Kwantowy świat. Jak nauka kwantowa wyjaśnia miłość, śmierć i sens życia

Los zwierząt nie jest mi obojętny. Tak samo jak i ludzi, jednak fakt, że to właśnie my - jako ludzie - jesteśmy szczególnie odpowiedzialni za cierpienie zwierzaków jest okropny ponad wszelką miarę. Brigitte Bardot zna chyba każdy, jednam mam wrażenie, że wciąż większość kojarzy ją przez jej młodzieńcze życie, częste romanse i porzucenie syna i nie ukrywam, że sama sięgnęłam po tę książkę z nadzieją, że i te kwestie wyjaśni i właściwie po trochę to tu otrzymałam. Jednak czy w to wierzę to wciąż inna kwestia. W każdym razie Brigitte to osoba o wielkim sercu dla zwierząt. Korzystając ze swojej sławy i majątku podjęła się wielu akcji, których celem była ochrona zwierząt dzikich i towarzyszących, przez co obdarzam ją ogromnym szacunkiem. Książka choć wydaje się obszerna, to jest do przeczytania w ciągu jednego dnia. Brak tu jakiś zawiłych formuł prawnych, jest to po prostu "pamiętnik" Bardot przez dekady jej życia, w prostej i zwięzłej formie opowiada o początkach swojej walki o prawa zwierząt, jej trwaniu i trochę też już końcu, bo jednak swoje lata ma, jednak wie, że nawet po jej odejsciu, jej inicjatywy będą kontynuowane, dopóki tylko zwierzęta będą tego potrzebować. Porusza wiele tematów, jak polowanie na dzikie zwierzęta, mordowanie młodych, o fermach futrzarskich, o bezdomności i porzucaniu zwierząt domowych, o nielegalnych hodowlach, o całym przemyśle mięsnym, o wpływie kulturowym i religijnym na sposób w jaki traktujemy zwierzęta, o transporcie żywych "towarów" i właśnie o clou całej sprawy - że pomimo XXI wieku wciąż odbieramy zwierzętom prawo do odczuwania. Że wciąż chcemy by były produktami, rzeczami gorszegp sortu, zamiast traktować je jak pełnoprawne czujące istoty żyjące w pełni zasługujące na szacunek. Z perspektywy obecnych wydarzeń w Polsce, ciekawym doświadczeniem jest poznanie francuskiej perspektywy Brigitte, która o prawa zwierząt walczy już od 1973 roku. Szmat czasu. I choć widać zmiany... to wciąż jest ich za mało. A sam przemysł mięsny poszedł nawet w gorszą stronę niż był...

