Miasto Latarni. Tom 1

Niektóre komiksy przyciągają scenariuszem, inne kreską, niektóre obejrzysz na stoisku i po prostu wiesz, że to całościowo będzie genialne. O ‘Niemych królestwach’ nigdy wcześniej nie słyszałam, ale jak tylko się na nie natknęłam na mfkig to kupiłam bez zastanowienia. Historia opowiada o młodej Persefonie, która podczas czuwania w domu sąsiada, spotyka zmarłego we własnej osobie, co dziwi zarówno ją, jak i ducha, który dalej nie wie co mu się stało. Dziewczynka będzie musiała wyruszyć w podróż i odwiedzić świat martwych, by dokonać zbioru jego ostatniego tchnienia, by on mógł przejść spocząć w pokoju. Jest to niesamowicie klimatyczna historia, okraszona przepiękną kreską przypominającą filmy Burtona. Uwielbiam połączenie spooky historii i kreski jak z animacji dla dzieci. Dodatkowo w komiksie jest dużo nawiązań do poezji, co w połączeniu z tematyką śmierci naprawdę oferuje świetną lekturę na chłodny wieczór. Jeśli lubicie gotyk, Tima Burtona, Koraline Gaimana czy animacje Over the garden wall to będzie to dla Was opowieść idealna. U mnie komiks wskoczył w TOP3 ulubionych powieści graficznych. Jestem naprawdę nim zachwycona, nie mam nawet do czego się przyczepić. Fantastyczny scenariusz, przepiękna kreska i wstawki z literatury- no po prostu cudo.

Niezakończona sprawa dla jednych może być zwyczajna uciążliwością innych zaś doprowadza do obłędy. Czy zatem warto niekiedy pójść droga bez odwrotu byleby tylko zapewnić sobie wewnętrzny spokój? "Falconspeare" autostwa Mike'a Mignola i Warwick'a Johnsona-Cardwela opowiada o grupie łowców wampirów, którzy wiele lata temu zakończyli swoją współpracę. Jednakże, ich losy znów się złączą za spawa tajemniczych listów. I chociaż na nowo łącza one drużynę, to zmiany wynikłe z upływu czasu mogą okazać się zbyt wielkie. Osobiście polecam sięgnięcia po ten komiks dla naprawdę ciekawej fabuły z zaskakującym zaskoczeniem, chociaż rysunki mogłyby być o wiele lepsze, nie wpływają na czytelność całej pracy.

Piąta Ewangelia to komiks ciekawy ale zarazem bardzo trudny do ostatecznej oceny. Ma ona interesującą fabułę która opowiada o wierzę w chrystusa ale sam ciąg akcji jest mocno przerysowany. Do tego ostateczne rozstrzygnięcie jest dziwne i słabe choć całość ratują przyjemne rysunki. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

W mojej opinii drugi tom w znacznej mierze "dowiózł". Jasne - Tynion IV nadal nie dostarczył nam wszystkich odpowiedzi, ale wyjaśniło się na tyle dużo, by uznać tę opowieść za bardzo satysfakcjonującą. Podobają mi się relacje między bohaterami, podoba mi się wyraźnie wyczuwalna wysoka stawka, podoba mi się w końcu to, że nic nie jest tu określone do końca a my mamy pole do własnych interpretacji pewnych scen. Ok, fabuła może kręci się w rejonach, które znamy z tomu pierwszego, ale jej weirdowość i niepewność gatunkowa oraz dotycząca tego, dokąd wszystko zmierza, mocno intrygują. Trochę nie podoba mi się, że Tynion nie zamknął wszystkiego w tych dwóch tomach (bo zasygnalizowana na końcu tego albumu furtka, jak się okazało, została uchylona i powstała kontynuacja), ale takie są niestety prawa rynku - jak coś się sprzedaje, możemy być pewni, że będzie tego jeszcze więcej. Na tę chwilę jest to jednak najlepszy komiks autora. Dodam jeszcze, bo nie wspomniałem o tym wcześniej, że wypada świetnie także na polu graficznym - ilustracje są z jednej strony przejrzyste, ale z drugiej - czasami potrafią być bardzo dziwne. To wszystko jednak naprawdę do siebie pasuje. Bawiłem się naprawdę dobrze.

