Jeśli o tobie zapomnę, stanę się kimś innym

Ta krótka opowieść Idy Lunde o pożegnaniu z ukochanym człowiekiem jest niczym zbiór impresjonistycznych obrazów. Autorka opowiada nam historię pięknej relacji wnuczki z dziadkiem. Bardzo krótka, ale zapadająca w pamięć

Ta krótka opowieść Idy Lunde o pożegnaniu z ukochanym człowiekiem jest niczym zbiór impresjonistycznych obrazów. Autorka opowiada nam historię pięknej relacji wnuczki z dziadkiem. Bardzo krótka, ale zapadająca w pamięć

Relacje śmierci z miłością są trudnym tematem do dywagacji literackich, zgrzyta między nimi niesamowicie, a przy tym obie są nierozłącznym, pewnym elementem życia każdego. Ida Linde na kartach książki…

💔JEŚLI O TOBIE ZAPOMNĘ, STANĘ SIĘ KIMŚ INNYM 💔

…wije nam liryczną opowieść o niezwykle bliskiej i wyjątkowej relacji dziadka z wnuczką. Starszy pan, z każdą stroną coraz bardziej żyjący wspomnieniami, akceptujący swój koniec oraz młoda dziewczyna stawiająca coraz mocniejszy opór przed pogodzeniem się z odchodzeniem dziadka. Przepiękny, łamiący serce obraz procesu utraty, ból rzeczywistości przeplatany nitkami nadziei.
Wiem, że wiele osób zarzuca jej brak ciągłości, fragmentaryczność narracji, ale właśnie te urywki zostają nam ze wspomnień po kimś najbliższym. Nie całe taśmy retrospektyw, a malutkie kawałeczki wspólnych momentów, wbijają się najgłębiej.
Czytając po około 6 książek miesięcznie, mało co się pamięta z treści - chyba ,że są emocje. Ta książka była dla mnie doskonałym ich nośnikiem, dlatego zostanie w mojej głowie na długo.

📝FABUŁA📝

Bliska relacja dziadka i wnuczki w kilku ujęciach, miniaturach chwil, otoczona lasem, motylami wspomnień oraz niepowtarzalną sensualnością. Książka o odchodzeniu, jako o powolnym, lecz zauważalnym procesie, z którym mimo jego oczywistości nadejścia trudno się pogodzić oraz przede wszystkim o poczuciu bycia porzuconym przez tych, którzy odeszli.

🙋🏻‍♀️DLA KOGO🙋🏻‍♂️

Polecam osobom w procesie żałoby 🖤

Magda🦙

Relacje śmierci z miłością są trudnym tematem do dywagacji literackich, zgrzyta między nimi niesamowicie, a przy tym obie są nierozłącznym, pewnym elementem życia każdego. Ida Linde na kartach książki…

💔JEŚLI O TOBIE ZAPOMNĘ, STANĘ SIĘ KIMŚ INNYM 💔

…wije nam liryczną opowieść o niezwykle bliskiej i wyjątkowej relacji dziadka z wnuczką. Starszy pan, z każdą stroną coraz...

Może by mnie ta książka i poruszyła, gdyby była mniej "poetycznie napisana". A tak to nie. Nie, po prostu NIE. Jedyną jej zaletą jest to, że jest krótka. Nie trafia do mnie ten język w ogóle, jedna z najgorszych form, jakie przeczytałem w życiu. To jakieś takie krótkie urywki codzienności ale wiele (bo nie wszystkie) opisanych w tak dziwaczny sposób, że ich w ogóle nie zrozumiałem. Niektóre nie, niektóre są przystępniejsze i wiem o co chodzi i mogłoby to poruszyć jakąś strunę duszy, ale jednak reszta jest niestrawna dla mnie zupełnie. Jako przykład przytoczę jeden z takich "rozdzialików":

