Saga Winlandzka #13

Szósty tom mangi 20th Century Boys – Chłopaki z dwudziestego wieku to kolejny przełomowy moment w historii tej bardzo rozbudowanej serii. Kana, wojownicy o prawdę i inni bohaterowie łączą siły i są coraz bliżej poznania prawdy na temat tożsamości przyjaciela. Wszystko zaczyna się w dosyć nieoczekiwany sposób. Młoda bohaterka tej części przygody poddaje się. Kana nie ma już energii ani nadziei na zwycięstwo i dokończenie misji swojego wujka. Sprawa wydaje się przesądzona i przeciwnik jest zbyt silny. Jednak w momencie zwątpienia dziewczyna przypomina sobie dawną interakcję z wujkiem i jego postawę. To daje bohaterce siłę, by dalej walczyć. Okazuje się, że była to dobra decyzja, bo Kana wraz z kumplami zdobywa coś bardzo ważnego. Są to notatki sporządzone lata wcześniej przez jednego z kompanów paczki, który został brutalnie zamordowany przez zdrajcę. Dzięki nim wszyscy są bliżej poznania tożsamości wroga, który planuje apokalipsę. Kana trafia też na trop swojej zaginionej mamy. Wszystko to prowadzi do masy odpowiedzi na różne pytania, które bohaterowie mają od dłuższego czasu. Część z tych odpowiedzi prowadzi jedynie do kolejnych zagadek, ale inne przybliżają rewolucyjną ekipę do ostatecznej konfrontacji z Przyjacielem i jego systemem, który ma prowadzić do zagłady. Czy uda się wygrać tę niezwykle nierówną konfrontację?

Piąty tom mangi 20th Century Boys – Chłopaki z dwudziestego wieku koncentruje się na budowaniu sojuszu. Kana, czyli nowa główna bohaterka serii wie, że szykuje się coś strasznego. Przyjaciel planuje zamach na papieża, który ma odwiedzić Japonię. Wina za zajście ma zostać zrzucona na przestępcze organizacje mające wpływ w kraju. W ten sposób partia, której przewodzi tajemniczy osobnik, zdobędzie absolutną władzę i wykosi potencjalnych rywali. Kana decyduje się zagrać va banque i wpada na pomysł jak pozyskać sojuszników do misji, którą dziewczyna odziedziczyła po swoim wujku. Bohaterka planuje zrobić coś nie do pomyślenia. Kana chce pojednać różne mafie tak by pod jej przewodnictwem stawiły opór totalitarnemu państwu Przyjaciela. Oczywiście nie będzie to łatwe, bo policja jest na tropie tej rebelii. Do tego okazuje się, że istnieje księga proroctw, która informuje, że zbawiciel ma zostać niedługo zamordowany. Zdaje się, że Kana właśnie wpisuje się w opis tego zbawiciela. Czy oznacza to, że dziewczyna zostanie zamordowana, zanim dopełni misji, której lata wcześniej podjął się jej wujek – Kenji?

