Przed wielką pauzą

Lubię JH ale to jest trochę nudnawe i jakby dla pensjonarek

Lubię JH ale to jest trochę nudnawe i jakby dla pensjonarek

Pierwszy tom trylogii (a w pewnym momencie dylogii) Józefa Hena znanej jako „Teatr Heroda”. Aczkolwiek zamykający tryptyk ostatni tom – „Nikt nie woła” powstałe chronologicznie jako pierwszy.
Niewątpliwie książka ma charakter w znacznym stopniu autobiograficzny. Czytelnicy „Nowolipia”, gdzie mieszka Bożek, bez trudu rozpoznają rodziców i dwoje z czworga rodzeństwa autora, występujących jednak (z pewnym wyjątkiem) pod innymi imionami oraz jedna osobę mieszkającą za granicą. Brak jest także odniesień do konkretnego gimnazjum oraz innych postaci występujących we wspomnieniach.
Trzecioosobowa narracja powieści toczy się wyłącznie z punktu widzenia jej głównego bohatera, Bogdana Bergena, szesnastolatka żydowskiego pochodzenia, o czym ciągle ktoś mu przypomina. Miejscem akcji jest oczywiście Śródmieście północne Warszawy a czas to ostatni rok szkolny przed wybuchem II wojny światowej.
Tym niemniej tematyka książki to przede wszystkie okres dojrzewania szesnastoletniego chłopaka, pierwsze miłości i fascynacje erotyczne, nie tylko rówieśniczkami, pasje, jak np. teatr amatorski oraz przyjaźnie, rywalizacja i konflikty w grupie (gimnazja nie były wówczas jeszcze koedukacyjne). A to wszystko rozgrywa się w mieście, którego już nie ma. Z okolic Nowolipia i Leszna (w czasie wojny części getta) często opisywanego na kartach powieści ocalały tylko neogotycki kościół ewangelicko-reformowany oraz kościół tzw. przesuwany,nieco bardziej na wschód. Nie ma już kin, sklepów, kawiarni i cukierni, punktów usługowych ani żadnej kamienicy. Powojenna zabudowa Muranowa oraz poszerzona al. Solidarności (za komuny Świerczewskiego) zupełnie nie przypomina opisywanych miejsc.
Ale atmosfera szkolna daleka jest od przygodowych naiwnych powieści dla młodzieży. Męscy nastolatkowie są w pełni uświadomieni i oprócz romantycznych uniesień mają i te bardziej przyziemne. Ważna jest rywalizacja o miejsce w grupie ale i ukończenie szkoły, wówczas płatnej. Zresztą ceny i kwoty padają często, co oznacza, że każdy musiał liczyć się z wydawanymi wówczas – dosłownie i w przenośni – groszami. Jedni są twardzi, jak przystało na harcerzy, inni organizują bojówki a jeden z nich kryje swoja wiedzę i wrażliwość w nietypowy sposób.
Wielka historia odzywa się tylko w tle, w postaci przemówień, rozmów dorosłych o Czechosłowacji i Hitlerze, perspektywie wojny i powołania do wojska. Jak na powieść wydaną w latach sześćdziesiątych zaskakująco mało jest odniesień do polityki wewnętrzne. Brat bohatera trzyma z komunistami, tak jak brak autora opisany w „Nowolipiu”, ale to wszystko. Nie ma nazwisk, tytułów prasowych, zachwytów ani jakichkolwiek odniesień probolszewickich. Tak samo dość oględnie autor potraktował endeckie bojówki, po prostu o nich w ogóle nie pisząc.
Bowiem to książka nie o polityce, nie o historii lecz o młodych ludziach, takich samych zawsze i wszędzie, w wieku, z którego wspomnienia pozostają wiecznie żywe.

Pierwszy tom trylogii (a w pewnym momencie dylogii) Józefa Hena znanej jako „Teatr Heroda”. Aczkolwiek zamykający tryptyk ostatni tom – „Nikt nie woła” powstałe chronologicznie jako pierwszy.
Niewątpliwie książka ma charakter w znacznym stopniu autobiograficzny. Czytelnicy „Nowolipia”, gdzie mieszka Bożek, bez trudu rozpoznają rodziców i dwoje z czworga rodzeństwa autora,...

