Crush. Zniszczenie

Historia Grace z każdą stroną nabiera tempa, a ona sama przechodzi wyraźną przemianę. Z niepewnej dziewczyny zmienia się w osobę, która potrafi walczyć o swoje, odnajduje własną siłę i uczy się naprawiać błędy. To rozwój, o którym naprawdę miło się czyta.
Powrót Grace po czterech miesiącach spędzonych jako gargulec początkowo mnie irytował. Ciągłe przeżywanie i luki w pamięci były trochę męczące. Jednak gdy na jaw wychodzą fakty rzucające zupełnie nowe światło na wydarzenia, akcja już ani na chwilę nie zwalnia. Pojawiają się nowe zagrożenia, tajemnice i wyzwania, którym bohaterowie muszą stawić czoła. Największym zaskoczeniem okazuje się to, że Hudson nie zniknął. Jego dusza znajduje się w Grace. Podczas tych czterech miesięcy dziewczyna poznała zupełnie inną wersję chłopaka, przed którym wcześniej ją ostrzegano. Czy Hudson naprawdę jest taki, za jakiego go uważano? A może to Jackson się mylił i popełnił tragiczny w skutkach błąd? Smoki, wilkołaki, czarownice, wampiry jednak potrafią ze sobą współpracować. Ta niezwykła grupa wyrusza na poszukiwanie artefaktów, które mogą rozdzielić Grace i Hudsona oraz pozbawić go mocy. Co ważne, postacie drugoplanowe w końcu zostały lepiej nakreślone, dzięki czemu można poczuć z nimi więź. Sama Grace, mimo przemiany, wciąż miewa chwile irracjonalnych decyzji. Idealnym przykładem jest odsunięcie Jaxona bez słowa wyjaśnienia, na rzecz Hudsona, którego zna przecież dopiero cztery miesiące (i to takie, których sama nie pamięta!).
Tracy Wolff po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać zakończenia, od których nie sposób się oderwać. Każda część kończy się tak, że natychmiast chce się sięgnąć po kolejną.

Historia Grace z każdą stroną nabiera tempa, a ona sama przechodzi wyraźną przemianę. Z niepewnej dziewczyny zmienia się w osobę, która potrafi walczyć o swoje, odnajduje własną siłę i uczy się naprawiać błędy. To rozwój, o którym naprawdę miło się czyta.
Powrót Grace po czterech miesiącach spędzonych jako gargulec początkowo mnie irytował. Ciągłe przeżywanie i luki w...

Ta część podobała mi się bardziej niż poprzednią. Główna bohaterka w końcu odnalazła tak naprawdę siebie i od razu patrzy się na nią inaczej. Nie jak non stop zagubione nieradzące sobie, podejmujące głupie decyzję dziecko tylko jak na silną dziewczynę która robi wszystko by naprawić swoje błędy. W tej części poznajemy też bardziej Hudsona. Zdecydowanie jest on postacią, która ma podbić serca czytelników. I udało się podbił także i moje. Pomimo tego, że na pierwszy rzut oka widać, że tak jak w pierwszej części mieliśmy kibicować Jaxonowi, gdzie miał on wyrazisty charakter, tak teraz stał się on takim nijakim tłem. Gdzie zniknął cały jego charakter, który pokochaliśmy w pierwszej części? Autorka tym zabiegiem troche zmusza nas byśmy jednak zaczęli kibicować Hudsonowi, szczególnie gdy znowu (podobnie jak z Jaxsonem) okazuje się on nie taki zły jak wszyscy mówią.
Ogólnie książka dobrze napisana z wykreowanym świetnie światem i przyjemnymi postaciami. Na pewno zasługuje na conajmniej 4.25 gwiazdki, czy zasługuje na więcej to już każdy sam musi zdecydować.
Historia zdecydowanie wciągająca i posiadająca dużo zwrotów akcji. Zdecydowanie polecam!