Berserk to arcydzieło, tę opinię podtrzymuję po przeczytaniu 41 tomów autorstwa Kentarou Miury. Warto zauważyć że tom ten jest jednocześnie ostatnim, który nieżyjący już Miura stworzył za życia, choć wydano go dopiero pośmiertnie. Akcja tego tomu prowadzona jest z perspektywy Griffitha i naszej drużyny, przebywającej na wyspie Skellig w Królestwie Elfhelm. W wątku Griffitha mamy powrót do politycznych rozmów a także planów związanych z zarządzeniem nową stolicą. Do realizacji nowych inwestycji potrzebne są środki, a tych w budżecie królestwa zaczyna brakować. Griffith ma jednak przebiegły plan, a jego wizja nie ogranicza się jedynie do Falconii, gdyż marzy mu się zbudowanie drugiego kontynentalnego imperium. Aby tego dokonać gotów jest posunąć się do wszystkiego. Tymczasem misja Schierke i Farnese kończy się sukcesem, a Casca odzyskuje swoje wspomnienia. Moment ten jest piękny a zarazem wzruszający. Dobrze znów widzieć dawną Cascę. Radość Gutsa z odzyskania ukochanej nie zna granic. W trakcie rozmowy między nimi Cascę przypominają się traumatyczne doświadczenia z zaćmienia, to sprawia że Guts znów się dystansuje. Powierza Cascę swoim towarzyszom, aby dać jej czas i przestrzeń. Na wyspie pojawia się także Rycerz Czaszek, z którym Guts udaje się do Hanarra, mistrza kowalstwa - krasnoluda, który wykuł zbroję Berserka. Wątek rzuca także światło na tragiczną przeszłość Rycerza Czaszek, łączy go więc z Gutsem wspólne doświadczenie i podobne przeżycia. To ostrzeżenie co może stać się z Gutsem, jeśli pogrąży się w mroku. Na wyspie pojawia się tajemniczy księżycowy chłopiec, którego już zdążyliśmy poznać, a nasi towarzyszy spędzają z nim miło czas. Malec zdaje się być szczególnie przywiązany do Casci, którą uważa za postać matki, Gutsa zaś za ojca. O świcie dzieje się jednak coś niezwykłego bowiem chłopiec w trakcie podróży naszych bohaterów zawsze pojawiał się podczas pełni księżyca, znikał zaś o świcie. Teraz nie tylko nie zniknął ale zmienił się w Griffitha. Co to może oznaczać dla naszych bohaterów? Dlaczego Griffith pojawił się akurat w tym miejscu? W tym momencie historia napisana przez Miurę dobiega końca. Jakie będą dalsze przygody naszej drużyny, to już dowiemy się z następnych tomów napisanych pod okiem przyjaciela z młodości Miury - Koijiego Mori. Berserk jest dla mnie dziełem bardzo, ale to bardzo osobistym, piszę to jako człowiek, który nie miał za wiele doczynienia z tym gatunkiem literackim. Komiksy oczywiście czytałem w dzieciństwie, ale z tak dojrzałym i mrocznym stylem w komiksach nie miałem jeszcze doczynienia, zwłaszcza, że dzieło to przeznaczone jest wyłącznie dla dorosłego odbiorcy. Przeczytawszy prawie wszystkie tomy, nie potrafię wyjść z zachwytu i podziwu nad kunsztem tej historii, nie mam za bardzo co krytykować, czasem mankamentem jest nieczytelność niektórych walk i pojedynków, ale to jedynie taka drobna uwaga. Gdyby na podstawie mangi nakręcić aktorski serial fabularny obejmujący kilka sezonów a nawet opowiadający jedynie historię obejmującą arc Złotego Wieku to podejrzewam, że miałby on duże szanse na to aby dorównać a może nawet przewyższyć serialowy fenomen Gry o tron, a jednocześnie nie popełnić tych samych błędów co twórcy przykręceniu ostatniego sezonu, który jak wiemy wyszedł jak wyszedł... Wracając jednak do samej mangi to tutaj działa niemal wszystko, wszak to arcydzieło lecz nie bez wad, gdyż żadne nawet najbardziej zbliżone do ideału, takie nie jest. Tutaj są wspaniałe panele i dialogi między bohaterami i momenty, do których będę nie raz wracał i których nie zapomnę już nigdy. Guts i Griffith to wspaniale wykreowane i świetnie napisane postaci, nie tylko w gatunku komiksu ale we wszystkich gatunkach literackich. Oprócz nich wspaniała Casca, członkowie dawnej i obecnej drużyny, którą zbudował Guts. Świetni antagoniści, z wyrazistymi motywacjami, nawiązania do prawdziwej historii i filozofii, stylów architektonicznych a także wyglądu miast w tym świecie, życie najemników i ukazanie życia codziennego i zajęć zwykłych ludzi coś pięknego! Miejmy nadzieję, że teraz pod wodzą Koiji Moriego i Studia Gaga, seria utrzyma swój dotychczasowy poziom i dalsze zainteresowanie odbiorców. A także przyciągnie nowych nieprzekonanych do tej historii bądź dopiero zaczynających z nią przygodę. Pozostaje zatem nam czytelnikom cierpliwie czekać na dalsze części, aby ta niezwykła historia miała godne i satysfakcjonujące zamknięcie.

