To nie może się udać

Jakie to było dobre. Temat może nie jest oryginalny, ale opisany tak dobrze, że nie sposób się oderwać. Miasteczko magiczne i to dosłownie😀
Czy da się pisać romans, bez szczegółowego opisywania scen seksu? Da się.

Jakie to było dobre. Temat może nie jest oryginalny, ale opisany tak dobrze, że nie sposób się oderwać. Miasteczko magiczne i to dosłownie😀
Czy da się pisać romans, bez szczegółowego opisywania scen seksu? Da się.

Bardzo przyjemna książka, lekko się ją czytało, historia inna niż wszystkie, trochę magii, trochę powagi!

Bardzo przyjemna książka, lekko się ją czytało, historia inna niż wszystkie, trochę magii, trochę powagi!

Bardzo przyjemna książka. Tak wiele wątków mi tutaj zagrało i w moim odbiorze było świeżych. Jakże mile odmienna była kreacja głównego bohatera, który nie był zadufanym w sobie kutafonem z rozbuchanym ego. W dodatku autorka potrafiła naprawdę ukazać chemię pomiedzy bohaterami nie odnosząc się w każdym kolejnym rozdziale do pulsujących części ciała czy krwi spływającej tu i tam... potrafiła uchwycić intymność pomiędzy bohaterami nie tylko na poziomie cielesnym.
Poza tym... wszystkie wątki towarzyszące historii miłosnej - przemoc w związku, zarówno ta emocjonalna jak i fizyczna, przemoc emocjonalna rodziców wobec dzieci, presją na spełnianie cudzych ambicji, kwestie różnic społecznych, to jak bardzo osoby uprzywilejowane nie mają zrozumienia własnego uprzywilejowania - wiele wartościowych treści zawartych w lekturze, która należy do gatunku tych przyjemnych i faktycznie taka jest. Do tego świetny humor... np. scena, wktórej główny bohater próbuje zrobić sobie fotkę dla ukochanej - sztos! Popłakałam się ze śmiechu:)) Polecam!

Bardzo przyjemna książka. Tak wiele wątków mi tutaj zagrało i w moim odbiorze było świeżych. Jakże mile odmienna była kreacja głównego bohatera, który nie był zadufanym w sobie kutafonem z rozbuchanym ego. W dodatku autorka potrafiła naprawdę ukazać chemię pomiedzy bohaterami nie odnosząc się w każdym kolejnym rozdziale do pulsujących części ciała czy krwi spływającej tu i...

Żałuję, że zabrałam się za tą książkę tak późno. Historia jest po prostu świetna. Lekka, zabawna, ale też poruszająca ze szczyptą magii. Momentami może troszeczkę za słodka, ale absolutnie w żadnym wypadku mi to nie przeszkadzało. Bardzo dobrze mi się ją czytało i nie potrafiłam jej odłożyć dopóki nie skończyłam.

Życie Alexis było zaplanowane zanim jeszcze kobieta pojawiła się na świecie. Jej rodzina od ponad stu lat podtrzymuje tradycje pracy w szpitalu, a Alexis jako jej członek musi ją kontynuować. Przez przypadek trafia do małej mieściny gdzie życie toczy się zupełnie inaczej. Tam wszyscy są dla siebie jak rodzina – troszczą się i interesują. Alexis nie zna takiego życia ale wyraźnie jej się podoba, w dodatku to tam krzyżują się losy jej i Daniela.

Polubiłam Alexis mimo że trochę jej zajęło zrozumienie, że warto walczyć o siebie i swoje szczęście. Biło od niej ciepło i zrozumienie. Podobało mi się jak zaczynała dorastać do tego, że najważniejsze jest jej dobro i szczęście, które nie koniecznie znajdowały się w murach szpitala. A jak grzecznie i kulturalne powiedziała parę słów szanownemu tatusiowi - biłam jej brawo.

Daniel jest uosobieniem spokoju i skromności. Jest stolarzem, a w swoim garażu tworzy cuda, a dodatkowo prowadzi mały hotelik, który jest w jego rodzinie od lat.

Serce mi topniało kiedy tylko się pojawiał. Nie miał milionów na koncie ani znajomości z koneksjami. Był po prostu Danielem z wielkim sercem, gotowym pomóc czy przytulić. Tym skradł moje serce.

Ich relacja zaczęła się dość ciekawie i może trochę szybko się to wszystko potoczyło, ale wiecie co - w ogóle mi to nie przeszkadzało. W tej relacji nie chodziło o seks bez zobowiązań, a o pokazanie jak może wyglądać życie z osobą która cię kocha. Dzięki Danielowi Alexis przestała mieć dwie lewe ręce przy zwykłych pracach - bo umówmy się, była bardzo dobrym lekarzem, ale miała problem przy podstawowych czynnościach. Przestała być nieporadna.

Jak mi działały na nerwy te dwie niby przyjaciółki Alexis - tu nie mam nic innego do powiedzenia jak - mieć kasę, a mieć klasę to dwie różne rzeczy. Dobrze, że oprócz nich była Briana - prawdziwa przyjaciółka i głos rozsądku.

Ucieszyłam się, że były mąż Alexis przestał robić jej pod górkę.

I kózka w piżamce… aww.

Żałuję, że zabrałam się za tą książkę tak późno. Historia jest po prostu świetna. Lekka, zabawna, ale też poruszająca ze szczyptą magii. Momentami może troszeczkę za słodka, ale absolutnie w żadnym wypadku mi to nie przeszkadzało. Bardzo dobrze mi się ją czytało i nie potrafiłam jej odłożyć dopóki nie skończyłam.

