Ślepiec

Ślepiec, ogromnie dziękuję #współpraca <3

🕶 Czy alkohol jest w stanie odebrać wzrok człowiekowi?

🕶 Uzależnionemu - bo nie widzi nic innego poza alkoholem. Najbliżsi i otoczenie – nie widza problemu i starają się, żeby nikt inny tego nie wdział.

Natomiast alkohol widzi wszystko i wszystkich – i to w równym stopniu – twoje sukcesy, kłopoty czy to z pracą czy z partnerem. Niezależnie od Twojego wieku, zajmowanej pozycji społecznej, ekonomicznej, zawodowej. “Magicznie” też sprawia, że już nic nie będzie takie samo jak dotychczas. Ale alkohol ceni się sam – za swoją “pomoc” bierze najwyższą stawkę - Twoją duszę, ciało, a nawet życie...

🕶 W książce mamy przykład bohatera profesora Stroszkiewicza. Ten darzony przez rodzinę, studentów oraz otoczenie szczególną estymą - sam zaś patrzy na siebie zupełnie innym wzrokiem - pełnym lęku, wstydu, żalu. I ten niuans wykorzysta w pełni alkohol – stopniowo, coraz bardziej wiążąc do siebie profesora, który naturalnie chce utrzymywać tą znajomość w pełnej dyskrecji, tajemnicy. Ale czy faktycznie tak będzie? Jak potoczy się ta “przyjażń”? Co z dalszym życiem profesora?

🕶 To była naprawdę irracjonalna, brutalnie szczera podróż i to w dodatku do wnętrza profesora. I tak jak kolory okładki, tutaj tez wszystko mamy czarno - białe = prawdziwą rzeczywistość, myśli, zachowania. A wiecie co jest najlepsze? Główny bohater jest z zawodu... okulistą, co tylko potęguje wrażenie oślepiania przez alkohol...

🕶

Ślepiec, ogromnie dziękuję #współpraca <3

🕶 Czy alkohol jest w stanie odebrać wzrok człowiekowi?

🕶 Uzależnionemu - bo nie widzi nic innego poza alkoholem. Najbliżsi i otoczenie – nie widza problemu i starają się, żeby nikt inny tego nie wdział.

Natomiast alkohol widzi wszystko i wszystkich – i to w równym stopniu – twoje sukcesy, kłopoty czy to z pracą czy z...

Chcecie zobaczyć świat oczami alkoholika? Świat wypaczony, pełen iluzji, przerażający. To przeczytajcie „Ślepca” a poczujecie się jak w środku jakiegoś koszmaru. Ale ten koszmar to życie wielu osób wokół nas. Tylko, że oni często nie widzą tego w jakim piekle żyją, wszystko są w stanie wytłumaczyć, usprawiedliwić. To największa pułapka tej choroby.
„Ślepiec” to historia wybitnego profesora okulistyki, wykładowcy, męża i ojca Romana Stroszkiewicza. Przede wszystkim historia alkoholika pisana w pierwszej osobie co powoduje, że już po kilku stronach mamy wrażenie, że znajdujemy się w środku jakiejś alternatywnej rzeczywistości. Okropnej, wynaturzonej, budzącej wstręt i odrazę. Zachowanie bohatera wydaje nam się irracjonalne, pozbawione sensu, chciałoby się krzyczeć „czy Ty człowieku nie widzisz co robisz?” A brutalna prawda jest taka, że wysoko funkcjonujący alkoholik naprawdę tego nie widzi, wydaje mu się, że przecież ma nad wszystkim kontrolę. Roman próbował znaleźć ukojenie po śmierci córki, wybór padł na alkohol, może dlatego, że sam był dzieckiem alkoholika. Jego życie to istny rollercoaster, huśtawka nastrojów i próby utrzymania się na powierzchni. Powoli jednak alkohol staje się ważniejszy niż wszystko inne: praca, żona, synowie, studenci a Roman staje się jego niewolnikiem. Oszukuje sam siebie a jednocześnie widzi, że rani wszystkich dookoła, że jego kariera, praca wiszą na włosku, że już tylko mały krok dzieli go od upadku na samo dno. Emocjonalna huśtawka na jakiej się znajduje powoduje tylko jedno: chęć napicia się. Kocha swoja rodzinę, by po chwili czuć do nich jedynie nienawiść. . Szanuje swoich pracowników a jednocześnie jest złośliwy, upokarza ich, poniża tylko po to by samemu lepiej się poczuć. Widzimy tez jaki wpływ na bliskich ma jego choroba i w jaki sposób oni to wszystko przeżywają.
Uwielbiam takie książki w których mogę w pewien sposób wejść do czyjejś głowy, poznać każdą myśl, każdą emocję, ból, samotność, bezradność, motywy postepowania. Próbować zrozumieć chory umysł.

