Wölsungowie Walkiria i Wölsung

Historia początkowo dyplomatycznej batalii o rodzinny spadek Asgerd. Przepychanki słowne przemieszane z walką, wszystko to okraszone zdradą i ucieczką. Dynamumiczna akcja, przyjemna lektura, bez nadmiernych, nic niewnoszących opisów. Cześć popularnonaukowa kontynuuje tematykę osadnictwa na Grenlandii.

Hervor urodziła dwóch synów. Starszy – Angantyr, ma wszelkie cechy dobrego i roztropnego wodza i dobrego wojownika, młodszy – Heidrek, w oczach ojca, jest tylko rozczarowaniem. Żeby młodszy nauczył się życia, ale i by zszedł ojcu z oczu, zostaje odesłany do zaprzyjaźnionego jarla, żeby tam dorastać i uczyć się życia. Kiedy jednak jego ojciec Hofund, szykuje wyprawę, na którą zaprasza zaprzyjaźnionego jarla, a jednemu ze statków ma przewodzić Angantyr, w Heidreku coś pęka i bez zgody rodziców wraca do domu. Jego powrót obfituje w tragiczne wydarzenia, które zmienią losy jego i jego rodziny na zawsze… Część popularnonaukowa zawiera informacje o założeniu i późniejszym splądrowaniu opactwa Lindisfarne.

Mega długo zajęło mi przebrnięcie przez ten tom. Prawdę mówiąc, nie śledziłem zbytnio fabuły i nie starałem się zapamiętać sporej liczby postaci, które występowały w tej opowieści. Ogólnie czytało się to raczej źle – miałem wrażenie, że przeglądam streszczenie zamiast zagłębiam się w historię. Dużym plusem jest za to obecność Niorunn w micie i bliższe jej przedstawienie.

Dalsze przygody Egila - berserka i jego starszego brata Thorolfa, historia Bractwa, najemnych wojowników. Wartka akcja okraszona magią, przyjemna lektura, której akcja częsciowo bazuje na pobieżnie potwierdzonym w źródłach starci północnych wojowników na terenie Anglii. Część popularnonaukowa sięga po temat odkryć kontynentu amerykańskiego przez wikingów.

Książka opowiada o losach Kwasira – od jego narodzin, przez działalność, po śmierć i wskrzeszenie. To jeden z ciekawszych mitów, jednak umieszczony praktycznie na końcu zbioru, traci wiele ze swojej atrakcyjności. Jeśli ktoś czyta tę kolekcję po kolei, z pewnością dobrze zna już opowieść o Kwasirze.

Dynamicznie opisana bitwa, pełna walki i magii. Kulminacyjne losy bohaterów paru książek z serii: Svipdaga, Hjaltiego, Bödvara i władcy Lejre Rolfa Krakego. Część popularnonaukowa wprowadzała w temat rozpowszechnienia historii wikingów w kulturze aż po czasy współczesne.

Pomszczenie śmierci ojca, wyprawa pełna niebezpieczenstw, spotkanie z bogiem pod postacią niezwykłego starca. Dynamiczna akcja, nie zawsze oczywiste rozwiązania, dobre dopełnienie historii zemsty Rolfa Krakego, pozostawiające jeszcze furtkę na kontynuowanie historii. Cześć popularnonaukowa opowiada o wikingach na terenie Irlandii.

Gudrun śni sny. Sny te zawierają proroctwa, ale ta nie wie co one oznaczają. Kiedy w okolicy organizowany jest ting, na który zostaje zaproszony jej stryj, prosi go o pomoc w rozwikłaniu zagadki. Ten oświadcza jej, że sny zawierają opisy jej małżeństw oraz to jak się zakończą. Czy znając swój los i swoją przyszłość mamy na nią jakikolwiek wpływ? Gudrun byłaby dobrą kandydatką do udzielenia odpowiedzi na to pytanie. Część popularnonaukowa traktuje o różnicach obyczajowych pomiędzy mężczyznami i kobietami w dawnej Islandii.

Fantastyczna historia Bery i jej dotkniętych klątwą na wpół ludzkich, na wpół zwierzęcych synów. Dzieje Bödvara, którego losy splatają się ze znanym już z poprzednich tomów serii Rolfem Krake. Od opisów niełatwego życia wśród lokalnej społeczności, aż po pokonanie bestii i zyskanie miejsca u boku sławnego wodza. Cześć popularnonaukowa kontynuuje temat wikińskich sag.