To fajny tom pośredni, który pozwala nabrać tchu po bitwie i stara się pokazać czytelnikom, jak bohaterowie radzą sobie po wszystkim, co zaszło. Żałuję bardzo, autor mangi wolał zrobić przeskok czasowy niż pokazać czytelnikom, jak Thorfinn poradził sobie w Grecji jako kupiec... niestety zabieg ten sprawia, że obawiam się, jakoby to, co najlepsze, było już za nami, a całość zmierzała do nieuchronnego końca. Jak każda dobra historia zresztą.

Dobry tytuł, który ma swoje mankamenty. Mamy zestawienie pięknie dopieszczonych, szczegółowych kadrów z rysunkami, na których bohaterowie wyglądają jak Pinokio. Podobnie z fabuła. Czasami akcja przerywana jest niepotrzebnymi przegadanymi scenami. jednak jej to tytuł pociągający - problem walki z systemem, dążenie do prawdy i balansowanie pomiędzy Inkwizycją a zaspokojeniem ciekawości - powodują, że człowiek chce dowiedzieć się jak skończyła się ta historia. Prezentacja w linku.

Bitewna zawierucha, która zmiata z sobą każdego, kto stanie jej na drodze. Tom jedenasty „Sagi Winlandzkiej” zdecydowanie wspiął się na wyżyny mangi. Nie mogłem oderwać się od lektury, a wszystkie rozpoczęte do tej pory wątki znalazły tu swoje ujście. Prócz mnóstwa akcji, genialnej walki, nieoczywistych zwrotów fabularnych i świetnych widoków, mamy tu także bardzo smutne, czasem oczyszczające, czasem pesymistyczne wstawki o tym, czym naprawdę jest walka i czy życie żywotem wojownika ma jakiś sens.

Świetny tom Berserka. Jednym z najciekawszych elementów jest tu niezwykła misja zwana korytarzem snów jaką Danan powierza Schierke i Farnese aby przywrócić dawną Cascę. Symbolika trumny i psa przypomina o cierpieniu jakie przeszli Guts i Casca. Misja ta ma też przetestowanie odporności psychicznej obu bohaterek i wystawienie na próbę ich siły. Przyda się tu głównie determinacja w dążeniu do tego celu. Panele mangi są wybitne i doskonale odzwierciedlają to co dzieje się w historii. Miura przeszedł tu samego siebie.

Opowieść o nieśmiertelnym zabójcy, ruszającym na krwawą wyprawę po zemstę z młodą dziewczyną, której rodzice zostali zabici przez członków nowej szkoły walki, zaciekawia fabułą, zachwyca kreską. O ile początek historii jest trochę przeszarżowany, lekko chaotyczny i w efekcie manga nie porywa od pierwszych stron (choć ma bardzo dobrą otwierającą scenę) to potem zaczyna się wsiąkać w opowieść i od połowy drugiego rozdziału (a w tomie jest osiem) z każdą stroną jest lepiej i ciekawiej. A kreska, w powiększonym wydaniu względem pierwszego, niekompletnego, które przed laty pokazał Egmont, wygląda wspaniale. Ołówkowy styl w najlepszym wydaniu, z bogatym tłem, szczegółami, dzięki któremu ożywa świat Japonii z końca osiemnastego wieku, sprawdza się także wspaniale w scenach dynamicznych, krwawych i okrutnych starć głównego bohatera. Kadry są bardzo czytelne, a gdy fabuła spowalnia, sięga po spokojny dialog, a nawet poezję, skłaniają do dłuższego przyglądania się twarzom i scenerii.