Enrico Marini ponownie udowadnia, że jest mistrzem komiksowej narracji wizualnej. Noir Burlesque, Tom 2 to kontynuacja i zarazem zakończenie przygód Slicka, które w efektowny sposób domyka tę stylową, gangsterską historię. Największym atutem komiksu jest bez wątpienia jego oprawa graficzna. Marini kreuje świat pełen cieni, neonów i dymu papierosowego, oddając esencję klasycznego kina noir. Każdy kadr to małe dzieło sztuki – od eleganckich, perfekcyjnie stylizowanych postaci po pełne detali, klimatyczne wnętrza barów i zaułków wielkiego miasta. Kolorystyka, balansująca między nasyconymi czerwieniami a mrocznymi odcieniami czerni, dodaje całości intensywności. Fabularnie drugi tom skutecznie spina opowieść, dając satysfakcjonujące zakończenie losów Slicka, Femme Fatale Caprice i reszty gangsterskiej śmietanki. Historia może nie zaskakuje niczym rewolucyjnym, ale jest sprawnie poprowadzona, pełna napięcia i emocji, idealnie wpisując się w noir’owy klimat. To solidna pozycja dla fanów kryminalnych opowieści z nutą erotyzmu i dramatyzmu, a przede wszystkim dla tych, którzy cenią komiksy, w których warstwa wizualna jest równie ważna co fabularna. Noir Burlesque nie jest może arcydziełem gatunku, ale jest świetnie narysowaną, klimatyczną rozrywką, która zostawia po sobie dobre wrażenie.

Oto coś idealnego dla fanów gotyckich opowieści grozy! W porządnym wydaniu w wielkim formacie i twardej oprawie. 🥰 Sama fabuła mocno odbiega od słynnego opowiadania Poego, czyli "Zagłady Domu Usherów", to luźne zaczerpnięcie motywu smętnego dworu w odludnej okolicy. Na widok tych niesamowitych ilustracji dusza się raduje. Zdecydowanie jest na czym zawiesić oko! Z detalami nadającymi realizmu są prawdziwą ucztą dla zmysłów. Stonowane kolory, z każdej strony wyziera ponura atmosfera pełna tajemnicy. I takie to jest wszystko otulone melancholią. Nasz bohater, Damon w wyniku splotu złych decyzji wpada w pajęczynę zagadkowych zdarzeń... i trafia do owianego złowieszczą aurą Domu Usherów. Posiadłość jest skarbnicą tajemnic jego mieszkańców. Czy jest tu coś nadprzyrodzonego? Co widziały ściany tego domostwa?🦇 To wciągająca mroczna historia z niepokojącą atmosferą wręcz przytłaczającą. Jest niezwykle klimatycznie i czuć wiszące w powietrzu pełzające szaleństwo. No i wpleciona w historyjkę postać ojca klasycznej grozy, czyli Poego poruszyła moje zgniłe serducho. Edgar jest tu zagubiony pełen rozterek, udręczony przez kłębiące się myśli tworzonych historii i postaci. Pomimo umysłu ogarniętego mrokiem przebija się przez niego coś pozytywnego. Ogromnym plusem jest dodatek na końcu komiksu w postaci opowiadania "Zagłady Domu Usherów" Poego, w sam raz dla tych, co jeszcze nie mieli okazji tego czytać. Jestem usatysfakcjonowana! Polecam fanom gotyckich klimatów. Na jesienną szarugę nada się idealnie!🍂

Nie przepadam za historiami o wampirach, jednak ta wplata je umiejętnie w piekielne aspekty, a do tego posiada ciekawego głównego bohatera. Mam jednak wrażenie, że wytłumaczenie niektórych aspektów fabularnych jest trochę koślawe, ale z drugiej strony to co najbardziej przykuwa mnie do tego komiksu to rysunki - według mnie wyglądają wprost genialnie. Tła zawierają najbardziej piekielne piekło jakie widziałam, design każdej postaci jest ciekawy i zapada w pamięć, wszystko absolutnie przepięknie się ze sobą klei. Chylę czoła artyście za tak wspaniałe umiejętności, ale także cierpliwość jaką zdecydowanie musi mieć by rysować te wszystkie piękne detale na każdej stronie.

