Miasto pogrzebanych nadziei

Książka była dla mnie raczej średnia — dobrze napisana i momentami wciągająca, ale czegoś mi w niej zabrakło, żeby naprawdę mnie porwać. Najbardziej poruszająca historia Oli — emocje były dla mnie najbardziej poruszające. Reszta bohaterów i wątków nie zrobiła aż takiego wrażenia. Całość czyta się przyjemnie, jednak nie jest to historia, która zostanie ze mną na dłużej.

Książka była dla mnie raczej średnia — dobrze napisana i momentami wciągająca, ale czegoś mi w niej zabrakło, żeby naprawdę mnie porwać. Najbardziej poruszająca historia Oli — emocje były dla mnie najbardziej poruszające. Reszta bohaterów i wątków nie zrobiła aż takiego wrażenia. Całość czyta się przyjemnie, jednak nie jest to historia, która zostanie ze mną na dłużej.

Każda pogrzebana nadzieja, dzięki tej książce nabrała nowych barw i odrodziła się na nowo. Drugi tom trylogii nadziei jest napisany tak samo magicznie i wciągająco jak poprzedni. Fabuła rozwinięta jest idealnie, to samo tyczy się też bohaterów.

Każda pogrzebana nadzieja, dzięki tej książce nabrała nowych barw i odrodziła się na nowo. Drugi tom trylogii nadziei jest napisany tak samo magicznie i wciągająco jak poprzedni. Fabuła rozwinięta jest idealnie, to samo tyczy się też bohaterów.

Ech, co ja mogę powiedzieć... To chyba po prostu nie jest seria dla mnie.
Miałam nadzieję, że ta część będzie miała vibe pierwszej, ale w wielu miejscach jest... przedobrzona? Idk jak inaczej to nazwać.
Po pierwsze początek jest rzeczywiście tak dramatyczny, jak zakończenie jedynki (i nie chodzi mi o to, że dramatycznie zły, choć mi się nie podobał, ale serio tam się rozgrywają dramaty). Bohaterowie strasznie przeżywają szokujące wieści - mam wrażenie, że zachowują się dosłownie, jakby ktoś im umarł albo stała się inna tragedia, tymczasem naprawdę info, że Andrew jest ojcem Jane, wcale nie jest straszne. Zresztą przekonujemy się o tym z biegiem książki, bo jak już nasi bohaterowie w końcu z nim rozmawiają, to jest totalnie ok - nawet lepiej niż było. Soł... Po co ten dramatyzm? Na dodatek podkreślany powtórzeniami co kilka stron - to serio potrafiło zmęczyć. Serio rozumiem, że można nawet takie coś przeżywać, ale bez przesady ;w;
Ach, no i Hayden w tej części zaczyna mieć cechy bad boya, co bywa creepy (np. mówi Jane, że jest "jego"). Swoją drogą sceny zazdrości między tą parą są trochę wkurzające - jakby, niby sobie ufają, ale w sumie to nie :') I te wątpliwości Jane, co ona do niego czuje - wałkuje to cały czas, za każdym razem wpadając z zachwytu, gdy on jest obok, w wątpliwości bez dna, gdy jego nie ma albo widzą się w większym gronie. Na szczęście pod koniec ich relacja w końcu się normuje, yay!
Ogółem mam wrażenie, że w tej książce znów zbyt dużo się nie działo - nawet jeszcze mniej niż w pierwszej, bo niektóre rzeczy są trochę zbyt przeciągane. Może dałoby się to skompresować do jednej książki.
Smutne były wątki życia prywatnego kilku mniej lub bardziej pobocznych postaci - ogółem ciekawie się o tym czytało, choć czasem ma się wrażenie, że tam każdy ma traumę i coś nie tak w domu. Plus trochę irytowało mnie podejście Jane, kiedy wyobrażała sobie to, z czego ktoś jej się zwierzał, a ona ostatecznie uznawała, że nienawidzi się za taką wyobraźnię, jakby trochę nie chciała o tym wiedzieć.
Ale no... ogółem co przeczytane, to przeczytane - dramatu nie było. Po prostu nie mój gust najwidoczniej, chociaż, jak pisałam przy poprzedniej części, uwielbiam opisy przemyśleń i odczuć. O dziwo tutaj momentami miałam wrażenie, że jest ich za dużo i trochę za mocno chcą przekazywać wszelką "prawdę o życiu".