Po raz pierwszy "Samotny wilk i szczenię" zaczął ukazywać się w odcinkach w japońskim "Manga Action" 10 września 1970 roku. Kazuo Koike (scenariusz) i Goseki Kojima (ilustracje) przedstawili w mandze historię samotnego ronina Ogami Ittō i jego syna Ogami Daigorō. Oboje przemierzają feudalną Japonię, zatrzymują się okazjonalnie, bo, jak głosi napis na małej doczepionej do wózka fladze, samuraja można wynająć, a dziecko na chwilę wypożyczyć. W jakim celu? Cóż, to samuraj, posiada niezwykłe umiejętności szermiercze, opanował śmiercionośne style walki. Można na przykład zlecić mu zabójstwo (najczęściej). A syn? Ot, chociażby samotna napotkana matka na drodze chciałaby ukoić swoje smutki i wtulić się w Daigorō w nadziei na chwilowe chociaż oddalenie się trosk. To działa w obu przypadkach. "Samotny wilk i szczenię" to z jednej strony klasyczna opowieść drogi, a jej kronikarski styl to ciąg krótkich epizodów podzielonych na części. W każdej dochodzi do konfrontacji, a autorzy kreślą przy okazji krajobraz ówczesnej Japonii. I jest to fascynujące pod wieloma względami. Raz, że mamy wgląd w całą strukturę działania kraju (podział administracyjny, siła zarządców mierzona wartością dochodu wioski, również szereg niestosownych zachowań jak te korupcjogenne). Dwa, że na tym tle (również fantastycznym jeżeli chodzi o szkice, architekturę, naturę, stroje),w dość ponurym okresie, tylko jedno jest pewne - siła i umiejętności szermiercze zabójcy. Goseki Kojima nie potrzebuje wiele miejsca, by umieścić potężny ładunek emocjonalny w ciasnych kadrach. De facto kilka centymetrów przekątnej robi za całą sztalugę. I mamy tam wszystko, od spokoju i napięcia, przez czujność i przygotowanie do starcia, po furię gdy ruch i dynamika podkreślone długimi krechami zawsze zwiastują ciąg brutalnych efektów. Walki Ittōi rozciągają się maksymalnie na kilka plansz, nierzadko jesteśmy świadkami rozczłonkowanych ciał, zastygnięte w kadrach kończyny to zawsze finał starć. Daigorō przeważnie siedzi bezpieczny w niewielkim oddaleniu. To, co mnie uderzyło przy pierwszym tomie podzielonym na 11 rozdziałów (432 strony pełne gwałtu i przemocy, chociaż zdarza się wiele melancholijnych fragmentów) to to, w jaki sposób autorzy, na przestrzeni tych 11 rozdziałów, budują relację między ojcem i synem. Krwawe epizody oczywiście wypełniają treść mangi, ale to co ważne, dzieje się obok pojedynków, knowań, czy też po prostu obok tej podróży. Obserwujemy tę cichą relację, miłość ojca do syna jest niezaprzeczalna. Samuraj zawsze dba o bezpieczeństwo i dobry rozwój swojego dziecka, ale to samo dziecko jest niezrównanym kompanem! To prawdziwy pełnoprawny duet, szermierz i jego syn, który nierzadko przechyla szalę zwycięstwa w ich stronę! Daigorō najczęściej odwraca uwagę, może sprowokować przeciwnika. Podstawą zleceń jest najczęściej jakieś zabójstwo, ale żeby dotrzeć do celu, samotny wilk i szczenię, muszą albo uzbroić się w cierpliwość, albo wykorzystać elementy strategii. Taktyczne więc podejście do zadań stanowi połowę (albo więcej!) sukcesu. A do tego zawsze potrzebne jest szczenię. Mały wilk, to wciąż wilk. To stwierdzenie pada w mandze kilka razy i nietrudno w to uwierzyć w trakcie lektury. Świetna rzecz, wciąga jak dobry serial, w którym zawsze oczekuje się podobnych punktów. Ale to nie nudzi, Kazuo Koike ma świetne pomysły, obok pojedynków przemyka dużo prawdy o ludzkiej naturze. Tom pierwszy to też nieustanne balansowanie pomiędzy elementami gwałtownymi, zabawnymi, a tymi z natury smutnymi, które najczęściej wiążą się z kiepską sytuacją napotkanych postaci. Świetna rzecz.

