Mali WIELCY. Taylor Swift

Może morze? Zachęci Was do tego wierszowany przewodnik po Gdańsku: „Gdańsk z lotu ptaka dla dziewczynki i chłopaka”. Przygoda zaczyna się w towarzystwie mew przez wejście Złotą Bramą. Opisane jest wiele ciekawych miejsc i obiektów. Carillony, zabawne rzygacze - dowiecie się z książki co to takiego. Nad morzem też jest co zwiedzać, plaża to nie jedyna jego atrakcja. Z tym przewodnikiem każde dziecko chętnie wyruszy w podróż 🤗

„Każdy ma Cień. Czasem jest dłuższy... ...a czasem krótszy. Czasem zachowuje się dobrze... ...a czasem nie”. W świecie fizycznym cień towarzyszy nam każdego dnia jako wierny, milczący partner. Nawet jeśli go nie widzimy – w pochmurny dzień lub w ciemnym pokoju – on zawsze tam jest, nierozerwalnie z nami związany. Pamiętacie historię Piotrusia Pana, który zgubił swój cień i próbował go na różne sposoby odzyskać? Pomogła mu dopiero Wendy, przyszywając go do jego stóp. Lila, bohaterka książki „Miejsce dla cieni” autorstwa Lidii Branković, również ma kłopoty ze swoim towarzyszem. Jej Cień zachowuje się dziwnie: zamiast powtarzać ruchy dziewczynki, wymyśla własne wygibasy. Lila pragnie, by Cień był jej posłuszny i robił dokładnie to, co ona, ale on ma inne plany. W psychologii „cień” to termin określający te części naszej osobowości, których nie chcemy pokazywać światu, a często nawet samym sobie. W opowieści Cień zabiera dziewczynkę do krainy, w której wszystko – rzeka, góry i drzewa – jest cieniem. W stojącym tam namiocie cyrkowym Lila spotyka inne Cienie, które znają jej ukryte pragnienia, lęki oraz rzeczy, których się wstydzi. To właśnie wtedy, niespodziewanie, z pomocą przychodzi jej własny Cień. Dzięki tej wyprawie Lila uczy się, jak oswoić lęki i próbuje zaprzyjaźnić się ze swoim Cieniem. Czy jej się to uda? Przekonajcie się sami. Gorąco polecam tę lekturę i zachęcam do zwrócenia uwagi na cudowne ilustracje, które wykonała sama autorka 👌

Dawno temu Mikołaj nie obchodził Świąt. Przez cały rok pracował nad zabawkami na kolejną Wigilię, a po ich rozwiezieniu odpoczywał, by następnie znów brać się do pracy. Pewnego dnia Elfy wraz z niedźwiedziem polarnym postanowiły to zmienić i zrobić coś specjalnego dla Mikołaja. Choinka, świąteczne skarpety, światełka, ciasteczka, wspólne czytanie, uczta przy stole i... odwiedziny SPECJALNEGO GOŚCIA. Ciepła opowieść idealna do czytania przy choince pod kocykiem. Ukazuje nam prawdziwą Magię Świąt, którą jest obecność i zaangażowanie bliskich. Warto jest zrobić coś miłego dla drugiego człowieka! Syn bardzo chętnie do niej wraca, co niezmiernie mnie cieszy. Spodobała mu się ta historia. Mają ulubioną stroną zdecydowanie jest ta, na której są pokazane zapalone światełka w wiosce. Uwielbiam takie widoki na żywo, a w tej książce pięknie to zilustrowano.

