Anna Wintour. Biografia

Myślę, że to nie jest książka dla polskiego czytelnika – chyba, że ktoś jest wyjątkowo zainteresowany branżą fashion. Zbyt wiele nieznanych nazwisk i faktów zza kulis działania tego targowiska próżności, jakim jest amerykański show biznes.

Wizerunek słynnej szefowej pisma Vogue nie różni się właściwie od szerzonych od lat na jej temat wiadomości, zilustrowanych filmem "Diabeł ubiera się u Prady". Posiadająca wyjątkową charyzmę i silny charakter, przy jednoczesnym braku zainteresowania czymkolwiek, co nie mieściło się w jej bardzo wąsko wytyczonym celu życiowym, Anna Wintour osiągnęła absolutne szczyty sukcesu. Umiała podporządkować sobie wszystko i wszystkich – projektantów, celebrytów, polityków, aktorów i reklamodawców, również na polu działalności charytatywnej.
Sama książka jest dla mnie interesująca na tyle, na ile pokazuje fenomen SELF MADE MAN. Potwierdził mi się schemat możliwości osiągnięcia - bez szczególnego wykształcenia - wytyczonego choć odległego celu, poprzez niesłychaną determinację, parcie pomimo wszystko i bez oglądania się na boki. Niebywale pracowita i świetnie zorganizowana, Anna Wintour, jak caryca niepodzielnie wyznaczała wszystkim role i miejsce w szeregu. Ukrywająca zawsze swoje myśli i uczucia za fasadą czarnych okularów i włosów spuszczonych na oczy, umiała bez słowa, samą swą charyzmą i milczącą dezaprobatą, podporządkować sobie całą branżę – i to jest warte przeanalizowania.

Skrócone w książce do minimum lata po-pandemiczne pokazują, jak bardzo zmieniły się wartości, priorytety i wymogi czasów, którym Vogue pod wodzą Wintour nie sprostał. Jak snobistyczne podpatrywanie życia gwiazd i wzorowanie się na życiu białych, dobrze sytuowanych elit – zderzyły się z bolesną prawdą współczesnych przewartościowań: akcji MeeToo, inkluzywności osób LGBTQ i kolorowych mniejszości czy dramatów konfliktów zbrojnych na obrzeżach zachodniego świata. Utrwalone w wydawnictwie wartości, promujące wykwintny sposób ubierania się czy pewien określony typ pracownika (biały szczupły z dobrej rodziny i wykształcony w jednej z elitarnych uczelni) – obnażyły przepaść dzielącą kolorowe strony Vogue’a od prawdziwego życia.

Ogromny minus książki za brak zdjęć – ja czytałam, uzupełniając ilustracjami z internetu (koniecznie obejrzeć okładki Vogue’a i stroje celebrytów z dorocznej Gali w Met!).

Myślę, że to nie jest książka dla polskiego czytelnika – chyba, że ktoś jest wyjątkowo zainteresowany branżą fashion. Zbyt wiele nieznanych nazwisk i faktów zza kulis działania tego targowiska próżności, jakim jest amerykański show biznes.

Wizerunek słynnej szefowej pisma Vogue nie różni się właściwie od szerzonych od lat na jej temat wiadomości, zilustrowanych filmem...

Skryta za ciemnymi okularami, małomówna introwertyczka.
Jaka jest ikona mody, która od 37 lat zarządza największą gazetą modową?
Jedni powiedzą: apodyktyczna. Inni: zmotywowana, wiedząca czego chce.
Według niektórych zimna, oschła, lakoniczna, wymagająca i samolubna, dla innych autorytet, chodzący profesjonalizm, pełna ciepła w stosunku do rodziny i przyjaciół.
Jeszcze inni będą ją szanować i zabiegać o jej względy, bo to osoba o niesamowitej intuicji, wyczuciu i wpływach.
Czy to co jest jej poczytywane za wadę w przypadku mężczyzny byłoby atutem?

Świetna wycieczka po historii Vogua, jej zarządzaniu i dochodzeniu do władzy. Tylko trochę samej Anny mało.

Skryta za ciemnymi okularami, małomówna introwertyczka.
Jaka jest ikona mody, która od 37 lat zarządza największą gazetą modową?
Jedni powiedzą: apodyktyczna. Inni: zmotywowana, wiedząca czego chce.
Według niektórych zimna, oschła, lakoniczna, wymagająca i samolubna, dla innych autorytet, chodzący profesjonalizm, pełna ciepła w stosunku do rodziny i przyjaciół.
Jeszcze...

