Szkoła Robinsonów

Wątek SF więcej zapowiada niż przynosi, wątek przygodowy dość przykry. Młody, pełen zapału, a przy tym naiwny francuski naukowiec Cyprian prosi właściciela kopalni diamentów Watkinsa o rękę jego córki, Alicji. Tamten butny, przy tym pijaczysko, odpowiada z nienawiścią sytych do głodnych jak szef w 40 odcinku „Batmana”: – Skoroś taki mądry, czemu nie jesteś bogaty? – Ech, żem o tym nie pomyślał – stropił się Cyprian, mógł sprawiać wrażenie łowcy posagów, oczywiście niesłusznie. Do spółki z kimś tam wydzierżawia od Watkinsa kawałek kopalni w zamian za część urobku, a okładnie za trzy diamenty o wadze powyżej 10 karatów, czyli 2 gramów. – Tak już lepiej – niby łaskawie przyznaje tamten, równocześnie rechocze z niego razem z swym kumplem od kielicha Hiltonem. Cyprian uznaje to syzyfową pracę, za radą Alicji próbuje wytworzyć diament i o mało nie wysadza wszystkiego w powietrze. W armacie robiącej za próbówkę znajduje diament większy od Koh-i-Noora i odpowiednio droższy (istnieją takie diamenty, ale na potrzeby powieści Koh-i-Noor jest największy). – Znalazłeś w mojej kopalni? – wytrzeszczył oczy Watkins. – Zrobiłem go! Dzięki wiedzy naukowej, co ją pan tak lekceważył. – Sztuczny ? – Wygląda jak prawdziwy, a wart ze sto milionów – Cyprian zdążył już sprawdzić u rzeczoznawcy – Teraz będę je wytwarzał taśmowo zamiast wykopywać. – No czyś ty zdurniał? I co, chcesz doprowadzić do inflacji diamentów? – Żem o tym nie pomyślał … – A widzisz, zawsze mówiłem, że jesteś głupi! Diamenty wtedy cenne, gdy rzadkie, nadmiar oznacza spadek wartości, zapamiętaj sobie. Jedno takie cudo w zupełności wystarczy. I lepiej ukryć jego pochodzenie. Wynalazca zleca oszlifowanie holenderskiemu jubilerowi Wandergaartowi. Watkins zaczyna znowu swoje: – Straciłeś tę odrobinę rozumu, co ją jeszcze miałeś? Powierzyłeś bezcenny kamień temu dziadowi? Teraz szukaj wiatru w polu! – Spokojnie, to taki miły staruszek, nawet nie byłby w stanie sprzedać czegoś tak drogiego, bo komu i za co? – Kto go tam wie, a jak potnie na mniejsze kawałki ? Watkins serdecznie nienawidzi staruszka, któremu kiedyś odebrał kopalnię, nienawidzi się tego kogo się skrzywdziło, jak mówi Tacyt. Wbrew oszczerstwom staruszek wykonał zlecenie najlepiej jak umiał. – To będzie podarek dla panny Alicji – rzekł Cyprian, dodając w myśli: ślubny. – Wymyśliłam nazwę „Gwiazda Południa” – ucieszyła się obdarowana. Zresztą odwzajemnia uczucia Cypriana i bez takiego upominku. – Ostrożnie, jeszcze ją stłuczesz, dziewczyno! – wrzasnął Watkins – Diamenty są twarde, lecz równocześnie kruche. Gwiazda zajmuje poczesne miejsce podczas uczty w domu Watkinsa i nagle znika. Podejrzenie o kradzież, bezpodstawne rzecz jasna, pada na czarnoskórego pomocnika Cypriana, który na wieść o tym ucieka (pomocnik, nie Cyprian). Oszalały z chciwości Watkins oświadcza: – Za odzyskanie Gwiazdy dam Alicję za żonę. Bez pytania jej o zgodę, a co tam. Cyprian wyrusza na poszukiwanie razem z trzema innymi, pierwszy szybko umiera na jakąś chorobę, dwaj następni knują przeciw uczonemu, lecz kolejno giną, wpadłszy we własne sidła. Wynalazca jakoś przeżył dzięki swemu chińskiemu przyjacielowi, dość, że wraca z pustymi rękami, od początku można było tego oczekiwać. Zamierza wykonać kolejny diament, górnicy niszczą jego urządzenia, nawet grożą mu samosądem, ocaliło go oświadczenie pomocnika, iż Gwiazda pochodzi z kopalni, a tym samym należy do Watkinsa zgodnie z umową. Cyprian rozczarowany porażką doświadczenia (obecnie sztuczne diamenty można wytwarzać) odnajduje Gwiazdę w miejscu najmniej oczekiwanym. Watkins niby dziękuje, lecz o obietnicy ożenku zapomina. Na kolejną ucztę z pokazem Gwiazdy przychodzi Wandergaart żądając zwrotu kopalni wraz ze wszystkim co z niej pochodzi, zatem i z Gwiazdą, posiadłości między nim a Watkinsem zostały wadliwie rozgraniczone, co wykrył Cyprian. Wynalazca ponawia prośbę o rękę Alicji, staruszek obiecuje go przysposobić, w ten sposób wszystko zostanie w rodzinie. W tak zwanym międzyczasie Gwiazda ulega rozpadowi, diamenty są kruche. Watkins nie przeżył tej straty... Ekranizacja z 1969 jest komedią, luźno nawiązującą do książki.