Zetknąłem się po raz pierwszy z tą historią przy okazji francuskiej animacji z 2021 roku w reżyserii Patricka Imberta. O filmie pisałem uznając go za produkcję bardzo udaną. Tam głównym wątkiem było śledztwo dotyczące starego aparatu fotograficznego odnalezionego w Katmandu. To aparat, który mógłby napisać historię himalaizmu na nowo. Jeżeli ten model, czyli Vest Pocket Autographic Kodak Special był modelem autentycznym, to prawdopodobnie był na stanie w ekwipunku wyprawy na Mount Everest z 1924 roku. Wówczas dwójka Brytyjczyków, Andrew Irvine i George Mallory podjęli próbę zdobycia szczytu, ale nigdy z niego nie wrócili. Jeżeli udałoby się odzyskać kliszę, to kto wie, może to Mallory i Irvine jako pierwsi weszli na dach świata. To wątek, który jest przynętą dla dziennikarza Makoto Fukamachiego, który wszedł w posiadanie sprzętu i próbuje rozwikłać jego tajemnicę. I rzeczywiście o francuskiej animacji pisałem pochlebnie. Ale jakże wypada ona dzisiaj blado po mojej lekturze pierwszego tomu mangi autorstwa Jirō Taniguchiego. "Szczyt bogów" Taniguchiego ukazywał się w magazynie Business Jump przez trzy lata od maja 2000 roku. Ostatecznie został zebrany w pięciu tomach. Nie powinno dziwić doskonałe przyjęcie tytułu oraz nagrody, jakie zdobywał autor za swoje dzieło. I ja jestem pod ogromnym wrażeniem tego,w jaki sposób Taniguchi rozwija historię, którą zapoczątkował w swojej powieści Baku Yumemakura w 1998 roku. Ta sprawa aparatu i dziennikarskiego śledztwa oczywiście w pierwszym tomie jest, ale jednocześnie nie jest ona w stanie przyćmić czegoś innego. Chodzi o miłość do gór, która naturalnie zmienia się w niebezpieczną obsesję. W pierwszym tomie poznajemy postać Habu Jojiego. To jemu poświęcona jest przede wszystkim pierwsza część mangi. To desperat, owładnięty przemożną chęcią ciągłego zdobywania szczytów. Robi to w każdej chwili. To mężczyzna bez rodziny, z niestałym zatrudnieniem, bo jak sam mówi "to praca musi dostosować się do gór". Habu jest niezwykle trudny i brutalnie szczery w swoich wypowiedziach tak na temat wspinaczki jak i każdego jednego życiowego aspektu. Niesamowite jest to, z jaką dbałością o zarys psychologiczny postaci Taniguchi nakreślił ten charakter. Habu zaraża obsesją, jest rzeczywiście niebezpieczny, ale jest w nim również porażająca charyzma i magnetyzm. Jest również jednym z najlepszych. I te losy dziennikarza oraz górskiego wspinacza w pierwszym tomie się łączą, a to przecież dopiero początek historii. Bardzo refleksyjna manga opowiada, moim zdaniem, głównie o ucieczce i o strachu przed ludźmi. Himalaiści to samotnicy, ludzie bezwzględni w wielu aspektach, twardzi i bezkompromisowi. Nierzadko trudni w obyciu. Autor dobrze to przekazuje, rozumiem to opętanie, chociaż do górskiej miłości mi bardzo daleko. Jednak tutaj, w "Szczycie bogów", można się zakochać i w górach, szczytach górskich, samej zaciętości i odwadze. To motywy, który poruszają, ten hart ducha, niespożyte siły, które pchają człowieka w surowe warunki, a później krok dalej, w warunki jeszcze gorsze, na lodowe ściany, w lawiny, w spanie przy minus 30 stopniach pod skałami. I co my wiemy o wychodzeniu ze strefy komfortu przy tych ludziach i przy ich decyzjach? Nic. Niezwykła to jest manga, czyta się jak powieść o uzależnieniu. Góry jawią się jako miejsca potężne, przytłaczające, piękne ale też bardzo groźne i niegościnne miejsca. "Szczyt bogów" to też wgląd w sam temat górski, mamy tu sporo wyjaśnień technicznych, niuanse z samej branży, ciekawostki, no i pierwszorzędne rysunki, które przedstawiają cały majestat gór. W mandze możemy spotkać też prawdziwych bohaterów, którzy zapisali się na kartach górskiej historii. Wybitna rzecz nawet dla tych, którzy z górami mają mało wspólnego.

