Gdy tylko cię ujrzałam

Dzień dobry🧡💜
Przed Wami historia, która otula czytelnika jak ciepły koc, by potem, zupełnie niespodziewanie, dotknąć miejsc, o których istnieniu wolelibyśmy nie pamiętać. Relacja głównych bohaterów rozwija się powoli, dzień po dniu, rozmowa po rozmowie. Nie ma tu wielkich deklaracji. Są za to drobne gesty, spojrzenia, chwile zawieszenia. I to właśnie one robią największą robotę emocjonalną. Ich relacja nie jest bajką. To coś, co rodzi się pomiędzy „chcę” a „nie mogę”, pomiędzy pragnieniem bliskości a strachem przed tym, co może ona przynieść.
Jedna wiadomość zmienia wszystko i sprawia, że to, co miało być początkiem romansu, zamienia się w coś znacznie trudniejszego, w przyjaźń, która aż boli od niewypowiedzianych emocji.
Bo jak udawać, że to „tylko koleżeństwo”, kiedy każda wspólna chwila znaczy coraz więcej? Pod warstwą letniej atmosfery i pozornej lekkości kryje się coś znacznie głębszego; refleksja nad tym, jak bardzo życie potrafi zmienić nasze plany. Jak często budujemy mury nie dlatego, że nie czujemy, ale dlatego, że czujemy za bardzo.
To książka o tym, jak trudno jest odpuścić kontrolę, o uczuciach, które pojawiają się w najmniej „odpowiednim” momencie. O relacji, która zaczęła się „na chwilę, a okazała się czymś znacznie więcej.
To moje pierwsze spotkanie z twórczością Autorki, ale bardzo mi się podoba jej emocjonalny i bardzo kobiecy styl.
Fabuła nie opiera się na spektakularnych zwrotach akcji, tylko na emocjach i decyzjach bohaterów. Na tym, jak radzą sobie z tym, co ich przerasta, jak próbują chronić siebie nawzajem. To historia o tym, jak bardzo można się do kogoś zbliżyć, nawet jeśli oboje wiecie, że nie powinniście. O uczuciach, które rosną mimo rozsądku, i o tym, że czasem największą odwagą nie jest odejść, tylko zostać i czuć.
Co się wydarzy, kiedy życie powie: sprawdzam?
To jedna z tych książek, które nie potrzebują wielkich dramatów, żeby złapać za serce.
Dla kogo jest ta książka?
• dla tych, którzy kochają slow burn i relacje „pomiędzy”
• dla fanek emocjonalnych historii, gdzie więcej się czuje, niż mówi
• dla osób, które lubią motyw „right person, wrong time”
• dla czytelniczek, które szukają historii prawdziwych, a nie idealnych
• dla każdej z nas, która choć raz próbowała nie czuć i przegrała
🌹Czytaliście? A może macie w planach?

Dzień dobry🧡💜
Przed Wami historia, która otula czytelnika jak ciepły koc, by potem, zupełnie niespodziewanie, dotknąć miejsc, o których istnieniu wolelibyśmy nie pamiętać. Relacja głównych bohaterów rozwija się powoli, dzień po dniu, rozmowa po rozmowie. Nie ma tu wielkich deklaracji. Są za to drobne gesty, spojrzenia, chwile zawieszenia. I to właśnie one robią największą...

Była to całkiem „ok” książka. Dużym plusem jest zwarty i konkretny styl, który przypadł mi do gustu. Ale szczerze mówiąc poza tą jedną informacją o przeszłości głównej bohaterki nie ma w tej historii nic zaskakującego. Nic co by zostało ze mną na dłużej.
To było moje pierwsze spotkanie z Paige Toon i dam jej jeszcze szanse.

Była to całkiem „ok” książka. Dużym plusem jest zwarty i konkretny styl, który przypadł mi do gustu. Ale szczerze mówiąc poza tą jedną informacją o przeszłości głównej bohaterki nie ma w tej historii nic zaskakującego. Nic co by zostało ze mną na dłużej.
To było moje pierwsze spotkanie z Paige Toon i dam jej jeszcze szanse.