Baltimore Tom 2 to kontynuacja mrocznej podróży tytułowego bohatera, który tym razem nie działa już solo. Zbiera drużynę lojalnych towarzyszy, by wspólnie stawić czoła potężnym siłom zła, które zagrażają światu. Akcja zaczyna się od śledztwa, w którym Baltimore i jego sojusznicy tropią tajemniczy kult czerwonego króla. Krok po kroku odkrywają nie tylko przerażającą historię tego zła, ale i sieć powiązań, które prowadzą do samego źródła zagrożenia. Śledztwo stopniowo przeradza się w pościg za kultem, a Baltimore odkrywa, jak wielką moc mają jego przeciwnicy, których celem jest opanowanie Europy. Kulminacją opowieści jest konfrontacja z samym Czerwonym Królem – mroczną i potężną istotą, której celem jest zniszczenie wszystkiego. Opowieść to przygoda lekko polana sosem grozy, stawia na odkrywanie tajemnic i misję, która wymaga od bohaterów nie tylko siły, ale i sprytu. Ilustracje tworzą ponurą, pełną napięcia atmosferę, w której nie brakuje krwawych i intensywnych starć. Klimatyczne sceny to w zasadzie najmocniejszy punkt tego tomu. Sama historia jest zbyt rozwleczona, przez co nie robi aż takiego wrażenia. Pod tym względem podobne Joe Golem, a zwłaszcza Homar Johnson wypadają dużo lepiej. Przyjemna, mroczna przygoda, która jednak pozostawia lekki niedosyt. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: lukkegeek: https://www.instagram.com/p/DGV2pLEMOAr/?igsh=MTUwZ2V6cTVuOTFsZA==

José Ortiz był niezwykle uzdolnionym artystą. Już sama okładka przedstawiająca Hombre na tle zniszczonego miasta zachwyca i zachęca do zagłębienia się w ten komiks. A warto to zrobić, bo w środku na dłużej trzeba zawiesić wzrok na wyklejce ukazującej w całej okazałości czterech jeźdźców apokalipsy. No, a dalej jest tylko lepiej. [...] Nie spodziewałem się, że w końcu w moje ręce trafi komiks postapo, których pokocham. Hombre zawiera w sobie wszystko to, co powinno znaleźć się w dobrym postapokaliptycznym utworze. [...] Cała opinia na Ostatnia Tawernie: https://ostatniatawerna.pl/zycie-po-koncu-swiata-recenzja-komiksu-hombre-ksiega-i/

Książka jest ogólnie bardzo fajnie zrobiona tu jest duży plus za kreatywność przejść i wklejek na pierwszej i ostatniej stronie. Plot twist też był dla mnie niespodziewany, więc też plus. Mimo że ilustracja głównej bohaterki jest tak jakby płytka to świetnie oddaje, wybija sie z tła.

Rewelacyjna powieść graficzna. W ostatnim czasie szukałem czegoś takiego do wypełnienia luki po The Last of Us. Film pamiętam jak przez mgłę, bo oglądałem jakoś niedługo po premierze, książki nigdy nie czytałem, zaś komiks polecam! Lektura dająca do myślenia. Czy jesteśmy "dobrzy" ? I kiedy tak właściwie stajemy się "źlI"?

Fajny komiks, ciekawy świat, interesujące postacie ALE, i to jest problem bo czuć jak coś w tej serii brakuje. Może bardziej pogłębionych postaci, historia świata jest fajna ale za mała, dużo informacji brakuje przez co czuję jakby to był dodatek do większej historii. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