Poranek Ściętych głów, to bardzo ciekawa ale też krwawa historia ścinacza głów. Zarazem jest to filozoficzna przygoda, która przechodzi kolejne szczeble jego historii, poprzez proste historie, często niezwiązane ze sobą ale dobrze prezentujące historię tego okresu i samego bohatera. Gorąco polecam. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Poprzedni tom był świetny, a ten - jeszcze lepszy! Dobry balans: sceny walki z Mū Danem, spotkania z innymi skazańcami i eskortą, nieuniknione straty w fajnych postaciach, stopniowe odkrywanie tajemnic mocy "Tao", a nawet krótkie przewinięcie się wątku żony Gabimaru... Sporo wydarzeń - i tak pewnie o niektórych zapomniałam wspomnieć - aż chce się od razu sięgnąć po następny tom.

Cyberpunkowy klasyk z pędzącą na złamanie karku akcją, co z mojej perspektywy nie musi być zaletą, ale się na tę konwencję godzę. Całość nieziemsko zobrazowana. Nie dziwię się, że w momencie wydania robiła takie wrażenie i ostatecznie była (i chyba nadal jest) pozycją tak wpływową. Obowiązkowo, choćby ze względów czysto poznawczych w temacie historii mangi czy komiksu w ogóle.

Recenzja dotyczy tomów 4, 5 i 6 Naprawdę uwielbiam tę serię. Każdy tom czytam z wielką przyjemnością. Cudownie się odkrywa nowe elementy świata i kultury, kolejne zakątki Biblioteki Centralnej i bliżej poznaje nowe postaci. Choć bohaterów pobocznych jest sporo, to wiele jest naprawdę charakterystycznych i ciekawych. Niestety jednak w niektórych tomach (jak choćby szóstym) duża ilość postaci jest dość przytłaczająca i niektóre bardzo łatwo się mylą. Na szczęście większość łatwo od siebie rozróżnić. Te tomy skupiają się na wątku akademickiej rywalizacji, ale też na zawieraniu przyjaźni, pokonywaniu własnych ograniczeń i odkrywaniu własnych pragnień. Każdy z tych aspektów otrzymuje swoje pięć minut i choć akcja nie pędzi przez to do przodu, nie mam z tym problemu - pozwala to na spokojne odkrywanie historii. Nie zabrakło tu zwrotów akcji i niespodziewanych wątków, które tylko podsycają ciekawość dalszego ciągu "Wielkiego strażnika biblioteki". Tomy 4 i 5 mają moje 10/10, a tom 6 - 9/10 Seria będzie odpowiednia dla osób 12+.

Chłopaki kończą wizytę w okolicach Rush Valley - i to jest najsłabsza część tej mangi, która chyba miała być zabawna, a jest kompletnie zbędna. Później wpadamy do Dublith, gdzie mieszka mistrz braci - a jest to straszny człek, bo chłopcy drżą przed nim. To jest ciekawa część, lecz najlepsza jest później i zajmuje zdecydowaną większość tego tomu - przeszłość Ala i Eda. Gdyby nie ten słaby początek byłoby mocne 7 gwiazdek, a tak tylko 6,5.

Manga trzyma poziom pierwszej części. Zdolności rysownicze autora nadal są na wysokim poziomie. Akcja rozwija się bardzo powoli, ale czasem tak musi być. To by było za proste. Myślę, że autor zaskoczy nas jeszcze mocno. Niby oczywiste jest do czego to wszystko zmierza, ale jestem ciekaw bo wcale nie musi to być takie proste.

