Czarne okna

Największą wadą tej książki jest początek, w którym pada zdanie typu: "Dorośli nie rozumieją młodzieży, więc ja napiszę to tak, aby było zrozumiale"... Niestety cały język używany w książce po prostu nie pasuje do młodzieży.

Największą wadą tej książki jest początek, w którym pada zdanie typu: "Dorośli nie rozumieją młodzieży, więc ja napiszę to tak, aby było zrozumiale"... Niestety cały język używany w książce po prostu nie pasuje do młodzieży.

2019 - I przeczytanie; 7/10
24.02.2026 - II przeczytanie; 3,5/10
Widać, że autor chciał napisać edgy książkę młodzieżową z trudnymi wątkami... tym nastolatkiem już nie będąc. Co więcej, czuć jak bardzo ta pozycja się zestarzała. Niektóre zdania są pozbawione jakiejkolwiek głębi - co trochę kłóci się z obrazem wrażliwego empatycznego chłopaka, który miał być narratorem tego pamiętnika.
Książkę z dzieciństwa zapamiętałem lepiej - zdaje mi się, że reread niejako zepsuł to przeświadczenie.

2019 - I przeczytanie; 7/10
24.02.2026 - II przeczytanie; 3,5/10
Widać, że autor chciał napisać edgy książkę młodzieżową z trudnymi wątkami... tym nastolatkiem już nie będąc. Co więcej, czuć jak bardzo ta pozycja się zestarzała. Niektóre zdania są pozbawione jakiejkolwiek głębi - co trochę kłóci się z obrazem wrażliwego empatycznego chłopaka, który miał być narratorem tego...

O tym, że czasem trzeba przeciwstawić się wszystkim i o tym, jaka jest tego cena.
Jest to niezbyt wesoła i bardzo krótka (może zbyt krótka - niektóre wątki prosiłyby się o większe rozbudowanie) opowieść o nastoletnim chłopcu i jego rozmaitych problemach - w szkole oraz w kręgu rodzinnym, które prowadzą go do rozważań na temat własnej natury, każą zdefiniować swoje poglądy na różne tematy oraz zdecydować, po której stronie konfliktu się opowiedzieć. Lubię książki młodzieżowe z okresu PRLu - mimo pewnej archaiczności w realiach (np. tutaj, zwłaszcza w początkowym stadium książki, miałam wrażenie, że bohater powinien być tak ze 2-3 lata młodszy) mają w sobie mnóstwo uroku i mądrości.

O tym, że czasem trzeba przeciwstawić się wszystkim i o tym, jaka jest tego cena.
Jest to niezbyt wesoła i bardzo krótka (może zbyt krótka - niektóre wątki prosiłyby się o większe rozbudowanie) opowieść o nastoletnim chłopcu i jego rozmaitych problemach - w szkole oraz w kręgu rodzinnym, które prowadzą go do rozważań na temat własnej natury, każą zdefiniować swoje poglądy...

W mojej opinii dobra książka, pokazująca różne perspektywy - od matki która walczy z chorobą dla dzieci, przez surowego nauczyciela, który wraca będąc bardziej skupionym na tym by dzieci go zrozumiały, po szaloną kobietę, znęcającą się nad psami z powodu własnych krzywd. Podkreśla też wartość sprzeciwiania się tłumowi w imię idei. Myślę że mogłaby się spodobać niejednemu dwunastolatkowi - chociaż część rzeczy jest w niej archaiczna.

W mojej opinii dobra książka, pokazująca różne perspektywy - od matki która walczy z chorobą dla dzieci, przez surowego nauczyciela, który wraca będąc bardziej skupionym na tym by dzieci go zrozumiały, po szaloną kobietę, znęcającą się nad psami z powodu własnych krzywd. Podkreśla też wartość sprzeciwiania się tłumowi w imię idei. Myślę że mogłaby się spodobać niejednemu...

Niby książka się zestarzała, ale problemy młodych ludzi i ich psychika zmieniły się jedynie w detalach, podobnie jak w detalach zmieniła się rzeczywistość.


Bardzo udana stylizacja pamiętnika na perspektywę ówczesnego ósmoklasisty (infantylizm, urok młodzieńczej naiwności i infantylizm świetnie z tym współgrają- ja sam kończyłem ósmą klasę w 1999 roku i pamiętam jak bardzo poruszyła mnie lektura tej książki oraz jak bardzo bohater przypomina mnie i moich ówczesnych rówieśników)

Niby książka się zestarzała, ale problemy młodych ludzi i ich psychika zmieniły się jedynie w detalach, podobnie jak w detalach zmieniła się rzeczywistość.