Wspaniała książka przygodowa. Klimatem przypomina starego, poczciwego "Robin Hooda". Akcja bardzo dynamiczna, trzymająca w napięciu. Cały czas coś się dzieje... Wątek miłosny sympatyczny, choć trochę naiwny. Zupełne odmienny od współczesnych ujęć tematu. Powieść wpadła mi w ręce przez przypadek, ale już teraz wiem, że nie jest to moja ostatnia, pełna emocji podróż w krainę wyobraźni wraz z panem Stevensonem ;) Szczerze polecam.

Do portowej tawerny melduje się stary podejrzany emerytowany marynarz, który każe wypatrywać pewnego kuternogi synowi właścicieli. Sam szwenda się po nabrzeżu z lunetą i na coś czeka i czegoś się boi. Wkrótce okazuje się, że posiada on mapę do zaginionego skarbu kapitana Flinta, na który chrapkę ma wiele barwnych postaci - w tym jego dawni piraccy przyjaciele, oraz lokalny dziedzic. Na wyprawę rusza też nasz główny bohater Kuba Hawkins jako chłopiec okrętowy. Tak - Kuba - nie Jim. Czytałem e-book Siedmiorogu z tłumaczeniem przedwojennym stąd Kuba i Długi Jan Silver Długi Jan Silver - archetyp pirata z najbardziej znanej książki o nich. Poszczególne motywy z "Wyspy skarbów" były powtarzane w tak niezliczonej ilości innych książek, komiksów i filmów aktorskich i animowanych, że nawet czytając po raz pierwszy miałem wrażenie jakbym wracał do znanej historii. Naprawdę miło wrócić do takiej literatury - piraci, rum, sztormy, zdrady, strzelaniny i walki na szpady, gadające papugi i skarb korsarza, mapa, bezludna wyspa itp. Polecam każdemu kto za młodu lubił klasyczne powieści przygodowa Maya, Szklarskiego czy Londona.

Jedna że sztandarowych książek Juliusza Verne'a. Mnóstwo przygód, wiele ciekawych faktów historycznych związanych z historią odkryć geograficznych Afryki, heroiczne postacie tak bliskie autorowi, no i oczywiście to z czego słynął najbardziej czyli nowatorskie rozwiązania.