18/2026 Śmiało można powiedzieć, że o ile już chyba nie ma ludzi, którzy nie doceniają Chin o tyle niezrozumienie tego państwa, czy wręcz cywilizacji jest powszechne. A także bije się w tym aspekcie w pierś. Dla nas, czyli ludzi wychowanych w kulturze Zachodu takie zjawisko jak kopiowanie czy naśladowanie po kimś jest postrzegane bardzo źle. Abstrahując już od pojęć dobre—złe, to kopiowanie konkurencji jest czymś głęboko osadzonym w chińskim DNA. To dlatego chińscy informatycy nie mieli w okolicach 2010 roku najmniejszego problemu przed kopiowaniem zachodniej konkurencji, ale osadzania ich twórów w chińskich realiach. Bardzo znamienny jest przykład Wang Xing, który na początku swojej działalności zawodowej był wyśmiewany za bezrefleksyjne kopiowanie Facebooka, Twittera oraz Grouponu (amerykańska platforma zakupowa),ale to Wang śmiał się jako ostatni, bo po kilku latach jego klon platformy zakupowej — Meituan zdystansował jeśli chodzi o wartość rynkową swój pierwowzór. Przykłady takie można by mnożyć. Skokowy wzrost chińskich start-upów i rozwijająca się baza internetowa w Kraju Środka powoduje, że Chiny są na najlepszej drodze do prześcignięcia Stanów Zjednoczonych w kwestii sztucznej inteligencji, która w kolejnych dyscyplinach radzi sobie lepiej od konkurentów z Doliny Krzemowej. Bardzo pomocne w tym wyścigu jest państwo, które ochoczo subsydiuje rozwijanie tej technologii, co stoi często w sprzeczności z podejściem rządu Stanów Zjednoczonych w analogicznej sytuacji. Sam się przekonałem podczas swojego wyjazdu do Chin, jak bardzo technologicznie ten kraj odjeżdża szeroko pojętemu Zachodowi. Dość powiedzieć, że nie widziałem Chińczyka, który płaciłby gotówką, a płatności za pomocą AliPay czy We Chatu trwają ułamki sekund. Książka Lee jest o tyle ważna, że autor jest zaangażowany w pracę nad sztuczną inteligencją od 40 lat. Tajwańsko-amerykański badacz zwraca uwagę na szanse, ale i zagrożenia dla ludzkości niosące rozwój sztucznei inteligencji. Ludzkość stoi przed najbardziej przełomowym momentem w dziejach. Ja osobiście z jednej strony czuję sporą ekscytację odnośnie sztucznej inteligencji, ale z drugiej nie potrafię wymazać z głowy szeregu książek, gier i filmów katastroficznych, w których ludziom przychodzi się mierzyć ze swoim dziełem w postaci superzawansowanej AI, która dąży do unicestwienia człowieka. Jednak jak zauważa autor potencjalne ryzyko groźnego „wyrwania” się AI spod kontroli człowieka to pieśń zdecydowanie dalszej przyszłości. O wiele szybciej ludzkość zmierzy się z masową automatyzacją pracy, co będzie oznaczało, że ogromna część społeczeństw straci pracę. Ten fakt będzie największym wyzwaniem dla państw, które coś z mniejszym zapotrzebowaniem na zatrudnienie będą musiały zrobić. Samo przez się nasuwa się pomysł gwarantowanego dochodu podstawowego, ale czy na pewno lekiem na ten problem będzie proste zasypanie go pieniędzmi? Książka Lee to swoisty testament, bo autor w pewnym momencie swojego życia usłyszał wyrok w postaci raka chłoniaka. Na szczęście Tajwańczyk wyzdrowiał. Te wydarzenia jednak rzuciły na niego taki cień, że postanowił się trochę zdystansować od informatycznego „wyścigu szczurów” i na kwestie rozwoju AI patrzy z boku, co w połączeniu z ogromną wiedzą i przyjemnym piórem jest świetnym wprowadzeniem w tematykę sztucznej inteligencji i wyścigu technologicznego pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Chińską Republiką Ludową.

Świetna książka opowiadająca o szeroko rozumianej branży IT. Pisana w formie reportażu, gdzie każdy rozdział poświęcony jest trochę innemu zagadnieniu jak początki programowania, rola i miejsce kobiet, szyfrowanie, kultura Doliny Krzemowej, podziemnym Internet itp. Choć wszystkie wątki się przeplatają i autor często wraca do wcześniej przywołanych historii. Jest też sporo o mentalności programistów, ich cechom osobowościowym, podejściu do życia, wyznawanym poglądom (między innymi libertynizm). Autor nie skupia się na żadnym gigancie technologicznym (jak Facebook, Google, czy PayPal) ale tworzy historię korzystając ze strzępków sukcesów (bądź porażek) każdej liczącej się firmy technologicznej. Mimo że w wielu miejscach książka wydaje się trochę chaotyczna i rozwleczona miałem dużą przyjemność z lektury.

Polski podtytuł mocno wprowadza w błąd sugerując opowieść prowadzącą przed dżumę, HIV i ebolę (hasła te na pewno mocno przyciągają uwagę odbiorców) podczas gdy książka dotyczy w głównej mierze cholery. Nie jest to jednak jej wada, ponieważ sama w sobie jest bardzo ciekawa i zwraca uwagę na wiele kwestii w kontekście zdrowia. Po skończeniu czytania zostawia nas z wieloma historiami, argumentami i wiedzą.

