Q: Czy zdarzyło Ci się kiedyś odkryć, że osoba, której najbardziej się bałaś… może być tą, która rozumie Cię najlepiej?
„Rozbudź mnie” Tahereh Mafi totalnie mnie rozłożyło emocjonalnie. To nie jest książka, którą się po prostu czyta. To książka, którą się przeżywa. Od pierwszych stron czułam w sobie napięcie, taki niepokój, jakby coś miało się zaraz wydarzyć… i dokładnie tak jest przez całą historię. Wszystko tutaj jest bardziej intensywne, emocje, relacje, odkrycia. I mam wrażenie, że ta część wchodzi dużo głębiej w psychikę bohaterów, szczególnie Juliette.
Juliette w końcu zaczyna naprawdę się budzić, nie tylko do swojej mocy, ale też do samej siebie. To nie jest już tylko dziewczyna zagubiona i przestraszona, tylko ktoś, kto powoli uczy się, że jej wrażliwość nie jest słabością. I to było dla mnie najmocniejsze. Ta świadomość, że siła nie zawsze oznacza twardość, że czasem największą odwagą jest pozwolenie sobie na czucie wszystkiego. Jej wewnętrzna walka, to jak próbuje poukładać to, kim jest i komu może zaufać… było tak autentyczne, że momentami aż bolało.
I teraz przejdźmy do tego, co absolutnie skradło moje serce, czyli Warner. Nie spodziewałam się, że ta książka aż tak zmieni moje spojrzenie na niego. Każda scena z jego udziałem była naładowana napięciem, emocjami, czymś niewypowiedzianym. Ich relacja z Juliette jest skomplikowana, pełna sprzeczności i niedopowiedzeń, ale właśnie to sprawia, że jest tak magnetyczna. To nie jest prosta historia miłosna, to coś znacznie bardziej złożonego, coś, co rozwija się między bólem, nieufnością i powoli rodzącym się zrozumieniem. I to „odkrywanie go na nowo” razem z Juliette było jednym z najlepszych elementów tej książki.
Bardzo podobało mi się też to, jak autorka bawi się naszym postrzeganiem prawdy. Nagle okazuje się, że wszystko, co wydawało się oczywiste, zaczyna się kruszyć. Bohaterowie, których znaliśmy, przestają być jednoznaczni. Relacje, które wydawały się stabilne, zaczynają pękać. I to daje taką niesamowitą głębię tej historii, bo nic nie jest tu czarno-białe.
Świat przedstawiony jest ciężki, przytłaczający, momentami wręcz duszny, pełen kontroli, manipulacji i ciągłego zagrożenia. Czułam tę presję na każdym kroku, to napięcie wiszące w powietrzu. A jednocześnie to właśnie w tym świecie rodzą się najbardziej intensywne emocje, bo kiedy wszystko wokół się rozpada, uczucia stają się jeszcze silniejsze, jeszcze bardziej prawdziwe.
To historia o zaufaniu, trudnym, bolesnym, ryzykownym. O tym, jak trudno jest zmienić swoje przekonania, kiedy całe życie wierzyło się w coś innego. I o tym, że czasem największe odkrycia nie dotyczą świata… tylko ludzi, których mamy najbliżej.
Dla mnie to było absolutne 5/5. Emocjonalny rollercoaster, który zostawia po sobie chaos w sercu i myślach i sprawia, że natychmiast chce się sięgnąć po kolejną część.
English version:
“Ignite Me” is a deeply emotional and intense continuation that focuses on identity, trust, and inner strength. Juliette’s character growth feels raw and powerful, while her connection with Warner adds a complex, magnetic tension. The story blurs the line between truth and illusion, making everything feel uncertain and compelling. A beautifully emotional dystopian fantasy that stays with you.
Szukamy ofert...
2230 
848 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Throne of Glass
Ciekawa, ale nie na tyle wciągająca, abym oceniła ją wyżej.
Ciekawa, ale nie na tyle wciągająca, abym oceniła ją wyżej.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSama akcja książki bardzo mi się podobała, ale od początku postać Celaeny zagarnęła sobie moją antypatię. Dziewczyna zamiast groźnej zabójczyni brzmi jak arogancka i zbyt pewna siebie smarkula która cały czas jest opryskliwa i szybko zdradza się ze swoimi zamiarami. Pomimo jej zawodu jest bardzo naiwna i łatwo traci czujność. Romans księcia Doriana i Celaeny trochę odczułam że był pisany na kolanie i autorka wpadła na pomysł stworzenia go dopiero w połowie pisania. Książka jest łatwa w odbiorze i jeśli ktoś lubi fantasy w lekkim wydaniu, może mu się spodobać.