Susanna Isern podjęła się niełatwego zadania mającego na celu wprowadzić najmłodszych w temat fizjologii, intymności i łazienkowych zasad. "Kupa, siku, bąk. Łazienkowy poradnik” to pełen empatii i zrozumienia przewodnik po łazienkowym savoir-vivrze dla dzieci w wieku przedszkolnym. Urodzinowa impreza u Koali to balony, śmiech, zabawy, przekąski i gwar rozbawionych zwierzaków. Jednak im większe emocje, tym większe prawdopodobieństwo, że fizjologia przypomni o sobie w najmniej spodziewanym momencie. Autorka, z ogromnym poczuciem humoru, pokazuje, że nawet w czasie szampańskiej zabawy nie wolno zapominać o sygnałach płynących z ciała. Bo siku i kupa, choć temat często uznawany za tabu, są po prostu częścią codzienności. Tak samo jak mycie rąk czy pukanie do drzw toalety. Każdy z gości Koali staje się ilustracją typowych „wpadek” malucha: ktoś zapomina odwiedzić toaletę przed wyjściem, ktoś inny wbiega bez pukania, a jeszcze ktoś zamienia papier toaletowy w ozdobę karnawałową. To właśnie te zabawne sytuacje stają się punktem wyjścia do rozmów o higienie, empatii i współdzieleniu przestrzeni. Ten „poradnik” ma formę opowiadania, ale można go czytać warstwowo. Dziecko może śledzić przygody zwierzaków i śmiać się z ich wpadek, a rodzic – między wersami – przemycić konkret: „widzisz, dlatego warto pukać”, „a pamiętasz, co robimy po siusiu?”. I nagle to, co może być trudne do omówienia przy stole, staje się tematem na luzie. Każde zwierzę ma swoją osobowość i swoje łazienkowe przyzwyczajenia, co tworzy świetny pretekst do rozmowy. Bo przecież każde dziecko to trochę inna historia. Jedno odwleka wizytę w toalecie jak deadline, inne siedzi w łazience jak w spa. „Kupa, siku, bąk. Łazienkowy poradnik” to publikacja idealna dla każdego małego człowieka, który właśnie wkracza w świat dorosłych łazienkowych rytuałów. To także skarbnica wiedzy dla rodziców, którzy chcą mówić o higienie otwarcie, bez stresu, z lekkim przymrużeniem oka, ale i pełną świadomością, że uczą dziecko samodzielności i szacunku do innych.

Święta to czas radości, prezentów i magicznej atmosfery... ale nie dla każdego! FAJNY CIECIOREK I PREZENT WSZECH CZASÓW od Jory’ego Johna i Pete’a Oswalda to ciepła, pełna humoru opowieść o tym, że nie każdy odnajduje się w świątecznej gorączce. Nasz bohater, Fajny Cieciorek, zamiast cieszyć się dekoracjami i dzwoneczkami, ma na głowie coś poważniejszego – znalezienie idealnego prezentu dla swojej przyjaciółki. Problem? Brak funduszy i presja, by podarunek był absolutnie wyjątkowy. Jak sobie z tym poradzi? Książka od pierwszych stron wciąga lekkim stylem i zabawnymi sytuacjami, które doskonale rozumieją zarówno dzieci, jak i dorośli. Ilustracje Pete’a Oswalda są jak zawsze strzałem w dziesiątkę – kolorowe, dynamiczne i pełne szczegółów. Każda strona aż iskrzy świątecznym klimatem, ale w humorystyczny sposób, bez przesłodzenia. Największą siłą tej książki jest jej przesłanie. Pokazuje, że wartość prezentu nie mierzy się jego ceną, ale sercem, jakie wkładamy w jego przygotowanie. To ważna lekcja, szczególnie w świecie, gdzie łatwo ulec presji kupowania coraz droższych rzeczy. Historia uczy empatii, pomysłowości i tego, że prawdziwa magia świąt tkwi w relacjach, a nie w błyszczących opakowaniach. Czy są jakieś minusy? Jeśli ktoś szuka typowej opowieści o Bożym Narodzeniu pełnej reniferów i brodatego Mikołaja, może być zaskoczony. To nie jest klasyczna świąteczna bajka, ale raczej przygodowa historia osadzona w grudniowym klimacie. Nie każdemu może też przypaść do gustu lekko sarkastyczny humor, który jest znakiem rozpoznawczym autorów. FAJNY CIECIOREK I PREZENT WSZECH CZASÓW to świetna książka na świąteczny czas – zabawna, błyskotliwa i niosąca ważne przesłanie. Idealna do wspólnego czytania i rozmów o tym, co w świętach naprawdę się liczy. A Wy jak podchodzicie do prezentów? Liczy się dla Was gest czy jednak zawartość pudełka? 🎁😊