Książkę streścić można w następujący sposób: opis danej dzielnicy (m. in. wymiana najważniejszych obiektów religijno-kulturowych, sztuki, mody, gastronomii, edukacji) + mała mapka narysowana fajną "kreską", wywiady z ludźmi związanymi z danym miejscem/obiektem, a na zakończenie działu - przepis przygotowania jakiegoś dania, wytyczne dot. ubioru lub nawet pielęgnacji twarzy. Nad wyrost czuć jednak skupianie się na sztuce, kreatywności, designie i modzie. W mojej opinii pominięty został aspekt urbanistyczny i ekologiczny - m. in. sieci transportowe, parki, zanieczyszczenia. Książka w oprawie miękkiej, klejona. Spis streści jest, ale pomocny nie będzie ze względu na swoją ubogość. Zdjęć jest dużo, ale często są wyrwane z kontekstu. Bez problemu część z nich można byłoby zrobić poza Tokio i przypisać do innego miejsca. Mam wrażenie, że niektóre to tylko "zapychacze do treści", a bliska perspektywa niektórych z nich - nie utożsamia w ogóle z miejscem, a przynajmniej nie z miejscem charakterystycznym dla Tokio. Ilustracje są podpisane, ale na końcu książki - więc za każdym razem trzeba wertować książkę. Ma to swój styl, ale niestety jest mało praktyczne. Niektóre strony można byłoby racjonalniej wypełnić tekstem. Szczerze powiedziawszy nie wiem do jakich odbiorców ta książka miała trafić.

Nie mogę powiedzieć, że czytało się to źle. Całość łyknąłem szybko, ale widać, że to trochę element kampanii marketingowej Cyberpunk 2077. Nie spodziewajcie się tutaj bardzo dokładnej historii gatunku cyberpunk, ale takiego ogólnego wstępu do niego. Wasza podróż powinna zacząć się od prawdziwej powieści, a nie książki publicystycznej. Traktujcie to jako teaser.