Książka przyjemna - to moja pierwsza książka tej właśnie autorki. Mam mieszane uczucia: podoba mi się motyw slow burn i to, że powoli dowiadujemy się dlaczego bohaterowie mają problemy z zaangażowaniem. Przez to, że ponad połowa książki wolno się rozkręca i opiera właściwie tylko o rozmowy bohaterów, to druga połowa wydaje się dziać za szybko. Przeskakujemy między wydarzeniami i nie mamy tutaj zbyt wielu detali. Ogromny minus za brak epilogu - osobiście nie lubię być pozostawiona w zawieszeniu na końcu książki. Podsumowując książka jest wciągająca i porusza ważne tematy, ma kilka minusów ale to właściwie wynika z moich osobistych preferencji.

Książka przyjemna - to moja pierwsza książka tej właśnie autorki. Mam mieszane uczucia: podoba mi się motyw slow burn i to, że powoli dowiadujemy się dlaczego bohaterowie mają problemy z zaangażowaniem. Przez to, że ponad połowa książki wolno się rozkręca i opiera właściwie tylko o rozmowy bohaterów, to druga połowa wydaje się dziać za szybko. Przeskakujemy między...

Plusem i minusem książek tej autorki jest to, że są krótkie 😭. Chwytają za serce o wiele za mocno ♥️

Plusem i minusem książek tej autorki jest to, że są krótkie 😭. Chwytają za serce o wiele za mocno ♥️

Coś nie bardzo mi idzie czytanie książek tej autorki. Coś je męczę długo. Ta książka jednak mnie ciekawiła o dziwo. Naprawdę mi się podobała.

Coś nie bardzo mi idzie czytanie książek tej autorki. Coś je męczę długo. Ta książka jednak mnie ciekawiła o dziwo. Naprawdę mi się podobała.

"Niezależnie od tego, jak jesteś rozstrojony, mnie nigdy nie rozstrajasz."

Jaka to była wspaniała historia! Po raz kolejny Paige Toon mnie zaskakuje. Bardzo podoba mi się wyłamanie z tradycyjnego schematu historii romantycznej. Zazwyczaj mamy poznanie, rozwój relacji bohaterów, wszystko jest super, nagle wielki konflikt i happy end. A tutaj możemy obserwować pogłębianie związku, gdzie nie ma wielkiej dramy. Po prostu bohaterowie ze sobą rozmawiają. Każde z nich dojrzewa w swoim tempie. Dla Sonnyego i dla Hannah przełomowy moment następuje inaczej. Mówią sobie szczerze, dają czas na zmierzenie się z przeszłością. Można by powiedzieć, że razem tworzą połączenie najtrudniejszych doświadczeń w życiu. Ale gdy są razem, to stoją ramie w ramie i podtrzymują się, kiedy ta druga osoba tego potrzebuje.

Moim jedynym, ale dość poważnym, zarzutem do tej książki jest nieustanna obecność alkoholu. Każde spotkanie towarzyskie, każdy wolny dzień, weekend wiążą się z piciem wina, piwa czy innego alkoholu. Ma się wrażenie, że inaczej nie potrafią. Dodatkowo sceny, kiedy bohaterowie pływają kajakiem czy pływają w rzece w stanie wyraźnie wskazującym, gdzie autorka pisze że nie trzymają się na nogach, jest wyjątkowo nieodpowiednie. To nie był incydent, takich scen jest kilka. Według mnie zasługują na piętnowanie, a nie normalizowanie.

"Niezależnie od tego, jak jesteś rozstrojony, mnie nigdy nie rozstrajasz."

Jaka to była wspaniała historia! Po raz kolejny Paige Toon mnie zaskakuje. Bardzo podoba mi się wyłamanie z tradycyjnego schematu historii romantycznej. Zazwyczaj mamy poznanie, rozwój relacji bohaterów, wszystko jest super, nagle wielki konflikt i happy end. A tutaj możemy obserwować pogłębianie...

