Dom Slaughterów, tom 2: Szkarłat

Dom Slaughterów to z pozoru zwykła szkoła z internatem dla sierot. Tak, jak każda tego typu placówka posiada on swoje tajemnice. W tym przypadku jest to mało znaczący fakt, iż po całym kraju zbierają oni dzieci , które w różnych okolicznościach przeżyły spotkanie z potworami, by następnie szkolić je w walce z nimi. Cały dom podzielony jest na cztery frakcje (obozy),rywalizujące ze sobą (brzmi znajomo?),co ma w pewien sposób poprzez rywalizację pobudzić rozwój. „Szkarłat” to drugi tom serii, opowiada on jednak odrębną historię, także można traktować go jako osobną część. Opowiada on historię niezwykłego chłopaka Edwina Slaughtera, ze szkarłatnych masek, który poprzez swoją inność nie jest akceptowany przez swoje społeczeństwo. Zostaje mu przydzielone zadanie zbadania, zdawałoby się zwyczajnej, sprawy śmierci młodej kobiety przy jeziorze Michigan, by wykluczyć interwencję rzeczy nadprzyrodzonych. Edwin zabiera nas w podróż zarówno do świata potworów zamieszkujących jezioro, jak również do świata potworów zamieszkujących jego umysł. Komiks jest bardzo ciekawy w niezwykły sposób ukazujący człowieka ogarniętego depresją, który walczy zarówno z problemami znajdującymi się na zewnątrz jak również tymi wewnątrz. Zawsze chętnie sięgam po pracę Jamesa Tyniona IV i tym razem również się nie zawiodłem.

Dom Slaughterów to z pozoru zwykła szkoła z internatem dla sierot. Tak, jak każda tego typu placówka posiada on swoje tajemnice. W tym przypadku jest to mało znaczący fakt, iż po całym kraju zbierają oni dzieci , które w różnych okolicznościach przeżyły spotkanie z potworami, by następnie szkolić je w walce z nimi. Cały dom podzielony jest na cztery frakcje (obozy),...

Początkowe odsłony „Coś zabija dzieciaki” nie zrobiły na mnie oszałamiającego wrażenia. Tytuł był dobry, ale tylko tyle, bez rewelacji. Tymczasem zewsząd spływały ochy i achy sugerujące, że mamy do czynienia z horrorowym objawieniem. Rzeczywistość była jednak nieco inna. Dopiero niedawno cykl zaczął zauważalnie zwyżkować – piąty tom głównej serii i pierwsza odsłona spin-offa sprawiły, że odzyskałem entuzjazm w stosunku do konceptu Jamesa Tyniona IV. Premiera drugiego tomu „Domu Slaughterów” (czyli wspomnianej serii pobocznej) to doskonała okazja do przekonania się, czy wysoka forma została utrzymana.

Edwin Slaughter jest skrybą w Zakonie Świętego Jerzego. Wydawać by się mogło, że w życiu nie czeka go nic specjalnie ekscytującego, jednak pewnego dnia młody mężczyzna zostaje wysłany do zbadania tajemniczej sprawy. Czy na arenie wydarzeń pojawiło się prastare, mistyczne monstrum? Edwin będzie musiał określić charakter zagrożenia i stanąć oko w oko ze swoimi najgorszymi lękami. Stawka tej konfrontacji będzie bardzo wysoka.

„Szkarłat” znacząco różni się od wszystkich wcześniejszych odsłon obu serii, w których coś zabija dzieciaki. Tym razem zajrzymy do wewnątrz, przyjrzymy się temu, jak funkcjonuje psychika członka Zakonu Świętego Jerzego. I choć fabularnie rzecz nadal opiera się w jakiejś mierze na motywie konfrontacji człowieka z potworem, to samo polowanie na monstra nie tylko schodzi na zdecydowanie dalszy plan, ale nie stanowi głównej fabularnej atrakcji tomu. Co więcej, ten motyw w zasadzie jest tak bardzo nieistotny, że moglibyśmy spokojnie obejść się bez niego. To naprawdę zaskakujące.

Jeśli skupiamy się na bohaterze i jego wewnętrznych rozterkach i przeżyciach, znaczy to, że scenarzysta musiał mieć pomysł, jak Edgara Slaughtera poprowadzić i jak sprawić, żeby ciągła ekspozycja jego (metaforycznie pojmowanego) wnętrza przyciągała uwagę i nie nużyła nadmiarem sentymentalizmu. Czy się udało? Odpowiedź na to pytanie nie jest jednoznaczna. Monotonii zapobiega przede wszystkim interesujące rozwinięcie konceptu sprawczości wiary w istnienie potworów, dzięki czemu zmagania Edgara z własną przeszłością i z powierzoną mu misją stają się interesujące (i to mimo ich statyczności). To na pewno jest znaczący plus tej opowieści.

Mankamentem jest za to przede wszystkim nierówne tempo całej historii. Pławienie się głównego bohatera we własnych przeżyciach i w przeszłości sprawia, że na kartach „Szkarłatu” prawie w ogóle nie uświadczymy bardziej dynamicznej akcji. Mając na uwadze charakter wcześniejszych tomów obu serii, jest to spore zaskoczenie i to raczej in minus. Dotąd bowiem zwracano uwagę na dobre wyważenie proporcji między akcją i chwilą odpoczynku oraz refleksji. Tu proporcje zostały zachwiane i jest to wyraźnie odczuwalne w każdym kolejnym zeszycie „Szkarłatu”.