Chcecie zobaczyć świat oczami alkoholika? Świat wypaczony, pełen iluzji, przerażający. To przeczytajcie „Ślepca” a poczujecie się jak w środku jakiegoś koszmaru. Ale ten koszmar to życie wielu osób wokół nas. Tylko, że oni często nie widzą tego w jakim piekle żyją, wszystko są w stanie wytłumaczyć, usprawiedliwić. To największa pułapka tej choroby.
„Ślepiec” to historia...

Wspaniała historia pełne bólu, emocji i walki.
Pokazuje nam, że alkoholik to nie tylko pan Zdzisiu spod sklepu, ale bardzo często to lekarz, doskonały specjalista, wykładowca na uczelni.
Świetnie pokazane jak wygląda życie takiego człowieka, ale i jego rodziny. Co ma w głowie, jak wygląda walka o normalność, wzloty i upadki.

Jestem zachwycona i polecam serdecznie 👌🏻

Wspaniała historia pełne bólu, emocji i walki.
Pokazuje nam, że alkoholik to nie tylko pan Zdzisiu spod sklepu, ale bardzo często to lekarz, doskonały specjalista, wykładowca na uczelni.
Świetnie pokazane jak wygląda życie takiego człowieka, ale i jego rodziny. Co ma w głowie, jak wygląda walka o normalność, wzloty i upadki.

Jestem zachwycona i polecam serdecznie 👌🏻

Współpraca recenzencka

Alkoholizm to drastyczna choroba. Niszczy ciało, dusze oraz relacje. Leczenie jest długie, żmudne, ale warte wysiłku. Okres trzeźwości to praca nad sobą każdego dnia na 150%.

Dotknąć może każdego - bez względu na status społeczny, zamożność, pochodzenie, płeć. W końcu większość z nas zna te substancje.

Marcin Mikrut - Filipiak w swojej powieści „Ślepiec” ukazuje obraz wybitnego naukowca i wykładowcę, który zmaga się z uzależnieniem od alkoholu. Jest to jego sposób na ucieczkę od problemów, stresu. Jednakże to powoduje, że traci kontrolę nad swoim życiem rodzinnym i zawodowym. Aby ratować siebie, decyduje się na terapię. Tam musi stanąć twarzą w twarz ze swoimi traumami, prawdą o sobie i podjąć decyzje, czy skorzysta z ostatniej szansy na ratunek siebie samego. W całym procesie dążenia do trzeźwości głównego bohatera wspierają go najbliżsi - bardziej, mniej, w podstępnie, czy w pełnej świadomości. Zwrócić uwagę należy na postępowanie żony. Nie jest klasyczną współuzależnioną, która kryje chorobę męża, zamiata wszystko pod dywan i udaje, że nic się nie dzieje. Pilnowała go, podawała kroplówki, a gdy wytrzeźwiał wtedy dostawał od niej dobitne słowa. Sam miał po sobie ogarniać bałagan, jaki pozostawił w chwili upojenia.

Dająca wiele do myślenia, przystępnie napisana i dla każdego. Super pokazany proces terapii, ale i samych reakcji bohatera, gdy czuje głód, lęk, ból. Nie jest przekoloryzowana - w punkt odnosi się do problemu.

Gorąco polecam

Współpraca recenzencka

Alkoholizm to drastyczna choroba. Niszczy ciało, dusze oraz relacje. Leczenie jest długie, żmudne, ale warte wysiłku. Okres trzeźwości to praca nad sobą każdego dnia na 150%.

Dotknąć może każdego - bez względu na status społeczny, zamożność, pochodzenie, płeć. W końcu większość z nas zna te substancje.

Marcin Mikrut - Filipiak w swojej powieści...