Zaskakująca książka. Wśród wielu opowieści ktore do tej pory przeczytałam, żadna nie poruszała tematu pokazującego zycia, mysli, uczuć, leków z jakim musimy mierzyć sie główna bohaterka. Jej wyjątkowość zaskoczy was na wszelkie możliwe sposoby, pozostawi wasbez słów i zawladnie wyobraźnią. Ludzie obok nas przechodzą czasem nie wyobrażalne, i nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy. Dobrze było przeczytać tą książkę.

Zaskakująca książka. Wśród wielu opowieści ktore do tej pory przeczytałam, żadna nie poruszała tematu pokazującego zycia, mysli, uczuć, leków z jakim musimy mierzyć sie główna bohaterka. Jej wyjątkowość zaskoczy was na wszelkie możliwe sposoby, pozostawi wasbez słów i zawladnie wyobraźnią. Ludzie obok nas przechodzą czasem nie wyobrażalne, i nawet nie zdajemy sobie z tego...

Bardzo młodzieżowa, ale też wzruszająca historia o wychodzeniu z trudnych doświadczeń z przeszłości, o potrzebie bliskości ludzi, którzy nas zrozumieją, pięknej przyjaźni, cierpliwości, a także o potrzebie niesienia pomocy drugiemu człowiekowi i odnalezieniu pasji w życiu.

Porusza również trudniejsze tematy, które są dla bohaterów traumatyczne i bolesne, ale powoli z pomocą innych i siebie nawzajem udaje im się z nimi zmierzyć.

Bardzo przyjemnie się czyta 🩷🌸

Bardzo młodzieżowa, ale też wzruszająca historia o wychodzeniu z trudnych doświadczeń z przeszłości, o potrzebie bliskości ludzi, którzy nas zrozumieją, pięknej przyjaźni, cierpliwości, a także o potrzebie niesienia pomocy drugiemu człowiekowi i odnalezieniu pasji w życiu.

Porusza również trudniejsze tematy, które są dla bohaterów traumatyczne i bolesne, ale powoli z...

Jedno z największych rozczarowań tego roku. Ile ja dobrego słyszałam o tej książce. Ile osób się nią zachwycało! Chyba czytałam zupełnie inną powieść. To moje kolejne podejście do Paige Toon I znowu narzekam. Pomysły są, ale gorzej z wykonaniem. Jej historie są płaskie. Nie wywołują żadnych emocji, a jeśli czytaliście "Gdy tylko cię ujrzałam", to wiecie, że tam jest motyw, które może wstrząsnąć czytelnikiem. Ale Paige tego nie zrobiła. Dam jej jeszcze jedną szansę, sięgnę po jeszcze jedną jej książkę, a potem już nie będę próbować, bo najwyraźniej to nie moja bajka.

Jedno z największych rozczarowań tego roku. Ile ja dobrego słyszałam o tej książce. Ile osób się nią zachwycało! Chyba czytałam zupełnie inną powieść. To moje kolejne podejście do Paige Toon I znowu narzekam. Pomysły są, ale gorzej z wykonaniem. Jej historie są płaskie. Nie wywołują żadnych emocji, a jeśli czytaliście "Gdy tylko cię ujrzałam", to wiecie, że tam jest motyw,...

Jestem niecały miesiąc po lekturze i niewiele z niej pamiętam. Musiałam przeczytać opis i kilka opinii, żeby cokolwiek sobie przypomnieć. Co już samo w sobie jest wystarczającą opinią, jak nijaka była ta historia.

Jestem niecały miesiąc po lekturze i niewiele z niej pamiętam. Musiałam przeczytać opis i kilka opinii, żeby cokolwiek sobie przypomnieć. Co już samo w sobie jest wystarczającą opinią, jak nijaka była ta historia.