„Kocham Cię” tak ważne słowa, które rodzice powtarzają swoim dzieciom. Tak niewiele, a znaczy tak dużo! Jednak co dokładnie? Mama Janka codziennie mu powtarza przed snem, że kocha go do nieskończoności, tam i z powrotem. On choć, czuję, że to ważne słowa nie do końca rozumie o co mamie chodzi z tą całą nieskończonością. Pragnie odkryć, gdzie to jest i jak wielka jest miłość mamy. Choć wymyśla różne porównania to za każdym razem mama mówi, mu że to jeszcze dalej. Choć nie ma miarki, ani wagi do miłości, a z czasem odkrywa, że to pojęcie matematyczne to i tak nie daje za wygraną. W końcu uświadamia sobie wielkość miłości do swojego ukochanego pieska i tym samym odkrywa wielką tajemnicę nieskończonej miłości mamy. To niezwykła książka, pięknie ilustrowana, która obrazuje dzieciom, jak wielka potrafi być miłość. Uczy, że kochamy kogoś nie za coś, nie za to co ktoś robić czy jaki jest. Tylko kochamy, bo ten ktoś jest! A nasza miłość jest tak ogromna, że wraca do tej osoby, aby i ona mogła ją poczuć. Książka pokazuje dzieciom, że mimo, że czasem na kogoś się złościmy to możemy go kochać ponad wszystko. Uczy bezwarunkowej miłości i obrazuje siłę i jej bezmiar. Jestem mamą i dokładnie wiem, jaka miłość do nieskończoności jest. Czytając tą książkę w moich oczach pojawiły się łzy wzruszenia. Widząc uśmiech córki na twarzy wiem, że i ona czuje mają miłość. Czasem wystarczy tak niewiele, aby miłość wypełniła nasze serca!

Długo znosiły ucisk i pracę ponad siły, ale dosyć tego! Przyszła pora, aby zabrały głos i powiedziały swojemu właścicielowi, co im leży na sercu. Z tego powodu kredki napisały przejmujące listy do małego Dominika, które znajdziecie w książce autorstwa Drew Daywalta pt. „Dzień, w którym kredki miały dość”, z oferty Wydawnictwa Kropka, w przekładzie Adama Pluszki. Dwanaście listów - po jednym na każdą kredkę - znalezionych przez Dominika w miejscu, gdzie zwykle trzyma pudełko z kredkami - to w zasadzie osobiste wyznania każdej z kolorowych przyjaciółek chłopca, które czują się przez niego nadmiernie używane, zaniedbane, przemęczone i wykorzystywane do niewłaściwych rysunków. Jedne uważają się za małe, inne za zapomniane, a jeszcze inne pragną przeżyć nowe przygody. Każda z nich chce być ważna i traktowana z miłością. Dominik ma pomysł, jak spełnić marzenia wszystkich kredek. Czy mu się uda? Sprawdźcie sami! „Dzień, w którym kredki miały dość” to książka, która uczy dzieci poszanowania własności i podchodzenia z empatią do wszystkiego, co Nas otacza. Losy małych kolorowych kredek Dominika pobudzają wrażliwość czytelników. Są wzruszające, zabawne i dają do myślenia, również dorosłym odbiorcom tej ważnej historii. Warto przeczytać o ich losach ze skupieniem i uwagą, a potem, jak my, sięgnąć po kolejną część przygód Naszych kredek pt. „Dzień, w którym kredki wróciły do domu”. Kolorowe ilustracje autorstwa Olivera Jeffersa i pismo stylizowane na zapiski dziecka to dodatkowe zalety tej książki, która zasłużenie stała się bestsellerem New York Timesa. Serdecznie polecamy! Wiek: 3+