Sama akcja książki bardzo mi się podobała, ale od początku postać Celaeny zagarnęła sobie moją antypatię. Dziewczyna zamiast groźnej zabójczyni brzmi jak arogancka i zbyt pewna siebie smarkula która cały czas jest opryskliwa i szybko zdradza się ze swoimi zamiarami. Pomimo jej zawodu jest bardzo naiwna i łatwo traci czujność. Romans księcia Doriana i Celaeny trochę odczułam...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNarazie zapowiada się dobrze, ale myślałam że bardziej mnie porwie.
Szkielet historii, wątki kryminalne i magiczne są dobrze przemyślane, ale styl pisania mógłby być lepszy. Myślę że kolejne tomy będzie czytało się lepiej więc dam im szansę.
Kilka rzeczy mi się nie kleiło, nie pasuje mi za bardzo uczucie między Celaena a Dorianem i cały wątek romantyczny jest taki nieskładny.
Niektóre postaci napisane są świetnie a inne koszmarnie.
Największym minusem jest pokazanie Cealeny jako wojowniczki. Przede wszystkim jak na tak wielką zabójczynie i jej renomę powinna być starsza, patrząc na to że spędziła w niewoli rok życia. Po Endovier nie ma żadnych traum i bez problemu wpasowuje się w dworskie życie i powierzchowne relacje i milostki.
Ma być perfekcyjna wojowniczka a nie słyszy nawet że ktoś wchodzi do pokoju gdy śpi, często traci czujność na rzecz błahych spraw i prywatnych relacji.
Ma to potencjał, więc od kolejnych tomów oczekuję dużo więcej.
Narazie zapowiada się dobrze, ale myślałam że bardziej mnie porwie.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSzkielet historii, wątki kryminalne i magiczne są dobrze przemyślane, ale styl pisania mógłby być lepszy. Myślę że kolejne tomy będzie czytało się lepiej więc dam im szansę.
Kilka rzeczy mi się nie kleiło, nie pasuje mi za bardzo uczucie między Celaena a Dorianem i cały wątek romantyczny jest taki...
Taka mocno abstrakcyjna. Młoda dziewczyna, niewinna nastolatka wręcz, dobrze odnajdująca się na dworze, przy czym jednocześnie niebezpieczna, silna zabójczyni. No mocny kontrast taki mało realny. Stylistycznie, językowo też w sumie szału nie robi. Nie wciągnęła mnie aż tak jak miałam nadzieję sięgając po tę lekturę.
Taka mocno abstrakcyjna. Młoda dziewczyna, niewinna nastolatka wręcz, dobrze odnajdująca się na dworze, przy czym jednocześnie niebezpieczna, silna zabójczyni. No mocny kontrast taki mało realny. Stylistycznie, językowo też w sumie szału nie robi. Nie wciągnęła mnie aż tak jak miałam nadzieję sięgając po tę lekturę.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka jest słaba, powiedzmy sobie szczerze. Język jest prosty, żeby nie powiedzieć, że prymitywny, może dzięki temu szybciej się czyta, ale całość brzmi jak wypracowanie gimnazjalistki o Dream boy’u i niebezpiecznej kryminalistce. Postaci są płaskie, chemia między nimi żadna, nie wiadomo czemu się całują skoro prawie się nie znają. Może jako młodsza czytelniczka bym łyknęła, ale jako dorosła powiem: emocje jak na grzybach. A i na grzybach bywa bardziej emocjonująco. Nie polecam.
Książka jest słaba, powiedzmy sobie szczerze. Język jest prosty, żeby nie powiedzieć, że prymitywny, może dzięki temu szybciej się czyta, ale całość brzmi jak wypracowanie gimnazjalistki o Dream boy’u i niebezpiecznej kryminalistce. Postaci są płaskie, chemia między nimi żadna, nie wiadomo czemu się całują skoro prawie się nie znają. Może jako młodsza czytelniczka bym...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzytam drugi raz, bo chcę skończyć tym razem całą serię.. XD
Przeczytałam ją dokładnie 2023-01-05 i dużo się zmieniło, bo podobała mi się bardziej! Pewnie dlatego, że zaczełam zwracać uwagę na szczegóły i dużo rzeczy wcześniej mi umkneło..
Niemniej - ksiażka super, akcja, bohaterowie podobali mi się bardziej niż za pierwszym razem, choć Celina to dla mnie nadal denerwująca nastolatka, ale chyba taki był zamysł postaci (z uwagi na drogę bohatera, którą przechodzi).
Świat zbudowany bardzo dobrze.
Podobała mi się. Dobre wprowadzenie.
Ale bardzo - przyznaje bez bicia - zdenerwował mnie sposób w jaki potraktowąła Doriana..! Moim zdaniem nie zasługiwał na tak chamskie traktowanie, zwłaszcza na końcu - co gryzie się z tym, że Celina uważała się za jego przyjaciółkę..
Czytam drugi raz, bo chcę skończyć tym razem całą serię.. XD
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPrzeczytałam ją dokładnie 2023-01-05 i dużo się zmieniło, bo podobała mi się bardziej! Pewnie dlatego, że zaczełam zwracać uwagę na szczegóły i dużo rzeczy wcześniej mi umkneło..
