20th Century Boys: Chłopaki z dwudziestego wieku #5

Szósty tom Pluto bardzo mocno skupia się na śledztwie Gesichta i to jest bardzo dobre, skrupulatnie bada on całą sprawę która niechybnie łączy się z jego przeszłością a finał okazał się bardzo tragiczny. Czekam na więcej. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

To już koniec serii Pluto, było fajnie, ciekawie, smutno ale też jednak na koniec czuje pewne niedopowiedzenie, ostatecznie nie wiadomo co się stało w finale, jaki był dokładny cel ataku na Persję czy też kim był drugi główny antagonista serii. Walka Atoma była świetna a końcówka porażająca jako poświęcenie robota dla świata. Bardzo fajna seria, polecam ją. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

No naprawdę chciałam dać 8 na 10, ale ta ostatnia strona... Cała fabuła jest bardzo ciekawa, a główny złoczyńca naprawdę przebiegły. Niestety, jeśli chodzi o resztę bohaterów to trochę im brakuje lekko mówiąc, a przy niektórych to mogłabym powiedzieć, że są nielogiczni i zaprzeczają sami sobie. Szkoda. Niewiele zabrakło, ale autor podjął kilka decyzji, przez które manga niszczyła sama siebie.

Kolejne powroty, kolejne pożegnania. Sadakyio jest tak niejednoznaczną postacią, czy to dobry facet, który popełnił kilka złych czynów, czy zły facet, który popełnił kilka dobrych? Do końca tomu nie wiem. Ach, Moniek... Kanna się ogarnia z amoku, by po odwiedzeniu szpitala popaść w kolejny. Nie rozumiem, gdzie w tym wszystkim podziewa się Kiriko? Czy ona była świadoma, przy czym brała udział? Raczej była. Skoro była, to dlaczego...? Patrząc na całokształt, wysuwam hipotezę, że Przyjaciel to nie jest jedna osoba. Myślę, że co najmniej dwie noszą to miano i naprzemiennie występują. Czy mam pewność? Ano nie, ale Przyjaciel z laboratorium raczej się z tego nie podniesie. A że przede mną jeszcze kilka tomów, to utwierdza mnie w przekonaniu. No bo nikt jego twarzy nie widział, więc można go podmienić, starczy znaleźć gościa o podobnej posturze, wzroście, głosie... Wydaje się niemożliwe, ale skoro można stworzyć wirusa, to można też zmienić człowieka.

Szósty tom mangi Saga winlandzka zaczyna się powrotem Kanuta w rodzinne strony. Król Anglii przybył odwiedzić swojego umierającego brata, który ma przekazać mu swoją koronę. Dzięki temu Kanut stanie się jeszcze potężniejszy i będzie o krok bliżej do osiągnięcia swojego celu. Siostra władcy zauważa jak bardzo zmienił się od kiedy wraz z ojcem wyruszył na podbój Anglii. Młody wrażliwy człowiek z wcześniejszych tomów przeobraził się w wojownika i wytrawnego polityka, który zrobi wszystko by spełnić swoje marzenia. Nawet otrucie brata, nie stanowi tutaj większego problemu. Jednak Knut ma chyba sumienie, które zaczyna go coraz bardziej gnębić w postaci ściętej głowy ojca. Z kolei Thorfinn wraz ze swoim kompanem w końcu dokonali to, o czym marzyli od wielu dni. Udało im się ściąć cały las i przygotować pole pod uprawę. Zgodnie z umową z ich panem. Są teraz bardzo blisko wolności. To sprawia, że zarówno główny bohater mangi jak i jego towarzysz niedoli-Einar zaczynają zastanawiać się co dla z życiem. Obaj byli niewolnikami tyle czasu, że już zapomnieli, jak to jest decydować o własnym losie. Może warto wyruszyć w podróż i zobaczyć więcej świata? A może lepszą opcją jest pozostanie i praca na roli i tego samego pana, ale już jako wolny człowiek? Bohaterowie mają jeszcze trochę czasu na zastanowienie się, bo ich właściciel wybiera się w odwiedziny do króla z trybutem. Jako wielki właściciel ziemski potrzebuje on mieć dobre relacje z władcą, by jego ziemie były bezpieczne. Niestety nowym królem Danii jest Kanut i on ma zupełnie inne plany co do majątku swego poddanego. Czy to oznacza początek kolejnego konfliktu?