"Śni, że idzie przez jakieś miasto. Miasto jest opuszczone. Pali ją w stopy, więc musi zdjąć buty. Idzie dalej, niosąc buty w rękach. Pali ją w ręce. Musi zostawić buty na ulicy. Idzie bosa przez samotne miasto. Świeci się w mijanych oknach. Przystaje przed wieżowcem, gdzie jakaś kobieta zdejmuje sukienkę, ma duży brzuch i Larsson widzi dziecko z pępowiną wokół szyi. Larsson wyciąga rękę i głaszcze dziecko, które mówi: Mam brata. Kiedy wypełznę, on wpełźnie do środka.
Pyta dziecko, jak się nazywa, ale ono nie ma imienia.
Idzie dalej, robi się zimno, coraz ciężej iść, stopy puchną, a kiedy patrzy w dół, już ich nie widzi. Brzuch urósł, nosi w sobie brata tamtego dziecka. Zawraca, musi zdążyć, by dzieci mogły się wyminąć, pocałować, kiedy jedno pójdzie, a drugie zostanie, ale domów nie ma.
Jest tylko długa autostrada, która przecina mlecznobiały krajobraz. Kładzie się. Coś kłuje ją w stopy, płynie. Ma skrzela, ciało pokryte łuskami. Jest srebrnoszara. Ma na sobie zbroję."

- ok, przyznaję, to jeden z gorszych, ale no. Tak to wygląda momentami. Z niego nic nie zrozumiałem (więc jak zwykle: interpretację chętnie przeczytam na PW ;) ),chyba że to rzeczywiście sen? ale w takim razie co on wnosi do książki?

W sumie 4/10 to i tak wysoka ocena, ale to za te nieliczne ok fragmenty i że nawet szybko się to przeczytało choć drugi raz bym po tą książkę nie sięgnął.

(przeczytana: 4.08.2024)
2-/5 [4/10]

Może by mnie ta książka i poruszyła, gdyby była mniej "poetycznie napisana". A tak to nie. Nie, po prostu NIE. Jedyną jej zaletą jest to, że jest krótka. Nie trafia do mnie ten język w ogóle, jedna z najgorszych form, jakie przeczytałem w życiu. To jakieś takie krótkie urywki codzienności ale wiele (bo nie wszystkie) opisanych w tak dziwaczny sposób, że ich w ogóle nie...

Nigdy nie płakałam na żadnej książce. Aż do teraz. Potrzebowałam dłuższej chwili, żeby się uspokoić, a to nawet nie był koniec opowieści.

Nigdy nie płakałam na żadnej książce. Aż do teraz. Potrzebowałam dłuższej chwili, żeby się uspokoić, a to nawet nie był koniec opowieści.

Pierwszy raz czytałam ją rok temu, ale uleciała mi z pamięci, więc korzystając z okazji, przeczytałam ją ponownie. To migawki wspomnień związanych z dziadkiem. Napisane bardzo ładnym poetyckim językiem. Ale wciąż lektura nie poruszyła mnie tak, jak bym tego oczekiwała. Choć i u mnie wywołała migawki wspomnień z dzieciństwa związane z dziadkami.

Pierwszy raz czytałam ją rok temu, ale uleciała mi z pamięci, więc korzystając z okazji, przeczytałam ją ponownie. To migawki wspomnień związanych z dziadkiem. Napisane bardzo ładnym poetyckim językiem. Ale wciąż lektura nie poruszyła mnie tak, jak bym tego oczekiwała. Choć i u mnie wywołała migawki wspomnień z dzieciństwa związane z dziadkami.

Ludzie, nie piszcie tylu książek. Połowa z nich nie ma żadnego sensu.

Ludzie, nie piszcie tylu książek. Połowa z nich nie ma żadnego sensu.

Odkryłem jednak niespodziewanie, że dobrze mi się czyta poza murami domu. W lasach, na łąkach podczas krótkich jednodniowych wycieczek, pijąc z termosu gorącą herbatę.

Specjalnie zabrałem nad Biebrzę dwa tomiki Idy Linde – Testament Maszynowej Dziewczynki oraz Jeśli o tobie zapomnę stanę się kimś innym.
[...]
całość:
https://www.speculatio.pl/ida-linde-poezje/

Odkryłem jednak niespodziewanie, że dobrze mi się czyta poza murami domu. W lasach, na łąkach podczas krótkich jednodniowych wycieczek, pijąc z termosu gorącą herbatę.

Specjalnie zabrałem nad Biebrzę dwa tomiki Idy Linde – Testament Maszynowej Dziewczynki oraz Jeśli o tobie zapomnę stanę się kimś innym.
[...]
całość:
https://www.speculatio.pl/ida-linde-poezje/

„Chciałabym pozbyć się ciężkości. Fruwać."

Miniatury, które składają się na spójny obraz codzienności wnuczki i jej dziadka. Spokojne życie, zwykłe czynności i proste rozmowy, ale też pokłady wsparcia, ciepła i przywiązania. Proza mocno poetycka. Lub poezja, która jest prozą. Zgrabna, z dużą ilością przestrzeni na domysły. Przepełniona myślami równie pięknymi jak „widzi, że drżą mu oczy" czy „smutek przemienia się w kropki na tęczówkach". Opowieść, która niekoniecznie zmierza do jakiegoś określonego celu, a raczej kluczy wśród wspomnień.