Akcja książki toczy się w Warszawie, na Nalewkach, w ostatnich miesiącach przed wojną. Miasto żyje jeszcze codziennym rytmem, wszystko zdaje się być normalne, jak kiedyś, mieszkańcy starają się nie dopuszczać do siebie myśli o nadchodzącej tragedii. Jednak to tylko pozory, a nieuniknione wisi w powietrzu.
Tym, co najbardziej zachwyciło mnie w trakcie lektury, jest główna bohaterka, Warszawa, z jej opisami miejsc, gwarą, kolorami i zapachami. To miasto, pełne ulic, kamienic, ludzi z różnych warstw społecznych. Hen świetnie uchwycił atmosferę Warszawy lat 30. XX wieku, przedstawiając ją jako miejsce pełne kontrastów. Jest to wspaniała podróż do przedwojennej, pełnej kolorytu i smaczków stolicy. Miasto jest nie tylko tłem, ale żywą istotą, w zasadzie główną bohaterką, która niezwykle mocno oddziałuje na bohaterów.
Józef Hen posługuje się narracją pierwszoosobową, co pozwala na głębsze wejście w psychikę młodego bohatera, nastoletniego Bożka, poznanie bohatera i sympatię do tej ciekawej postaci.
Narracja jest dynamiczna i wielowątkowa, zbudowana z obrazów i dialogów, które przyciągają i angażują czytelnika. Nasz bohater zmaga się z typową dla młodzieńczych lat codziennością. Na porządku dziennym sa bójki z kolegami, zawiedziona miłość, marzenia, sporty.
W większości scen nie czuje się nadchodzącej wojny. Są jednak pojedyńcze momenty, gdy bohaterowie zastanawiają się czy wojna wybuchnie, co się wydarzy. Bohaterowie choć odczuwają niepokój, wciąż próbują żyć normalnie, jakby nic się nie miało wydarzyć.
Z pozoru jest to błaha opowieść o życiu, dojrzewaniu. Jednak osoby znające życiorys autora, odnajdą w niej elementy biograficzne i zwrócą uwagę na coś więcej, na wymowę książki. Pewne sprawy, problemy sa ponadczasowe. Książka choć osadzona w konkretnym historycznym kontekście, ma także ponadczasowy wymiar, gdyż dotyczy uniwersalnych kwestii związanych z dorastaniem, tożsamością i przynależnością. Warto przeczytać i zastanowić się nad tym, jak uniwersalna to opowieść. Z pozoru zwyczajna opowieść, a tak niezwykła. Wiele scen można odnieść do obecnej, niepewnej na świecie sytuacji.
Tytuł Przed wielką pauzą może być interpretowany jako metafora chwili zatrzymania przed wielką zmianą, jaką przyniesie przyszłość – zarówno w kontekście historycznym, jak i osobistym.
Józef Hen to pisarz wyjatkowy, którego twórczość jest głęboko zakorzeniona w polskiej historii, ale także w psychologii postaci, które ukazuje. W Przed wielką pauzą udało mu się to znakomicie połączyć. Potrafił spleść elementy literatury historycznej z osobistą, psychologiczną opowieścią.
Książka niewątpliwie zmusza do refleksji nad historią, ale także nad tym, jak ta historia przekłada się na losy jednostki. Polecam.

Akcja książki toczy się w Warszawie, na Nalewkach, w ostatnich miesiącach przed wojną. Miasto żyje jeszcze codziennym rytmem, wszystko zdaje się być normalne, jak kiedyś, mieszkańcy starają się nie dopuszczać do siebie myśli o nadchodzącej tragedii. Jednak to tylko pozory, a nieuniknione wisi w powietrzu.
Tym, co najbardziej zachwyciło mnie w trakcie lektury, jest główna...

Pierwsza powieść z cyklu Teatr Heroda

Historia tuż sprzed wojny z Warszawy. Codzienne życie, rozterki, wyzwania. Każdy ma sieje sprawy.

Tak jak Bożek, przed którym stoi matura i który zakochuje się w koleżance.

Ostatnie chwile wolności i nostalgii.

Życiowe, refleksyjne ciekawa. To historia która wciąga i można miło spędzić czas przy jej lekturze, zaśmiać się i rozmyślać.

Pierwsza powieść z cyklu Teatr Heroda

Historia tuż sprzed wojny z Warszawy. Codzienne życie, rozterki, wyzwania. Każdy ma sieje sprawy.

Tak jak Bożek, przed którym stoi matura i który zakochuje się w koleżance.

Ostatnie chwile wolności i nostalgii.