Czy Twojemu dziecku zdarza się pokłócić z innymi podczas zabawy? Każdy chce decydować, w co się bawić, kto będzie kim, a żaden pomysł nie wydaje się wystarczająco dobry… Brzmi znajomo? Poznajcie niedźwiedzia i łasicę. Oboje mają mnóstwo pomysłów — niestety zupełnie różnych. Każdy chce postawić na swoim, a propozycje drugiego od razu są odrzucane. Ich przyjaciel, borsuk, tylko czeka… ale zanim znajdą wspólny język, czas na zabawę mija. Kłótni nie ma — ale zabawy też nie było. Został tylko stracony czas. Dlaczego tak trudno czasem zaakceptować cudzy pomysł? A z drugiej strony – jak bardzo boli, gdy nasza propozycja zostaje odrzucona? Ta książka świetnie pokazuje, jak bez sensu są takie przepychanki. Zamiast tracić czas na spory, warto porozmawiać i wspólnie coś ustalić. Prosty tekst, piękne ilustracje i bardzo ważne przesłanie. To idealna książka do wspólnego czytania i rozmów z dzieckiem — o kompromisie, współpracy i emocjach. Dzieci z łatwością rozpoznają tu sytuacje znane z przedszkola czy podwórka. A może nawet zobaczą w bohaterach… samych siebie?

Leniuch. Guzdrała. Bałaganiarz. Niezdara. Rozrabiaka. Czy znasz te słowa? A może ktoś kiedyś tak o Tobie powiedział? 📚 "Nie mów tak do mnie" autorstwa Lucíi Serrano to poruszająca i mądra książka, która pokazuje, czym naprawdę są etykiety i jak mogą wpływać na naszą samoocenę. Uczy, że ludzie to nie zabawki, które można włożyć do pudełka z napisem „leniuch” czy „bałaganiarz”. Każdy z nas ma wiele dobrych cech, jest wyjątkowy i zasługuje na zrozumienie oraz szacunek. To idealna propozycja na zajęcia wychowawczo-profilaktyczne w przedszkolu i w klasach 1–3, która pomoże dzieciom lepiej rozumieć siebie i innych, rozwija empatię oraz uczy świadomego używania słów. 🌟 👉 Sprawdź tę książkę i wprowadź w klasie lub w domu rozmowę, która może zmienić sposób patrzenia na innych!

Opowiadałam wam o cudownej książce „Mama kocha cię tak mocno!”. Książce pełnej miłości. Nie zapominam, że też tatusiowie są zaangażowani w wychowanie dziecka i również darzą je uczuciem. Nie zapominała o tym również Capucine Lewalle, autorka tego pięknego cyklu książek. Napisała ona bajkę pt. „Tata kocha cię tak mocno!” Obie książki utrzymane są w podobnym stylu. Autorka akcentuje, że tatusiowie bywają różni, bo mają rożne temperamenty czy zainteresowania, jednak jest coś co ich łączy, miłość do dziecka. Tatusiowe mają wiele obowiązków np. zazwyczaj chodzą do pracy, ale zawsze biegną z radością do domu, gdzie mogą zobaczyć swojego syna czy córkę, ponieważ uwielbiają wspólnie z nimi spędzać czas. Jest to taka bajka, której przeczytanie szczególnie rekomenduję tatusiom. Już samo wspólne czytanie wzmacnia więź, a jak dodamy do tego temat bajki... Sama słodycz. Warto podkreślić wagę wspólnie spędzonych chwil i tego, co obie strony z nich czerpią. W tym pomaga książka „Tata kocha cię tak mocno!”. No i nie mogłabym nie wspomnieć o finale. W publikacji o mamie autorka zaproponowała przytulasy, które okazały się cudownym zwieńczeniem tej bajki. A co skojarzyło jej się z tatusiami? Również coś szczególnego.

Seria, którą zawsze kojarzyłam głównie z książkami dla maluchów… tak bardzo mnie zaskoczyła! 😍 Akademia Mądrego Dziecka ma też tytuły dla trochę starszych dzieci — pełne wiedzy, ciekawostek i spojrzenia na świat, którego na co dzień po prostu nie widzimy 🌍 To świetna opcja: 👧👦 dla dzieci, które zamiast klasycznej historii wolą książki „napakowane” faktami, 👩‍💼👨‍💼 albo dla rodziców, którzy chcą naturalnie rozbudzać ciekawość świata 🤭 W książkach „Jak różnie mieszkamy” i „Świętuj z nami” poznajemy aż 40 dzieci z różnych zakątków świata. 20 z nich zaprasza nas do swoich domów — i to naprawdę niezwykłych! Od ogromnych apartamentowców w Chinach, przez które przejeżdża pociąg, aż po dom w Tunezji wykuty w skale 🏡 Kolejne 20 opowiada o świętach, które są ważne w ich kulturach — od Japońskiego święta kwitnącej wiśni, aż po Día de los Muertos w Meksyku 🎎 To książki dla dzieci, które pięknie poszerzają dziecięcą perspektywę i pokazują, że świat jest o wiele większy niż to, co znamy na co dzień 🤍 I dale znać, że jeszcze tyle do odkrycia przed nami 🌏