Życie Alexis było zaplanowane zanim jeszcze kobieta...

To najlepsza książka Abby Jimenez, którą przeczytałam (czyli całe trzy). Wydaje mi się, że to przez to że nie było tyle dramy co zazwyczaj. Bardzo podobało mi się dodanie odrobiny magii. Niezrozumiałe było dla mnie dlaczego prawie 40letnia kobieta takie tak sobą dyrygować + nie potrafiła ZAMIATAĆ. Ok, rodzice tego od niej nie wymagali, ale nie korzystała z internetu, nie miała znajomych?? Kiedyś na pewno widziała jak ktoś sprząta. Poza tym bardzo miłe czytadło.

To najlepsza książka Abby Jimenez, którą przeczytałam (czyli całe trzy). Wydaje mi się, że to przez to że nie było tyle dramy co zazwyczaj. Bardzo podobało mi się dodanie odrobiny magii. Niezrozumiałe było dla mnie dlaczego prawie 40letnia kobieta takie tak sobą dyrygować + nie potrafiła ZAMIATAĆ. Ok, rodzice tego od niej nie wymagali, ale nie korzystała z internetu, nie...

Na początku nie byłam pewna, czy ta książka nie okaże się płytką powieścią. Byłam w dużym błędzie bo książka nie tylko jest lekka, ale przeplata ważne życiowe przemyślenia. Na pewno sięgnę po inne książki tej autorki ;).

Na początku nie byłam pewna, czy ta książka nie okaże się płytką powieścią. Byłam w dużym błędzie bo książka nie tylko jest lekka, ale przeplata ważne życiowe przemyślenia. Na pewno sięgnę po inne książki tej autorki ;).

Abby Jimez ma niezwykły sposób pisania o sprawach lekkich i trudnych zarazem. Sięgając po jej książki możemy ulec złudzeniu, że to kolejne romansidło na jedno popołudnie, tymczasem dostajemy naprawdę dobrą historię, z ważnymi tematami, o których zdecydowanie za mało się mówi. Sama historia absolutnie przeciekawa, główni bohaterowie do pokochania, a reszta powieści się dobrze "klei" ;)

Polecam!

Abby Jimez ma niezwykły sposób pisania o sprawach lekkich i trudnych zarazem. Sięgając po jej książki możemy ulec złudzeniu, że to kolejne romansidło na jedno popołudnie, tymczasem dostajemy naprawdę dobrą historię, z ważnymi tematami, o których zdecydowanie za mało się mówi. Sama historia absolutnie przeciekawa, główni bohaterowie do pokochania, a reszta powieści...

dwie kolejne książki z tej serii są o niebo lepsze, ta jest taka bajkowa, dla mnie za bajkowa

dwie kolejne książki z tej serii są o niebo lepsze, ta jest taka bajkowa, dla mnie za bajkowa

Od pierwszych stron wiedziałam, że to nie będzie zwykły romans — to historia o uczuciu, które rodzi się mimo rozsądku, strachu i świadomości, że przyszłość niekoniecznie jest wspólna.

Relacja bohaterów jest pełna napięcia, niewypowiedzianych myśli i emocji, które aż wylewają się z kartek. Abby Jimenez pisze w sposób niesamowicie prawdziwy — o miłości, która nie jest łatwa, o wyborach, które bolą, i o tym, jak bardzo czasem pragniemy czegoś, czego nie powinniśmy chcieć.

Były momenty, w których się uśmiechałam, i takie, w których musiałam odłożyć książkę, bo emocje były zbyt intensywne. To jedna z tych historii, które zostają w głowie jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony i sprawiają, że zastanawiasz się nad własnymi relacjami i decyzjami.

Jeśli szukasz romansu, który nie tylko rozczula, ale też porusza i zostawia ślad, „To nie może się udać” zdecydowanie jest dla ciebie.

Od pierwszych stron wiedziałam, że to nie będzie zwykły romans — to historia o uczuciu, które rodzi się mimo rozsądku, strachu i świadomości, że przyszłość niekoniecznie jest wspólna.

Relacja bohaterów jest pełna napięcia, niewypowiedzianych myśli i emocji, które aż wylewają się z kartek. Abby Jimenez pisze w sposób niesamowicie prawdziwy — o miłości, która nie jest łatwa,...

Jakbym miała wybrać tylko jeden typ romansu, który miałabym czytać do końca życia to byłby to ten.

Od samego początku byłam zaintrygowana tą historią. No, bo w jakiej książce macie główną bohaterkę, która jest starsza o 10(!) lat od głównego bohatera, a do tego jest od niego bogatsza i bardziej wykształcona? Oczywiście, Alexis czasami była irytująca, ale nie przeszkodziło mi to w kibicowaniu ich związkowi. Daniel był chodzącą zieloną flagą - dla takiego faceta też mogłabym zmienić swoje życie.

Jedyne na czym łapał mnie lekki cringe to momenty, w których miasto robiło się nagle "magiczne" i działy się dziwne rzeczy tylko po to, by pomóc bohaterom. Nijak pasowało mi to do klimatu książki.

Jakbym miała wybrać tylko jeden typ romansu, który miałabym czytać do końca życia to byłby to ten.

Od samego początku byłam zaintrygowana tą historią. No, bo w jakiej książce macie główną bohaterkę, która jest starsza o 10(!) lat od głównego bohatera, a do tego jest od niego bogatsza i bardziej wykształcona? Oczywiście, Alexis czasami była irytująca, ale nie przeszkodziło...