Ojcowie i dzieci

Jako fan klasyki, zainspirowany pozytywnymi opiniami przystępowałem do tej książki z wyraźnymi oczekiwaniami. Naprawdę bardzo się starałem uchwycić te wszystkie zapowiadane walory, ale książka mnie wynudziła, nie porwała.

Te teatralne tyrady ,,Oh, eh, a wy to….!” i w kontrze ,,Eh, oh, a wy to coś tam!”. To taka pretensjonalna, przegadana dostojewszczyzna (nie jestem fanem).

Zgodzę się oczywiście, że książka ukazuje ponadczasowy konflikt pokoleń. Jej uwspółcześniona ekranizacja opisywałaby powrót studenta na prowincję, który przyprowadza kolegę w niebieskich włosach i słyszy od rodziny ,,Ale Cię zmieniła ta Warszawa. Ta dzisiejsza młodzież”. Problem w tym, że gdyby nie zwrot akcji, z poznaniem przyjemnej wdówki, to ten słowny pojedynek pokoleń wymusiłby na mnie odłożenie lektury.

Niby to też podobne do Tołstoja, ale kilka klas niżej, z nikłą psychologizacją postaci. Tło jest zarysowane słabo.

Plusem są retrospekcje przedstawiające wcześniejsze lody postaci. Na uwagę zasługuje postać wdowy Odińcowej.

Lektura przesłuchana w ramach wyzwania LC na marzec – przeczytać zekranizowaną książkę.

Jako fan klasyki, zainspirowany pozytywnymi opiniami przystępowałem do tej książki z wyraźnymi oczekiwaniami. Naprawdę bardzo się starałem uchwycić te wszystkie zapowiadane walory, ale książka mnie wynudziła, nie porwała.

Te teatralne tyrady ,,Oh, eh, a wy to….!” i w kontrze ,,Eh, oh, a wy to coś tam!”. To taka pretensjonalna, przegadana dostojewszczyzna (nie jestem...

Powieść w starym stylu, poprawnie skomponowana, taka którą lubię najbardziej.

Powieść w starym stylu, poprawnie skomponowana, taka którą lubię najbardziej.

Po licznych opiniach zachwalających Turgieniewa, jako jednego z wielkich rosyjskich powieściopisarzy, spotkało mnie rozczarowanie. Książka nie jest obszerna, a i tak bez wielkiej szkody niemal połowa mogłaby być skreślona, czego przy ponownej lekturze pewnie bym nie zauważył. Ale tak się nie stanie, więc drugiego czytania nie będzie. Spasiba, wolę pić herbatę przy czymś innym.

Po licznych opiniach zachwalających Turgieniewa, jako jednego z wielkich rosyjskich powieściopisarzy, spotkało mnie rozczarowanie. Książka nie jest obszerna, a i tak bez wielkiej szkody niemal połowa mogłaby być skreślona, czego przy ponownej lekturze pewnie bym nie zauważył. Ale tak się nie stanie, więc drugiego czytania nie będzie. Spasiba, wolę pić herbatę przy czymś innym.

Choć na początku wydaje się, że Iwan Turgieniew posługuje się tylko dwiema materiami, tworząc swoich bohaterów, to pod koniec powieści przestają być one tak jednorodne. Co znamienne, jedna z nich zachowała zdolności do tworzenia, a druga nigdy tych zdolności nie posiadła.

Choć na początku wydaje się, że Iwan Turgieniew posługuje się tylko dwiema materiami, tworząc swoich bohaterów, to pod koniec powieści przestają być one tak jednorodne. Co znamienne, jedna z nich zachowała zdolności do tworzenia, a druga nigdy tych zdolności nie posiadła.

Turgieniew to obok Tołstoja,Dostojewskiego,Czechowa należy do klasyków XIX wiecznej literatury rosyjskiej. Jest to bardzo dobra powieść, która wiernie oddaje ducha XIX wiecznej Rosji,ale myślę, że nadal jest aktualna poprzez swoją fabułę, w której dochodzi do konfliktu pokoleń ,gdzie w kontrze znajduje się konserwatywna szlachta rosyjska po jednej stronie,po drugiej stronie znajduje się młodzież która szuka własnej drogi,nowych rozwiązań i niestety nie jest dobrze rozumiana przez starsze pokolenia.
Sama powieść pokazuje piękną historię przyjaźni i miłości oraz dobrze oddaje rozwarstwienie XIX wiecznej Rosji.
Turgieniew bardzo dobrze pokazuje nam podział warstw społecznych na tle warunków bytowych oraz rozwoju miast i wsi.
Mimo że jest to XIX wieczna powieść to jej przekaz jest nadal aktualny a dotyczy nie tylko konfliktu pokoleń, ale też konfliktu idei,co jest główną fabułą Ojców i Dzieci.