"Niestraszna już mroku noc, gdy gwiazdy jaśnieją. Ojciec nasz rozświetli noc, wszelki strach rozwieje. - Christian Richardt (s.101) "Ciemność.W obronie mroku" to przemyślanie zbudowana książeczka przywodząca na myśl notatnik czy pamiętnik przedstawiający raptem 5 dni z życia Sigri Sandberg, która postanawia spędzić samotnie trochę czasu w ciemnościach w górach, w Finse, na dalekiej Północy (Norwegia). Tu gdzie mieszka dziennikarka na co dzień widzi fiord, ma w pobliżu las, jednocześnie w nocy nie może obserwować gwiazd, gdyż światła miasta pochłaniają mrok nocy, stając się barierą uniemożliwiającą dostrzeżenie tego, co naturalne. A mnie zawsze wydawało się, że właśnie w krajach nordyckich nie brakuje miejsc, gdzie mieszkańcy mogą delektować się zarówno ciszą, jak i magią nieba upstrzonego bogactwem naturalnych "świetlówek". Błoga naiwności. "Mówią, że powrót do natury to ucieczka od tego, co ważne. Uważam, że wyjazd w dzicz, zbliżenie się do natury jest czymś wręcz przeciwnym, jest jak powrót do domu, do tego, czego jesteśmy ważną częścią, do tego, o czym naprawdę musimy porozmawiać. O planecie i o tym, czy mamy jeszcze jakieś szanse." (s.66) Jednak ta niewielka książeczka przynosi mi ukojenia, jakbym czytając jednocześnie doświadczała magi ciemności, tej samej, której czasem w dzieciństwie się bałam, czasem przeszkadzała mi, gdy jasność dni skracała się do kilku godzin i to akurat tych godzin spędzanych w szkole. Jednocześnie sprzyjała wyobraźni i poczuciu bezpieczeństwa, bo w moim dziecięcym umyśle dawała schronienie. Nie każde dziecko boi się każdej ciemności. Pamiętam podekscytowanie, gdy wchodziło się do jakiegoś ciemnego pomieszczenia, chodzenie na wyczucie po klatce schodowej albo - co bardziej ekscytujące - nagle gaśnie światło, gdy jesteśmy w piwnicy. Obecnie ze względu na ograniczenia fizyczne (znacząca wada wzroku) to już nie jest tak podniecające, nie ucieszę się z każdego nowo nabitego guza. Według Autorki "ciemność to postrzegana nieobecność światła" (s.103),więc postanowiłam zrobić doświadczenie w pobliskim lesie koło północy. Niestety, las mocno wycięty, obecnie ważniejsze są obwodnice, więc nazwa zostaje, a teren ma takie prześwity, widoczne są już dalsze oświetlone domostwa, brakuje już tylko żeby jeleń czy dzik z lampionem wyskoczył, nam latarki nie były potrzebne. Nawet w tak niewielkiej miejscowości, okolicach otoczonych przez niby-lasy nie ma mowy o ciemności, również w nocy. Na pocieszenie, widoczny był księżyc. Surowy klimat w połączeniu ze snuciem osobistych refleksji przez Autorkę daje przyjemne odprężenie. Budzi się moja nostalgia za czymś minionym, bo w nowoczesnym Zachodnim świecie brak światła to ewenement, trudniej się schować przed tym sztucznym blaskiem, trudno odpocząć od ekranów dominujących zarówno w naszej pracy, jak i w czasie przewidzianym do relaksu. Ciemność staje się upragniona i w pełni coraz mniej osiągalna. "Chociaż żarówka i elektryczne światło istnieją od 130 lat, ich światło jest bardziej czerwone, żółte i przyjemne. W większości lamp LED światło jest niebieskie, a używa się ich masowo, nie tylko w lampach ulicznych i w tunelach, ale także w otaczających nas zewsząd ekranach: komputerach, telefonach, iPadach... Niebieskie światło ma nie tylko inna temperaturę długość fali, ma także inna częstotliwość.Mruga, zamiast płynąć. Niektórzy uważają, że to temperatura najbardziej nam przeszkadza, inni winią właśnie częstotliwość." (s.121) A przecież ciemność jest nieodzowna każdemu człowiekowi, zwierzęciu czy roślinie. To ona decyduje o naszym biologicznym przetrwaniu. Zaburzenia cyklu mają wpływ na zaburzenia komórkowe, prawidłowy wzrost i rozwój. "Kiedy robi się ciemno, źrenice się powiększają, by wpuścić więcej światła. Receptory w oku rejestrują zmniejszoną ilość światła i przesyłają sygnał "nadeszła noc" do szyszynki(...) Gdy mózg przestaje odbierać sygnały dnia, szyszynka produkuje hormon melatoninę." (s.119/120) Sandberg przez kilka dni próbuje oswoić swoje lęki odnośnie nadciągającej całodobowej nocy. Przygląda się szybko zapadającemu zmrokowi, wychodzi na spacery, obserwuje niebo bez świetlnych zanieczyszczeń, napawa się tym, co niedostępne w mieście. W swoich notatkach wspomina również postać Christiane Ritter, która spędziła ponad rok (1934r.) w podobnych warunkach, co potem opisała w książce. I wtedy pomyślałam, że kilka dni? Tak, bardzo chętnie. Ale kilka miesięcy?! Przypuszczam, że nie dałabym rady nawet jako tzw. dziecko nocy. Dla mnie późne wieczory i dużo późniejsze nocne godziny to ten szczególny czas ciszy, który leczy mnie z hałasu dnia. Często doświadczam ambiwalencji: cieszyć się tą błogością na jawie, czy jak najszybciej ruszyć w objęcia nocy. Jednak wystawienie się na niewielkie doświadczanie światła dziennego oraz wielodniową nieprzerwaną ciemność dobową już nie jest tak ekscytujące. Być może bym przywykła.. Teraz mogę sobie wyobrazić jedynie, jak kopię w śniegu próbując zyskać ośnieżoną, otulającą światłość. Ciemność pokazuje jaką ma władzę nad człowiekiem. Może przytłoczyć, zaniepokoić, odebrać jasność myślenia, pogrążyć w apatii, ale może przeciwnie - stać się wyzwalająca, dająca ukojenie i odpoczynek, uzdrawiać, ekscytować, uczyć. Nie ma ciemności bez światła. Kiedy zaś jest za wiele tego światła, szczególnie sztucznego, nasza ciemność staje się zanieczyszczona, daje zaledwie pozorny relaks. Nie wyobrażam sobie Ziemi bez ciemności. Jej brak jest dla nas taką samą konsekwencją jak każde z możliwych zanieczyszczeń środowiska.

