Kolor róż

„Kolor róż” to drugi tom „Sagi dworskiej”. Ukazuje losy Julianny, szlachcianki pragnie leczyć ludzi. Mimo presji społecznej i sprzeciwu rodziców, Julianna walczy o niezależność i marzenia, opierając się szybkiemu zamążpójściu. W tle rozwija się wątek miłosny z Dominikiem, zamożnym mężczyzną wygnanym z domu, który pracuje jako parobek w jej dworze. Uczucie między nimi rodzi się mimo przeciwności losu i różnic statusu, jakie narzuciło życie. Bardzo zaciekawiła mnie fabuła tej powieści. Dobrze się to czyta. Powieść łączy barwny obraz epoki z motywem dążenia do realizacji osobistych marzeń przez młodą kobietę.

„Kolor róż” to drugi tom „Sagi dworskiej”. Ukazuje losy Julianny, szlachcianki pragnie leczyć ludzi. Mimo presji społecznej i sprzeciwu rodziców, Julianna walczy o niezależność i marzenia, opierając się szybkiemu zamążpójściu. W tle rozwija się wątek miłosny z Dominikiem, zamożnym mężczyzną wygnanym z domu, który pracuje jako parobek w jej dworze. Uczucie między nimi rodzi...

Tom drugi wydaje mi się ciekawszy, akcja nabrała tempa, a katastrofa goni katastrofę… czyta się dobrze, szybko, wielkie dzieło to nie jest, za to przyjemne czytadło do miłego spędzenia czasu.

Tom drugi wydaje mi się ciekawszy, akcja nabrała tempa, a katastrofa goni katastrofę… czyta się dobrze, szybko, wielkie dzieło to nie jest, za to przyjemne czytadło do miłego spędzenia czasu.

fajna kontynuacja, trochę może nierealna, ale za to nieźle się czyta

fajna kontynuacja, trochę może nierealna, ale za to nieźle się czyta

Polska pod zaborami, XIX wiek. Dwójka młodych ludzi, których połączyło uczucie. Znamy już Juliannę — dziewczynę, która nie spieszy się do małżeństwa, mimo usilnych nalegań ojca, i konsekwentnie odrzuca kolejnych kandydatów. Znamy też Dominika, szlachcica pracującego jako parobek na dworze jej rodziców. O Juliannie krążą plotki, lecz gdy pewnego dnia wraz z Dominikiem wraca do domu, a ich wóz ulega wypadkowi, sytuacja staje się jeszcze bardziej niezręczna. Wieś aż huczy od pogłosek — a wtedy z ust Dominika padają słowa, które na zawsze zmienią los tej dwójki.

Niesamowite emocje i doskonałe tempo akcji sprawiły, że trudno było mi odłożyć książkę (przeczytałam ją w dwa wieczory!). Cieszę się, że po zakończeniu pierwszego tomu — "Zapach bzów" — zdecydowałam się kontynuować tę historię. Już wtedy czułam, że fabuła ma ogromny potencjał. Nie zawiodłam się.

Kolor róż to powieść obyczajowa, która idealnie sprawdzi się jako towarzysz podróży lub lektura na spokojny weekend. Styl autorki jest lekki i przystępny — czyta się szybko, bo historia naprawdę wciąga, a sploty wydarzeń, choć dotyczą trudnych tematów, przeplatane są zabawnymi zbiegami okoliczności. Bohaterowie są barwni i wiarygodni, a główną parę po prostu trudno nie polubić.
Książka porusza nie tylko trudne, zwłaszcza dla kobiet, wątki rodzinne i małżeńskie, ale też opowiada o sile przyjaźni, znaczeniu honoru, a także o niszczącej zazdrości i pragnieniu zemsty.

Narracja jest płynna i uporządkowana, jednak warto wcześniej sięgnąć po pierwszy tom, by w pełni zrozumieć motywacje postaci i kontekst wydarzeń.

Polska pod zaborami, XIX wiek. Dwójka młodych ludzi, których połączyło uczucie. Znamy już Juliannę — dziewczynę, która nie spieszy się do małżeństwa, mimo usilnych nalegań ojca, i konsekwentnie odrzuca kolejnych kandydatów. Znamy też Dominika, szlachcica pracującego jako parobek na dworze jej rodziców. O Juliannie krążą plotki, lecz gdy pewnego dnia wraz z Dominikiem wraca...

Dalsze losy Julianny i Dominika. Bardzo dobra powieść z wątkami historycznymi w tle. Zaraz sięgam po kolejny tom.

Dalsze losy Julianny i Dominika. Bardzo dobra powieść z wątkami historycznymi w tle. Zaraz sięgam po kolejny tom.

Nie jest to zła książka, wręcz bym powiedziała, że idealnie by się sprawdziła na przyjemne wieczory. Minusem jest to, że ta historia jest bardzo oderwana od rzeczywistości i cukierkowa.

Nie jest to zła książka, wręcz bym powiedziała, że idealnie by się sprawdziła na przyjemne wieczory. Minusem jest to, że ta historia jest bardzo oderwana od rzeczywistości i cukierkowa.

Czyta się przyjemnie, polecam.

Czyta się przyjemnie, polecam.

Akcja książki osadzona w XIX wieku, dialogi bohaterów stylizowane na XXI wiek. Czy autorka nigdy nie czytała Elizy Orzeszkowej?! Rodziewiczówny?!
To jakieś kompletne nieporozumienie...
Jedyny plus tej pozycji: łatwo i szybko się czyta, lecz bez żadnego zaangażowania czy sympatii do bohaterów.
Bardzo nijaka pozycja. Jeśli autorka wplotła by w opowieść jakiekolwiek fakty historyczne, znacznie by ją uwiarygodniła.

Akcja książki osadzona w XIX wieku, dialogi bohaterów stylizowane na XXI wiek. Czy autorka nigdy nie czytała Elizy Orzeszkowej?! Rodziewiczówny?!
To jakieś kompletne nieporozumienie...
Jedyny plus tej pozycji: łatwo i szybko się czyta, lecz bez żadnego zaangażowania czy sympatii do bohaterów.
Bardzo nijaka pozycja. Jeśli autorka wplotła by w opowieść jakiekolwiek fakty...

+

+

Jest to saga to i obowiązkowa pierwsza część. Dalsze losy młodego chłopaka i jego przyjaciela który uczy go jak powinien się zachowywać, bo już panem nie jest .... tak tak podział społeczny to i inne prawa były. Poznajemy też innych, bo historia musi się jakoś zaplatać...

Jest to saga to i obowiązkowa pierwsza część. Dalsze losy młodego chłopaka i jego przyjaciela który uczy go jak powinien się zachowywać, bo już panem nie jest .... tak tak podział społeczny to i inne prawa były. Poznajemy też innych, bo historia musi się jakoś zaplatać...