Turgieniew to obok Tołstoja,Dostojewskiego,Czechowa należy do klasyków XIX wiecznej literatury rosyjskiej. Jest to bardzo dobra powieść, która wiernie oddaje ducha XIX wiecznej Rosji,ale myślę, że nadal jest aktualna poprzez swoją fabułę, w której dochodzi do konfliktu pokoleń ,gdzie w kontrze znajduje się konserwatywna szlachta rosyjska po jednej stronie,po drugiej stronie...

punkt kulminacyjny realizmu autora i jego najlepsze dzieło - demaskacja konserwatywnego liberalizmu...

powieść wprowadziła autora do kanonu literatury rosyjskiej i nadała trwałe miejsce w literaturze zachodniej...

powieść, która wprowadziła do rosyjskiej literatury klasyczny konflikt dwóch pokoleń, a właściwie dwóch światopoglądów społecznych - pokoleniu szlacheckich "zbędnych ludzi", przeciwstawiono pokolenie rosyjskiego raznoczyńca, demokratę-nihilistę Bazarowa, negacjonistę filozofii i sztuki, moralność i konwencje społęczne, etc.;
powieść ówcześnie powszechnie (przez krytykę demokratyczną),ku rozgoryczeniu autora, uważana była za pamflet na młodzież...

punkt kulminacyjny realizmu autora i jego najlepsze dzieło - demaskacja konserwatywnego liberalizmu...

powieść wprowadziła autora do kanonu literatury rosyjskiej i nadała trwałe miejsce w literaturze zachodniej...

powieść, która wprowadziła do rosyjskiej literatury klasyczny konflikt dwóch pokoleń, a właściwie dwóch światopoglądów społecznych - pokoleniu szlacheckich...

Niesamowicie ciekawa jest jednak tak repetytywna choć nieprzewidywalna twórczość turgieniewa. Na pewno nie jest prosta i szczerze im więcej czasu poświęcam na rozmyślania po lekturze jego książek tym bardziej zauważam jak mało wiem

Niesamowicie ciekawa jest jednak tak repetytywna choć nieprzewidywalna twórczość turgieniewa. Na pewno nie jest prosta i szczerze im więcej czasu poświęcam na rozmyślania po lekturze jego książek tym bardziej zauważam jak mało wiem

Klasyka literatury rosyjskiej.

Książka ukazuje wieczny konflik, miedzy tym co młode a tym co doświadczone.

Trochę taka wieczna walka i wieczne starcia, i wypracowywanie porozumienia i pomostów.

Czytałem ją w oryginale w celu pracy nad językiem :)

Klasyka literatury rosyjskiej.

Książka ukazuje wieczny konflik, miedzy tym co młode a tym co doświadczone.

Trochę taka wieczna walka i wieczne starcia, i wypracowywanie porozumienia i pomostów.

Czytałem ją w oryginale w celu pracy nad językiem :)

Krótkie opowiadanie na 2 wieczory. XIX wiek, to lubie. Bazarow odrzucany, skończył tragicznie. Prosty przekaz, nihilizm jest zły i nie popłaca.

Krótkie opowiadanie na 2 wieczory. XIX wiek, to lubie. Bazarow odrzucany, skończył tragicznie. Prosty przekaz, nihilizm jest zły i nie popłaca.

Klasyczna rosyjska powieść obyczajowa z bohaterami pochodzącymi z różnych warstw społecznych, zmagającymi się z dylematami, jakie na drodze każdego człowieka stawia życie. Oczywiście ich kaliber zależy od etapu, na którym ten czy ów akurat się znajduje.
Autor buduje napięcie poprzez ścieranie się kontrastów: młodość przeciwstawia dojrzałości, postęp tradycjonalizmowi, miłość romantyczną stawia w kontrze do życia pozbawionego takiej miłości z wyboru. W powieści najbardziej podobał mi się sposób w jaki Turgieniew ukazał relacje między rodzicami a dziećmi i tę jedyną, niepowtarzalną, wyjątkową, ogromną, wyrozumiałą, a jednocześnie często tak trudną miłość rodzicielską.
Z niekorzyścią dla Turgieniewa, "Ojców i dzieci" przeczytałam niemal zaraz po "Lalce" Prusa i dlatego moja ocena wystawiona powieści nie może być wyższa.

Książki wysłuchałam w bardzo dobrej interpretacji Leszka Filipowicza.

Klasyczna rosyjska powieść obyczajowa z bohaterami pochodzącymi z różnych warstw społecznych, zmagającymi się z dylematami, jakie na drodze każdego człowieka stawia życie. Oczywiście ich kaliber zależy od etapu, na którym ten czy ów akurat się znajduje.
Autor buduje napięcie poprzez ścieranie się kontrastów: młodość przeciwstawia dojrzałości, postęp tradycjonalizmowi,...