Ta część podobała mi się bardziej niż poprzednią. Główna bohaterka w końcu odnalazła tak naprawdę siebie i od razu patrzy się na nią inaczej. Nie jak non stop zagubione nieradzące sobie, podejmujące głupie decyzję dziecko tylko jak na silną dziewczynę która robi wszystko by naprawić swoje błędy. W tej części poznajemy też bardziej Hudsona. Zdecydowanie jest on postacią,...

„Wszystkie dary w pewien sposób są też przekleństwem”

„Crush. Zniszczenie” autorstwa Tracy Wolff to kontynuacja opowieści, która zanurza czytelnika w świat magii, walki o władzę i relacji międzyluckich. W tej części główna bohaterka, Grace, budzi się po trzech i pół miesiąca przebytych w kamiennej postaci gargulca, nie pamiętając niczego z tego czasu, a jej powrót do rzeczywistości okazuje się równie skomplikowany, jak okoliczności jej przemiany.

Wolff kontynuuje wątki znane z pierwszego tomu, wprowadzając jednocześnie nowe konflikty: uwolnienie Hudsona, zagrożenie ze strony Kręgu oraz rozgrywki magicznego turnieju Ludares (podczas którego emocje towarzyszące rywalizacji skutecznie angażują).

Centralną osią fabularną pozostaje zbieranie magicznych artefaktów: athame Morrigan, kość smoka, kamień krwi i wilkołaczy ząb – elementy budujące napięcie i kierujące historię ku kulminacyjnemu rytuałowi. W tle zaś przewijają się wątki psychologiczne i relacyjne – od podejrzenia syndromu sztokholmskiego Grace wobec Hudsona, po bardziej subtelne refleksje nad lojalnością i poświęceniem. Jednym z ciekawszych aspektów książki jest wątek Flinta, który zmaga się z własną tożsamością i uczuciami.

Mimo że akcja książki zamyka się w okresie ledwie dwóch tygodni (pomijając okres amnezji),wydarzeń jest aż nadto – bite 700 stron nie pozwala się nudzić. Grace ewoluuje – nie zawsze konsekwentnie – od biernej bohaterki ku osobie pragnącej równouprawnienia w relacji z Jaxonem, choć ta przemiana bywa irytująco nieporadna. Trudno nie zauważyć jej egoizmu i braku autorefleksji, zwłaszcza gdy bez większego zawahania zmienia obiekt uczuć, pozostawiając Jaxona w cieniu bez wyjaśnienia. To rozdrażnienie wobec protagonistki pogłębia jej tendencja do moralnych uproszczeń – postrzegania świata w czerni i bieli – przez co naraża swoją drużynę i nie potrafi dostrzec bardziej złożonych aspektów sytuacji, w których się znajduje.

Na szczęście postacie drugoplanowe – zwłaszcza drużyna zebrana do turnieju – rekompensują słabości głównej bohaterki. Ich relacje, wspólne cele i późniejsza solidarność z Grace nadają opowieści lekkości i humoru, który równoważy bardziej dramatyczne momenty. Szczególne miejsce zajmuje Hudson, którego relacja z Grace nabiera autentyczności – ich dialogi są pełne błyskotliwości i sarkazmu, co czyni ich dynamikę wyjątkowo satysfakcjonującą.

Pomimo przewidywalności niektórych zwrotów akcji, Wolff udaje się zachować napięcie aż do samego końca. Finał – z udziałem Kręgu, próbą na arenie i ukąszeniem – nie zawodzi i przynosi nie tylko emocje, ale i przesłanie. Cytaty od Watersa, które zamykają powieść, działają jak delikatny, ale silny akcent moralny, przypominając, że przeszłość nas nie definiuje, a tożsamość jest wynikiem naszych decyzji, a nie jedynie pochodzenia.