Marcin Mikrut-Filipiak w swojej książce "Ślepiec" podejmuje temat trudny, a jednocześnie niezwykle ważny – alkoholizmu i jego destrukcyjnego wpływu na życie jednostki oraz jej otoczenia. Autor wciąga czytelnika w świat głównego bohatera, profesora Romana Stroszkiewicza, wybitnego okulisty, który mimo swoich osiągnięć naukowych i zawodowych skrywa mroczny sekret. W jego życiu alkohol odgrywa rolę cichego destruktora, który powoli, lecz nieubłaganie odbiera mu wszystko, co kiedyś było dla niego ważne.

Powieść już od pierwszych stron angażuje czytelnika, stawiając go w roli niemalże bezpośredniego obserwatora zmagań profesora. Stroszkiewicz, choć podziwiany przez studentów i współpracowników, we własnych oczach jawi się jako człowiek rozdarty między geniuszem a słabością. Mikrut-Filipiak znakomicie ukazuje dwoistość tej postaci – na zewnątrz twardy, pewny siebie autorytet, wewnątrz zaś pełen lęku, wstydu i stopniowo pogrążający się w otchłani uzależnienia człowiek.

Jednym z największych atutów książki jest dogłębna analiza psychologiczna bohatera. Czytelnik nie tylko śledzi jego upadek, ale również ma szansę zrozumieć, jak łatwo można wpaść w pułapkę nałogu. Autor unika prostego moralizowania – nie przedstawia profesora jako człowieka jednoznacznie złego czy słabego. Wręcz przeciwnie, jego historia pokazuje, że uzależnienie nie zawsze jest świadomym wyborem, a jego korzenie sięgają głęboko w przeszłość, często do dzieciństwa i skomplikowanych relacji rodzinnych.

Mikrut-Filipiak buduje fabułę w sposób niezwykle realistyczny. Opisy scen z życia codziennego Stroszkiewicza, jego relacji z rodziną, studentami i współpracownikami oddają napięcie, jakie towarzyszy mu na każdym kroku. Wszyscy coś podejrzewają, lecz nikt nie ma odwagi powiedzieć tego wprost. Autor ukazuje nie tylko wewnętrzne rozterki bohatera, ale również mechanizmy społeczne związane z postrzeganiem alkoholizmu – od przemilczania problemu po bierną akceptację i strach przed konfrontacją.

Narracja w "Ślepcu" jest dynamiczna i pełna emocji. Mikrut-Filipiak nie unika trudnych momentów, wręcz przeciwnie – brutalnie szczere opisy upadku profesora sprawiają, że czytelnik momentami odczuwa niemal fizyczny dyskomfort. Jednak to właśnie te sceny są najmocniejszym punktem książki – zmuszają do refleksji nad istotą uzależnienia i jego konsekwencjami.

Interesującym elementem powieści jest także osadzenie fabuły w środowisku medycznym. Czytelnik nie tylko śledzi losy profesora jako człowieka, ale również obserwuje jego funkcjonowanie jako lekarza i wykładowcy. Fachowa terminologia, realistyczne opisy przypadków medycznych oraz atmosfery akademickiej dodają autentyczności całej historii.

Nie sposób pominąć roli żony profesora, postaci, która w cieniu jego sukcesów i dramatów stanowi fundament jego życia. Jej walka o rodzinę, próby ratowania męża i jednoczesna bezsilność wobec jego destrukcyjnych decyzji to przejmujący wątek, który podkreśla, że uzależnienie nigdy nie dotyczy wyłącznie osoby pijącej – to dramat całego otoczenia.

"Ślepiec" to książka, która porusza do głębi. To historia o upadku, ale i o nadziei. Mikrut-Filipiak pokazuje, że walka z nałogiem jest trudna, pełna porażek, ale nie niemożliwa do wygrania. To powieść, która pozostaje w pamięci na długo po przeczytaniu, skłaniając do zastanowienia się nad naturą ludzkich słabości i siłą, jaką daje wsparcie bliskich. Gorąco polecam tę książkę każdemu, kto szuka literatury wymagającej, poruszającej i niepozostawiającej obojętnym.