Seria od samego początku charakteryzuje się ładnymi, ostrymi grafikami i nie inaczej jest w przypadku spin-offa. Tym razem za ilustracje odpowiada co prawda inny artysta niż poprzednio, nadal jednak jest na czym zawiesić oko. Co istotne, Cadonici potrafi odpowiednio zilustrować komiks, w którym na dobrą sprawę bardzo mało się dzieje. Jej prace bywają bardzo wysmakowane, ale gdy trzeba, Włoszka potrafi pokazać pazur. Obrazu całości dopełnia zamieszczona na końcu albumu galeria okładek i jak, można się było spodziewać, część z nich to prawdziwe małe dzieła sztuki.

Czy warto poświęcić chwilę na lekturę „Szkarłatu”? Bez wątpienia tak, zwłaszcza jeśli zdążyliście polubić świat przedstawiony i perypetie niejednoznacznych moralnie łowców walczących z potworami. Czy jest to czołówka serii? Bez wątpienia nie, a to z tego względu, że ten tom stoi niejako w kontrze do poprzednich. Prezentuje nieco inne, bardziej kameralne i refleksyjne podejście do tematu. Nie wszystkim się ono spodoba, sam mam mieszane uczucia, potrafię jednak dostrzec walory takiego twórczego manewru. A w jakim kierunku pójdą kolejne albumy, przekonamy się już niebawem – kontynuacje obu cykli ukazały się już w USA, teraz czekać tylko na ich polskie wydania.


Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2024/02/dom-slaughterow-tom-2-szkarat-recenzja.html
oraz na łamach serwisu Szortal - https://www.facebook.com/Szortal/posts/pfbid0KEMjeqggW9LnC9CxCUMFKTrqrfWg6ckJ1BBuARjWNgDgHRTxY1miiSxGhfDPuyyql

Początkowe odsłony „Coś zabija dzieciaki” nie zrobiły na mnie oszałamiającego wrażenia. Tytuł był dobry, ale tylko tyle, bez rewelacji. Tymczasem zewsząd spływały ochy i achy sugerujące, że mamy do czynienia z horrorowym objawieniem. Rzeczywistość była jednak nieco inna. Dopiero niedawno cykl zaczął zauważalnie zwyżkować – piąty tom głównej serii i pierwsza odsłona...

POPKulturowy Kociołek:
Poprzedni numer serii skupiał dużą uwagę na Aaronie i jego tragicznym życiu. Dom Slaughterów tom 2 przynosi w tej kwestii pewną rewolucję, ukazując zupełnie innego bohatera, a całą historię z troszkę innej niż zazwyczaj perspektywy. Główną postacią jest tutaj bowiem Edwin Slaughter, członek Szkarłatnych Masek odpowiedzialnych za utrzymanie i administrację Domu Rzezi oraz wsparcie samych łowców. Jako kronikarz od dawna czytał on o wyczynach innych i zawsze marzył o akcji. Niespodziewanie otrzymuje on zadanie wyjaśnienia sprawy tajemniczych wypadków na pewnym obozie. Zadanie wydaje się proste i raczej mało ekscytujące. Szybko okazuje się jednak, że Edwin stanie przed naprawdę wielkim wyzwaniem, które znacząco odmieni jego życie.

Dom Slaughterów tom 2 rozpoczyna się dość spokojnie. Twórca stawia na ekspozycję nowego bohatera i jego historii. Stopniowo z każdą kolejną przeczytaną stroną pobudza on wyobraźnię czytelnika, zanurzając go w coraz to głębszych odmętach niepokoju, przypominając mu, że w świecie Slaughterów nigdy nic nie jest takie, jakim się wydaje, a potwory mogą czyhać dosłownie wszędzie.

Scenariusz z samego początku nie jest nazbyt dynamiczny, ale seria nigdy na pierwszym miejscu nie stawiała akcji. Od samego początku liczył się tu niesamowicie gęsty i sugestywny klimat. Tak też jest w przypadku drugiej części, gdzie twórca stawia na ponury, spokojny i melancholijny ton, który kiedy sytuacja tego wymaga, jest przerywany bardziej krwawymi scenami (te są jednak dość marginalne). Mamy więc tutaj do czynienia z horrorem psychologicznym, który bardziej przeraża pewnymi niedopowiedzeniami niż bezpośrednią formą strachu....

https://popkulturowykociolek.pl/dom-slaughterow-tom-2-szkarlat-recenzja-komiksu/

POPKulturowy Kociołek:
Poprzedni numer serii skupiał dużą uwagę na Aaronie i jego tragicznym życiu. Dom Slaughterów tom 2 przynosi w tej kwestii pewną rewolucję, ukazując zupełnie innego bohatera, a całą historię z troszkę innej niż zazwyczaj perspektywy. Główną postacią jest tutaj bowiem Edwin Slaughter, członek Szkarłatnych Masek odpowiedzialnych za utrzymanie i...