Świetnie się ją czyta. Pomimo obaw nie jest ani laurką, ani nie drąży plotkarskich teorii. Nie tylko maluje obraz Anny, ale też opisuje kawał historii zarówno branży modowej, jak i dziennikarskiej.

Świetnie się ją czyta. Pomimo obaw nie jest ani laurką, ani nie drąży plotkarskich teorii. Nie tylko maluje obraz Anny, ale też opisuje kawał historii zarówno branży modowej, jak i dziennikarskiej.

"Anna: The Biography" autorstwa Amy Odell to książka, od której nie mogłam się oderwać. Jeszcze trudniej było, gdy czytałam ją na telefonie – potrzeba silnej woli, by nie sięgać po ekran w każdej wolnej chwili. Jest to niezwykle intrygująca pozycja, dzięki której lepiej zrozumiałam mechanizmy powstawania Met Gala oraz dlaczego film „Diabeł ubiera się u Prady” stał się jednym z moich ulubionych.
Anna Wintour nie wydaje się już tak straszna, choć jej ogromna miłość do mody i nieustanny pracoholizm wciąż mnie lekko przerażają. Moja własna fascynacja modą zmieniała się na przestrzeni lat – kiedyś była zbyt intensywna, teraz staram się odnaleźć równowagę między moimi wartościami a pragnieniem posiadania pięknych rzeczy. Nie popieram bezrefleksyjnego konsumpcjonizmu, choć jednocześnie rozumiem pokusę, jaką niesie życie w świecie mody.
Książkę polecam zarówno miłośnikom mody, jak i tym, którzy jej nie rozumieją. Poznanie Anny Wintour poprzez tę nieautoryzowaną biografię dostarcza wielu cennych informacji o modowym świecie, który choć unikalny, jest kolejną areną, gdzie ludzie zarabiają na spełnianiu marzeń.

"Anna: The Biography" autorstwa Amy Odell to książka, od której nie mogłam się oderwać. Jeszcze trudniej było, gdy czytałam ją na telefonie – potrzeba silnej woli, by nie sięgać po ekran w każdej wolnej chwili. Jest to niezwykle intrygująca pozycja, dzięki której lepiej zrozumiałam mechanizmy powstawania Met Gala oraz dlaczego film „Diabeł ubiera się u Prady” stał się...

Mega rzetelna i obiektywna biografia. Wciągnęła mnie jak nie wiem, choć przyznaję, że końcowe rozdziały już nieco nużyły. Ale i tak fajnie się czytało.

Mega rzetelna i obiektywna biografia. Wciągnęła mnie jak nie wiem, choć przyznaję, że końcowe rozdziały już nieco nużyły. Ale i tak fajnie się czytało.

Jak dla mnie zbyt szczegółowa, nie udało mi się jej przeczytać w całości. Za to bardzo ładnie wyglada na półce ;)

Jak dla mnie zbyt szczegółowa, nie udało mi się jej przeczytać w całości. Za to bardzo ładnie wyglada na półce ;)

Mam wrażenie, że niewiele jest „Anny”
w książce o Annie.

Autorka skupiła się na szczegółowym przedstawieniu przebiegu jej kariery opierając się głównie na rozmowach z jej współpracownikami. Mnóstwo dowiedziałam się także o funkcjonowaniu wydawnictwa i tworzeniu magazynu Vogue.

Mam wrażenie, że niewiele jest „Anny”
w książce o Annie.

Autorka skupiła się na szczegółowym przedstawieniu przebiegu jej kariery opierając się głównie na rozmowach z jej współpracownikami. Mnóstwo dowiedziałam się także o funkcjonowaniu wydawnictwa i tworzeniu magazynu Vogue.

Biografia niewątpliwie wyczerpująca, acz bardziej w kwestii życia zawodowego Wintour, niż całokształtu. W istocie, o ile początek wciąga, to potem robi się coraz nudniej, gdyż tekst to tyle biografia naczelnej, co Vogue'a i Conde Nast. Za mało mi tu było ducha mody, za dużo kwestii biznesowych, związanych z prowadzeniem wydawnictwa. In plus na pewno - i jako powód tak długiego trwania na swoim stanowisku - jest godna podziwu umiejętność dostosowywania się do zmian, zgodnych z duchem czasu. Natomiast autorce chyba nie udało się przeniknąć tajemnicy osobowości i charyzmy Wintour, w tym na przykład zdolności do gwałtownego ucinania relacji, nawet długoletnich...