Bardzo udana stylizacja pamiętnika na perspektywę ówczesnego ósmoklasisty (infantylizm, urok młodzieńczej naiwności i infantylizm świetnie z tym współgrają- ja sam kończyłem ósmą klasę w 1999 roku i pamiętam jak bardzo...

Książka bardzo źle się zestarzała. Nasze czasy już tak nie wyglądają. Książkę tę powinny czytać osoby, które w tych czasach się wychowywały.
Przemyślenia bohatera urocze infantylne i czasami irytujące.

Książka bardzo źle się zestarzała. Nasze czasy już tak nie wyglądają. Książkę tę powinny czytać osoby, które w tych czasach się wychowywały.
Przemyślenia bohatera urocze infantylne i czasami irytujące.

Smutna, naiwna i chwilami nudna. Podoba mi się jednak odważna postawa głównego bohatera, który potrafił stanąć w obronie słabego psychicznie nauczyciela w kontrze do pozostałych uczniów.

Smutna, naiwna i chwilami nudna. Podoba mi się jednak odważna postawa głównego bohatera, który potrafił stanąć w obronie słabego psychicznie nauczyciela w kontrze do pozostałych uczniów.

Wypożyczyłam po przeczytaniu serii Marty Fox. Ale chyba się zawiodłam.

Wypożyczyłam po przeczytaniu serii Marty Fox. Ale chyba się zawiodłam.

Okropna książka - przeczytałam ją ponad trzydzieści lat temu ale do dzisiaj przechodzi mi dreszcz po krzyżu, kiedy sobie o niej przypomnę. Ponura, ciężka atmosfera i rozterki chłopaka w okresie dojrzewania. Cała książka podobna do tytułu - jak czarne okna i ani jednego przebłysku światła.

Okropna książka - przeczytałam ją ponad trzydzieści lat temu ale do dzisiaj przechodzi mi dreszcz po krzyżu, kiedy sobie o niej przypomnę. Ponura, ciężka atmosfera i rozterki chłopaka w okresie dojrzewania. Cała książka podobna do tytułu - jak czarne okna i ani jednego przebłysku światła.

Książka zapisana jest w formie dziennika, a mianowicie dziennika kilkunastoletniego chłopca. Język jakim posługuje się autor jest bardzo łatwy, przez co można odnieść wrażenie jakby to faktycznie pisał młody chłopak. Nasz główny bohater pisze o wszystkim co go trapi w życiu, głównie o problemach rodzinnych, jak i tych szkolnych.
Mimo, że książka faktycznie nie jest zniewalająca, to jednak umila czas spędzony przy niej i przede wszystkim nie nudzi. Byłam, aż zdziwiona po zobaczeniu bardzo niskich ocen i negatywnych komentarzy, bo w końcu między wszystkimi literami tkwi zagubiony człowiek i jego uczucia, co sprawia, że opisana tu historia nie jest taka banalna, na jaką może z początku wyglądać.
Opowieść ta nie wpłynęła za bardzo na moje życie czy też myślenie, odświeżyła jedynie temat tego, co naprawdę w życiu ważne. Krótko mówiąc wywnioskować z niej można, że indywidualizm, inne postrzegania świata, wyrażanie własnego zdania i kierowanie się nim to nic złego, a wręcz przeciwnie. W sposób jak dla mnie piękny ukazane jest, że powinniśmy skupiać się przede wszystkim na dobru osób dla, których coś naprawdę znaczymy. Uwzględnione jest tu również jak środowisko może na nas niekorzystnie wpływać i jak ważne jest samodzielnie odróżnić co powinniśmy robić, co jest naszym priorytetem w życiu, a czego powinniśmy unikać.
Moim zdaniem każdy powinien podejść do tej książki i spróbować wyszukać w niej prawd życiowych. Polecam zwłaszcza młodzieży, która może jest zagubiona we własnym 'ja' tak samo jak nasz Krzyś-twórca dziennika.

Książka zapisana jest w formie dziennika, a mianowicie dziennika kilkunastoletniego chłopca. Język jakim posługuje się autor jest bardzo łatwy, przez co można odnieść wrażenie jakby to faktycznie pisał młody chłopak. Nasz główny bohater pisze o wszystkim co go trapi w życiu, głównie o problemach rodzinnych, jak i tych szkolnych.
Mimo, że książka faktycznie nie jest...