Okinawa. Lekcje z japońskiej wyspy długowieczności

Gdyby oprzeć się tylko na oglądaniu zdjęć i bezrefleksyjnym czytaniu - to pozycja całkiem fajna. Gorzej gdy zaczniemy analizować. Jest to bardziej opis życia rodzinnego i towarzyskiego - nie wydaje mi się żeby wszystkie poruszane wątki ogólne były omówione dostatecznie dogłębnie.

Gdyby oprzeć się tylko na oglądaniu zdjęć i bezrefleksyjnym czytaniu - to pozycja całkiem fajna. Gorzej gdy zaczniemy analizować. Jest to bardziej opis życia rodzinnego i towarzyskiego - nie wydaje mi się żeby wszystkie poruszane wątki ogólne były omówione dostatecznie dogłębnie.

Ciekawa, choć nie pozbawiona wad pozycja. Zbyt dużo tu autorki, za mało samej Okinawy i jej mieszkańców.

Ciekawa, choć nie pozbawiona wad pozycja. Zbyt dużo tu autorki, za mało samej Okinawy i jej mieszkańców.

Skrótowo, konkretnie.
Narracyjny pamiętnik.

Skrótowo, konkretnie.
Narracyjny pamiętnik.

Nati Ishigaki oferuje czytelnikowi Okinawę daleką od folderowych klisz: bardziej codzienną, intymną i „od środka”. Dużym atutem jest to, że do głosu dochodzą sami mieszkańcy, dzięki czemu wyspa staje się czymś więcej niż miejscem na mapie. Autorka łączy lekką narrację z konkretem – pojawiają się wątki kultury, wierzeń, karate i długowieczności, ale bez nachalnego tonu przewodnika. To książka, która zachęca nie tyle do odhaczania atrakcji, co do zrozumienia, jak i dlaczego ludzie żyją tam w taki sposób.

Nati Ishigaki oferuje czytelnikowi Okinawę daleką od folderowych klisz: bardziej codzienną, intymną i „od środka”. Dużym atutem jest to, że do głosu dochodzą sami mieszkańcy, dzięki czemu wyspa staje się czymś więcej niż miejscem na mapie. Autorka łączy lekką narrację z konkretem – pojawiają się wątki kultury, wierzeń, karate i długowieczności, ale bez nachalnego tonu...

Leciutki, ciekawy a jednocześnie wielowątkowy przewodnik po miejscu, którego na 99% nigdy nie będzie mi dane zobaczyć osobiście (a szkoda!).

Okinawa zyskała rozgłos przede wszystkim jako jeden z obszarów charakteryzujących się wyjątkowo wysokim odsetkiem stulatków w populacji. Autorka odnosi się także i do tego zagadnienia, ale prezentuje znacznie szerszy kontekst. Opisuje życie codzienne i święta, typowe zawody oraz hobby. Pisze zarówno z perspektywy Okinawianki (którą powoli już się czuje),jak i imigrantki (którą nadal przecież jest).

Nie ma w tej książce ani odrobiny tonu prześmiewczego czy pouczającego, nawet przy tematach tak dla nas abstrakcyjnych, jak bóstwa domowe zamieszkujące WC. Mamy pełen szacunek i akceptację. Autorka balansuje pomiędzy uszanowaniem lokalnych tradycji a zachowaniem swojej indywidualności – czy to w kontekście miejsca kobiety w społeczności, czy nawet jeszcze mocniej – w odniesieniu do wychowania dzieci.

Z całej książki przebija ciekawość świata, radość życia i życzliwość – aż chce się odwiedzić Okinawę choćby dla samej Autorki!

Dodatkowym autem są piękne, kolorowe zdjęcia – ale nie jest tak, jak w wielu przewodnikach turystycznych, w których grafiki grają pierwsze skrzypce. Tekst broni się sam, dlatego pewnie nawet w formie audiobooka książka jest wartościowa.

Są jednak i minusy – kiepska redakcja skutkująca licznymi powtórzeniami oraz słaba korekta, która przepuściła sporo literówek.

Leciutki, ciekawy a jednocześnie wielowątkowy przewodnik po miejscu, którego na 99% nigdy nie będzie mi dane zobaczyć osobiście (a szkoda!).

Okinawa zyskała rozgłos przede wszystkim jako jeden z obszarów charakteryzujących się wyjątkowo wysokim odsetkiem stulatków w populacji. Autorka odnosi się także i do tego zagadnienia, ale prezentuje znacznie szerszy kontekst. Opisuje...