#Wyzwanie czytelnicze na styczeń 2024r. - przeczytam książkę, której akcja dzieje się zimą. Ciekawy REPORTAŻ/AUTOBIOGRAFIA młodej Amerykanki opowiadającej o tym jak spełniła swój "amerykański sen". Blair urodzona i wychowywana w słonecznej Kalifornii od dziecka marzyła o zamieszkaniu na zimnej Północy i powożeniu psimi zaprzęgami w Arktyce. W swojej książce opisuje jak się jej to udało, jaką drogę przeszła, co przeżywała zanim nabyła umiejętności, aby przetrwać na lodzie i śniegu, aby spełnić swe marzenia. Niestety książka napisana jest nieco chaotycznie, gdyż autorka miesza treści reporterskie (relacje z podróży) z autorefleksją i wspomnieniami z różnych okresów życia i z wielu miejsc swego pobytu. Rozpisuje się na temat swoich lęków, samopoznania i kształtowania charakteru. Bardzo dokładnie opisuje relacje łączące ją z ludźmi z Północy, w tym z przyjaciółmi z Norwegii, sprawiając, że książka staje się bardzo intymna i równocześnie ciekawsza. Autorka przedstawia czytelnikowi cała drogę życiową od niepewnej nastolatki do zdecydowanej i odważnej kobiety, która wie co chce robić w życiu i tym się zajmuje. Reportaż daje też wyobrażenie o warunkach życia w Arktyce, trudach i wyrzeczeniach oraz poświęceniu, aby żyć w Arktyce i czerpać z tego radość. Poznajemy też mentalność i sposób życia Norwegów z dalekiej Północy. Książka warta uwagi i poznania. POLECAM!

Kto tak właściwie truje nas smogiem? Książka „Uduszeni” Beth Gardiner jest odpowiedzią, która ilustruje fakt, jak potężne interesy gospodarcze i polityczne stoją za światowym problemem toksycznego powietrza. W celu zebrania dowodów, autorka zabiera nas w detektywistyczną podróż po najbardziej zanieczyszczonych miastach świata, a sugestywny reporterski styl pisania sprawia, że podczas lektury „Uduszonych” smog je spowijający niemal gryzie nas w oczy. Jednocześnie Beth Gardiner przedstawia również konstruktywne propozycje rozwiązań, które umożliwią dostęp do czystego powietrza nie tylko naszemu, ale i przyszłym pokoleniom. Rozszerzoną recenzję przeczytasz tutaj: https://babkazzasadami.pl/uduszeni-w-smogu-wlasnym/

Naprawdę ciekawe i nieźle napisane kompendium wiedzy o pierwszej wyprawie na księżyc, są jednak pewne ale. Autorzy za często idą w falbanki, anegdoty, wątki poboczne odbijając od meritum. Więcej, napisałbym, że tego gęstego, właściwego czyli wiedzy merytorycznej o temacie jest tu momentami za mało. Zdarza się, że niektóre fakty traktowane są po łebku lub przeskakiwane za to nie brakuje, na przykład, dywagacji na temat ówczesnej walki z rasizmem czy równouprawnieniem kobiet. Poza tym o jakieś zjawiskowe pióro czy talent do snucia opowieści też ciężko autorów oskarżyć. Podsumowując to pozycja naprawdę solidna i pożywna, niemniej nie pozbawiona wad. Tyle mojego skromnego.

Zaskoczyła mnie ta książka, zresztą bardzo pozytywnie. Opisuje dwie rzeczywistości: demokrację i technologię oraz to  jakie sprzężenie zwrotne zachodzi między nimi. Autor przygląda się internetowi, możliwościom jakie daje oraz zagrożeniom jakie mogą wyniknąć z jego użytkowania i zestawia to z funkcjonującą w zachodniej rzeczywistości społecznej demokracją. Zastanawia się na ile rozwój Internetu i jego niemal nieograniczone możliwości mogą wpłynąć na sposób urządzenia politycznego naszych społeczeństw. Zwykle takie książki są mocno filozoficzne, ta jednak była niezwykle konkretna, Autor odwoływał się do przykładów szeroko opisywanych w prasie w ostatnich latach, za studium przypadków wziął przede wszystkim Facebooka, Gogle, oraz Amazona. Ciekawy jest opis ewolucji liberalnego porządku politycznego oraz jego konfrontacji ze światem cyfrowym. Podobały mi się opisy dawnych debat politycznych oraz dywagacje czy dzisiejszym świecie wirtualnym rzetelna wymiana poglądów i opinii jest w ogóle możliwa. Zagadnień w niej poruszonych jest naprawdę mnóstwo, niemniej autor zgrabnie je łączy i porządkuje tak iż lektura jest naprawdę dużą przyjemnością.