20th Century Boys – Chłopaki z dwudziestego wieku to gigantyczna historia rozgrywająca się na przestrzeni kilku dekad. Głównymi bohaterami są ludzie, którzy znają się od dzieciństwa i pod przewodnictwem kumpla o imieniu Kenji tworzyli całkiem zgraną paczkę. Jedną z ich zabaw w sekretnej bazie było planowanie scenariusza o wielkim niebezpieczeństwie i ratowaniu świata. Po latach okazuje się, że intryga z ich dziecinnych fantazji może się urzeczywistnić. Bohaterowie robią wszystko by powstrzymać tajemniczego Przyjaciela i jego szalony plan. Ukazana jest także historia po porażce herosów i tym jak partia Przyjaciela przejęła władzę w Japonii. Nadzieje nie są jednak jeszcze stracone, bo bohaterowie wraz z siostrzenicą Kenjego ciągle podejmują walkę o lepsze jutro. Jak doszło do tragedii i czy paczce znajomych uda się ocalić kraj? O tym właśnie opowiada manga 20th Century Boys – Chłopaki z dwudziestego wieku. Piąty tom mangi 20th Century Boys – Chłopaki z dwudziestego wieku rozpoczyna się zuchwałą ucieczką Shoguna i jego nowego przyjaciela, który trafił do więzienia za tworzenie wywrotowych treści. Kumpel głównego bohatera mimo upływu lat od tragicznej konfrontacji z Przyjacielem, nadal się nie poddaje i zrobi wszystko by ochronić Kanę, która zdaje się być kluczem do całej sprawy. Dlatego niemożliwa ucieczka z więzienia na środku morza nie jest dla niego problemem. Reszta historii to sporo skakania w czasie do lat 70. a także wydarzeń z nocy, gdy cały świat się zmienił. Chodzi o pamiętnego Sylwestra, gdy tajemniczy wirus mordował tysiące ludzi a na ulice Tokyo trafił siejący spustoszenie robot. Tylko Kenji i jego kompani ruszyli do walki o świat i próbowali powstrzymać szalony plan Przyjaciela. Dowiadujemy się, jak przebiegała tamta noc. Wiemy też w jaki sposób parta Przyjaciela zmanipulowała prawdę i wykorzystała koszmarny atak terrorystyczny do zdobycia prawie absolutnej władcy. Piąty tom mangi to także debiut nowej postaci. Poznajemy licealistkę Kyoko Koizumi, która jak się okazuje, chodzi do tej samej szkoły co Kana. Dziewczyna nie jest zbyt zainteresowana nauką i woli chodzić na koncerty i ganiać za zespołami. To sprawia, że jest o krok od oblania roku. Dziewczyna trochę przez przypadek podejmuje się zadania przygotowania wypracowania na temat wydarzenia znanego jako Krwawy Sylwester roku 2000. Jest to zdarzenie, którego fragmenty zostały już ukazane we wcześniejszych rozdziałach. https://operacjapanda.pl/2025/recenzja-mangi-20th-century-boys-chlopaki-z-dwudziestego-wieku-tom-4-czyli-uwazaj-na-przyjaciol

Cyberpunkowy klasyk z pędzącą na złamanie karku akcją, co z mojej perspektywy nie musi być zaletą, ale się na tę konwencję godzę. Całość nieziemsko zobrazowana. Nie dziwię się, że w momencie wydania robiła takie wrażenie i ostatecznie była (i chyba nadal jest) pozycją tak wpływową. Obowiązkowo, choćby ze względów czysto poznawczych w temacie historii mangi czy komiksu w ogóle.

