Prorok

Ciekawsza od Dwunastu ale trudniejsza w czytaniu. Autor kozysta tutaj z wielu porównań, często ciągnących się przez dwie strony. Bardzo trafnych ale jednak męczących po czasie. Na pewno książka nie na raz mimo małych rozmiarów. Ja zwykle u Nowaka nie zabrakło wnikliwej analizy wies-miasto.

Ciekawsza od Dwunastu ale trudniejsza w czytaniu. Autor kozysta tutaj z wielu porównań, często ciągnących się przez dwie strony. Bardzo trafnych ale jednak męczących po czasie. Na pewno książka nie na raz mimo małych rozmiarów. Ja zwykle u Nowaka nie zabrakło wnikliwej analizy wies-miasto.

Ideał poetyckiej prozy. I wieś tutaj nie tylko widać i słychać, ale i czuć!

Ideał poetyckiej prozy. I wieś tutaj nie tylko widać i słychać, ale i czuć!

Mam egzemplarz z tego samego roku i od tego samego wydawcy, lecz z inną okładką. Chyba celniejszą. Są na niej z rzadka rozrzucone kamienne domy.Puste. Na tylnej okładce zaś zapowiedź, że to "piękny, mądry i wzruszający utwór napisany w stylu poetyckiej ballady".
Wzruszeń nie doznałam. Raczej irytację. Książka dzisiaj jest czymś zupełnie innym, niż wówczas, kiedy powstała. Tadeusz Nowak lubi używać brzydoty do opisania swoich światów i zdarzeń. Tu tej brzydoty jest aż nadto. Brzydka, obrzydliwa, brudna, cuchnąca jest wieś, z której pragnie wyrwać się jej bohater, syn chłopski. Tego się chwilami nie da czytać...
Pewnie i dzisiaj młodzi chcą się wyrwać z rodzinnego domu gdzieś, gdzie wrony i komary zawracają. Jednak opisywanej wsi już nie ma. W ogóle - czy jeszcze istnieje coś takiego, jak wieś? Czy jest miejsce, gdzie ludzie żyją z roli i w rytm pór roku? Dziś w co drugim domu w stylu "gargamel" mieszkają mieszczuchy. I prawie nikt nie uprawia ziemi, nie hoduje zwierząt. Wyłączam fermy i gospodarstwa wielkorolne. To zupełnie inna bajka.
Chłopak się wyrywa, spotykamy go w momencie ucieczki z domu, chyłkiem i z węzełkiem uzbieranych cichcem pieniędzy. Sporo ich ma, jak się potem okazuje, bo długo nie musi pracować.
I co? Idzie do wyśnionego miasta, które wcale tak bardzo się od wsi nie różni, a najgorsze, że zamieszkują je takie same "wsioki", jak on. Bohater nie ucieka od wsi mentalnie, o tym mowy nie ma. Ucieka fizycznie, co się wyraża w starannym ubieraniu, opanowaniu posługiwania się sztućcami... I w pielęgnowaniu dłoni...Ten fragment jest cudny! Po miastowemu bałamuci kobiety, a potem staje się utrzymankiem. Ale jest dumny!
Matka go jednakże po długim czasie odnajduje w tym wielkim, wspaniałym mieście. Tym kończy się historia chłopaka ze wsi. Mocny ten koniec, warto było do niego dotrzeć.

Mam egzemplarz z tego samego roku i od tego samego wydawcy, lecz z inną okładką. Chyba celniejszą. Są na niej z rzadka rozrzucone kamienne domy.Puste. Na tylnej okładce zaś zapowiedź, że to "piękny, mądry i wzruszający utwór napisany w stylu poetyckiej ballady".
Wzruszeń nie doznałam. Raczej irytację. Książka dzisiaj jest czymś zupełnie innym, niż wówczas, kiedy powstała....

Nie podobała mi się ta książka, to nie moja przestrzeń. Autor - Tadeusz Nowak jest przedstawicielem tzw. prozy chłopskiej. Jest to historia chłopskiego syna, który potajemnie ucieka ze wsi do miasta. Chce się odciąć od korzeni, ale długo jeszcze dusza mu skowyczy do wiejskich klimatów. Mogę docenić jedynie specyficzny język i styl autora wielokrotnie przypominający litanie lub godzinki. Sama historia ujdzie, ale wiele naturalistycznych opisów wsi jest wręcz obrzydliwych i niesmacznych.

Nie podobała mi się ta książka, to nie moja przestrzeń. Autor - Tadeusz Nowak jest przedstawicielem tzw. prozy chłopskiej. Jest to historia chłopskiego syna, który potajemnie ucieka ze wsi do miasta. Chce się odciąć od korzeni, ale długo jeszcze dusza mu skowyczy do wiejskich klimatów. Mogę docenić jedynie specyficzny język i styl autora wielokrotnie przypominający litanie...