Krzyże z popiołu

XIVw., Francja, klasztor dominikanów, tajemnicza księga, inkwizycja, dżuma, Mistrz Eckhart - w skrócie- tego można spodziewać się w tej książce. Ale wcale nie jest to drugie Imię Róży. Przede wszystkim Krzyże z popiołu napisane są współczesnym językiem i stylem, więc czyta się dobrze, jest tu trzymająca w napięciu intryga, dzięki czemu dość liczne fragmenty filozoficzno - religijne nie przytłaczają. Ówczesny świat jest wyraziście przedstawiony, a były to czasy, które zdominowała tylko co wygasła epidemia. Ale też doskonale nakreśleni są bohaterowie i ich relacje, szczególnie dobrze udało się autorowi pokazać bez żadnych podtekstów przyjaźń między mnichami Antoninem i Robertem. Jestem bardzo usatysfakcjonowana lekturą, która dała mi przyjemność obcowania z erudycyjną narracją, ciekawą intrygą, oraz wzbudziła refleksje i przemyślenia.

XIVw., Francja, klasztor dominikanów, tajemnicza księga, inkwizycja, dżuma, Mistrz Eckhart - w skrócie- tego można spodziewać się w tej książce. Ale wcale nie jest to drugie Imię Róży. Przede wszystkim Krzyże z popiołu napisane są współczesnym językiem i stylem, więc czyta się dobrze, jest tu trzymająca w napięciu intryga, dzięki czemu dość liczne fragmenty filozoficzno -...

Przeor zakonu Dominikanów u schyłku swojego życia postanawia spisać swoje wspomnienia, a były one burzliwe. Akcja jest prowadzona w czasie teraźniejszym, następnie wplecione są wspomnienia. Niestety, treść tej książki okazała się mocno nudna, gdyż opisuje sprawy kościoła z XIV wieku, gdzie ścierają się różne poglądy na wiarę, zakony walczą ze sobą, inkwizycja robi swoje a duch nienawiści krąży wszędzie. Autor nie okazał się drugim Miką Waltari. 3/6

Przeor zakonu Dominikanów u schyłku swojego życia postanawia spisać swoje wspomnienia, a były one burzliwe. Akcja jest prowadzona w czasie teraźniejszym, następnie wplecione są wspomnienia. Niestety, treść tej książki okazała się mocno nudna, gdyż opisuje sprawy kościoła z XIV wieku, gdzie ścierają się różne poglądy na wiarę, zakony walczą ze sobą, inkwizycja robi swoje a...

Spodziewałem się że fajna

Spodziewałem się że fajna

Powieść historyczna Antoine Senanque pt. „Krzyże z popiołu”, której fabułę autor osadził w zmagającej się z epidemią dżumy (czarnej śmierci),czternastowiecznej Europie, jest świetnie napisaną wielowątkową książką, której treść i właściwie poprowadzone akcje utrzymują czytelnika/czytelniczkę w permanentnym napięciu. Osoby zainteresowane tego rodzaju literaturą mogą poczuć klimat średniowiecznego monastycyzmu, w którym nie wszyscy powołani do życia zakonnego realizują ewangeliczne wartości, są oni (i one) również podatni na wszelkiego rodzaju namiętności, którym niejednokrotnie ulegają. Z kolei przewodnictwo we wspólnocie przejmują jednostki charakteryzujące się makiawelicznym sprytem i bezwzględnością. Zarazem możemy uczestniczyć w dominikańskich wyprawach misyjnych do Złotej Ordy, czy odnaleźć się wśród oblężonych przez Tatarów mieszkańców i gości krymskiej Kaffy (wówczas kolonia włoskiej Genui). Jest to porywająca lektura, której akcja toczy się na dość rozległej przestrzeni geograficznej rozciągającej się od Krymu do podnóża Pirenejów. Przy okazji bardziej wnikliwy czytelnik (czytelniczka) ma okazję zetknąć się z subtelnie przemyconymi w treści popularnymi wówczas prądami wyznaniowymi uznawanymi wtedy przez Kościół za heretyckie.

Powieść historyczna Antoine Senanque pt. „Krzyże z popiołu”, której fabułę autor osadził w zmagającej się z epidemią dżumy (czarnej śmierci),czternastowiecznej Europie, jest świetnie napisaną wielowątkową książką, której treść i właściwie poprowadzone akcje utrzymują czytelnika/czytelniczkę w permanentnym napięciu. Osoby zainteresowane tego rodzaju literaturą mogą poczuć...

Mocno przeidealizowana i chaotyczna książka. Porusza ciekawe tematy, łącząc filozofię z religią, ale wszystko, co znajdowało się poza nimi, wypadło dosyć miernie.

Głównym motywem jest historia brata Wilhelma, w którą angażuje się Robert i Antonin - na początku przez zdobycie materiałów do jej spisania, później do ratunku jednego z nich, a spisywanie historii przez drugiego.

Byłoby dobrze, gdyby całość została jakoś uschematyzowana, ale nie licząc Roberta (którego losy przedstawione są osobno od momentu, w którym inkwizytorzy pojawiają się na scenie) wszystko się ze sobą zlewa. Czasami nie ma żadnych odstępów pomiędzy snutą przez Wilhelma opowieścią, a jego uwagami wygłaszanymi w stronę Antonina. Wychodzi z tego pokręcony i niespójny miszmasz, podczas którego trzeba się domyślać, czy słowa starego zakonnika kierowane są do piszącego, czy do swojej przeszłości. Jedna z tych książek, które pokazują, żeby nie oceniać książki po okładce (bo okładka jest fenomenalna, to trzeba przyznać).