Yanes czy Jankes? Wyobraźmy sobie mieszankę lekkiego stylu i błyskotliwej gawędy Marka Twaina z „Podróżami Guliwera”, ale w czasie do czasów z Legend Arturiańskich. A to wszystko z bohaterem wyjętym wprost z kart Wielkiej Amerykańskiej Powieści (np. Steinbecka),który realizuje fantazje podróżników w czasie we wczesnośredniowiecznej Brytanii. Tak krótko można podsumować „Yankesa na dworze króla Artura”. Nasz tytułowy Yankes trafia po śmierci lub w jakiś inny niewytłumaczony sposób do Camelotu (jak w jakimś isekaiu). W swym pozytywistycznym (z naciskiem na scjentyzm) i modernistycznym światopoglądzie decyduje się ucywilizować VI wieczną Anglię. A pierwszym z kim się konfrontuje, to oczywiście Merlin, którego uważa za szarlatana. W ramach swojej drogi i technicznym zacietrzewieniu nasz yankes nie zna legendarium Arturiańskiego ani ówczesnej kultury. Wszystkie dziwne elementy stara się wykorzystać lub zmienić na XIX wieczną modłę. Np. choć sam uważa noszenie cylindrów za głupie, to zmusi rycerzy do ich noszenia, by się z nich naigrywać. Tę chęć zmiany można interpretować w bardzo różnych rejestrach. Z jednej strony można dojrzeć tu krytykę Brzemienia Białego Człowieka i patrzenia na kultury różnicująco ze względu na czas i na miejsce. Czasem jednak widać nieco serca i docenienie osiągnięć cywilizacyjnych. Mark Twain potrafi wchodzić też na poważniejsze tony i pokazać niszczycielską moc techniki. To nie współczesna powieść, gdzie śmierć jest wyjątkiem. Śmierć jest tu mrocznym ostrzeżeniem, którego pewnie nawet M. Twain nie jest świadomy. Gdy pisze o niszczycielskiej broni zabijającej dziesiątkami lub setkami myśli pewnie o ofiarach jako o Indianach bądź Afrykańskich ludach. Nie spodziewa się raczej, że ze swojej perspektywy 1889 roku, za dziesięć lat w czarnym tygodniu (wojna burska) kwiat angielskiego wojska spotka taki sam los, a za trzydzieści całe europejskie armie. M. Twain w swojej pomysłowości przedstawia naukę i technikę jako siłę, która zmienia powierzchowność, ale nie naturę ludzką. Tą ostatnią ubiera w średniowieczne szaty, które raz są przyjemnie zgodne z historią (odpowiedzialność władcy za zbawienie),a raz krzywdząco stereotypowe (wiara w płaską Ziemię i niemycie się). Jednak jak to bywa, by zmienić ludzi, nie wystarcza sama edukacja w myśl Platońskiej absolutnej moralności, w którą wierzyli wszelcy późniejsi oświeceni. A jak napisała Katarzyna II do Diderota: „Papier wszystko przyjmie, ale skóra jest wielce łaskotliwa”. Historycy tak samo wierzą, że natura ludzka jest stała, a tylko objawianie jej zmienia się w czasie i miejscu. M. Twain wykorzystuje ten pogląd, by pod płaszczykiem średniowiecza pokazać pewne prawidłowości swoich współczesnych, niczym z „Podróży Guliwera” Jonathana Swifta. Czy czynione dobro usprawiedliwia potem czynienie potem zła? Albo czy też uszczęśliwianie kogoś na siłę nie jest też najlepszym pomysłem? Burżuazja i arystokracja nie różnią się tak bardzo. W samej powieści zabawne i nie bez winy są obie strony – yankes równie mocno jak postacie z legend. Jednak M. Twain przedstawia mocno satyryczny humor, który operuje językiem, absurdem i różnymi subtelnościami. Słuchając jednym uchem lub czytając nieuważnie, ten delikatny humor może przejść nam koło nosa. Nie jest to w żadnym razie Terry Pratchett. Na szczęście błędy w synchronizacji audio pozwoliły przesłuchać mi pewne fragmenty jeszcze raz i docenić bardziej „Yankesa na dworze króla Artura”. Choć może nie jest to najlepsze dzieło spod ręki M. Twaina, to nadal jest porządną historią, która zręcznie nawiązuje do najróżniejszych legend i opowieści. Jego w sumie lekka forma sprawia, że słucha się go jak gawędy Bohumil Hrabala, pomimo niekiedy mroczniejszych momentów. Pozwala to płynąć słowom i nawet jeśli się słucha jednym uchem, to „Yankes na dworze króla Artura” wciąż może być przyjemną opowieścią.