Może tytuł nie idealnie oddaje o czym ta książka jest, natomiast naprawdę warto ją przeczytać, zwłaszcza jeżeli ktoś interesuje się Doliną Krzemową albo ma w głowie założenie własnego startupu. Książka bowiem opowiada o mechanizmach stojących za sukcesem niektórych przedsiębiorstw technologicznych zlokalizowanych w Kalifornii. Ukazuje historię zarówno z perspektywy zwycięzców, jak i tych, którym się nie udało, przy czym mniej wchodzi w detale techniczne, a bardziej skupia się na filozofii funkcjonowania startupów oraz myślach towarzyszących początkującym przedsiębiorcom. Podobało mi się to, że autor nie pisał tej książki zza biurka czy z biblioteki, ale zrealizował coś na kształt dziennikarskiego eksperymentu – sam wszedł w świat Doliny Krzemowej, wymyślił pomysł na własne przedsięwzięcie, wynajął pokój w tzw. hacker house, uczestniczył w konferencjach i spotkaniach z inwestorami. Dzięki temu opisywana treść nabiera realizmu i autentyczności. Fajnie pokazane jest, w jaki sposób founderzy podkręcają wartości i wskaźniki swoich przedsięwzięć, czym podszyta jest chciwość ze strony inwestorów oraz to, że wszyscy wydają się szczęśliwi, grając wspólnie w tę grę pozorów. Autor świetnie obrazuje, co dzieje się, gdy rynek tylko rośnie – sumarycznie wszyscy są wygrani. Naprawdę polecam przeczytać tę książkę, aby uzmysłowić sobie, co człowiek jest w stanie zrobić dla pieniędzy i jak wygląda codzienność w świecie innowacji, ryzyka i niepewności.