Marcin Mikrut-Filipiak w swojej książce "Ślepiec" podejmuje temat trudny, a jednocześnie niezwykle ważny – alkoholizmu i jego destrukcyjnego wpływu na życie jednostki oraz jej otoczenia. Autor wciąga czytelnika w świat głównego bohatera, profesora Romana Stroszkiewicza, wybitnego okulisty, który mimo swoich osiągnięć naukowych i zawodowych skrywa mroczny sekret. W jego...

Bardzo dobra książka. Opowiada o historii genialnego lekarza, uwikłanego w alkoholizm, skrzętnie ukrywany przed całym światem. Powieść Zdecydowanie nie pozostawia obojętnym. Niektóre opisy, wręcz brutalne w swojej prawdziwości poruszają struny duszy powodując obrzydzenie do nałogu. I bardzo dobrze, bo każdy nałóg to tragedia nie tylko osoby uzależnionej ale i jej rodziny, przyjaciół, współpracowników, całego otoczenia. Jednocześnie Autor absolutnie nie potępia bohatera, nie dyskredytuje go, w doskonały sposób dokonuje analizy jego postaci wyjaśniając, że nałóg to nie zawsze świadomy i dobrowolny wybór, ale w jego przyczynie leży wiele złożonych kwestii poczynając od dzieciństwa, od złych relacji, od deficytów emocjonalnych, przez presję, ale też i wrażliwość człowieka. Główny bohater przeżywa przeróżne stany, zmaga się z samym sobą, doświadcza całej karuzeli emocjonalnej jednocześnie trwając w nieustannym lęku , że ktoś odkryje jego sekret, że zburzy to jego karierę i wizerunek geniusza. Pozornie wyniosły człowiek, oschły i hardy w swojej głębi jest bezbronny i targany dramatyzmem swojej sytuacji. Autor doskonale oddaje tragizm sytuacji, pokazując nie tylko świat doktora, ale i jego rodziny i wszystkie konsekwencje przeróżnych jego decyzji. Książka bardzo pochłania czytelnika, podobała mi się narracja, zwroty akcji, doskonała analiza psychologiczna. Jednocześnie atrakcyjne jest umiejscowienie akcji w otoczeniu medycznym, spotykamy ciekawe przypadki medyczne, fachowe nazewnictwo, realia życia szpitalnego środowiska medycznego. Dla mnie pięknym bohaterem jest też żona profesora, pozornie cicha, ale odgrywającą ogromną rolę w życiu doktora i jego zmaganiach, niejako będąca spojeniem , trzymającym całą rodzinę razem w tej niewątpliwie bardzo trudnej dla wszystkich sytuacji. W mojej opinii książka jest naprawdę świetna. Pokazuje tragizm nałogu, jednocześnie nie potępiając człowieka. Pokazuje walkę, zmagania, upadki i powstawania ,ale i ogromne znaczenie wsparcia bliskich w wychodzeniu z nałogu. Nałóg to zawsze dramat. Nawet gdy już zapada decyzja o próbie wyjścia z niego to nie zawsze jest przesądzone, że to się uda. Ale zawsze warto walczyć.

Bardzo dobra książka. Opowiada o historii genialnego lekarza, uwikłanego w alkoholizm, skrzętnie ukrywany przed całym światem. Powieść Zdecydowanie nie pozostawia obojętnym. Niektóre opisy, wręcz brutalne w swojej prawdziwości poruszają struny duszy powodując obrzydzenie do nałogu. I bardzo dobrze, bo każdy nałóg to tragedia nie tylko osoby uzależnionej ale i jej rodziny,...

Świetna książka. Bardzo mi się podobała i będę do niej napewno wracać. Ciekawa historia, dynamiczna akcja, nieoczywiste zwroty. Polecam

Świetna książka. Bardzo mi się podobała i będę do niej napewno wracać. Ciekawa historia, dynamiczna akcja, nieoczywiste zwroty. Polecam

"Ślepiec" przedstawia bardzo relaistyczną historię, pełną napięcia, burzy emocji i zagmatwanych uczuć, związanych z próbą wyjścia z wielkiego bagna, jakim niewątpliwie jest choroba alkoholizmu. Akcja bardzo intensywna, kierowana bardziej do wnętrza człowieka, ukazująca wieloaspektowy problem związany z nadmiernym, nieuporządkowanym spożyciem alkoholu i jego wpływem nie tylko na Romana, głównego bohatera, ale także jego rodzinę, karierę i przypadkowo spotykanych ludzi. Książka porusza bardzo i pozwala w szerszym kontekście spojrzeć na uzależnionych, nie oceniać ich "po wyglądzie" i umieć na nich, podobnie jak żona Stroszkiewicza, spojrzeć po ludzku, z nadzieją. Polecam i gratuluję debiutu!