Ciekawe połączenie części fabularnej płynnie przchodzącej w bardziej szczegółową część popularno-naukową. Roar - doświadczony wojowni i Sverri -młody chłopak przygotowywany by zostać pewnego dnia królem. Książka różni się od pozostałych z serii, część historyczna jest znacznie dłuższa, ale napisana bardziej przystępnie, miejscami potocznym stylem. Dobra lektura, wiele informacji uzupełniających fabułę, nie przynudza.

Historia przyrodniego rodzeństwa- Angantyra, Hervör i odrzuconego przez ojca Hlöda. Dorastanie, tragiczna walka o spadek po ojcu, naznaczone pragnieniem zdobycia legendarnego miecza Tyrfinga. Prosta fabuła, zgrabnie ujęta. Część popularnonaukowa porównuje przebieg chrystianizacji na zajętych przez wikingów terytoriach.

Opowieść o pewnym siebie, porywczym młodzieńcu Svipdagu, pragnącym służyć najlepszemu władcy, należeć do elitarnych oddziałów. Historia fascynacji, determinacji, walki, wiernej służby, a w końcu gorzkiego rozczarowania. Przyjemna lektura, której fabuła lekko zahacza o wątki z poprzednich części, m.in. w postaci Rolfa Krakego i jego matki. Cześć popularnonaukowa przybliża tematykę wikińskich łodzi.

Na plus - w końcu silna , zdecydowana, pierwszoplanowa postać kobieca, która jak na przedstawicielkę nordyckiego ludu przystało umie (i chce) walczyć. Całkiem ciekawa historia poszukiwania miecza, odkrywania własnej tożsamości. Niemniej, widać, że w wielu miejscach skończyły się już pomysły, nie ma co napisać - pisze się i tak, dla liczby słów, wymaganej ilości stron. Chwilami po prostu męczy. Cześć popularnonaukowa porusza tematykę obecności wikingów na Półwyspie Iberyjskim.

Mało akcji, ale dużo ciekawego opisu, jedna z lepszych ostatnio pozycji w serii. Barwny opis królestwa Hel, mitów o Balderze, Nannie, przygotowaniach do Ragnarok. Cześć popularnonaukowa bardziej rozbudowana niż zazwyczaj poszerza jeszcze tematykę części fabularnej.

Przekrój dziejów semi-boskiego rodu władców z dynastii Ynglingów. Szerzej poznajemy historię tych z bardziej nietypowymi życiorysami. Pozycja nie zachwyca, akcja dosyć przewidująca. To zbiór krótszych opowieści, w które ciężki się wciągnąć. Cześć popularnonaukowa mówi o pochówkach wikińskich władców.

Bardzo fajna historia, która w jednym tomie opowiada o losach jakże barwnego Grettira – posiadacza magicznego szczura chowańca, hieny cmentarnej nawiedzonych kurhanów i pogromcy dwunastki berserków. Choć wydarzeń jest tu od groma, autor radzi sobie z tym tempem i świetnie bawi się tekstem. Trochę żałuję, że przygód Grettira nie rozłożono na więcej tomów, ale cóż zrobić?

Kres życia długowiecznego Oddra, wojownika, który zaznajac w życiu na zmianę chwil szczęścia i wielkich tragedii, pod koniec dni stara się walczyć z przewrotnym losem i uniknąć gorzkiej przepowiedni wypowiedzianej blisko 300 lat temu. Cała saga o Oddrze jest nieco monotematyczna, wielki bohater, wojownik, non stop walka, zemsta, kolejne potyczki, coraz większa chwała, wokół padają przyjaciele i wrogowie, a Oddr nie ma zamiaru zaprzestać walki. Nie mniej, dynamicznie poprowadzona saga, przyjemna w lekturze, chociaż bez większych zwrotów akcji. Cześć popularnonaukowa nakreśla tematykę wikingów, Waregow na Rusi.

