American Vampire Omnibus Volume 1

Sięgnąłem po Amerykańskiego Wampira z dużym entuzjazmem – uwielbiam wszelkie wampirze historie, a obecność Stephena Kinga wśród autorów dodatkowo podkręciła moje oczekiwania. Niestety, mimo świetnej kreski Rafaela Albuquerque i ciekawego pomysłu na nowy gatunek wampira, ten komiks mnie nie porwał.

Fabuła, choć potencjalnie intrygująca (wampiry w realiach Dzikiego Zachodu i późniejszych dekad Ameryki),nie wciągnęła mnie ani emocjonalnie, ani narracyjnie. Miałem wrażenie, że autorzy zbyt wiele chcieli opowiedzieć naraz, przez co historia traciła na spójności i dynamice. Bohaterowie, choć stylowo narysowani, nie zapadają w pamięć, a ich motywacje bywają zbyt powierzchowne, by zaangażować się w ich losy.

Największy zawód to chyba brak tej mrocznej, dusznej atmosfery, którą tak bardzo cenię w wampirycznych opowieściach. Tutaj dostałem raczej krwawą opowieść akcji z domieszką grozy – ale bez klimatu, który trzymałby mnie przy lekturze. Doceniam próbę odświeżenia mitu wampira, ale to niestety nie była historia dla mnie.

Sięgnąłem po Amerykańskiego Wampira z dużym entuzjazmem – uwielbiam wszelkie wampirze historie, a obecność Stephena Kinga wśród autorów dodatkowo podkręciła moje oczekiwania. Niestety, mimo świetnej kreski Rafaela Albuquerque i ciekawego pomysłu na nowy gatunek wampira, ten komiks mnie nie porwał.

Fabuła, choć potencjalnie intrygująca (wampiry w realiach Dzikiego Zachodu i...

„Amerykański wampir” to jeden z tych komiksów, które są dokładnie takie, jak się człowiek spodziewa.

Jest stuprocentowo komiksowy, efektowny, przerysowany, amerykański.
Twórcy przyjęli sobie dwa kluczowe założenia (dobra, pewnie więcej, ale tyle zauważyłem):
Po pierwsze, oddają wampirom co wampirze. To okrutni drapieżnicy, bezlitośni krwiopijcy, dla których nadrzędną wartością jest polowanie.
Po drugie, długowieczność wampirów jest tu wykorzystana aby prowadzić scenariusz przez historię Stanów Zjednoczonych.

Dzięki czemu mamy w pierwszym tomie nacisk na lata dwudzieste i wschodzące Hollywood, wraz z całą jego patologią (tu wzmocnioną o wampirze akty). Czasy i temat to wdzięczny, jak pokazało choćby „Zaćmienie” Brubakera.

Na plus bardzo klimatyczny rysunek z naciskiem na czerń - nie zachwycający, ale taki jak trzeba.

Jest krwiście, mrocznie, ale stuprocentowo rozrywkowo. Nie ma tu najmniejszej obietnicy czegoś więcej.

Tak naprawdę ani postaci, ani scenariusz zbyt wiele mi nie zrobiły. Nie jest to nic wybitnego, nie próbuje być. Zasadniczo nie ciągnie mnie do takich poprawnych rzeczy, ale w tym przypadku dam szansę jeszcze kilku tomom, bo jestem zwyczajnie bardzo ciekaw jak wypadną inne momenty z historii USA ubrane w tę konwencję.

Zapraszam na Instagram: @traczytanko

„Amerykański wampir” to jeden z tych komiksów, które są dokładnie takie, jak się człowiek spodziewa.

Jest stuprocentowo komiksowy, efektowny, przerysowany, amerykański.
Twórcy przyjęli sobie dwa kluczowe założenia (dobra, pewnie więcej, ale tyle zauważyłem):
Po pierwsze, oddają wampirom co wampirze. To okrutni drapieżnicy, bezlitośni krwiopijcy, dla których nadrzędną...