Mamo, jak wygląda miłość? 💛 To pytanie zadał mały jaguar swojej mamie… i od tego wszystko się zaczęło. Przeczytaliśmy „Mamo, jak wygląda miłość?” jednym tchem – i zostaliśmy z tą historią na dłużej. Mama nie odpowiedziała od razu. Zamiast tego zabrała swoje dziecko na wędrówkę przez amazońską dżunglę, by razem przyjrzeć się temu, jak miłość wygląda w świecie zwierząt. Kapibary, mrówkojady, pancerniki – każde z nich pokazywało coś innego. Jedne się opiekowały, inne dzieliły jedzeniem, jeszcze inne tuliły swoje młode. Wszystkie te gesty – drobne, ale ważne – układały się w odpowiedź, której nie da się zamknąć w jednym zdaniu. Podczas lektury rozmawialiśmy o tym, co dla nas znaczy miłość. Nie trzeba wiele: czasem wystarczy obecność, dobre słowo, ciepły dotyk, spojrzenie. Miłość nie zawsze ma kształt serca – czasem wygląda jak... cierpliwość. Albo jak ręka podana w trudnym momencie. Ilustracje? Świat, który pachnie dżunglą, otula kolorami i pozwala się zgubić w szczegółach. To książka, którą się czyta, ale i ogląda z zachwytem.

„Pan Słowik”. O Julianie Tuwimie dla dzieci Pokłosie wprawy do Centrum Kultury, gdzie odbyło się spotkanie z pisarzem, Michałem Rusinkiem. To, czego nie wiedziałam: było to spotkanie z małymi czytelnikami, jako że autor sporo pisze dla dzieci. Więcej niż się spodziewałam po, wszak, profesorze UJ, sekretarzu naszej noblistki Wisławy Szymborskiej, wspaniałym pisarzu, tłumaczu i felietoniście. Zdecydowanie było warto! Nie mam już dzieci ani wnuków w stosownym wieku, więc nabyłam dla własnej przyjemności książki „Pan Słowik. O Julianie Tuwimie dla dzieci”, „Guzik. O Janie Brzechwie dla dzieci” i „Szalik. O Wisławie Szymborskiej dla dzieci”. Książki w swojej istocie wybitne. Autor potrafił ciekawie opowiedzieć o życiu i twórczości wybitnych poetów w taki sposób, że przybliżył im sceny z ich życia, przede wszystkim z dzieciństwa, a także – a może przede wszystkim – sama istotę ich twórczości. Zamiłowanie do zabaw słownych i słowotwórczych u Tuwima. Absurdalny humor i upodobanie do karkołomnych, groteskowych sytuacji u Brzechwy. Ironiczny stosunek do rzeczywistości połączony z niebywałą dyscypliną słowa u Szymborskiej. Trafiał w ten sposób w samo sedno tego, co trzeba wiedzieć o poetach, w języku, jak sadzę, całkowicie zrozumiałym przez kilkulatki. Nie unikał przy tym spraw trudnych, np. takich jak żydowskie pochodzenie Brzechwy czy Tuwima, lata spędzone pod okupacją niemiecką, biedę, nieustanne zagrożenie życia. Niezrozumienie talentu poetyckiego i wyśmiewanie jej wczesnej twórczości w najbliższej rodzinie Szymborskiej. Podszedł do tych spraw z humorem i dystansem. Najlepszym przykładem anegdota o aresztowaniu Brzechwy przez gestapo, kiedy to poeta powiedział: chcecie mnie zabić, to zabijcie i tak nie mam po co żyć, kiedy ona, Janina, mnie nie kocha! a gestapowcy go wypuścili jako, jak mniemam, kompletnego wariata. To rzadki talent. Zazwyczaj pisanie dla dzieci o sprawach dorosłych siłą rzeczy jest zinfantylizowane, obarczone nieznośnym dydaktycznym smrodkiem. Bardzo trudno jest na tyle panować nad językiem, by nie wtrącać zbyt trudnych określeń. Niełatwe jest okrojenie biografii do kwestii zrozumiałych dla dzieci, które mogą je zainteresować. Rusinek to potrafi i za to mu chwała. Lektura tych biografii sprawia wielka przyjemność również dorosłym, nawet tym w zaawansowanym wieku. Muszą tylko lubić czytać. Polecam!