POPKulturowy Kociołek: Cienie z Thule przenoszą nas do starożytnej Szkocji z II wieku naszej ery. Na ziemiach tych trwa wyniszczająca i krwawa wojna pomiędzy ludami Piktów i Galów oraz rzymskim najeźdźcom. Przedłużający się konflikt nie jest na rękę generałowi Horacjuszowi, który chciałby szybko zakończyć podbój. Za namową pewnej wiedźmy uwalnia on więc prastare zło (tytułowe Cienie), które ma zniszczyć jego wrogów. Walkę z mrocznym zagrożeniem podejmuje Cormak Mac Fiann, który chcąc odnieść sukces, będzie musiał zjednoczyć zwaśnione plemiona i sięgnąć po siłę, o której wszyscy już zapomnieli. Jak zostało wspomniane na samym wstępie recenzji scenarzysta Patrick Mallet oraz rysownik Lionel Marty tworząc swoje dzieło, wzorowali się na twórczości dwóch legend (Lovecrafta i Roberta E. Howarda). Inspiracje te zresztą są już mocno widoczne w samej okładce komiksu. Każdy, kto zdecyduje się sięgnąć po ten tytuł, otrzyma tu więc mieszankę fantazyjnej grozy z heroic fantasy i jest to miks naprawdę bardzo przyjemny w odbiorze. Mniej lub bardziej oczywiste nawiązania do klasyki to jedna strona komiksu. Autor kreśli tu także historię pełną licznych zwrotów akcji. Jego dzieło potrafi również mocno trzymać w napięciu. Jest to zasługa umiejętnego dawkowania informacji o pradawnej sile, co jest świetnie połączone z brutalną, krwawą otoczką trwającej wojny.... https://popkulturowykociolek.pl/cienie-z-thule-recenzja-komiksu/

Są komiksy, które samym opisem fabuły przyciągają uwagę, intrygują, fascynują. To nie jest jeden z nich. Mamy tu dawnego przestępcę, który jako pierwszy, eksperymentalny uczestnik programu ochrony świadków, obecnie pod innym imieniem jeździ kamperem po Stanach. Spotyka piesko-kojota i opowiada mu historię swojego życia. Nie zrozumcie mnie źle, nie jest to zły punkt wyjścia. Przestępca, który złamał omertę, sprzedał swoich, samotny, starzejącą się mężczyzna na pustkowiach. To mogło się udać. Początek komiksu jest zresztą całkiem obiecujący. Klimatyczne, przestrzenne krajobrazy, ładne kolory, dużo oddechu, konkretny klimat. Niestety robi się gorzej jak tylko ktoś otwiera usta. Postaci przerzucają się nijakimi, utartymi frazesami, w dodatku brak tu równowagi i odpowiedniego rytmu, z otwartych plansz trafiamy momentami na strony kompletnie przeładowane tekstem. Mimo dość krótkiej formy (ok. 140 stron) trafiają się fragmenty śmiertelnie wręcz nudne (wspomnienia z przestępczej przeszłości bohatera), a sam zwierzak-towarzysz przez większość komiksu robi wrażenie bycia wprowadzonym mocno na siłę, jako narzędzie będące pretekstem do monologów głównego bohatera. Scenariuszowo jest w porządku, ale długość komiksu nie pozwala żadnej relacji wybrzmieć, przez co kompletnie nie umiałem się w komiks wczuć. Na plus epizod z córką bohatera, niestety zaskakująco krótki. Ładne pejzażyki, ale niestety niewiele więcej. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

Komiks po prostu wybitny, świetna kreacja bohaterów, fabuły i piękna kreska która podkreśla tylko ten tytuł. Czasy Filipa Augusta i jego wojny z Królem Ryszardem. Świetnie prowadzona intryga i walka nie na szczytach władzy tylko w samym rynsztoku. Gorąco Polecam. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Kristo - krótko. Zaczynając lekturę cz. 5 R.I.P. wiedziałem już z części 4, jak skończy jej bohaterka. To dlatego zniechęcony musiałem od tej serii trochę odpocząć. "Fanette" okazała się nie taka zła, choć smutna i bez przyszłości. W końcu doceniłem rysunki i przebitki z sytuacji z poprzednich części, których jest coraz więcej. Od razu zaczynam cz. 6, bo przerwy nie służą wyłapaniu wszystkich nawiązań i smaczków narracyjnych. Spodziewam się zaskoczeń już choćby po wyborze Eugene na bohatera końca serii.