„Crush. Zniszczenie” to książka, która mimo swoich niedociągnięć, potrafi zaangażować, rozbawić i wzruszyć. Jest jak dobrze znana melodia, zagrana na nowo z kilkoma zaskakującymi nutami – niekoniecznie rewolucyjna, ale wciąż przyjemna w odbiorze. Czy można chcieć więcej od paranormalnej młodzieżówki? Może. Ale czasem wystarczy, że chce się sięgnąć po kolejny tom.

„Wszystkie dary w pewien sposób są też przekleństwem”

„Crush. Zniszczenie” autorstwa Tracy Wolff to kontynuacja opowieści, która zanurza czytelnika w świat magii, walki o władzę i relacji międzyluckich. W tej części główna bohaterka, Grace, budzi się po trzech i pół miesiąca przebytych w kamiennej postaci gargulca, nie pamiętając niczego z tego czasu, a jej powrót do...

Ta seria to moja nowa miłość! Akademia, Wampiry, gargulce, smoki, wilkolajki i ...Hudson❤️

Czyta się przyjemnie, krótkie rozdziały wartka akcja więc tego grubaska ( 750 stron) całkiem szybko się czyta.

W tym tomie Grace próbuje pozbyć się pewnego przystojnego pasażera na gapę który pomieszkuje w jej głowie , rozwiklac zagadkę o sobie i odkryć swoje moce a przede wszystkim nie dać się zabić i walczyć z kręgiem. Końcówka totalnie zmienia całą serię i chce już kontynuację 💔

Ta seria to moja nowa miłość! Akademia, Wampiry, gargulce, smoki, wilkolajki i ...Hudson❤️

Czyta się przyjemnie, krótkie rozdziały wartka akcja więc tego grubaska ( 750 stron) całkiem szybko się czyta.

W tym tomie Grace próbuje pozbyć się pewnego przystojnego pasażera na gapę który pomieszkuje w jej głowie , rozwiklac zagadkę o sobie i odkryć swoje moce a przede...

Byłam ciekawa tej części. I jacie, początek nawet mnie wciągnął, ale potem miałam wrażenie, że historia szła jednym schematem. Przez to strasznie się mi ciągnęła, a ja się podczas jej czytania często nudziłam. Grace, Jaxon i inni. Będę ich pamiętać przez jakiś czas, ale wiem też, że nie będę ze mną na zawsze.

Byłam ciekawa tej części. I jacie, początek nawet mnie wciągnął, ale potem miałam wrażenie, że historia szła jednym schematem. Przez to strasznie się mi ciągnęła, a ja się podczas jej czytania często nudziłam. Grace, Jaxon i inni. Będę ich pamiętać przez jakiś czas, ale wiem też, że nie będę ze mną na zawsze.

Zdecydowanie dojrzalsza i bardziej satysfakcjonująca od tomu I. Wciągająca i zaskakująca, dobra młodzieżowa fantasy. Zaskakujące wybory i decyzje bohaterów przykuwały uwagę. Zakończenie wzmogło chęć poznania dalszych losów bohaterów.

Zdecydowanie dojrzalsza i bardziej satysfakcjonująca od tomu I. Wciągająca i zaskakująca, dobra młodzieżowa fantasy. Zaskakujące wybory i decyzje bohaterów przykuwały uwagę. Zakończenie wzmogło chęć poznania dalszych losów bohaterów.

📚 Wykreowany przez autorkę świat jest genialny; różnorodność nadprzyrodzonych stworzeń oraz wspaniałe opisy wciągają nas w rzeczywistość pełną intryg, walki o władzę, mroźnej Alaski i tajemniczej szkoły Katmere.

📚 W tej części znalazło się tyle emocji i różnych ciekawych wątków, że słuchałam z zapartym tchem, czekając na to, co wydarzy się dalej. Można było spodziewać się dosłownie wszystkiego.