Przedstawia w tej książce Lyons opis działania współczesnych korporacji, koncentrując się głównie na startupach z Doliny Krzemowej w Kalifornii, ale myślę, że jego wywody dotyczą masy innych firm na całym świecie, także w naszym kraju. Wyłania się z książki ponury obraz, oto współczesne korporacje w pogoni za zyskiem fatalnie traktują swoich pracowników, wpędzając ich w stresy, depresje i inne schorzenia. Wyróżnia Lyons cztery przyczyny takiego stanu rzeczy. Po pierwsze pieniądze, pokazuje Lyons, że korporacje starają się za wszelką cenę płacić jak najmniej pracownikom (a wymagać jak najwięcej) i często im się udaje. Zmniejszanie kosztów pracy prowadzi bowiem do zwiększenia zysków, co jest głównym celem firm. To podejście bazuje na koncepcji noblisty Miltona Friedmana, który twierdził, że „szefom firm powinien przyświecać tylko jeden cel, którym jest maksymalizacja zysków z myślą o inwestorach.” W szczególności dyrektorzy firm nie muszą się przejmować swoim pracownikami ani społeczeństwem, a ci, którzy to robią: „głoszą socjalizm w najczystszej postaci” (cytat z Friedmana). Dodajmy, że koncepcje Friedmana są wciąż podstawą nauczania w szkołach biznesu, na wydziałach ekonomii czy zarządzania. Zatem w korporacjach stosuje się różne triki, m.in. umowy śmieciowe czy zatrudnianie firm zewnętrznych. W efekcie straszliwie rosną dysproporcje w zarobkach i majątku. Obecnie dyrektorzy firm zarabiają około 350 razy więcej od szeregowych pracowników, czterdzieści lat temu zarabiali około 40 razy więcej, czyżby stali się lepsi 10 razy? Następny czynnik to ciągłe zmiany wewnątrz firm: zmienia się technologie, koncepcje zarządzania, nawet architekturę biur czy pracowni. Przy okazji znakomicie wykpiwa Lyons tzw. nauki o zarządzaniu, twierdząc, że to jakaś wydmuszka. Opisuje zmieniające się mody na nowe sposoby zarządzania: najpierw jakaś metoda staje się niezmiernie popularna, po jakimś czasie odchodzi do lamusa, a pojawia się nowa i tak dalej. Autor omawia dwie metody zarządzania: 'agile' i 'lean startup', pokazując, że często ich stosowanie prowadzi do kompletnego bałaganu w korporacjach. A królikami doświadczalnymi, na których testuje się zmieniające koncepcje, są oczywiście pracownicy. Przy okazji, ciągłe zmiany fatalnie wpływają na załogę: prowadzą do permanentnego stresu. Inny czynnik to niepewność: pracownicy żyją w ciągłym lęku przed utratą posady. Pisze tu Lyons o manifeście Hoffmana, właściciela Netflixa; ów dokument zdobył wielką popularność w biznesie. Hoffman stwierdził, że w korporacji załoga jest zespołem, a nie rodziną, oznacza to, że nie można liczyć na gwarancję zatrudnienia: „niczym w drużynie sportowej w każdej chwili możesz wylecieć.” I tak się dzieje, podaje autor wiele przykładów, jak pracowników zwalniano z dnia na dzień pod byle pretekstem, było to dla nich bardzo traumatyczne doświadczenie. I wreszcie uprzedmiotowienie, kiedyś to my wykorzystywaliśmy technologię, teraz coraz częściej to technologia wykorzystuje nas. Na przykład w magazynach Amazona pracuje dużo robotów, niemniej i tak potrzebni są ludzie, ale: „Rzecz w tym, że Amazon oczekuje od nich, żeby sami zachowywali się jak roboty. Mają ograniczoną liczbę przerw i z trudem nadążają z wyrobieniem narzuconych norm. Wykonują monotonne zadania monitorowani nieustannie przez oprogramowanie, które ocenia ich wydajność i nakłada kary za wykroczenia.” Ludzie traktowani jak roboty... W efekcie powstaje głęboko toksyczne środowisko pracy. Co ciekawe, firmy bezkarnie monitorują pracowników elektronicznie, czego (teoretycznie) nie mogą robić władze w stosunku do obywateli, ale te ograniczenia prawne nie obowiązują pracodawców: „Szefostwo może podglądać cię, ile tylko chce. A z każdym rokiem robi to na coraz większą skalę.” Masakra... Maluje zatem Lyons przerażający obraz, może przesadzony, ale coś jest na rzeczy, faktem jest, że w korporacjach obserwuje się wyraźnie malejącą satysfakcję z pracy i rosnący poziom stresu. Książka jest przegadana i zbyt amerykańskocentryczna, ale to ważny głos w dyskusji na temat naszych warunków pracy i rosnącej władzy wielkich korporacji.

Autobiograficzny esej? Wyznanie? Mężczyzny na temat dokonanego na nim gwałtu i tym co miało miejsce w związku z tym tragicznym wydarzeniem w późniejszym życiu. Dość dobry obraz grzechów Kościoła, szkód dokonanych przez sfiksowanych na punkcie homoseksualizmu psychiatrów, feministycznych terapeutek, oraz ogólnego otoczenia. Wyznania własnych problemów jakie miał autor po gwałcie, które pokazują jak bardzo szkodliwe jest to przeżycie. Ważna książka.

Od daty wydania tej książki minęło raptem sześć lat, a tyle się zmieniło w świecie informatyki. Świetnie to widać na przykładzie poruszanych tu tematów. Zbieranie danych o użytkownikach internetu. Niby zostało uporządkowane, niby są przepisy a firmy, które takie dane gromadzą nadal o nas dużo wiedzą. Magiczne słowo algorytm. Autorka w przystępny sposób wytłumaczy do czego służy, jak jest tworzony i wykorzystywany. Za każdym algorytmem stoi człowiek. A może nawet kilku. Twórca i ci, którzy z algorytmu korzystają. A następnie ci, którzy interpretują pozyskane w ten sposób informacje. Lub wpływają na opinie innych korzystając z danych albo algorytmów. Kolejnym poruszonym tematem są sieci neuronowe. Laicy dowiedzą się wreszcie co to jest. Jak powstało. I do czego taką sieć można wykorzystać. Czy rzeczywiście nadaje się do interpretowania wyników badań radiologicznych? Czy może zastąpić człowieka? Czy naprawdę doskonale rozpoznaje twarze? A może powinna wydawać niezawisłe i obiektywne wyroki zamiast sędziego lub sędziny? Autorka porusza wiele różnych aspektów. Nie feruje werdyktów, pokazuje plusy i minusy technologii. Jej mocne strony i ułomności. Zachęcam do lektury, jeśli chcecie poszerzyć swoją wiedzę lub podyskutować z autorką.