Dobra, to była jedna z ładniejszych przygód komiksowych. Serio. Co to ten Trent? A właściwie kto to - jest to konstabl kanadyjskiej policji konnej. Otóż to - jeździ na koniu po Kanadzie, pilnuje prawa, wykonuje rozkazy, pomaga ludziom. I jest to doskonałe. Już wstęp buduje odpowiedni nastrój, wspominając o przygodowych powieściach Jacka Londona i spółki. Czuć to umiłowanie do przygody, pewną potrzebę immersji w odmienny świat kojarzącą się z dzieciństwem. Trent to milczący bohater, ani w stylu potężnego samca alfa, ani nieporadnego wstydziocha. Ma zasady, chce postępować słusznie, nie ma potrzeby stawiać się w centrum wydarzeń. Kiedyś, gdzieś porzuciła go żona. Wybrał samotność na szlaku i służbę prawu. Samotności tu dużo, ale nie depresyjnej samotności. Raczej waldenowskiej, intencjonalnej samotności, która jest rodzajem ceny którą płaci się za wolności i pewną dozę spokoju. Mamy tu zazwyczaj niespieszną narrację, acz intrygi potrafią trzymać w napięciu, a mimo pewnej umowności i konwencjonalności historie są bardzo zróżnicowane. Komiks wypełnia atmosfera pustkowi kontynentu północnoamerykańskiego, mnóstwo detali ówczesnego świata i wyrazista doza romantyzmu. Jest w tej opowieści coś niedzisiejszego. Zew przygody i jednoczesny spokój w narracji. Mimo że to kawał lektury, to każdy powrót do świata „Trenta” wiązał się z czystą przyjemnością i głębokim relaksem. Jest to świat w który się wchodzi i żyje się nim przez całą opowieść. „Trent” to niesamowicie sycący, satysfakcjonujący album. Nie pozostawia niedosytu, nie męczy buły, sprawia permanentną radość. Polecam jak cholera. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

Byłem przy lekturze "Excalibura" jak Bastian, który nie mógł oderwać się od skradzionego (na chwilę!) egzemplarza "Niekończącej się opowieści". Znowu miałem kilkanaście lat i znowu kroczyłem tymi pięknymi fantastycznymi ścieżkami. A wracając na rodzime poletko, to "Excalibur. Kroniki" w 2025 roku czyta się tak dobrze jak "Thorgala" w latach 90. Skąd takie poniekąd osobliwe porównanie? Oczywiście nie łączę tych dwóch komiksów tylko ze względu na ich przynależność gatunkową. Oba to wszak fantasy z wyrazistymi postaciami, rozległe w krajobrazie, ale zwarte jeżeli chodzi o bohaterów, zawsze blisko emocji. Wprawdzie "Thorgal" był bardziej pojemny (elementy sci-fi, mitologie nordyckie), ale atmosfera, narracja, sposób prezentacji akcji, to wszystko przypomina mi Excalibur. Kroniki. Poczułem to, chociaż "Thorgala" czytałem ostatnio dekadę temu. I przy tej podobnej atmosferze, którą udało się stworzyć w komiksie, autorzy Alain Brianowi (rysunki) i Jean-Luc Istinowi (scenariusz), opowiedzieli o wszystkich trudach Merlina. Tak, ten legendarny czarodziej, który pochodzi jeszcze ze starego porządku, pragnie tylko jednego, chce by Brytania była jedną zespoloną krainą (tak w armii jak i pod władaniem jednego króla). Zadanie ma Merlin trudne, bo rządzą tu różni władcy, a wysłannicy Avalonu nie mają tyle siły przebicia co choćby Patrycjusz, zbrojne ramię chrześcijaństwa i wysłannik Rzymu w jednej osobie. Fascynujące są to opowieści i genialnie rozrysowane sceny, które potrafią poruszyć. Ten moment, gdy Merlin przedziera się przez piktów z niemowlęciem na ramieniu. Albo te nasączone emocjami kadry z próbą wyjęcia Excalibura, który może dać swojemu właścicielowi prawdziwą władzę. Są to sekwencje epickie z dużym dramatycznym ładunkiem i niekoniecznie o epickim rozmachu. Tu nie chodzi bowiem o te największe bitwy, wymiar kolosalny w podejściu do ilustracji, a właśnie rasowy storytelling oparty o legendy arturiańskie, wyrazistych bohaterów i detale w ujęciu emocji. Czuć tu bardzo stawkę, czuć też mocno te momenty, które mogą tworzyć fundamenty pod nowe realia w Brytanii. Nie zawsze jednak wszystko idzie po myśli Merlina i jego towarzyszy, fabularnie komiks ma sporo tragicznych zwrotów akcji. To również dostarcza sporych emocji. To fantasy bez nadmiernego politykowania i ze sporą ilością mitologii. Świetny komiks, ładnie narysowany, z najlepszymi momentami gdy Merlin okazuje się być bohaterem mądrym, odważnym, ale też silnym i tym, który posiada prawdziwą moc. To też komiks, który z szacunkiem i wyczuciem podchodzi do legend arturiańskich. Czytelnicy przyzwyczajeni do znanych motywów, mogą być zaskoczeni. Autorzy zdecydowali się na kilka nowych interpretacji. Ale to przecież zawsze były tylko legendy, mogli więc pójść nowymi ścieżkami. Warstwa graficzna natomiast potrafi zbudować atmosferę tajemnicy i napięcia, idealnie współgrając z narracją. Scenariusz i cała historia Merlina, Patrycjusza, Morgany, ale też postaci pobocznych, prowadzony jest konsekwentnie, z dbałością o rytm i dramaturgię. Świetna rzecz i jedna z moich większych komiksowych niespodzianek.