📚 Więź pomiędzy Grace a Jaxonem tym razem nie przytłacza fabuły; jest przedstawiona w dużo bardziej subtelny sposób. Dodatkowo pojawia się Hudson – starszy brat Jaxona, który zamieszkuje teraz ciało Grace, słyszy jej myśli i wchodzi z nią w zabawne, sarkastyczne oraz zacięte konwersacje.

📚 To właśnie ten wątek był kluczowy i odegrał największą rolę w fabule tej części. Wprowadzenie postaci Hudsona to jedna z najlepszych decyzji autorki. Dodaje on sporo pikanterii (choć nie w intymnym sensie) i wprowadza wiele zawirowań. W pierwszej części Hudson został przedstawiony jako czarny charakter, ale teraz odkrywamy, że skrywa zupełnie inne oblicze.

📚 Grace przechodzi metamorfozę i w końcu staje się bohaterką z krwi i kości, a nie tylko zaślepioną dziewczyną wpatrzoną w Jaxona jak w święty obrazek. Odkrywa swoje nowe zdolności, udowadniając sobie i innym swoją siłę i niezależność, dzięki czemu zaznacza swoją przynależność do grupy.

📚 Utrata pamięci przez Grace i stopniowe odkrywanie tego jaka była podczas swojej nieobecności i jakie więzi łączyły ją tak naprawdę z Hudsonem było niespodziewanym zwrotem akcji, dodam jednak, że bardzo dobrym i potrzebnym.

📚 To było tak świetne i wciągające, że jak tylko skończyłam audiobook musiałam poznać dalszą historię. Niestety trzeciej części nie mogłam znaleźć nigdzie w audio, więc czeka mnie zmaganie się z 900-stronicowym potworem 🙈

📚 Wykreowany przez autorkę świat jest genialny; różnorodność nadprzyrodzonych stworzeń oraz wspaniałe opisy wciągają nas w rzeczywistość pełną intryg, walki o władzę, mroźnej Alaski i tajemniczej szkoły Katmere.

📚 W tej części znalazło się tyle emocji i różnych ciekawych wątków, że słuchałam z zapartym tchem, czekając na to, co wydarzy się dalej. Można było spodziewać się...

Dużo lepsza niż część pierwsza. Dużo się dzieje ciekawe zwroty akcji. Lubię gdy czarny charakter jest niemalże głównym bohaterem. Zaskakujący koniec który zmusza do sięgnięcia po część kolejną

Dużo lepsza niż część pierwsza. Dużo się dzieje ciekawe zwroty akcji. Lubię gdy czarny charakter jest niemalże głównym bohaterem. Zaskakujący koniec który zmusza do sięgnięcia po część kolejną

Wolff w tym tomie już odpaliła wrotki i... JAK MI TO SIĘ SPODOBAŁO!
Tak, większość wydarzeń i sytuacji wymyka się spod logicznego myślenia - nawet jeśli chodzi o fantasy. Dzieje się wiele, wszystko prze do przodu, a ostatnie zdanie sprawiło, że muszę sięgnąć po następny tom.

Wolff w tym tomie już odpaliła wrotki i... JAK MI TO SIĘ SPODOBAŁO!
Tak, większość wydarzeń i sytuacji wymyka się spod logicznego myślenia - nawet jeśli chodzi o fantasy. Dzieje się wiele, wszystko prze do przodu, a ostatnie zdanie sprawiło, że muszę sięgnąć po następny tom.

Jestem zachwycona! Fabuła zaskakuje, pojawiają się nowe wątki, momentami (a nawet często) zapominałam, że czytam. Uczucia bohaterów były tak dobrze opisane, że niemal odczuwałam je w sobie. Sama powieść wywołała praktycznie wszystkie możliwe emocje.

Jestem zachwycona! Fabuła zaskakuje, pojawiają się nowe wątki, momentami (a nawet często) zapominałam, że czytam. Uczucia bohaterów były tak dobrze opisane, że niemal odczuwałam je w sobie. Sama powieść wywołała praktycznie wszystkie możliwe emocje.