Pomiędzy Wiktorią a Wiktorią

Tomik POMIĘDZY WIKTORIĄ A WIKTORIĄ zawiera poetyckie próby Wiktorii Zarzeckiej, młodej osoby, która poszukuje sposobu, by wyrazić siebie słowami. Wskazuje na to już choćby sam tytuł zbioru, który swą metaforycznością wciąga czytelnika w swoistą grę odkrywania znaczeń. Zaprasza do intymnego świata Wiktorii - Witosenki, która odsłania niejedno oblicze, a raczej obszary pomiędzy jedną Wiktorią a drugą. A może to przestrzeń pomiędzy jej skomplikowaną, zagadkową osobowością a wiktorią-zwycięstwem? Jeśli tak, to zwycięstwem w jakim konflikcie czy nad jakim przeciwnikiem? Czy chodzi tu o osiągnięcie celu, którym może być wyjście na świat z bezpiecznej kopuły wnętrza ku bezwzględnej rzeczywistości, przepoczwarzenie się w motyla, świadomego swego piękna i wyjątkowości? Pytania mnożą się już na samym początku i tym skuteczniej prowokują do szukania odpowiedzi w wierszach Wiktorii Zarzeckiej. Warto zadać sobie ten trud, który jest sensem czytania poezji. To on daje szansę zobaczyć mieniącą się, jedyną w swoim rodzaju postać innego człowieka, ale też rozpoznać własne emocje i stany, ujrzeć siebie z perspektywy być może dotąd niedostrzeżonej.
Wiersze Wiktorii charakteryzują się młodzieńczym urokiem i wdziękiem, jednak niech nas nie zwiodą młodość i delikatność Autorki, która wcale nie jest naiwną idealistką. Mamy tu do czynienia z wnikliwą autorefleksją, inspirującym zadziwieniem sobą, uważnym badaniem swoich przeżyć i relacji ze światem zewnętrznym, który narzuca konieczność interakcji z innymi ludźmi. Osoba wypowiadająca się w tekstach często mówi o marzeniach, czasem idyllicznych, jednocześnie towarzyszy temu lęk, doświadczenie cierpienia czy świadomość kruchości istnienia. W rozważaniach na temat przyszłości kryją się nadzieje i oczekiwania, ale też obawy dotyczące np. wpływu teraźniejszych doświadczeń na ich ocenę, której dokonają kiedyś inni:
„Tańczę w dzień/ i tańczę w noc. (...) Co jakiś czas potykam się w tańcu (...) Ach, jak się boję, że moje/ potyczki będą na szkicach. (...) Boję się tego, bo brzydki/ jest ślad mojego cierpienia.”
Oczywiście jednym z ważniejszych tematów tego zbioru jest miłość. Autorka szczególnie entuzjastycznie, poprzez aluzję do utworu Mickiewicza, przedstawia ją jako najwyższą wartość („Oda do Miłości”). Miłość jest nie tylko najważniejszym i nieuniknionym doświadczeniem człowieka. To „królowa wszystkich serc”, która „rozjaśni każdy ranny świt”. Bywa też mimo wszystko nieuchronnym i bezlitosnym, ale koniecznym źródłem cierpienia: „Głaszcz miłość nawet/ Jeśli ona uderza nas nogą/ I kopie ręką (...) Ona wie jakie ciosy/ potrafimy przyjąć. Naprawia nas/ Ciosami a nie czułym głaskaniem (...)”
Równie ważne są w poezji Wiktorii Zarzeckiej egzystencjalne, filozoficzne rozważania o postrzeganiu ludzkiego losu i otacza- jącego nas świata. Zbiór otwiera wiersz „Szansa bycia”, stanowiący dość czytelną aluzję do utworu Wisławy Szymborskiej „Nic dwa razy”. Mocno wybrzmiewa tu światopogląd Wiktorii: świadomość przemijania oraz pełna młodzieńczego zapału determinacja, by w obliczu marności świata spełniać marzenia i kochać.
Tomik składa się z wierszy, które powstawały na przestrzeni paru lat i jest świadectwem twórczego dojrzewania Autorki w dziedzinie treści i formy. O tematyce była już mowa, zaś jeśli chodzi o strukturę tekstów, to widać wyraźnie, że wciąż przeważa klasyczna konstrukcja wiersza oparta na rymach. Można jednak dostrzec, że Wiktoria, jakby stopniowo nabierała odwagi, w najnowszych tekstach uwalnia słowa z ograniczeń tradycyjnej formy, odchodzi od regularności, by wyrażać się poprzez wiersz wolny. Myślę, że jest to obiecująca zapowiedź dalszych poszukiwań młodej adeptki sztuki poetyckiej. Póki co - warto znaleźć się POMIĘDZY WIKTORIĄ A WIKTORIĄ.

Książkę można zakupić na:

https://allegrolokalnie.pl/oferta/wiersze-tomik-poezji-pomiedzy-wiktoria-a-wiktoria