Niemniej - ksiażka super, akcja, bohaterowie podobali mi się bardziej niż za pierwszym razem, choć Celina to dla mnie nadal denerwująca...
"Szklany tron" uważany jest za jedną z najlepszych serii fantasy. Wierzę, że kolejne tomy w pełni uzasadniają tę opinię, jednak pierwszy tom wypada dość przeciętnie.
Postać głównej bohaterki w „Szklanym tronie” budzi mieszane uczucia i skłania do refleksji nad jej wiarygodnością. Charakter, zainteresowania i sposób bycia Calaeny oraz to, w jaki sposób mówi i się zachowuje, nie świadczą o tym, że jest zabójczynią. Calaena jest pięknością, która lubi ubierać się w sukienki, uczestniczyć w przyjęciach oraz czytać książki. Co więcej potrafi grać na pianinie, posługiwać się każdym rodzajem broni i jako jedyna zna obcy język. Calaena wydaje się wręcz doskonała — aż do granic wiarygodności.
Tymczasem postać ta aż prosi się o zupełnie inne ujęcie. Jako osoba, która przetrwała obóz pracy i ma za sobą brutalne doświadczenia, dziewczyna powinna nosić w sobie więcej surowości i emocjonalnego dystansu. Powinna został ukazana jako dziewczyna, która utraciła cechy człowieczeństwa, moralność i wszelkie wartości. Mogłaby być bardziej zamknięta w sobie, nieufna wobec innych i mniej podatna na uczucia. Taki obraz bohaterki byłby znacznie bardziej przekonujący i spójny z jej mroczną reputacją. Tymczasem dziewczyna z łatwością się zakochuje, doskonale wchodzi w dworskie życie i zdaje się to lubić.
Z dużym rozczarowaniem odbieram niewykorzystany potencjał wątku kryminalnego, który mógł zostać ciekawie rozwinięty i dodać powieści napięcia. Z kolei Próby, mające wyłonić królewskiego obrońcę, nic nie wniosły i były raczej nudne, ponieważ prowadziły do "wiadomo jakiego" finału.
Pierwszy tom nie przekonuje, choć nie przekreśla jeszcze całej serii — kolejne części mogą to zmienić, na co ogromnie liczę.
"Szklany tron" uważany jest za jedną z najlepszych serii fantasy. Wierzę, że kolejne tomy w pełni uzasadniają tę opinię, jednak pierwszy tom wypada dość przeciętnie.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPostać głównej bohaterki w „Szklanym tronie” budzi mieszane uczucia i skłania do refleksji nad jej wiarygodnością. Charakter, zainteresowania i sposób bycia Calaeny oraz to, w jaki sposób mówi i się zachowuje,...
Bardzo dobra ksiazka, naprawde latwo sie czytalo i szybko sie wciagnelam.
Nie moge sie doczekac co bedzie w kolejnych czesciach, a podobno sa jeszcze lepsze!💕
Bardzo dobra ksiazka, naprawde latwo sie czytalo i szybko sie wciagnelam.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie moge sie doczekac co bedzie w kolejnych czesciach, a podobno sa jeszcze lepsze!💕
Zapowiada się dobrze. Ciekawy pomysł na uniwersum . Główną bohaterka daje się lubić. Fabuła wydaje się interesująca. Czytałam z zainteresowaniem .
Zapowiada się dobrze. Ciekawy pomysł na uniwersum . Główną bohaterka daje się lubić. Fabuła wydaje się interesująca. Czytałam z zainteresowaniem .
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzy są tu jeszcze osoby, które jakimś cudem nie znają tej serii? 🤔
Mam wrażenie, że jestem oficjalnie ostatnią osobą na planecie, która w końcu sięgnęła po „Szklany tron”. Długo zwlekałam, ale w końcu nadszedł ten moment, by sprawdzić, o co tyle szumu.
Muszę przyznać – wciągnęłam się! Sarah J. Maas ma ten specyficzny styl, dzięki któremu przez historię po prostu się płynie. I choć bawiłam się świetnie, nie będę ukrywać, że liczyłam na odrobinę więcej. Pierwszy tom okazał się solidnym wstępem i dobrym gruntem pod coś większego, więc teraz oficjalnie czekam na konkretną akcję i epickie zwroty akcji ⚔️✨
Czy są tu jeszcze osoby, które jakimś cudem nie znają tej serii? 🤔
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMam wrażenie, że jestem oficjalnie ostatnią osobą na planecie, która w końcu sięgnęła po „Szklany tron”. Długo zwlekałam, ale w końcu nadszedł ten moment, by sprawdzić, o co tyle szumu.
Muszę przyznać – wciągnęłam się! Sarah J. Maas ma ten specyficzny styl, dzięki któremu przez historię po prostu się...