Ech, co ja mogę powiedzieć... To chyba po prostu nie jest seria dla mnie.
Miałam nadzieję, że ta część będzie miała vibe pierwszej, ale w wielu miejscach jest... przedobrzona? Idk jak inaczej to nazwać.
Po pierwsze początek jest rzeczywiście tak dramatyczny, jak zakończenie jedynki (i nie chodzi mi o to, że dramatycznie zły, choć mi się nie podobał, ale serio tam się...

Kontynuacja mojej komfortowej trylogii! Bohaterowie starają się zrozumieć siebie. I to mi się w tej historii podoba.
Świetnie się bawiłam!

Kontynuacja mojej komfortowej trylogii! Bohaterowie starają się zrozumieć siebie. I to mi się w tej historii podoba.
Świetnie się bawiłam!

Zaskakuje mnie aż tak wysoka ocena tej serii. Chłop fajny, dziewczyna też spoko, ale ich problemy, a zwłaszcza kolizja emocjonalna są naciągane. Z poziomu czytelnika ciężko w to wszystko uczuciowo uwierzyć. Jednak, sama historia przyjemna.

Zaskakuje mnie aż tak wysoka ocena tej serii. Chłop fajny, dziewczyna też spoko, ale ich problemy, a zwłaszcza kolizja emocjonalna są naciągane. Z poziomu czytelnika ciężko w to wszystko uczuciowo uwierzyć. Jednak, sama historia przyjemna.

Rozemocjonowanie bohaterki jest coraz bardziej przesadzone w tej modzie na sukces t stylu pisanym. Ta część nieco lepsza niż pierwsza wiec czas na część trzecią :)

Rozemocjonowanie bohaterki jest coraz bardziej przesadzone w tej modzie na sukces t stylu pisanym. Ta część nieco lepsza niż pierwsza wiec czas na część trzecią :)

MIASTO POGRZEBANYCH NADZIEI, MONIKA RUTKA, WYDAWNICTWO BEYA!

Cały świat rodziny Wellingtonów się zawalił i już nic nie będzie takie samo. Runęły mury kłamstw. Moment ten był nieunikniony choć świat dwóch rodzin stanął na głowie. Nie jedna osoba jest wykończona tym dniem i spycha to wszystko na bok. Niebywałe ile jedno wydarzenie może zmienić w życiu człowieka. Nagle utarte schematy odchodzą w niepamięć, niepielęgnowane tradycje bledną a nietolerowane niegdyś rzeczy stają się norma. Jane i Luke wciąż trwają razem, gdy świat staje na głowie. Ciężko jest myśleć o swoim życiu, kiedy od pierwszego dnia było ono kłamstwem. Jane odnosi wrażenie jakby świadomie siedziała w ciemnym pomieszczeniu wypełnionym jej lękami a Luke był tym, który zapalił światło i pokazał, że one naprawdę tam są. Boi się zmierzyć z tym co zostawili w Formby jednak powrót jest nieunikniony. Bezpieczna bańka pęka a wraz z tym wszystko wokół staje się szare i nijakie.

"Światła stały się jaśniejsze niż kiedykolwiek, a my dotarliśmy do aktu, o którym nigdy wcześniej nie słyszeliśmy. Improwizujemy, udajemy, że potrafimy udźwignąć ciężar zrzuconej na nas roli, gdy w rzeczywistości polegliśmy na całej linii."

Jane nie może uwierzyć jak wiele może się zmienić w ciągu tygodnia. Wie, że minie sporo czasu nim zapanuje spokój i najchętniej uciekłaby gdzieś i przeczekała tę burze. Targają nimi różne emocje bo wszystko jest jeszcze świeże. Powinni dać sobie czas na przetrawienie niektórych kwestii jednak jak się okazuje to jeszcze nie wszystko. Wszyscy są już zmęczeni ciągłymi kłamstwami, tajemnicami i niedopowiedzeniami. Każde kłamstwo prędzej czy później wypływa na powierzchnię, a im dłużej jest ukrywane, tym większe się ono staje. Balon pękł i rozpętał się chaos. Jane musi zmierzyć się z rzeczywistością i depczącą jej po piętach przeszłością. Jane i Luke jeszcze nie wiedzą, że piorun był dopiero początkiem burzy.