Połączenie powieści podróżniczej i detektywistycznej, brak wątku SF. Pod wpływem „Dzieci” Tove Jansson napisła „Małe trolle i dużą powódź”. W końcu 1864 załoga jachtu lorda Edwarda złowiła rekina, w którego brzuchu była zakorkowana butelka z listem. Trzy stronice odpowiednio po angielsku, francusku i niemiecku, tak jednak zmoczone, że trudem rozróżnić można poszczególne słowa lub tylko ich części. W czerwcu 1862 (dwa i pół roku wcześniej) w okolicach 37 równoleżnika półkuli południowej zatonął statek „Brytania”, ocaleli dwaj marynarze i kapitan Grant, oczekują pomocy, to w miarę jasne, lecz gdzie dokładnie ? Prócz tego „cruel” (okrutny) „indi” (Indianie?) „conti” (kontynent?) „austral” (południe?) „agon” (Patagonia?) „abor” (abordeen, dopłynąć?) „land” (ląd). Admiralicja na prośbę lorda o wysłanie ekspedycji ratunkowej odmawia pod pozorem, ze rozbitkowie na pewno już zginęli (w domyśle i dobrze). – Przecież z takim jachtem jak nasz można poszukać rozbitków na własną rękę – zauważyła żona lorda, piękna i mądra Helenka. Zatem wyruszają wraz z Robertem i Marysią, dziećmi kapitana, które natychmiast przybyły na wieść o liście. Na pokład z roztargnieniem właściwym osobowościom wybitnym omyłkowo wsiadł też zmierzający do Indii francuski geograf Paganel. Poznawszy cel podróży po wahaniu uznał, że z jego pomocą na pewno odnajdą zaginionych, bowiem ma wszystkie mapy w głowie i zna hiszpański. Jacht opływa Ziemię Ognistą od południa, wysadza część poszukiwaczy na ląd od strony Pacyfiku w okolicach 37 równoleżnika i zawraca, by oczekiwać ich od strony Atlantyku. Grupa ratunkowa przebywa drogę prowadzona przez tamtejszego Indianina, Paganel przemawia do niego po portugalsku, sądząc, że to hiszpański… Pierwsza próba zakończona porażką, geograf uznaje, że „austral” znaczy Australia, „indi” indigènes (tubylcy) „agon” agonia. Jacht zabiera ich, dociera do Australii i ponownie wysadza na ląd, płynąc dalej wzdłuż brzegu. Na jakiejś farmie poszukiwacze spotykają członka załogi „Brytanii” Ayrtona, obiecującego doprowadzić ich do kapitana. Jednak marynarz ma złe zamiary i wciąga ich w pułapkę, której unikają dzięki kolejnej pomyłce Paganela … Geograf próbuje po raz trzeci. Zatem „austral” znowu „południe”, „indi” indigence (niedostatek) „conti” continuellement (ciągle) „land” Nowa Zelandia. Prawdopodobieństwo wiarygodności takie samo, co w dwu poprzednich. W końcu znajdują rozbitków w miejscu, jakiego nie oczekiwali. Otóż „agon” znaczyło Patagonia, lecz w połączeniu „1500 mil od Patagonii”, „abor” był nie początkiem, lecz końcem słowa, co Paganel byłby w stanie stwierdzić od razu, lecz zapomniał o jednym szczególe. Jakim? Zachęcam do przeczytania.

Pamiętam, że w dzieciństwie fascynowała mnie historia kapitana Nemo i jego niesamowitego okrętu. Pierwszym kontaktem z tą niezwykłą opowieścią był film z Kirkiem Douglasem z 1954 roku i ta adaptacja wryła mi się bardzo głęboko w pamięć 💣 Verne miał niesamowitą zdolność wybiegania w przyszłość. Był wizjonerem o nieprzeciętnej wyobraźni i zachwycał pomysłowością podczas budowania swoich historii. Podwodny statek Nautilus przemierza cały glob, a czytelnik wraz z tą podróżą poznaje tajemnice oceanów i mórz 💦 Wersja proponowana przez Francescę Rossi to barwna prezentacja geniuszu Juliusza Verne’a przeznaczona dla najmłodszych. Delikatnie kreślone ilustracje cieszą oko i spodobają się również starszym odbiorcom. Jedyne co przeszkadza to bardzo drobny tekst, który męczy oczy. Rozumiem potrzebę upakowania treści w taki sposób, żeby książka nie była ciężką i ogromną cegłą, ale pomimo całego zrozumienia, drobne literki przeszkadzały podczas czytania 👀 Polecam! 👍

To prototyp przygód Tomka. W tej pierwszej książce o mlodym bohaterze Tomek ma 13 lat, jest Amerykaninem i mieszka w Nowym Yorku. Ucieka z domu, aby udać się w daleką podróż i przeżywa przygody w Afryce. Tomek jest protoplastą Tomasza Wilmowskiego, pan Brown jest przyszłym Janem Smugą. Mnie się podobało. Trochę przypominalo mi Przygody Tomka Sawyera, trochę W pustyni i w puszczy. Jest to książka dla starszych dzieci i mlodszej młodziezy. Spokojnie mogłaby być - kiedyś - lekturą dla klas 5-6. Obecnie byłaby kontrowersyjna ze względu na poprawność polityczną... Warto wspomnieć o życiorysie Alfreda Szklarskiego. Urodził sie w USA w roku 1912 i tam dorastał, w 1922 powrócił z rodziną do Polski. Tomek jest zapewne alter ego autora - tak sądzę.