To mój debiut wśród mang więc nie chce być będę obiektywna. Komiks sam w sobie ładnie narysowany. Historia taka po prostu o młodości, dojrzewaniu, pasji i szukaniu własnej drogi ale i o miłości. Dodatkowo kiedy dowiedziałam się że opowieść może mieć znamiona autobiografii zrobiło mi się ciepło na sercu

Warstwa wizualna: 2/4. Nie jestem fanem czarno białych komiksów, ale podchodzę nieco pobłażliwie w tej ocenie biorąc pod uwagę to kiedy Tezuka stworzył te mangę Jakość wydania: 2/2. Solidne wykonanie Fabuła: 3/3. Czytałem z wypiekami na twarzy i nie mogłem się oderwać. Niesamowity świat Japonii powojennej wciąga. To tak odmienny świat od naszego, świat japońskiej prowincji, patriarchatu, rodzinnych tajemnic i wpływów amerykańskich. Czy patrzyłem, ile zostało do końca? 1/1 historia wciągnęła mnie bez reszty

Ta część historii, która została poświęcona pracy na polu Ketila, jest przeze mnie uznawana za najgorszą – na szczęście tylko w animacji. Pamiętam, że odcinki anime niemiłosiernie się dłużyły, przeciągając nieskończenie wątki, które skrócone byłyby całkiem niezłe. Pod tym względem tom piąty jest w mojej ocenie pierwszym, któremu animacja nie dorównała. To nadal spory ładunek emocjonalny, jednak w skondensowanej i lepszej formie. Postacie Patera, parobków czy starego pana są niesamowite i nie da się przejść koło nich obojętnie.

Poranek Ściętych głów, to bardzo ciekawa ale też krwawa historia ścinacza głów. Zarazem jest to filozoficzna przygoda, która przechodzi kolejne szczeble jego historii, poprzez proste historie, często niezwiązane ze sobą ale dobrze prezentujące historię tego okresu i samego bohatera. Gorąco polecam. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

W poprzednim tomie bohater podjął bardzo kontrowersyjną decyzję, która mogła zaważyć na jego niestabilnym szczęściu. Czy mimo wszystko będzie potrafił zachować się dojrzale w zaistniałej sytuacji? Punpun decyduje się zamieszkać z Aiko. Dochodzi jednak do tragicznego zdarzenia. Oboje muszą uciekać. Początek tomu był bardzo mocny. Spodziewałem się dramatycznej sceny obyczajowej, ale fabuła poszła w bardzo szokującym kierunku. Na kolejnych stronach pokazane jest jak te wydarzenia wpłynęły bohaterów. Aiko staje się bardzo melancholijna i nie ma ochoty żyć dalej. Z kolei Punpun staje się bardzo bezwzględny i wyrachowany. Niestety czasami sceny z udziałem tych dwojga ciągnęły się i nie wnosiły nic do fabuły, ani nie miały ładunku emocjonalnego. Gdzieś w tle rozgrywa się dramat Sachi. Młoda kobieta rusza w poszukiwaniu Punpuna kontaktując się z jego bliskimi. Jest to dobre podsumowanie dotychczasowych relacji bohatera, która pokazują jak był postrzegany przez innych. W dalszym ciągu zupełnie do mnie nie przemawia wątek kultu Pegaza. Wszystkie sceny z nim związane były dla mnie męczące i niepotrzebne. Na dodatek wplątano w to dwóch kolegów Punpuna z dzieciństwa, którzy do tej pory byli ciekawymi postaciami. Graficznie Punpun przechodzi tu kolejną przemianę. Po tragicznym wydarzeniu zaczyna wyglądać jak człowiek z głową ptaka. Jego głowa ma czarną barwę i w niektórych scenach pokazane widać diabelskie rogi. Niestety tym razem wątku kultu jest zdecydowanie za dużo, żebym mógł polecić ten tom. W dalszym ciągu jednak pewne wątki są bardzo przejmujące.