Seria „Baśnie” doczekała się aż dwudziestu dwóch tomów zbiorczych, a odbiór większości z nich był naprawdę dobry. Cykl chwalono między innymi za twórcze podejście autorów do postaci znanych z klasycznych dzieł kultury, uwspółcześnienie ich wizerunku oraz wrzucenie ich na karty opowieści utrzymanej w bardzo nowoczesnym stylu, pełnej akcji i emocji. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych bohaterów „Baśni” stał się niejaki Jack – mężczyzna krnąbrny i zadufany w sobie, posiadający jednak specyficzny, niezaprzeczalny urok. I to właśnie on otrzymał w 2006 roku własny tytuł. Pierwszy tom „Jacka z Baśni” zbiera w całość pierwszych szesnaście zeszytów serii. Po opuszczeniu baśniowych rejonów Jack Horner zdobywa renomę w Hollywood. Sława bywa jednak kapryśna, wystarczy kilka wydawałoby się niepozornych wydarzeń, a nasz bohater traci stabilizację i musi ponownie wyruszyć w drogę, niczym bohater słynnej piosenki Raya Charlesa. Na jego niekorzyść działa to, że ktoś stara się go dopaść. Czy dawni nieprzyjaciele, czy może ktoś zupełnie nowy, komu Jack, świadomie bądź nie, nadepnął na odcisk? Jedno jest pewne – przed ex-Baśniowcem wije się bardzo kręta droga. Nie jestem zaznajomiony ze wszystkimi tomami „Baśni”. Czytałem dwa albo trzy, resztę odkładając na nieokreślone „później”. Jak to bywa w takich przypadkach, komiksy wylądowały na tak zwanej kupce wstydu i dotąd do nich nie zajrzałem. Tymczasem na rynku zdążył się pojawić ich spin-off – jak się szczęśliwie okazało, podstawowa znajomość „Baśni”, jaką posiadałem, w zasadzie zupełnie wystarcza, żeby cieszyć się z lektury. Co więcej, autorzy pomyśleli o czytelnikach, którzy będą orientować się w sytuacji jeszcze słabiej niż ja, i raz na jakiś czas przekazują informacje o tym, co działo się wcześniej. To naprawdę dobry manewr, bo dzięki temu „Jack z Baśni” ma szansę dotrzeć do szerszego grona odbiorców. Sporym atutem pierwszej odsłony „Jacka z Baśni” jest niewątpliwie styl, w jakim zaprezentowane są perypetie tytułowego bohatera. Komiks aż kipi od akcji, właściwie na każdej stronie coś się dzieje, a fabuła rzadko zatrzymuje się na dłużej niż na chwilę. Ale dlaczego rozpatruję tę cechę w kategorii zalety, podczas gdy wiele razy narzekałem na zbytnią intensywność danego komiksu? Otóż tym razem akcję poprowadzono z głową, a kolejne sceny są naprawdę pomysłowe, stanowią reinterpretację motywów znanych z różnych baśni. Mimo bardzo wyraźnego rozrywkowego sznytu całość nie jest głupawa, potrafi też zmusić do wysiłku czytelnika, który co rusz zastanawia się nad tym, do jakich dzieł nawiązuje autor – to naprawdę świetna zabawa. Istotne jest też to, że „Jack z Baśni” dobrze sprawdza się jako autonomiczne dzieło, w oderwaniu zarówno od „Baśni”, jak i od baśni (jak to pięknie brzmi!). To po prostu wciągająca opowieść. Główny bohater omawianego tytułu to postać… specyficzna. Jack jest zadufanym w sobie megalomanem, który uważa, że każdy powinien go podziwiać, a przynajmniej schodzić mu z drogi, kiedy realizuje swoje cele. Jest też zadeklarowanym seksistą, uważającym kobiety jedynie za łóżkowe zdobycze. Jack generalnie jest mało sympatycznym indywiduum, a to już pewien problem, bo jako główny bohater stoi zawsze na pierwszym planie i musimy z nim stale obcować. I pal licho, że jest niemiły dla ludzi (też nie trawię znacznej części społeczeństwa), ale jego zachowanie bywa po prostu chamskie i prostackie, a na ponad czterystu stronach komiksu staje się to męczące. Nie każdy lubi taką formę, jednak ja jestem wniebowzięty za każdym razem, kiedy mogę czytać komiks wydany na papierze offsetowym. Nie potrafię tego doprecyzować, ale ma on w sobie coś unikalnego. Może chodzi o fakturę, może chodzi o zapach, może o to, że nie zbiera śladów tak jak kreda, w każdym razie uwielbiam offset. Więcej proszę! To tyle na ten temat, jeśli zaś chodzi o rysunki „Jack z Baśni” prezentuje się bardzo ładnie. Artystów jest tu trzech i każdy z nich prezentuje wysoki poziom. Grafiki są dopracowane i dynamiczne, dobrze oddają zarówno baśniową stronę świata przedstawionego, jak i tę realną. W ostatecznym rozrachunku pierwszy tom „Jacka z Baśni” prezentuje się solidnie. Komiks co prawda ma swoje wady, jednak nie są one na tyle znaczące, żeby przesłonić zalety. Tych drugich jest na szczęście więcej i robią na tyle dobre wrażenie, że z zaciekawieniem zajrzę do woluminu numer dwa, którego premierę zaplanowano już na wrzesień. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2023/09/jack-z-basni-tom-1-recenzja.html oraz na łamach serwisu Szortal - https://www.facebook.com/Szortal/posts/pfbid0289zm1VQXE2ZSmc7GdM5CufboRyjyMV7RwqCx2o93FRZyW84wiCG1cEweKVrbEPJ1l