O Idzie Linde nigdy nie słyszałam, aż polecił mi ją Piotr Dardziński, autor minipowiesci „Trucizny", i już rozumiem, dlaczego akurat on darzy ją tak wielkim szacunkiem. Uczucia nad akcją i zarys wydarzeń, który zmusza nas do snucia domysłów na temat tego, co ma miejsce między zdaniami. To tak bardzo w jego stylu! A wspominam o tym, bo kto polubił Idę, powinien polubić Piotra i na odwrót. Jeśli natomiast chodzi o moje prywatne odczucia — podobało mi się, choć jednak trochę zabrakło do pełnej sympatii. Na pewno jednak sięgnę wkrótce po powieść autorki, a wtedy mogę już utonąć w jej prozie.


przekł. Justyna Czechowska

„Chciałabym pozbyć się ciężkości. Fruwać."

Miniatury, które składają się na spójny obraz codzienności wnuczki i jej dziadka. Spokojne życie, zwykłe czynności i proste rozmowy, ale też pokłady wsparcia, ciepła i przywiązania. Proza mocno poetycka. Lub poezja, która jest prozą. Zgrabna, z dużą ilością przestrzeni na domysły. Przepełniona myślami równie pięknymi jak „widzi,...

Dziadek widziany oczami wnuczki w okresie jego zmierzchu, który wciąż zachowuje trzeźwość umysłu, intryguje i uczy. Ida Linde stawia na krótką formę przekazu, bardzo prostą, lapidarną, bazującą na kolekcjonowaniu i przechowywaniu wybranych momentów z człowiekiem obdarzonym wyjątkowym uczuciem. „Jeśli o tobie zapomnę, stanę się kimś innym” trafnie ujmuje sens przemijania, nieuchronności losu i odwiecznego porządku świata, gdzie to, co rozpoczęte musi się wreszcie zakończyć. Sens istnieniu nadaje pamięć, która przywołuje przeszłość z udziałem dziadka jako źródła niezmierzonej mądrości oraz doświadczenia. Powrót do wspomnienia nie jest gorzki, raczej przyjemnie drażniący. To proces skrywający niesamowitą wrażliwość wnuczki oraz nabytą przez nią umiejętność wyciągania wniosków z podarowanych lekcji życia. Ida Linde nie tworzy pozycji uniwersalnej, lecz osobistą – dla konkretnego dziecka i nieobecnego już dorosłego. Nie krzyczy i nie oskarża nikogo o śmierć dziadka, ale wciąż się zastanawia nad nieodgadnionym sensem tych wszystkich dni, gdy za sprawą najczulszego narratora swojego życia, widziała więcej i wyraźniej.

Dziadek widziany oczami wnuczki w okresie jego zmierzchu, który wciąż zachowuje trzeźwość umysłu, intryguje i uczy. Ida Linde stawia na krótką formę przekazu, bardzo prostą, lapidarną, bazującą na kolekcjonowaniu i przechowywaniu wybranych momentów z człowiekiem obdarzonym wyjątkowym uczuciem. „Jeśli o tobie zapomnę, stanę się kimś innym” trafnie ujmuje sens przemijania,...

Książka ta jest krótką formą wspomnień życia oraz pożegnania wnuczki z dziadkiem. Wzbogacona grafiką, która przykuwa wzrok, pozwala odczuć całość jako krótkie, bogate w emocje urywki, rozmowy w myśli i w mowie.
Krótkie fotografie, ujęcia, kadry począwszy od nauki pływania i zaufania dziecka po śmierć ciała, starzejącego się człowieka.

Jest to prosta historia, którą trzeba poczuć. Wymaga zaangażowania, wykroczenia w ich ubogie w słowa życie.
Bogata historia.

Książka ta jest krótką formą wspomnień życia oraz pożegnania wnuczki z dziadkiem. Wzbogacona grafiką, która przykuwa wzrok, pozwala odczuć całość jako krótkie, bogate w emocje urywki, rozmowy w myśli i w mowie.
Krótkie fotografie, ujęcia, kadry począwszy od nauki pływania i zaufania dziecka po śmierć ciała, starzejącego się człowieka.

Jest to prosta historia, którą trzeba...