Gdy zgasną światła

Druga część trylogii Warszawianka za mną i w zasadzie nie wiem co napisać, ponieważ mogę tylko powtórzyć to, co pisałem w recenzji części pierwszej. Świetna fabuła, różnorodność intryg, bogactwo postaci i ludzkich charakterów, zbrodnia, kara, ludzkie słabości, uczucia i namiętności. I to wszystko w Warszawie końca XIX wieku pod rządami carskiej Rosji. Wielki ukłon dla autorki za trzymanie poziomu, za pomysł, za bogactwo języka, za znakomite przygotowanie merytoryczne.

Druga część trylogii Warszawianka za mną i w zasadzie nie wiem co napisać, ponieważ mogę tylko powtórzyć to, co pisałem w recenzji części pierwszej. Świetna fabuła, różnorodność intryg, bogactwo postaci i ludzkich charakterów, zbrodnia, kara, ludzkie słabości, uczucia i namiętności. I to wszystko w Warszawie końca XIX wieku pod rządami carskiej Rosji. Wielki ukłon dla...

Pierwsza książka w 2026 ;)
Do plusów poprzedniego tomu, czyli realiów XIX-wiecznej Warszawy, kryminału z imponującymi plot twistami i romansu, któremu chce się kibicować, autorka dorzuciła rozdział pisany warsiawską gwarą, pisany z punktu widzenia służącej. Cudo.

Pierwsza książka w 2026 ;)
Do plusów poprzedniego tomu, czyli realiów XIX-wiecznej Warszawy, kryminału z imponującymi plot twistami i romansu, któremu chce się kibicować, autorka dorzuciła rozdział pisany warsiawską gwarą, pisany z punktu widzenia służącej. Cudo.

Kontynuacja pierwszej części cyklu. Dalsze perypetie Leontyny i Aleksandra a w tle rozwinięcie wątków detektywistycznych z większą głębią i zaskakującymi zwrotami akcji, silniejszy klimat retro noir z elementami tajemnicy i napięcia, głębsza analiza bohaterów i ich dylematów miłosnych i moralnych.

Kontynuacja pierwszej części cyklu. Dalsze perypetie Leontyny i Aleksandra a w tle rozwinięcie wątków detektywistycznych z większą głębią i zaskakującymi zwrotami akcji, silniejszy klimat retro noir z elementami tajemnicy i napięcia, głębsza analiza bohaterów i ich dylematów miłosnych i moralnych.

Udana kontynuacja cyklu.

Udana kontynuacja cyklu.

Bardzo wciągnęła mnie fabuła tej książki i do końca trzymała w napięciu! Autorka świetnie opisuje i stwarza klimat dziewiętnastowiecznej Warszawy.

Bardzo wciągnęła mnie fabuła tej książki i do końca trzymała w napięciu! Autorka świetnie opisuje i stwarza klimat dziewiętnastowiecznej Warszawy.

udana kontynuacja cyklu

udana kontynuacja cyklu

Rewelacyjna powieść. Połączenie powieści obyczajowej, kryminału retro i romansu. Kolejna sprawa kryminalna, a obok dalsza historia pogmatwanych relacji Aleksandra i Leontyny. Natomiast oświadczyny Miszki położyły mnie na łopatki, skradł nimi moje serce:)
Autorka niesamowicie oddała klimat tamtych czasów i miejsc, obyczajowość mieszkańców i sens rozumowania bohaterów. Trudne czasy dla kobiet, parafrazując klasyka "kobiety kobietom zgotowały ten los"!
Szczerze polecam.

Rewelacyjna powieść. Połączenie powieści obyczajowej, kryminału retro i romansu. Kolejna sprawa kryminalna, a obok dalsza historia pogmatwanych relacji Aleksandra i Leontyny. Natomiast oświadczyny Miszki położyły mnie na łopatki, skradł nimi moje serce:)
Autorka niesamowicie oddała klimat tamtych czasów i miejsc, obyczajowość mieszkańców i sens rozumowania bohaterów. Trudne...