Mocna rzecz

Mocna rzecz

Brzydkie, nie podeszło mi...

Brzydkie, nie podeszło mi...

Bardzo spodobał mi się motyw autorów, którzy zdegustowani romantyczna wizją wampirów w popularnych filmach i serialach ( pewnie chodziło o Sage Zmierzch),postanowili przywrócić im ich straszne oblicze grozy. Bo i faktycznie ten komiks to typowy horror z domieszką akcyjniaka. W pierwszym tomie główne role odgrywa kilka postaci. Mamy tu grono złych wampirów, klasycznych, ginących od światła, którzy niczym Iluminaci rządzą światem przy pomocy swoich wpływów i pieniędzy. Mamy dobrego glinę szeryfa, który chce dopaść złoczyńcę. Mamy kobietę, która jest trzecioplanową aktoreczką, która pracuje na trzy etaty. Wreszcie mamy dobrego wampira, nowy rodzaj, który jest odporny na światło. Potem jedni spotykają drugich, inni giną, potem ginie jeszcze więcej ludzi, potem jedni mordują innych. Fajnie, że przy tym wszystkim udało się uniknąć wulgaryzmów, co strasznie mnie drażni w innych tytułach. Oczywiście krwi i brutalności nie da się pominąć przy tego typu opowieści, ale wszystko jest odpowiednio wyważone. Widać, że to powstało 15 lat temu po prostu, sam motyw jednej z postaci nawet na początku XXI wieku. Rysunki kapitalne, szybko się to czyta. Dobry motyw to podzielenie każdego zeszytu na dwa mini rozdziały, dobre dla osób chcących poczytać tylko przez chwilę, takich nie mających dużo wolnego czasu. Polecam.

Bardzo spodobał mi się motyw autorów, którzy zdegustowani romantyczna wizją wampirów w popularnych filmach i serialach ( pewnie chodziło o Sage Zmierzch),postanowili przywrócić im ich straszne oblicze grozy. Bo i faktycznie ten komiks to typowy horror z domieszką akcyjniaka. W pierwszym tomie główne role odgrywa kilka postaci. Mamy tu grono złych wampirów, klasycznych,...

Nowe i ciekawe spojrzenie na wampiry. Z racji tego, że nie obce mi są sesje w Świecie Mroku to widzę jak poszczególne archetypy wampirów zostały przekute na postacie w komiksie.

Dwutorowe prowadzenie fabuły pozwala lepiej zrozumieć świat, bohaterów i ich postępowanie.

Zapowiada się ciekawa historia.

Nowe i ciekawe spojrzenie na wampiry. Z racji tego, że nie obce mi są sesje w Świecie Mroku to widzę jak poszczególne archetypy wampirów zostały przekute na postacie w komiksie.

Dwutorowe prowadzenie fabuły pozwala lepiej zrozumieć świat, bohaterów i ich postępowanie.

Zapowiada się ciekawa historia.

Świetny komiks. Jedna z moich ulubionych serii.

Świetny komiks. Jedna z moich ulubionych serii.

Ciekawy pomysł.
Co prawda nie jestem wielką fanką opowieści o wampirach, ta jednak mi się podobała.
Poznajemy tu historię Skinnera Sweeta. Autorzy ukazują nam ją na dwóch płaszczyznach czasowych. Pierwsza, gdy Skinner stał się wampirem. Druga natomiast, gdy uczynił kogoś sobie podobnym wampirem.
Każdy z rozdziałów jest podzielony na dwie części. Jedna z nich napisana przez pana Kinga, druga przez pana Snydera.
Bardzo spodobały mi się ilustracje. Rafael Albuquerque naprawdę spisał się na medal.
Jestem zadowolona z lektury i oczywiście z chęcią poznam dalsze losy bohaterów, gdy tylko nadarzy się taka okazja.

