bo to nie jego zabija nowotwór. A przecież przezywanie głębokiego cierpienia jest równie destrukcyjne i rujnujące zdrowie. Przy czym Kena rzeczywiście w pewnym momencie dopada nieznana choroba, czemu ten przypisuje znamiona depresji, jednak ta ustępuje wraz z prawidłowo postawioną diagnozą. Czytając pewien rodzaj książek mamy szczególną predyspozycję do oceniania postaw bohaterów, gdy nie zgadzamy się z ich decyzjami, bo my byśmy tak nie postąpili, bo to niemądre, bo tak nie można, przemawiał przez nią/niego egoizm i tak dalej. Uważam, że po przeczytaniu "Śmiertelnych nieśmiertelnych" takich głosów pojawiła się znikoma ilość. Nie wiemy na pewno jakich decyzji możemy spodziewać się po sobie, nawet jeśli w tej chwili mamy ugruntowane podejście do zasadniczych spraw. A jeśli nadal z całym przekonaniem wierzymy, że w danej sytuacji postąpilibyśmy w określony sposób, to prawdopodobnie nie zrozumieliśmy treści tej książki.

Polecam wszystkim kobietom! Bardzo interesująca i pouczająca książka, wbrew pozorom nie ma w niej utyskiwania i narzekania na kobiety, a jest wręcz odwrotnie. Autorzy pokazują rolę kobiet w zmieniającym się świecie, rolę matki, żony, siostry czy kochanki. Skupiają się mocno na pierwiastku żeńskim....jakże ważnym w każdym momencie życia każdego dorosłego człowieka.