Morałem książki jest to, by uprawiać sport, zdrowo się odżywiać, unikać stresu i wszelkiego rodzaju szkodliwego środowiska. Mówi też o tym, że wszystko to wpływa epigenetycznie na nasze potomstwo, więc trzeba dobrze się prowadzić zaraz przed i w trakcie ciąży, a wszystko powyższe obowiązuje też nasze dzieci. Treść natomiast tłumaczy to wszystko pod kątem epigentycznym i genetycznym, głównie prezentując i omawiając szereg udokumentowanych badań naukowych. Całość jest ciekawa, choć raczej bez polotu. Przed lekturą polecam odświeżyć sobie też definicje pojęć: DNA, fenotyp, genotyp, genom, białka, aminokwasy i tym podobne z podstaw genetyki i budowy komórek.

To książka narkotyczna i fascynująca. Mailer tutaj jest irytujący i wielki. Opisuje w niesamowity sposób przygotowania do lotu Apollo 11, zanudza detalami technicznymi, mechanicznymi, kilometrami, które w skali kosmicznej nikomu nic nie mówią. To wielki reportaż, ogromny, nudny, ale tak napisany że nie można się od niego oderwać. Jest to też świetny zapis Zeitgeistu - astronauci na tle dogorywającego lata miłości 1969 wydają się ludźmi z innego świata. Dosłownie i metaforycznie. Świetna książka.

Bardzo ciekawy rys historyczny zagadnienia pt. " Skąd się biorą dzieci?" Wcale nie tak dawno odkryto proces tworzenia się nowego życia. A jak wyglądały domysły i wyobrażenia ludzi? W co wierzono? Obszerna, ale czyta się niesamowicie szybko. Historyczne tło, współcześni naukowcy i myśliciele. Mnie wciągnęła i z łatwością przebrnęłam do końca.

Od 3 tygodni każdą reklamę na FB oznaczam jako niechcianą, dla każdej powód ten sam tj. za dużo osobistych informacji, że tak powiem: pomidor. Niech algorytmy FB spróbują zgadnąć kiedy podaje prawdę. By przebić bańki filtrujące polubiłem takie strony… co ja nie widziałem, niektórych rzeczy nie da się odzobaczyć, ale trudno… W każdym razie platformy społecznościowe to zagrożenie, technologia wcale zawsze nie oznacza rozwoju, media społecznościowe cofają nas…

Autor jest z pewnością miłośnikiem Tesli i wielki wielbicielem Elona Muska. Książka w ogólnym odbiorze jest raczej jednostronna, zdecydowanie więcej w niej informacji na temat sukcesów Tesli i przychylności do jej strategii rynkowej. Oczywiście wspominane są liczne kryzysy i porażki, ale są raczej tłem do ciągłego pasma sukcesów firmy. Osobiście wolałbym książkę, która by pokazywała wielkość Tesli w kontekście przeszkód na jakie ciągle natrafiała i kryzysów jakie musiała przezwyciężyć. W pewnym momencie książkę staje się ogólną opowieścią trochę na temat motoryzacji, trochę na temat wykorzystywania surowców naturalnych. Ale wszystko napisane na poziomie bardzo ogólnym. Po lekturze nie jestem w stanie się odnieść do problemu postawionego w treści tytułu; to znaczy Tesla ewidentnie wyznacza nowe standardy i stanowi rewolucję w dziedzinie motoryzacji, ale nie wiem czy i kiedy zakończy epokę motoryzacji opartą o silnik spalinowy.