Pierwszy tom "Dobranoc, Punpunie" przedstawił poruszającą wizję dzieciństwa głównego bohatera. Drugi tom przenosi się akcję o dwa lata później. Czy Punpun zmienił się w jakiś sposób? Punpun jest już uczniem gimnazjum, ale dalej podkochuje się w Aiko. Ta jednak chodzi z kapitanem w klubie badmintona. W tym samym czasie Yuichi, wujek Punpuna, rozpoczyna relację z kelnerką z kawiarni. Punpun w dalszym ciągu jest bardzo zagubioną i bierną postacią. Uczucia wobec Aiko go przerastają i nie ma się komu z tego zwierzyć. Nie ma odwagi działać zgodnie ze swoim sumieniem, a kiedy ma możliwość spełnienia swojego marzenia odrzuca to bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Więcej miejsca poświęca się tu Yuichiemu. W retrospekcji przedstawione jest czym kiedyś zajmował się zawodowo, a także jego dawne życie uczuciowe. W przeszłości działał pod wpływem uczuć zamiast rozsądku, przez co obecnie jest niechętny do nawiązania nowej relacji. Jego dawne zachowanie może budzić oburzenie u czytelnika, ale jest też do pewnego stopnia zrozumiałe. W tym tomie uderzyło mnie jak przedstawiane są postacie żeńskie. Aiko w tomie pierwszym była sympatyczną koleżanką, w której Punpun mógł się łatwo zakochać. Tutaj jednak to postacie żeńskie pełnią role inicjatorek relacji, a także do pewnego stopniu manipulują mężczyznami. Przy czym takie zachowanie wynika z konieczności danej sytuacji w myśl zasady, że cel uświęca środki. Graficznie w dalszym ciągu pokazany jest kontrast pomiędzy realistycznym światem, a rodziną Punpuna przypominającą ptaszki rysowane ręką dziecka. Tym razem jednak zauważyłem, że ten ptasi wygląd to najprawdopodobniej jedynie wizja głównego bohatera, bo na paru kadrach widać ich ludzkie sylwetki. W dalszym ciągu jest to bardzo smutna historia pełna nieszczęśliwych ludzi. Dobrze napisane postacie sprawiają, że bardzo empatyzowałem z bohaterami. Końcówka tomu stosuje ponowny przeskok czasowy i zapowiada pewne dramatyczne wydarzenia.

Usagi Yojimbo. Początek t. 2 zawiera trzy tomy, które zostały wydane w latach 1992-1996: Samotny kozioł i koziołek, Kręgi, Gen. Same woluminy też dzielą się na kilka mniejszych historii. Skupione są one na postaci długouchego ronina, Usagiego, który po stracie pana wędruje po kraju. Świat przedstawiony doskonale oddaje uroki Kraju Kwitnącej Wiśni, widać to po charakterystycznej architekturze, ubiorach, ale również pojawiających się specyficznych zwyczajach, rytuałach. W tym tomie Usagi podejmie się choćby zadania polegającego na odzyskaniu mieczy samurajskich, zmierzy się z demonem pilnującym mostu czy weźmie udział w święcie latawców. Przygód ma sporo i muszę przyznać, że zdumiewa mnie ich różnorodność, bo każda opowieść zawiera inne przesłanie, postacie o odmiennych charakterach i fascynujących historiach. Chociażby powrót do rodzinnej miejscowości obfituje w ciekawe zwroty akcji, a także bywa poruszający. Uświadamia nie tylko Usagiemu, ale także czytelnikom, że do pewnych rzeczy nie ma powrotu i nie wszystko da się zmienić, a gdy coś się straci, nie zawsze można to odzyskać. Historia pewnego latawca przedstawiona została z perspektywy trzech osób: szulera, Usagiego i twórcy latawców. Nie tylko jest to opowieść ciekawa, a momentami nawet zabawna, ale także pokazująca, jak wiele wysiłku wkłada jeden człowiek w stworzenie tak niepozornego, a zarazem pięknego latawca. Duch generała natomiast porusza kwestię japońskiej kultury, a konkretnie rytuału seppuku. Mnogość tematów i postaci jest zdumiewająca. Trudno mi wskazać jedną najlepszą opowieść, ale według mnie nie sposób zarazem wybrać choćby jedną historię, która byłaby gorsza od pozostałych. Każda ma swoje niezaprzeczalne zalety; nawet najkrótsza z nich, zatytułowana Gaki – wyróżnia się, bo w zabawny sposób pokazuje relacje między Usagim a jego mistrzem. [...] Niemniej Usagi Yojimbo. Początek t. 2 to świetny komiks, w zasadzie bez większych wad – jak dla mnie, prawie ideał. Podsumowując, mamy tutaj genialne historie, cudowną oprawę graficzną, intrygujących bohaterów, a do tego porządne wydanie, a więc nic więcej do szczęścia nie jest potrzebne. Cała recenzja: https://ostatniatawerna.pl/niezwykla-podroz-dlugouchego-ronina-recenzja-komiksu-usagi-yojimbo-poczatek-t-2/