Druga część była lepsza niż pierwsza, oj lepsza! Kręciła się ta intryga i kręciła, dużo zmyłek, rozwiązań, których czytelnik się nie spodziewa, a zakończenia i tak nie przewidziałam. No i klimacik jest. A Woronin to taki pan w moim guście <3

Druga część była lepsza niż pierwsza, oj lepsza! Kręciła się ta intryga i kręciła, dużo zmyłek, rozwiązań, których czytelnik się nie spodziewa, a zakończenia i tak nie przewidziałam. No i klimacik jest. A Woronin to taki pan w moim guście <3

Druga część równie intrygująca co pierwsza. Trzyma w napięciu do samego końca.
To moje trzecie spotkanie z kryminałami retro i coraz bardziej podoba mi się ten gatunek. Nie jestem fanką kryminałów, których akcja toczy się we współczesności, za to w te z tłem historycznym wsiąkam jak woda w gąbkę. Poprzednie retro kryminały autorstwa Nadii Szagdaj i Krzysztofa Bochusa sprawiły, że chętnie sięgam po ten gatunek, a wręcz poszukuję namiętnie tego typu powieści. Nie mam nic przeciwko, jeśli ktoś z was poleci mi coś godnego uwagi. Horrory i thrillery odpadają.

Druga część równie intrygująca co pierwsza. Trzyma w napięciu do samego końca.
To moje trzecie spotkanie z kryminałami retro i coraz bardziej podoba mi się ten gatunek. Nie jestem fanką kryminałów, których akcja toczy się we współczesności, za to w te z tłem historycznym wsiąkam jak woda w gąbkę. Poprzednie retro kryminały autorstwa Nadii Szagdaj i Krzysztofa Bochusa...

Już po pierwszym tomie Warszawianki wiedziałem, że muszę przeczytać drugi, a teraz utwierdziłem się w tym, że pora nabyć trzeci, by przyjrzeć się losom bohaterów, których zdążyłem poznać i polubić. Tak jak polubiłem pisarstwo Ida Żmiejewska - autorka. Powodów jest wiele: sprawna narracja, lekkie pióro, wciąganie Czytelnika w realia epoki, świetnie prowadzona intryga, no i, mimo że to kryminał historyczny, to wątki miłosne też są niezwykle ważna i momentami wręcz kluczowe.
W drugiej części spotykamy bohaterów, których poznaliśmy w tomie pierwszym. Do Warszawy po wcześniejszych perturbacjach wraz z główną bohaterką Leontyną Rapacką wraca matka i siostra. Rozpoczynają nowe życie w Warszawie. Rosjanin, policjant Aleksander Woronin, który nie jest obcy jej sercu, chociaż stara się tę miłość wyprzeć, no bo nie uchodzi kochać Moskala, wszak to maj 1887 roku, kiedy Warszawa jest w rękach Carskiej Rosji. Woronin wylądował w więzieniu, podejrzany o zabójstwo swojej kochanki, artystki baletowej Zofii Ostrowskiej. I chociaż wielu ludzi chce mu pomóc, on każdą wysuniętą rękę odrzuca. W tym momencie wkracza do akcji Leontyna, która nie wierzy w winę Aleksandra, tym bardziej że w Tetrze giną kolejne aktorki w podobnych okolicznościach... I tu zatrzymajmy się, resztę znajdziecie na kartach książki. Zapewniam wciągnięcie się w całą intrygę z... kopytami.
Czy można czytać drugi tom, bez lektury pierwszego? Tak, bo Ida Żmiejewska dba, by czytelnikowi przypominać w odpowiednich momentach zdarzenia i postaci z wcześniejszej odpowiedzi. Dodam — można, ale po, co skoro można przeczytać, najpierw pierwszy, potem drugi, a następnie trzeci!

Już po pierwszym tomie Warszawianki wiedziałem, że muszę przeczytać drugi, a teraz utwierdziłem się w tym, że pora nabyć trzeci, by przyjrzeć się losom bohaterów, których zdążyłem poznać i polubić. Tak jak polubiłem pisarstwo Ida Żmiejewska - autorka. Powodów jest wiele: sprawna narracja, lekkie pióro, wciąganie Czytelnika w realia epoki, świetnie prowadzona intryga, no i,...