📖 Efekt WOW! Książka, która mówi emocjami ❤️🎭 „Uczuciaki, czyli rozgadane emocje Józia” to książka, która mnie totalnie zaskoczyła i zrobiła na mnie ogromne wrażenie! 🔥 To nie jest zwykła opowieść – to prawdziwa lekcja o emocjach, którą powinien przeczytać KAŻDY, niezależnie od wieku. 💡 Czego uczy nas historia Józia? ✨ Niezaopiekowane emocje robią ogromny bałagan – warto się nimi zająć! ✨ Każda emocja jest ważna i potrzebna – nie ma złych uczuć. ✨ Emocje należy zauważyć i „ugościć” – przyjąć je, zamiast z nimi walczyć. ✨ Lęk może być naszym sprzymierzeńcem – pomaga działać w trudnych chwilach. ✨ Tęsknota jest jak ciepły koc – przypomina nam o tym, kto jest dla nas ważny. ✨ Płacz to nie słabość – przynosi ulgę 🥹 ✨ Jeśli tłumimy emocje, to w końcu… wybuchną! 💥 To książka, którą warto przeczytać razem z dzieckiem i porozmawiać o tym, co czujemy. Bo emocje są częścią nas – nie musimy się ich bać, wystarczy je zrozumieć! ❤️

Co za przepiękna książka! Idealna gloryfikacja czytania! Cudowne przesłanie i przepiękne ilustracje, i jak to często bywa w picture bookach – można je oglądać bez końca i za każdym razem odkryjemy jakieś piękne szczegóły, np. czytające ptaszki na gzymsiku biblioteki. Cudo! 😍

Kiedy wszystko wokół zdaje się płynąć w swoim niezmiennym tempie, gdzieś obok czyjś świat kończy się, lega w gruzach. Świat, który wcześniej otulał przed snem, pachniał naparem jabłkowym i pysznie smakował omletem. Odtąd życie dzieli się na "kiedyś" i "teraz". "Teraz" nigdy nie będzie takie, jakie było "kiedyś". "Teraz" osacza, pachnie i smakuje złością, smutkiem i rozgoryczeniem. Ignaś i jego tata próbują na nowo odbudować swój świat, zaakceptować duszącą żałobę, nauczyć się czerpać radość ze wspomnień tak, by nie sprawiały bólu. Czy razem uda im się spojrzeć jasnym wzrokiem w przyszłość? Książka o bardzosymbolicznymznaczeniu, która na długo pozostaje w pamięci wprawiając w zadumę i wywołując refleksję nad tragedią, jaką jest utrata rodzica, szczególnie gdy dziecko jest jeszcze małe i nie do końca rozumie własne emocje. Jednakże jednocześnie lektura daje pewne ukojenie i poczucie, że wszystko kiedyś mija, nawet najgłębszy żal i smutek z czasem słabną, zmieniają się w złocistą nić tkającą pięknie wspomnienia.

Czy Waszym dzieciom zdarza się gubić kredki? Pewnego dnia Dominik dostaje niezwykłą paczkę pełną pocztówek napisanych przez... wszystkie zgubione i zapomniane przez niego kredki 🖍🖍🖍 Każda kredka opowiada na pocztówce swoją historię i prosi chłopca o pomoc w powrocie do domu. Życie poza bezpiecznym pudełkiem nie jest łatwe — na zewnątrz grozi im palące słońce, w domu mogą trafić do pralki albo… do paszczy psa. Porzucone kredki mają już tego dość. Dominik postanawia odnaleźć swoje zguby i zbudować dla nich nowe, bezpieczne lokum. 🎨 „Dzień, w którym kredki wróciły do domu” to kontynuacja bestselleru „Dzień, w którym kredki miały dość”. To ciekawa lektura, pełna zaskakujących wątków i zabawnych ilustracji, a przede wszystkim skłaniająca do refleksji i rozmów z dzieckiem na temat szacunku do rzeczy i sprzątania. Bo choć zabawki, puzzle czy kredki czasem wędrują po całym domu, najważniejsze jest jedno — po zabawie warto o nie zadbać.