Ciekawy pomysł.
Co prawda nie jestem wielką fanką opowieści o wampirach, ta jednak mi się podobała.
Poznajemy tu historię Skinnera Sweeta. Autorzy ukazują nam ją na dwóch płaszczyznach czasowych. Pierwsza, gdy Skinner stał się wampirem. Druga natomiast, gdy uczynił kogoś sobie podobnym wampirem.
Każdy z rozdziałów jest podzielony na dwie części. Jedna z nich napisana przez...

Szczypta pełnej akcji wizji Snydera plus horrorowy sznyt Kinga. Co tu mogło pójść źle? Oj mogło, bo pierwszy tom opiera się w lwiej części na schematach. Mimo tego łatwo zauważyć, że całość jest podlana sosikiem innowacyjności, który sprawia, że całość czyta się naprawdę przyjemnie.

Akcja komiksu dzieje się w zasadzie dwutorowo. Mamy lata 20. XX wieku prowadzone przez Snydera i schyłek wieku XIX, który przypadł Kingowi. I oba okresy są świetne, a także poświęcone w większym lub mniejszym stopniu postaci Skinnera Sweeta. Bandyty i mordercy, który podjął się wraz z własną ekipą ataku na pociąg. Cóż może pójść źle? Z tym wyjątkiem, że akurat ta lokomotywa ma na pokładzie dziwnego pasażera, który odmieni przypadkiem życie bandyty na dobre.

Nie zdradzę wiele, jeżeli powiem iż tytułowy pierwszym amerykańskim wampirem będzie właśnie Sweet. I to nie będzie jedyny egzemplarz jaki krąży po globie. Przyjrzymy się powiem jeszcze ambitnej Penny, która zwiedzona wizja kariery, trafia z planu filmowego na pewne prywatne przyjęcie, które okazuje się być stołem szwedzkim dla krwiopijców. Plus pewien stróż prawa, który uporczywie podąża za odmienionym bandytą, a który też będzie musiał ponieść pewne konsekwencje, jednocześnie będąc katalizatorem zdarzeń w kolejnym tomie.

Te amerykańskie umarlaki, łaknące krwi są zwinniejsze, silniejsze i wytrzymalsze, nie bojąc się przy tym skutków przebywania na Słońcu czy nawet przebicia kółkiem. Radzą sobie doskonale z europejskimi wampirkami, mocno psując interesy pewnych szych, jakie kręcą pieniądze w Ameryce. To też będzie się wiązało z konsekwencjami.

Akcja gna tu na złamanie karku, dzięki czemu mimo pewnym nowościom, które wpływają na mitologię wampiryczną, ta lektura upływa zaskakująco szybko. I pozostaje po niej lekki niedosyt. Chcę się więcej. Zwłaszcza, że wizualne wygląda to też naprawdę dobrze. Za oprawę odpowiada Rafael Albuquerque i wykonuje kawał dobrej roboty. Kreska jest ostra jak kły Nosferata, atakując nas nieco ciemniejszą paletą kolorów, co jednak nie oznacza że nie bywa kolorowa.

Duet Snyder-King odrobił tę lekcję koncertowo, nawet pomimo faktu pewnych schematów, jednocześnie dając coś od siebie do wizerunku wampira we współczesnej kulturze.

Szczypta pełnej akcji wizji Snydera plus horrorowy sznyt Kinga. Co tu mogło pójść źle? Oj mogło, bo pierwszy tom opiera się w lwiej części na schematach. Mimo tego łatwo zauważyć, że całość jest podlana sosikiem innowacyjności, który sprawia, że całość czyta się naprawdę przyjemnie.

Akcja komiksu dzieje się w zasadzie dwutorowo. Mamy lata 20. XX wieku prowadzone przez...

Ciekawa historia, mocno podzielona na konkretne wątki, które w kolejnych tomach się ze sobą łączą.

Ciekawa historia, mocno podzielona na konkretne wątki, które w kolejnych tomach się ze sobą łączą.