Powiedzą, że przestarzała, ale jak dla mnie to mimo wszystko rewelacyjna książka przygodowa. Może i bohaterowie są nieco przerysowani, ale dzięki temu wyraziści i interesujący. Historia przedstawiona z dużą wrażliwością (przede wszystkim na tamtejsze XIX-sto wieczne standardy!),niezwykle wciąga i inspiruje. Myślę, że z ochotą wrócę jeszcze do Maya.

Książkę tą mam jeszcze z wydawnictwa Da Capo z tłumaczeniem Jerzy Krzysztonia. I dostałem w prezencie szkolnym w 1994 r. 65.000 zł na stare pieniądze na 368 stronach w ośmiu częściach z epilogiem. Czym jest ten Robin Hood? To tacy brytyjscy Trzej muszkieterowie tylko z mniejszą klasą i poziomem ale równie awanturnicze co powieść Dumasa. I do takich chłonących barwne przygody postaci jest adresowana książka.

"Księga dżungli" najbardziej jest kojarzona z historią Mowgliego – są to trzy pierwsze opowiadania (rozdziały). Natomiast całość książki tworzy siedem opowiadań – każde przypada na jeden rozdział. Należą one do literatury fantastycznej. Występują tutaj bardzo upersonifikowane zwierzęta. Książka jest rewelacyjna pod kątem psychologicznym, ponieważ autor pod postacie zwierząt wprowadza ludzkie osobowości. To jest alegoryczny typ dzieła literackiego. Czas akcji lokuję w XIX wieku. Wskazują na to niektóre fragmenty tekstu. Przykładowo są to: istnienie ogrodu zoologicznego wspominane przez panterę Bagheerę, zjawianie się dominatorów ludzkich (przypuszczam, że Anglików) w otoczeniu krajowców z dobrze opaloną skórą (najprawdopodobniej Hindusów),uzbrojenie mieszkańców w postaci strzelb. Domyślam się, że wydarzenia dzieją się w znacznej większości na terenie południowych Indii, a wskazuje na to klimat, słownictwo, system kastowy, waluta (rupie i anny; kiedyś 1 rupia równała się 16 annom). Czwarte opowiadanie (rozdział) zatytułowane "Biała foka" rozgrywa się na terenie polarnym Ziemi pomiędzy Syberią a Alaską. Natomiast z rozdziału "Słudzy Jej Królewskiej Mości" (pierwszoplanowi bohaterowie to wielbłąd, wół, muł, koń i słoń) szczególnie zapada mi w pamięć Dwuogoniasty (ze względu na tylny ogon i przedni ogon-trąbę). Jest to słoń – duży (największy spośród wszystkich występujących tutaj zwierząt),ale strachliwy i delikatny oraz bardzo hałaśliwy. W każdym rozdziale główne role pełnią uosobione zwierzęta. Społeczny system zwierząt jest zorganizowany na ludzki sposób. Oprócz tego wszystkie zwierzęta bez problemu rozmawiają ze sobą i z ludzkim dzieckiem – Mowglim, który jest wychowywany przez watahę wilków. Występują sytuacje nierealne. Ogień nazywany jest przez zwierzęta "szkarłatnym kwieciem". Dla młodzieży końca XIX wieku i pierwszej połowy XX wieku to mogła być interesująca książka, ale teraz jej treść wydaje mi się przestarzała.