Poranek Ściętych głów, to bardzo ciekawa ale też krwawa historia ścinacza głów. Zarazem jest to filozoficzna przygoda, która przechodzi kolejne szczeble jego historii, poprzez proste historie, często niezwiązane ze sobą ale dobrze prezentujące historię tego okresu i samego bohatera. Gorąco polecam. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Dzieci nie dla dzieci Chciałem ambitnie oglądać anime i porównywać do mangi. Minęło kilka miesięcy i poza notatkami nic nie mam. Trzeba zatem się ograniczyć i napisać cokolwiek. W mandze pierwszym, co rzuca się w oczy to kreska. Z jednej strony jest ona mroczna i niepokojąca z wszędzie obecnymi cieniami, z drugiej przedstawia projekty dzieci, które są słodkie (o ile autor nie przedstawia ich w dziwnych sytuacjach). Nadaje to opowiadanej historii oryginalności pod względem przedstawienia. Pozwoli to też pewnie w przyszłości na budowę niepokoju i strachu przez kontrast.  Rozdział 1. Przedstawienie wyglądu postaci i fragmentów lokacji.  Sam świat jest definitywnie fantasy, ale w jakimś stopniu jest rozwinięty technologicznie. Mamy wymyślne tortury, ale to lokacja inspirowana lochami – Otchłań – jest rdzeniem opowieści. Ma ona poziomy, a każdy z nich nie tylko jest niebezpieczny, ale utrudnia lub wręcz uniemożliwia powrót przez tajemniczą „klątwę Otchłani”. Skoro schodzenie tam jest takie niebezpieczne, to po co próbować? Po co zejść i nie móc wrócić? W Otchłani, na dole, można znaleźć artefakty. Przedmioty starożytnych cywilizacji o najróżniejszych właściwościach, od zwykłych przedmiotów po takie zatrzymujące czas. Nic nie jest niemożliwe, nawet cyborgi. Widać te wszystkie cuda dla niektórych są warte zachodu. W teorii sam motyw schodzenia do głębi nie jest oryginalny. Można by rzec, że to zmodyfikowane lochy z DnD albo „Podróż do wnętrza Ziemi” Verne’a. Jednak podstawą jest przetworzenie tych motywów i zaprezentowanie ich we własny i oryginalny sposób. Akihito Tsukushiego się to udaje. To właśnie na samo dno tytułowej Otchłani chce udać się główna bohaterka Riko. Już na początku poznajemy jej motywację, relacje i wyjątkowe elementy, które czynią ją wyjątkową. Początkowo Riko chce tylko być jak matka, która jest jedną z najlepszych schodzących do Otchłani. Jednak w toku prologu dostaje dodatkową motywację, która pchnie ją do rozpoczęcia prawdziwej przygody. W dodatku nie tylko ona jest wyjątkowa, a jak ruszyć w dół, jak nie w wyjątkowej drużynie?  Rozdział 1. Otchłań.  Jeśli chodzi o anime odpowiadające temu tomowi, to nie zmienia ono wiele. Modyfikuje przede wszystkim kolejność niektórych zdarzeń, by tempo było lepsze. Nie jest to chyba nawet takie rzadkie, bo zaobserwowałem coś podobnego w „Koralinie”. Po przeczytaniu i obejrzeniu prologu trudno ocenić, które medium będzie lepsze dla historii, ale przynajmniej anime opóźnia nagość dzieci względem mangi. Pozwala to wkręcić się w historię przed wybijającymi z opowieści nieprzyjemnościami. To dopiero początek przygody, więc trudno powiedzieć, czy warto przemóc się przez wyżej wspomniane nieprzyjemne elementy. Sama fabuła jest zachęcająca, ale jeszcze wiele przed nami. Jak już to napisałem, jeśli mniej ambitniej do tego podejdę, to może nawet przeczytam (lub obejrzę) resztę. Komiks czytany dzięki życzliwości Biblioteki na Koszykowej (Biblioteki Głównej Województwa Mazowieckiego).