Życiowe, refleksyjne ciekawa. To historia która wciąga i można miło spędzić czas przy jej lekturze, zaśmiać się i rozmyślać.

"...państwa ościenne muszą wziąć to pod uwagę i w tym stanie rzeczy nie ma mowy, żeby ktokolwiek zaryzykował z nami wojnę..." Józef Hen napisał to blisko sześćdziesiąt lat temu czyli po wojnie. Dobrze by było to sobie zapamiętać a potem utrwalić. Zaskoczony zostałem tym właśnie tytułem który dopiero co się ukazał. Bardzo autora cenię za zegarmistrzowską precyzję w opisie postaci i wydarzeń. Tutaj, gdyby nie kilka zdań zawartych w tekście, nie ma gorączki zbliżającej się tragedii. Uczniowie pilnie się uczą a ojcowie przykładnie pracują i dbają o rodzinę. Bożek zakochuje się bez wzajemności i to czasami przypomina nam (mi) naszą młodość. Genialnie wymyśloną postacią jest Fred Śliwicki. Takiego kolegi nie mieliśmy zapewne w naszej klasie. I gdyby nie kopanie rowów przeciw czołgowych... słodkie życie płynęłoby dalej. Kilka dni temu nabyłem tom pierwszy... i natychmiast zamówiłem drugi. O dziwo dowiedziałem że trzeci ukazał się... w ub. roku i muszę rozpocząć poszukiwania. Bardzo odpowiada mi klimat książki... czy przypomina choć trochę czas dzisiejszy ? O tym już sam czytelnik musi zdecydować. I proszę tylko nie sugerować się pierwszym napisanym tutaj zdaniem.
Po kilku dniach...ostatnią część "Nikt nie woła" dostałem dzisiaj.

"...państwa ościenne muszą wziąć to pod uwagę i w tym stanie rzeczy nie ma mowy, żeby ktokolwiek zaryzykował z nami wojnę..." Józef Hen napisał to blisko sześćdziesiąt lat temu czyli po wojnie. Dobrze by było to sobie zapamiętać a potem utrwalić. Zaskoczony zostałem tym właśnie tytułem który dopiero co się ukazał. Bardzo autora cenię za zegarmistrzowską precyzję w opisie...

"Przed wielką pauzą" to powieść, której akcja rozgrywa się przed wybuchem drugiej wojny światowej. Jedni przeczuwają jej wybuch, inni żyją spokojnie, twierdząc, że żadnej wojny być nie może, bo Hitler nie odważy się zaatakować Polski. W powietrzu wciąż czuje się jednak jakiś niepokój, który udziela się przede wszystkim młodym bohaterom - szesnastolatkom przygotowującym się do małej matury.

Głównym bohaterem jest Bogdan, zwany przez rodzinę i znajomych Bożkiem. Przeżywa on swoją pierwszą platoniczną miłość, podkochując się jednocześnie w dojrzałej i chętnie eksponującej swoje wdzięki sąsiadce.
Na codzienność chłopaka składa się też szkoła, która jest polem do popisu dla wielu uczniowskich kawałów, ale i miejscem, w którym zawiązują się przyjaźnie. Jest jeszcze rodzina, której życie skupia się ostatnio na swataniu dwudziestoletniej panny na wydaniu. Spotkania rodziców ze swatem i kandydatami na małżonka to pełne humoru fragmenty, przy których kilka razy nieźle się ubawiłam.
Zabawne są również perypetie głównego bohatera, zwłaszcza spotkania z pociagającą sąsiadką.

Całość czyta się szybko i przyjemnie, jedynie zbliżająca się nieuchronnie wojna burzy spokój i beztroską atmosferę.

"Przed wielką pauzą" to ciekawa powieść o dorastaniu i dojrzewaniu, o minionych czasach, do których po latach można wrócić już tylko we wspomnieniach. To także książka o przedwojennej Warszawie i jej mieszkańcach.

Polecam nie tylko fanom Józefa Hena, którzy na pewno znajdą tu autobiograficzne elementy.

"Przed wielką pauzą" to powieść, której akcja rozgrywa się przed wybuchem drugiej wojny światowej. Jedni przeczuwają jej wybuch, inni żyją spokojnie, twierdząc, że żadnej wojny być nie może, bo Hitler nie odważy się zaatakować Polski. W powietrzu wciąż czuje się jednak jakiś niepokój, który udziela się przede wszystkim młodym bohaterom - szesnastolatkom przygotowującym się...