To krótka książka, ale ma w sobie ogromną siłę. Opowieść o psie wyrwanym z bezpiecznego świata i wrzuconym w brutalną rzeczywistość północy pokazuje coś więcej niż tylko walkę o przetrwanie. Historia o instynkcie, o sile, która budzi się wtedy, gdy znika wszystko, co znane i wygodne. O tym, że pod warstwą cywilizacji wciąż jest coś dzikiego, co potrafi się odezwać i że czasem właśnie to prowadzi dalej. Wszystko jest intensywne – i wysiłek, i ból, i momenty, w których pojawia się zaufanie. Relacja między człowiekiem a zwierzęciem jest tu prosta, ale prawdziwa. Czyta się szybko, ale zostaje na dłużej, bo to nie tylko opowieść o Bucku. To też pytanie o człowieka – o to, co w nas zostaje, kiedy przestajemy mieć wybór. Doceniam za surowość i za emocje. Dodatkowo książka jest bardzo ładnie wydana z czarno-białymi grafikami.

Czytałam ją na głos moim chłopcom 9-14 lat. Uwielbiali ją! Jest przygoda, są bitwy, podróże i niebezpieczeństwa. Bohaterem jest młody chłopak z którym każdy potrafi się utożsamić. Najbardziej mnie ujmuje poprawność historyczna i geograficzna. Śledziliśmy razem trasę podróży, dyskutowaliśmy o wyższości kultury Aten nad Spartą (nie wszyscy zgodzili się z autorem) i oczywiście o niewolnictwie. Albo do czytania razem, albo dla dziecka 9-15 lat, które dużo czyta - to nie jest współczesna książka, która ma łatwo wejść i jeszcze szybciej wyjść. Było kilka momentów, gdzie musiałam tłumaczyć, co to znaczy, aczkolwiek język jest przystępny i miły dla ucha.

Może to kwestia wydania oraz przetłumaczenia lektury przez wydawnictwo, niemniej, Druga Księga Dżungli okazała się bardziej interesująca od swojej poprzedniczki!  Na pewno Czytelnik wiele więcej spotkał się z samym Mowglim oraz jego współtowarzyszami z dzikiej dżungli. Sama treść ogólnie była przedstawiona prostym i jasnym językiem. Te przygody były opisane w ciekawy sposób, momentami dość zabawny, ale również zawierały swój aspekt surowości w kontekście prawdziwego życia dzikich i prawowitych mieszkańców dzikiego raju. Tak, owa książka jest o wiele ciekawsza od pierwszej części, przynajmniej moim zdaniem! Każda historia w jakiś sposób nawiązywała do głównego bohatera, dzikiego chłopca, który łączy w sobie naturę człowieka oraz zwierzęcia.

„Skarb w Srebrnym Jeziorze” to jedna z najbardziej znanych i dojrzałych powieści Karla Maya, w której przygoda splata się z głębokim przesłaniem moralnym. Choć fabuła rozgrywa się na Dzikim Zachodzie, między pustkowiami, górami i jeziorami, jej prawdziwym tematem jest walka dobra ze złem oraz moralna wartość uczciwości, wierności i sprawiedliwości – ideałów mocno zakorzenionych w chrześcijańskim światopoglądzie autora. Akcja koncentruje się wokół legendy o ukrytym skarbie w Srebrnym Jeziorze. W poszukiwaniu bogactwa wyruszają zarówno bandyci kierowani chciwością, jak i bohaterowie, dla których liczy się honor, przyjaźń i prawda. Na czele tych drugich stoją niezapomniani bohaterowie Karla Maya – Old Firehand, Old Shatterhand i Winnetou, symbolizujący odwagę, szlachetność i wiarę w dobro. Karl May, wierny swojej duchowej wizji, przedstawia chciwość jako główne źródło zła – nie tylko w sensie materialnym, ale duchowym. Złoto i bogactwo stają się tu metaforą pokusy, która niszczy serce człowieka, jeśli nie jest ono zakorzenione w wartościach. W przeciwieństwie do rabusiów, bohaterowie kierują się sumieniem, lojalnością i miłosierdziem, gotowi poświęcić własne życie, by chronić niewinnych. W tym sensie powieść ma wymiar moralnej przypowieści o cnocie i grzechu. Szczególne znaczenie ma postać Winnetou – duchowego przewodnika i uosobienia sprawiedliwości. Choć nie mówi wiele o Bogu, jego czyny i słowa odzwierciedlają chrześcijańskie cnoty: pokój, pokorę i ofiarność. Jest jak człowiek wierzący sercem – kierowany głosem sumienia, wrażliwy na zło i gotów oddać życie za innych. W finale powieści tytułowy skarb, o który toczy się cała walka, nie przynosi żadnego szczęścia – zostaje utracony, jakby sam Bóg chciał przypomnieć, że prawdziwy skarb nie jest z tego świata. To zakończenie ma wymiar duchowy: zwyciężają nie ci, którzy gromadzą złoto, lecz ci, którzy zachowują czyste serce. „Skarb w Srebrnym Jeziorze” można więc czytać nie tylko jako western, ale jako chrześcijańską przypowieść o moralności. Karl May przypomina, że dobro i zło rodzą się w sercu człowieka, a prawdziwa wartość człowieka nie mierzy się majątkiem, lecz wiernością prawdzie i Bogu. To powieść o człowieczeństwie odkupionym przez miłość i wierność sumieniu. W świecie, w którym łatwo ulec pokusie bogactwa i przemocy, Karl May ukazuje, że tylko człowiek żyjący w prawdzie, pokoju i braterstwie naprawdę zwycięża. „Skarb w Srebrnym Jeziorze” pozostaje więc nie tylko klasyką przygodowej literatury, lecz także pięknym moralitetem o tym, że największym skarbem człowieka jest czyste serce i przyjaźń zakorzeniona w dobru.