"Ślepiec" przedstawia bardzo relaistyczną historię, pełną napięcia, burzy emocji i zagmatwanych uczuć, związanych z próbą wyjścia z wielkiego bagna, jakim niewątpliwie jest choroba alkoholizmu. Akcja bardzo intensywna, kierowana bardziej do wnętrza człowieka, ukazująca wieloaspektowy problem związany z nadmiernym, nieuporządkowanym spożyciem alkoholu i jego wpływem nie...

Przyznam , że bywam sceptyczna co do pierwszych poważnych powieści autorów. Tym bardziej , że czytałam, że Autor wcześniej pisał dla dzieci, to debiut "dorosłej" literatury. Jednak w tym przypadku zostałam bardzo pozytywnie zaskoczona. Powieść od pierwszego rozdziału stawia czytelnika w sytuacji, jakby sam uczestniczył w życiu głównego bohatera, czyli wybitnego specjalisty profesora Romana Stroszkiewicza, który mimo swojego geniuszu tkwi w ciemności uzależnienia, jest więźniem swojej tajemnicy , pozornie pewny siebie , wręcz oschły, ale w głębi duszy przerażony tym, że jego sekret zostanie ujawniony, a jego pozycja społeczna i kariera legną w gruzach. Niesamowita gra emocji, opisy, precyzyjne określenia, nieraz trudne , wręcz mocne, pozwalają niejako wcielić się w sytuację, poczuć to co czuje bohater. Akcja toczy się bardzo dynamicznie w moim odczuciu. Gdy już wydaje się nam , że to koniec, gdy jakby napięcie zaczyna spadać, Autor w bardzo umiejętny sposób na nowo ożywia sytuację, wprowadzając różne kwestie, które powodują , że nie można się nudzić, a wręcz przeciwnie, ciężko oderwać się od tej pozycji. A temat jest bardzo trudny bo dotyka dramatu uzależnienia, pokazuje nie tylko świat osoby uzależnionej, ale też i rodziny, przyjaciół, współpracowników. Pokazuje różne schematy zachowań, od wyparcia, przez udawanie , że nikt nic nie widzi, aż do próby ratowania. Tylko czy sam uzależniony chce się uratować? To chyba najtrudniejsza kwestia nie tylko w książce ale i w życiu. Do tego mamy do czynienia z fachową terminologia medyczną, mamy ciekawe opisy terapii bohatera. Polecam, powieść porusza, dotyka odważnie trudnego tematu i bardzo skłania do refleksji. Niektóre wręcz brutalne sceny pokazują obrzydliwość uzależnienia, jego dramatyczne skutki, tragedię uzależnionego i jego bliskich. Być może skłoni to kogoś do refleksji. Być może ukazując dramat uzależnienia , od każdej substancji czy też uzależnienia behawioralnego czy każdego innego ,ktoś przemyśli to ponownie, zanim sięgnie po używkę.

Przyznam , że bywam sceptyczna co do pierwszych poważnych powieści autorów. Tym bardziej , że czytałam, że Autor wcześniej pisał dla dzieci, to debiut "dorosłej" literatury. Jednak w tym przypadku zostałam bardzo pozytywnie zaskoczona. Powieść od pierwszego rozdziału stawia czytelnika w sytuacji, jakby sam uczestniczył w życiu głównego bohatera, czyli wybitnego specjalisty...

Świetna książka !
Wreszcie coś innego na rynku, coś ciekawego, obnażającego chorobę alkoholizmu.
Okropny obraz alkoholu, lecz książka idealna.
Szkoda, że tak słabo rozpropagowana.
9/10

Świetna książka !
Wreszcie coś innego na rynku, coś ciekawego, obnażającego chorobę alkoholizmu.
Okropny obraz alkoholu, lecz książka idealna.
Szkoda, że tak słabo rozpropagowana.
9/10