🤯 „Ale dziwne!” – książka, którą czyta się jednym tchem! 📖 „Ale dziwne!” to prawdziwy atlas dziwactw, osobliwości, hysiów i zaskakujących ciekawostek z całego świata. Już od pierwszych stron książka mocno wciąga, intryguje i sprawia, że trudno ją odłożyć choćby na chwilę. 🌍 Publikacja została podzielona na rozdziały odpowiadające kontynentom, dzięki czemu czytanie jest płynne i bardzo intuicyjne. Każda rozkładówka zachwyca kolorowymi ilustracjami oraz krótkimi, przejrzystymi blokami tekstu, które dosłownie „same się czytają”. 🧠 Na końcu czeka QUIZ, który świetnie motywuje do uważnego czytania i sprawdzania zdobytej wiedzy — świetna zabawa nie tylko dla dzieci! 😂 Ciekawostki są zaskakujące, zdumiewające, a często po prostu zabawne, dlatego to idealna książka dla całej rodziny. Doskonale sprawdzi się podczas rodzinnych wieczorów, zaspokoi ciekawość świata i wypełni dom sporą dawką dobrego humoru.

Minipowieść obyczajowa dla starszych dzieci, na faktach. Oprawa miękka. Dobry papier. Druk wyrazisty. Ilustrowała Louis Slobodkin w przeważającej części w odcieniach szarości. Znajdziemy też i kolorowe lub z akcentem kolorystycznym na barwach szarych. Książka należy do kanonu amerykańskiej literatury dla dzieci i jest zalecaną lekturą w szkole podstawowej. Na początku wczytamy się w przedmowę córki autorki Heleny Estes. Jest ona wielce wymowna i wiele rzeczy z treści książki wyjaśnia. Czas akcji – I wojna światowa. Równie dobrze mogłoby się zdarzyć teraz. Treść jest cały czas aktualna do dziś. Ponadczasowa. Główną bohaterką jest Wanda Petronski , Polka, półsierota , mająca tylko brata i ojca ,emigrantka. Dziewczynka pochodzi z bardzo biednej rodziny. Ma tylko jedną jedyną sukienkę i chodzi w niej codziennie do szkoły. Zawsze wieczorem ją pierze, aby była czysta. I właśnie z powodu tej sukienki, biedy, zamieszkania w najuboższej dzielnicy miasta, przez długie nazwisko , różniące się od tych amerykańskich dziecko było wyśmiewane, wytykane palcami na każdym kroku. Nawet robiono to podczas lekcji , gdy odbywało się czytanie. Mała była nieśmiała , a tym samym jeszcze zaszczuta przez rówieśników. Siedziała w najgorszej części sali lekcyjnej razem z chłopcami. Co więcej na przerwach, a w szczególności na nich nie dawano jej normalnie żyć. Najgorsze ,że niektóre dzieci wiedziały ,że robią źle, ale bojąc się ,że same będą prześladowane, wolały dać przyzwolenie na innym ,,modelu’’. Jakie konkursy plastyczne odbyły się w szkole na lekcjach? Kto zwyciężył wśród chłopców, a kto u dziewcząt? Co postanowił ojciec Wandy? Czy kiedykolwiek Wanda wybaczyła złe postępowanie uczniów w stosunku do niej? Przeczytajcie sami. Przepiękna, mądra, wzruszająca książka. Niestety temat ciągle jest aktualny. Teraz tylko doszło jeszcze więcej możliwości , żeby pastwić się nad innymi. Można np. wylewać hejt w internecie. Jest to bardzo smutne, ale prawdziwe. Stop przemocy! Dokąd będziemy tak wołać? A ta rzeka już wylała ponad stan alarmowy. Polecam! Dzieciom i dorosłym.