Polecam raczej dla zabicia czasu i ciekawego okresu historycznego, mniej jako całe dzieło.

Mocno przeidealizowana i chaotyczna książka. Porusza ciekawe tematy, łącząc filozofię z religią, ale wszystko, co znajdowało się poza nimi, wypadło dosyć miernie.

Głównym motywem jest historia brata Wilhelma, w którą angażuje się Robert i Antonin - na początku przez zdobycie materiałów do jej spisania, później do ratunku jednego z nich, a spisywanie historii przez...

"Krzyże z popiołu" to dobra powieść przygodowa. Bazując na udokumentowanych wydarzeniach z biografii mistrza Ekharta, autor wypełnia "białe plamy" z jego życiorysu. A jest ich całkiem sporo, biorąc pod uwagę, że mistyk żył na przełomie XIII i XIV wieku. Sénanque wykorzystuje też głośne fakty z epoki, czarną śmierć, oblężenie Kaffy, świętą inkwyzycję, awiniońską niewolę papieży, które sprawnie zaprzęga w opowieść o mistrzu.

Konstrukcja fabuły jest współczesna, z bardzo wyrazistymi (czasem wręcz przerysowanymi) postaciami. Akcja płynie wartko i podlega zwrotom. To jeszcze można przełknąć, gorzej jest z poglądami głównych bohaterów, które trącą anachronizmem, a ponadto niepotrzebnym dydaktyzmem. Ideologia postępu w średniowieczu nie była jednak tożsama z dzisiejszą, a czytelnik nie jest uczniakiem, któremu słuszność należy wyłożyć czerwonym długopisem.

W warstwie historycznej powieść bezpieczna. Czuć wiedzę autora o czasach późnego średniowiecza, a zwłaszcza znawstwo w zakresie zachodnioeuropejskiego monastycyzmu. Pseudonim Sénanque odnosi się zresztą bezpośrednio do nazwy prowansalskiego opactwa.

„Krzyże z popiołu" czyta się przyjemnie. Jest to dobra wakacyjna lektura, upowszechniająca mistrza Ekharta i epokę, w której żył. Nie mogę jednak podzielić wszystkich okładkowych zachwytów nad książką.

"Krzyże z popiołu" to dobra powieść przygodowa. Bazując na udokumentowanych wydarzeniach z biografii mistrza Ekharta, autor wypełnia "białe plamy" z jego życiorysu. A jest ich całkiem sporo, biorąc pod uwagę, że mistyk żył na przełomie XIII i XIV wieku. Sénanque wykorzystuje też głośne fakty z epoki, czarną śmierć, oblężenie Kaffy, świętą inkwyzycję, awiniońską niewolę...

Właściwie oficjalny opis zdradza wszystko co trzeba wiedzieć, poza jednym małym, ale za to zajebiście ważnym szczegółem - ta książka składa się przede wszystkim z dysput teologicznych. Nie twierdzę, że to wada, bo Antoine Sénanque, ma lekkie pióro, losy bohaterów są wciągające, a świat przedstawiony wiarygodny, dzięki czemu powieść jest bardzo klimatyczna, jednak jeśli spodziewacie się drugiego Kena Folleta czy Bernarda Cornwella to się zawiedziecie.

Właściwie oficjalny opis zdradza wszystko co trzeba wiedzieć, poza jednym małym, ale za to zajebiście ważnym szczegółem - ta książka składa się przede wszystkim z dysput teologicznych. Nie twierdzę, że to wada, bo Antoine Sénanque, ma lekkie pióro, losy bohaterów są wciągające, a świat przedstawiony wiarygodny, dzięki czemu powieść jest bardzo klimatyczna, jednak jeśli...

Większość książki zajmują dywagacje na temat wyższości jednego nurtu religijnego nad drugim. Przypomina to rozważania o wyższości puszczania krwi nad aplikowaniem pijawek (lub odwrotnie)... Daję 3* za okładkę i właściwości usypiające.

Większość książki zajmują dywagacje na temat wyższości jednego nurtu religijnego nad drugim. Przypomina to rozważania o wyższości puszczania krwi nad aplikowaniem pijawek (lub odwrotnie)... Daję 3* za okładkę i właściwości usypiające.

Spodziewałam się tego że książka będzie miała stylizowany na średniowiecze język, ale jednak nie. Dlatego lektura płynęła szybko i przyjemnie. Dobrze oddany klimat epoki - zakonnicy, dżuma, inkwizycja. Zakończenie trochę rozczarowujące, ale całość bardzo pozytywne pozostawia wrażenie.

Spodziewałam się tego że książka będzie miała stylizowany na średniowiecze język, ale jednak nie. Dlatego lektura płynęła szybko i przyjemnie. Dobrze oddany klimat epoki - zakonnicy, dżuma, inkwizycja. Zakończenie trochę rozczarowujące, ale całość bardzo pozytywne pozostawia wrażenie.

Klimat jest, duże dżumy i krucjat.

Klimat jest, duże dżumy i krucjat.