Przyjemnie nastrojowe. Kilka opowiadań lekko naiwnych. Podoba mi się ta niedopowiedziana powolna narracja, celebracja codzienności i drobnych detali z których składa się życie. Niewiele słów, bardzo proste zdania. Dużo ciszy. Warto przeczytać, ale nie robiłbym z tego arcydzieła. Myślę, że dla kogoś kto zna trochę literaturę japońską, poezję haiku czy film (pierwsze z brzegu skojarzenie – Ame Agaru) klimat tego komiksu nie będzie niczym nowym. Nie do końca przekonuje mnie kreska – o ile sprawdza się w architekturze czy pejzażu, to twarze wyglądają infantylnie. Moim zdaniem Taniguchi nie potrafi rysować ekspresji emocji, wychodzi mu to dość schematycznie. I tak, wiem – konwencja mangi, ale jednak wolałbym, żeby Japończycy wyglądali na Japończyków.

Cyberpunkowy klasyk z pędzącą na złamanie karku akcją, co z mojej perspektywy nie musi być zaletą, ale się na tę konwencję godzę. Całość nieziemsko zobrazowana. Nie dziwię się, że w momencie wydania robiła takie wrażenie i ostatecznie była (i chyba nadal jest) pozycją tak wpływową. Obowiązkowo, choćby ze względów czysto poznawczych w temacie historii mangi czy komiksu w ogóle.

To zdecydowanie jedna z moich ulubionych - i nielicznych naprawdę lubianych - serii komiksowych. W dziele Stana Sakai (zamerykanizowanego Japończyka) widać naprawdę świetny klimat japońskiego średniowiecza, połączony z fajnymi wątkami fantastycznymi. Historie są ciekawe i bardzo samurajskie, rysunki prześwietne. Jeśli miałbym na coś narzekać to tylko na nadmierne skupienie na detalach - przy czarnobiałych stronicach ogrom detali, np. w postaci bardzo wzorzystych strojów samurajskich, powoduje czasami oczopląs. No i bohaterowie są zwierzątkami - nie musi to każdemu przypaść do gustu.

Od momentu spotkania z Ozen znacznie podkręcona zostaje akcja i robi się tylko coraz mroczniej. Powoli Otchłań się przed nami odsłania, ale wciąż pozostaje kuszącą tajemnicą. W mandze jest sporo dodatkowych informacji o reliktach, stworach z czeluści i wszelkich innych danych, które pogłębiają lore. Z każdym tomem robi się coraz ciekawiej.