"Miasto pogrzebanych nadziei" to akcja, która nigdy się nie nudzi, jest przewrotna, chaotyczna, a książka zmusza do myślenia. Możliwe, że ta książka nie jest idealna, możliwe, że działania tych młodych ludzi nie są specjalnie realne, że za dużo jest zbiegów okoliczności i szczęśliwych trafów, ale przemyślenia w niej zawarte zapierają dech w piersi. Monika Rutka dobrze operuje językiem, dzięki czemu wszystko jest naturalne, ale też bardziej przerażające. Podczas czytania serce zaczyna szybciej bić. Autorka nie rozpisuje się nad niepotrzebnymi rzeczami, skupia się na bohaterach i na tym co mają robić. Zainteresuje przede wszystkim osoby, które szukają w książkach emocji, niebezpieczeństw i nieprzewidywalnych zwrotów akcji. Nie sądziłam, że da się połączyć tak wielką emocjonalność z dynamiczną akcją. Myliłam się. Monika Rutka opanowała sztukę łączenia tych dwóch czynników chyba do perfekcji. Chyba, ponieważ jeszcze nie spotkałam się z książką, która w podobny sposób ukazywałaby połączenie uczuć i gwałtownej fabuły. Stwierdzenie, że autorka przejechała po moich emocjach czołgiem, nabrało dla mnie zupełnie nowego znaczenia. Autorka ma niezwykły i niespotykany talent. Jej książki są tak ciekawe i wciągające, że czyta się je jednym tchem. Czymś, co najbardziej mi się w nich podoba jest sposób opisywania wydarzeń. Akcja dzieje się dynamicznie i sprawia, że serce bije nadzwyczaj szybko. Autorka przedstawia to wszystko tak realistycznie, wydobywa takie emocje, że czyta się tą historię z naprawdę wielkim zainteresowaniem i napięciem. Z każdą kolejną częścią mamy możliwość śledzenia losów bohaterów od strony emocjonalnej. Widzimy jak z dnia na dzień się zmieniają. Z dzieciaków wyrastają na dorosłych ludzi. Przechodzą szkołę życia. Ich cele i marzenia się zmieniają. Wszystko się zmienia.

MIASTO POGRZEBANYCH NADZIEI, MONIKA RUTKA, WYDAWNICTWO BEYA!

Cały świat rodziny Wellingtonów się zawalił i już nic nie będzie takie samo. Runęły mury kłamstw. Moment ten był nieunikniony choć świat dwóch rodzin stanął na głowie. Nie jedna osoba jest wykończona tym dniem i spycha to wszystko na bok. Niebywałe ile jedno wydarzenie może zmienić w życiu człowieka. Nagle...

piękne

piękne

Mam wrażenie że ta część jest po prostu smutna i straszna, jak i życie z resztą czasem bywa. Spłakałam się, co mi się przy książkach raczej nie zdarza.
Widzimy tutaj więcej trudnych momentów w życiu.

Mam wrażenie że ta część jest po prostu smutna i straszna, jak i życie z resztą czasem bywa. Spłakałam się, co mi się przy książkach raczej nie zdarza.
Widzimy tutaj więcej trudnych momentów w życiu.

Zaczęłam „Miasto pogrzebanych nadziei”

To druga książka tak piękna i smutna gdzie widzę siebie jak i piękno i nadzieję gdzie smutek i mądrość się przeplatają a słowa nowy sens nabierają tak oto dzisiaj zaczęłam wczesna godziną i piszę te słowa wieczorna bo historia ta to sztuka dla mnie najukochańsza to sztuka przez którą płyną emocje przemyślenia zrozumienie wiedza i spostrzeżenia to wszystko określę słowem jednym bo tylko to mi pasuje „piękno” to słowo idealnie opisuje i pod każdym względem do tej opowieści pasuje a teraz przepraszam cię czytelniku bo przygoda moja się jeszcze nie skończyła nadal mam do przełożenia stron tak wiele do tej książki przeżycia mam jeszcze rozdziałów kilkanaście więc żegnam się prędko by na powrót do historii tej wrócić i powiem na koniec
Do zobaczenia

Zaczęłam „Miasto pogrzebanych nadziei”

To druga książka tak piękna i smutna gdzie widzę siebie jak i piękno i nadzieję gdzie smutek i mądrość się przeplatają a słowa nowy sens nabierają tak oto dzisiaj zaczęłam wczesna godziną i piszę te słowa wieczorna bo historia ta to sztuka dla mnie najukochańsza to sztuka przez którą płyną emocje przemyślenia zrozumienie wiedza i...