Zachęcona tytułem, bardzo się rozczarowałam. Ciekawe informacje o tej japońskiej wyspie przeplatają się z licznymi informacjami o prywatnym życiu autorki, co - przy dużej ilości wątków, które są poruszane ale nie za bardzo pogłębione - przez większość czasu przytłacza. Również pod kątem redakcyjnym książka nie zachwyca - literówki, japońskie sformułowania wprowadzane w tekst a czasem chaotyczne prowadzenie wywodu i dziwny szyk zdań utrudniają lekturę.

Trafne są komentarze, że książka ma charakter publikacji na blogu i gdyby w formie bloga (lub ebooka) pozostała to jej odbiór byłby znacznie bardziej pozytywny.

Zachęcona tytułem, bardzo się rozczarowałam. Ciekawe informacje o tej japońskiej wyspie przeplatają się z licznymi informacjami o prywatnym życiu autorki, co - przy dużej ilości wątków, które są poruszane ale nie za bardzo pogłębione - przez większość czasu przytłacza. Również pod kątem redakcyjnym książka nie zachwyca - literówki, japońskie sformułowania wprowadzane w...

Warto poczytać, oderwać się i zanurzyć się w świat Okinawy. Dość relaksująca książka bym powiedziała, co oczywiście na plus.

Warto poczytać, oderwać się i zanurzyć się w świat Okinawy. Dość relaksująca książka bym powiedziała, co oczywiście na plus.

Bardzo się męczyłam przy tej pozycji. Może to styl pisania? Bardziej blogowy niż książkowy? Sporo literówek. Mimo ciekawych informacji - nie dla mnie.
Ale okładka ładniutka 😅

Bardzo się męczyłam przy tej pozycji. Może to styl pisania? Bardziej blogowy niż książkowy? Sporo literówek. Mimo ciekawych informacji - nie dla mnie.
Ale okładka ładniutka 😅

Niestety na próżno oczekiwać po tej książce czegoś wyjątkowego. Autorka to nie doświadczona pisarka, a raczej "blogerka" i też takiej jakości książki należy się spodziewać. Pozycja wygląda na niedokończoną. W każdym rozdziale sporo błędów, nawet takie głupstwa jak literówki (to jest książka czy skopiowane z własnego bloga artykuły?) Wygląda jakby nikt nie zadał sobie trudu przeczytania całości przed premierą. Na plus oprawa, zdjęcia oraz ciekawostki z Okinawy. Jeżeli jesteś takim ignorantem jak ja myślącym że Okinawa to odwieczna część Japonii to książka na pewno wyprowadzi Cię z błędu ;-)

Niestety na próżno oczekiwać po tej książce czegoś wyjątkowego. Autorka to nie doświadczona pisarka, a raczej "blogerka" i też takiej jakości książki należy się spodziewać. Pozycja wygląda na niedokończoną. W każdym rozdziale sporo błędów, nawet takie głupstwa jak literówki (to jest książka czy skopiowane z własnego bloga artykuły?) Wygląda jakby nikt nie zadał sobie trudu...

Bardzo przyjemna, przepięknie wydana i po same brzegi wypełniona informacjami i ciekawostkami z Okinawy - największej wyspy archipelagu Riukiu, kolebki karate znanej z długowieczności mieszkańców. Podoba mi się "swojski" klimat tej książki - bardzo mocno wyczuwa się w niej jak ważne dla autorki ale i dla opisywanych mieszkańców Okinawy są więzi rodzinne, dobre relacje sąsiedzkie, przywiązanie do tradycji, religia i duchowość, zdrowe ciało i zdrowy duch. Nawet fotografie tak bogato zdobiące stronice książki dają wrażenie przeglądania domowego albumu. Dużo tutaj odniesień do prywatnego życia samej autorki, jej odczuć co do wyspy i jej mieszkańców, tego jak budowała tam swoje miejsce na ziemi, oswajania się z pozornie zamkniętą społecznością, gdzie nawet kupno pierwszego mieszkania bez odpowiednich znajomości i akceptacji ludzi było niemałym wyzwaniem. Jeśli lubicie takie ciepłe, przytulne, rzec można cozy-przewodniki, to jest to książka w sam raz dla was!

Bardzo przyjemna, przepięknie wydana i po same brzegi wypełniona informacjami i ciekawostkami z Okinawy - największej wyspy archipelagu Riukiu, kolebki karate znanej z długowieczności mieszkańców. Podoba mi się "swojski" klimat tej książki - bardzo mocno wyczuwa się w niej jak ważne dla autorki ale i dla opisywanych mieszkańców Okinawy są więzi rodzinne, dobre relacje...