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Tom 13 rozpoczyna się od kulminacji dramatycznego starcia Zmierzcha z niebezpiecznym szpiegiem Wheelerem. Na pomoc rusza mu jego towrzyszka, gotowa zrobić wszystko, by ocalić ukochanego. Tymczasem stosunkowo krótki wątek Anyi skupia się na „misji przyjaźń”, czyli odebraniu słodyczy od Damiana. Obok głównej osi fabularnej pojawiają się także epizody z udziałem Yora, Bonda, a także nowych bohaterów: Sigmunda i Barbary. Całość zamyka wątek egzaminów końcoworocznych, które zadecydują o dalszym losie Anyi w szkole Eden. Trzon scenariusza w tomie 13 opiera się na domykaniu wątku Wheelera oraz prezentowaniu codzienności rodziny Forger. Choć główna misja, nadal pozostaje w zawieszeniu, autor rekompensuje to dopracowanym humorem i postaciami z krwi i kości. Fabuła nie pędzi na złamanie karku, ale nie stoi też w miejscu. Poszczególne epizody są zwarte, dobrze wyważone i nieprzesadzone. Endo sprawnie balansuje między dramatem a komedią, wplatając drobne refleksje o wojnie, rodzinie i dzieciństwie. Bohaterowie ewoluują subtelnie. Loid coraz bardziej angażuje się emocjonalnie, Yor zyskuje nieco więcej niezależności, a Anya… jak zwykle kradnie show. Sceny romantyczno-komediowe z Yor i Loidem bawią, ale też ukazują trud komunikacji między nimi. Choć nie jest to tom przełomowy, jego siła tkwi w konsekwencji narracyjnej i przywiązaniu do bohaterów. Autor potrafi sprawić, że czytelnik chce wracać do świata Forgerów, nawet jeśli fabularnie niewiele się zmienia. Akcja w tym tomie przybiera różne formy, od dynamicznego starcia szpiegów po scenki z życia szkolnego. Choć nie ma tu wielkich pościgów czy eksplozji, tempo jest przyjemne i dobrze wyważone. Największą siłą tomu pozostaje jednak humor. Anya nie przestaje zachwycać swoimi absurdalnymi przemyśleniami, spojrzeniem dziecka i nieoczekiwanym bohaterstwem. Jej relacja z Damianem to źródło wielu zabawnych momentów, pełnych nieporozumień i niewinnych zalotów. Krótkie scenki z przebieraniem Bonda to czysta komedia sytuacyjna. Yor, choć nadal nieco na marginesie, zyskuje własne sceny, które dodają jej głębi. Z kolei Loid, balansujący między szpiegostwem a życiem rodzinnym, prezentuje się coraz bardziej ludzko i sympatycznie. Nowi bohaterowie, Sigmund i Barbara, są udanym dodatkiem. Ich wygląd, osobowości i rola w życiu Anyi nadają całości lekkości i świeżości. Endo nie zapomina też o relacjach rodzinnych. Konflikty między Yor i jej bratem, zazdrość Yuri’ego czy ukrywane uczucia Fiony. Wszystko to sprawia, że nawet drugoplanowe postacie są żywe i autentyczne. Humor, choć prosty, działa, bo opiera się na dobrze zbudowanych relacjach i absurdalnych sytuacjach.... https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-mangi-spy-x-family-tom-13

Od dawna nie czytałam żadnej mangi, więc musiałam się przemóc na początku, szczególnie z czytaniem w drugą stronę. Historia jednak pochłonęła mnie od razu. Jak na dobrą opowieść o kotach przystało, są pokazane przeuroczo i czytelnik od razu pała do nich miłością. Manga nie stroni jednak od przykrych treści, pokazując realia życia na ulicy i traktowania bezpańskich kotów, które uderzają prosto w serce. Sama historia przedstawia bohaterów, którzy na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego, jednak z czasem okazuje się, że ich ścieżki są mocno połączone. Jestem ogromnie ciekawa jak opowieść potoczy się dalej. Już kupiłam dwa kolejne tomy! Polecam fanom kotów i nie tylko!

Trochę nie przekonuje mnie motyw z nowym państwem i nie do końca rozumiem motywacje postaci, ale rozumiem, że po tym, co wydarzyło się w poprzednim tomie chaos to całkiem sensowna reakcja. Ciekawi mnie kwestia Miyoko, od której dowiadujemy się paru ciekawych rzeczy i poniekąd dotykamy pewnej tajemnicy, ale Akira i dzieciaki tak naprawdę wciąż pozostają zagadką. A tak chciałabym już poznać historię projektu, z którego zrodziły się 25, 26 i 27. Wolałabym, by właśnie temu poświęcono w następnym tomie więcej miejsca niż geopolityce, która jest tutaj zarysowana dość naiwnie.