Jeden z moich ulubionych polskich autorów z okresu mojej wczesnej młodości. Niezapomniane książki i czas z nimi spędzony !!! Wszystkie dzieła autora, które przeczytałem, były dla mnie wielką przyjemnością, do dziś je pamiętam. Wydane w 23 językach, w przeszło 10 - milionowym nakładzie. Autor, polski patriota, znany z miłości do ojczyzny, to jeden z wielkich mistrzów polskiej literatury przygodowej. W latach 1942 - 43 pływał na polskich statkach handlowych, które brały udział w wojennych konwojach. O tym jest ta książka !!! Wspaniała, patriotyczna, dla POLSKIEJ młodzieży, ale myślę, że każdy Polak będzie nią zachwycony !!! POLECAM !!!

Rok 2026 rokiem zachęcania młodzieży do czytania książek (nr 2). Żeby podyskutować o tym co przeczytali sam musiałem odświeżyć sobie fabułę (po 40 latach coś tam pamiętałem, co świadczy o tym że było i jest warto przeczytać). Plusy: + kolejna odsłona przygód Tomka podobała się mnie i młodszym czytelnikom; + tym razem jesteśmy przeniesieni w samo serce Czarnego Lądu w okolice jeziora Wiktoria, do Kenii, Tanzanii, Ugandy i Rwandy; + spotkanie z przyjaciółmi Tomka bosmanem Nowickim i Janem Smudą; + interesujące opisy flory i fauny występujące na tym mało znanym obszarze; + przedstawienie zamieszkujących ten teren tubylców, ich zwyczajów i kultury; + najbardziej interesujące było poznanie Pigmejów i ich obrzędów; + Afryka początku XX wieku, w okresie kolonialnym, gdzie kwitnie niewolnictwo; + zawsze będą ludzie gotowi zrobić wszystko dla władzy i pieniędzy; + zwiedzanie egzotycznych miejsc nawet z dzisiejszych czasach to wielka frajda; + sentymentalna podróż do lat młodości, początku przygody z książką; + ciekawe opowieści o polskich podróżnikach i odkrywcach w Afryce. Minusy: - może i niektóre informacje już nieaktualne, ale minęło przecież ponad 60 lat. Ogółem książka bardzo dobra.

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ??? Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ? Temat, ponadczasowy !!! Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla młodzieży, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!! Och... tutaj mogę się mylić. Dużo wskazuje na to, że w przyszłości młodzieży mogą wystarczyć tylko obrazki !!! Skoro nie jesteśmy jeszcze tak daleko, to ... POLECAM !!!

Świetna książka. Najbardziej zachwyciły mnie opisy kanadyjskiej przyrody, choć ciekawszy od nich jest brak personifikacji zwierząt. Ich zachowania są opisane dokładnie ale autor wodze swojej fantazji kieruje bardziej w kierunku interpretacji niż fantastyki. Na docenienie zasługuje również to, że książka pięknie pokazuje harmonię przyrody, nawet w relacji z ludźmi, a zjawiska często brutalne są przedstawiane w sposób pozwalający dzieciom na zrozumienie pewnych mechanizmów nimi rządzących.