Rolf Krake jest jarlem Lejre – jednej z wielu duńskich krain. Marzeniem jego zmarłego ojca było zjednoczenie wszystkich duńskich krain w jedno, potężne królestwo. Rolf kontynuuje spuściznę ojca i przyłącza co raz to nowe krainy do sojuszu. Nie może jednak zapomnieć o dwóch osobach: siostrze Skulde, która przepełniona ambicją ma żal do jarla o to, że ten nie powierza jej obowiązków godnych pozycji siostry jarla, oraz jarl Swearów, który wykradł mu żonę oraz zamordował ojca. Czy sny o potędze jarla Rolfa spełnią się i jeżeli tak to jakim kosztem? Część popularnonaukowa zawiera informacje o najazdach wikingów na półwysep Iberyjski.

Całość na: http://www.ksiazkowewyliczanki.pl/2025/12/bajki-i-basnie-koreanskie-kontra-basnie.html Zbiór opowiadań swoją amerykańską premierę miał w 1922 roku, a sam autor odwiedził Koreę dopiero kilka lat później, w 1927 roku — już po opublikowaniu Korean Fairy Tales. Wszystkie przekazy, do których dotarł, uzyskał od misjonarzy i badaczy kultury koreańskiej — ludzi, którzy z kolei musieli czerpać je z przekazu ustnego, wówczas niezwykle żywego i powszechnego. To wyraźnie słychać w tych historiach. Choć łączą je pewne motywy, różnią się ciężarem, sposobem podania, stopniem zanurzenia w koreańskich wierzeniach i lokalnej mitologii. Jedne tylko delikatnie zahaczają o ludowe podania, inne przeciwnie — wchodzą w nie bardzo głęboko, tworząc pełnoprawne baśnie. W efekcie zbiór przygotowany przez Griffisa niesie w sobie nie tylko echo koreańskiego folkloru, lecz także wyraźne piętno zachodniego spojrzenia na Kraj Porannego Spokoju. Choć każda z opowieści różni się od siebie, wiele z nich łączy wspólna tkanka koreańskiej wyobraźni. Dominują zwierzęta — tygrys (zwykle groźny, głupi lub zbyt pewny siebie),króliki, krowy, koty, żaby czy wróble. Pojawiają się duchy, tokgabi, niebiańskie bóstwa, wielcy założyciele jak Tangun. Sporo jest opowieści etiologicznych tłumaczących pochodzenie zwyczajów, miejsc, nazw, zwierzęcych zachowań. Wiele historii wyraźnie pokazuje bliskie, wielowiekowe powiązania Korei z Chinami — zarówno kulturowe, jak i mitologiczne. Widać to w bohaterach, motywach i fabułach, które w różnych wariantach funkcjonują po obu stronach Żółtego Morza. Przykładem może być legenda o Tkaczce i Pasterzu (w koreańskiej wersji — o Tkaczce i Księciu Bydła),jedna z osiowych opowieści chińskiego Święta Qixi. W zbiorze Griffisa pojawia się także Sroczy Most, tworzony przez sroki siódmego dnia siódmego miesiąca — niemal bezpośrednie nawiązanie do chińskiego pierwowzoru. W tym wszystkim jednak bardzo wyraźnie czuć wpływ amerykańskiej (a szerzej: zachodniej) perspektywy tamtych czasów. To był moment, gdy kolonializm wciąż miał się dobrze, a Azja Wschodnia dopiero „otwierała się” na Zachód — zwykle w narracjach ludzi przekonanych o wyższości własnej cywilizacji. Ten sposób myślenia przenika część opowieści Griffisa. Autor nierzadko przedstawia Koreańczyków jako naród naiwny, prostoduszny, pozbawiony wiedzy o „nowoczesnym” świecie. Wplata porównania do Szkotów, Arabów czy innych zachodnich nacji, które zamiast przybliżać czytelnika do Korei, często odsuwają go od jej rzeczywistego kontekstu.

Porządny, bardzo zgrabny zbiorek dający wgląd w dawną mentalność, w swoistą "strukturę" świata, jaka niegdyś obowiązywała (dla uważnych czytelniczek i czytelników interesujące mogą okazać się tropy genderowe). Bardzo dobrze się czyta - chyba że ktoś nie lubi baśni, w dodatku specyficznie stylizowanych. Minus - brak sensownej bibliografii, chciałoby się wiedzieć, z jakiego regionu dokładnie pochodzi każda z zaprezentowanych opowieści i gdzie konkretnie została ona znaleziona (zakładam, że autorka jednak zdobyła utwory ze źródeł spisanych).