Biografia niewątpliwie wyczerpująca, acz bardziej w kwestii życia zawodowego Wintour, niż całokształtu. W istocie, o ile początek wciąga, to potem robi się coraz nudniej, gdyż tekst to tyle biografia naczelnej, co Vogue'a i Conde Nast. Za mało mi tu było ducha mody, za dużo kwestii biznesowych, związanych z prowadzeniem wydawnictwa. In plus na pewno - i jako powód tak...

“Anna mówiła swoim przyjaciołom, że chce być zapamiętana nie jako redaktorka, lecz jako wielka filantropka. Na pewno zostanie zapamiętana jako ikona.”

Od pracy w butiku do redaktorki naczelnej największego modowego pisma, Vogue’a. Anna Wintour od początku wiedziała, do czego dąży. Wyrzucana drzwiami, wracała oknem. Intrygująca, utalentowana, nieco introwertyczna, zadziorna, uparta, zmierzająca do celu i wiedząca czego chce. Taka jest bohaterka książki Amy Odell — Anna Wintour. Od ponad 30 lat to ona wyznacza modowe trendy i ma wiele do powiedzenia w kwestii tego, co w danym sezonie powinno się nosić, a co schować głęboko w szafie. Trudno sobie wyobrazić, jak wyglądałaby współczesna branża modowa bez Anny.

Podobno to właśnie Anna Wintour była inspiracją do stworzenia postaci despotycznej i oschłej redaktorki modowego magazynu, Mirandy Priestly z filmu “Diabeł ubiera się u Prady”. Media do tego stopnia rozdmuchały kwestie podobieństwa Mirandy do naczelnej Vogue’a, że wielu projektantów i marek modowych odmówiło pojawienia się w filmie ze strachu przed Wintour.

Według niektórych zimna, oschła, lakoniczna, wymagająca i samolubna, dla innych autorytet, chodzący profesjonalizm, pełna ciepła w stosunku do rodziny i przyjaciół.

Podczas lektury poczułam połączenie z Wintour. Rozumiem chęć zdobycia tego, na czym ci zależy, rozumiem determinację, upór, stawianie na swoim, asertywność. I wiecie co? Okazało się, że poza imieniem, łączy nas znak zodiaku. Taaaadaaa… Chociaż jestem zdania, że niewiele osób tak świetnie odnalazłaby się na jej miejscu i ja szczerze przyznaje, że nie dałabym rady.

Determinacja doprowadziła ją na szczyt. Zdobyła to, co założyła sobie w młodości. Sukcesywnie pięła się po drabinie sukcesu, zmierzając z uporem prosto do najważniejszego w modowym świecie gabinetu naczelnej, najbardziej znanego pisma, które od lat wyznacza trendy.

Amy Odell nie tworzy w swojej książce jednoznacznego portretu Anny Wintour. W obiektywny sposób zaprezentowała jej wizerunek, dając tym samym swobodę w opowiedzeniu się, jak w oczach innych jawi się ta kultowa już postać.

To biografia pełna ciekawostek, wypowiedzi byłych współpracowników Anny, osób z jej otoczenia. Czyta się ją bardzo przyjemnie, niczym dobrą powieść obyczajową o dziewczynie, która wymarzyła sobie sukces i go odniosła.
__
*cytat pochodzi z książki “Anna Wintour. Biografia” A.Odell

“Anna mówiła swoim przyjaciołom, że chce być zapamiętana nie jako redaktorka, lecz jako wielka filantropka. Na pewno zostanie zapamiętana jako ikona.”

Od pracy w butiku do redaktorki naczelnej największego modowego pisma, Vogue’a. Anna Wintour od początku wiedziała, do czego dąży. Wyrzucana drzwiami, wracała oknem. Intrygująca, utalentowana, nieco introwertyczna,...

Super książka, autorka zawarła w niej wypowiedzi wielu osób ze świata mody i z bezpośredniego otoczenia Anny, dzięki przedstawieniu różnych perspektyw, zbudowano autentyczny obraz a nie laurkę pochwalną. Książka pokazuje również realia magazynów modowych i działania branży. Jeśli ktoś interesuje się tą tematyką to na pewno znajdzie wiele ciekawych informacji + super bawiłam się przy wyszukiwaniu i oglądaniu różnych sesji i okładek magazynu o których wspominano w książce.

Super książka, autorka zawarła w niej wypowiedzi wielu osób ze świata mody i z bezpośredniego otoczenia Anny, dzięki przedstawieniu różnych perspektyw, zbudowano autentyczny obraz a nie laurkę pochwalną. Książka pokazuje również realia magazynów modowych i działania branży. Jeśli ktoś interesuje się tą tematyką to na pewno znajdzie wiele ciekawych informacji + super bawiłam...