Postać Kuby Rozpruwacza jest znana każdemu i chętnie wykorzystywana w popkulturze. Jest to bowiem morderca – symbol. Niezwykle brutalny oraz, co najważniejsze i najbardziej tajemnicze, nieuchwytny. Dlatego też elektryzuje i inspiruje kolejne pokolenia. Pierwsza moja styczność z Kubą to, wbrew pozorom nie żaden film czy książka, ale gra. Pamiętam, że grałem w przygotówkę pt. „Sherlock Holmes vs. Kuba Rozpruwacz”. Wciągnęła mnie bardzo, ale przede wszystkim utkwiła w pamięci i pozwoliła bardzo dobrze poznać tę historię. O dziwo, pisarz Doyle, twórca Holmesa, miał wiele wspólnego z Kubą. Udzielał się podczas prawdziwego śledztwa w XIX wieku, a nawet sam jest czasem przedstawiany jako ów morderca. Komiks, który miałem okazję przeczytać, przedstawia różne hipotezy kim mógłby być Kuba. Duet twórczy Segura-Ortiz nie ogranicza się do faktów historycznych, ale fantazjuje na temat różnych jego obliczy: londyńskiego policjanta, żebraka, marynarza, burżuja czy nawet kobiety. Poprzez kilka krótkich opowiadań poznajemy obskurne zakątki nocnego Londynu, miejsca o złej reputacji oraz makabryczne zbrodnie związane z różnymi wcieleniami Kuby. Podsumowując, mamy do czynienia z klasykiem hiszpańskiego komiksu. Mimo krótkich historii, przyciąga uwagę. Znakomite rysunki, tajemniczy klimat i świetne wydanie sprawiają, że naprawdę warto go mieć na półce! Ale uwaga, bo jest to komiks wyłącznie dla dorosłych (głównie ze względu na sceny gore). Paweł