Kristin

Dorastanie bywa bolesne, a skoro jesteśmy z reguły sercem z naszymi bohaterami, współczujemy im i z nimi się cieszymy, to i razem z nimi uczymy się życia. Proste historie też uczą, a oszczędzając nam zawiłości jaśniej pozwalają widzieć to, co istotne. Co istotnego daje nam ten tom? Otóż to, że zżyci już z bohaterami chcemy więcej. Czytam więc dalej.

Pierwszy raz sięgnęłam po Sage. Być może nie jest to wybitne dzielo, ale czytam dla siebie, nie dla chwalenia się "jakie to ja madre tutuly czytam". O krajach Skandynawskich sprzed ponad 100 lat nie wiem nic, wiec nie potrafie określić na ile opisy sa prawdziwe. Wiem tylko, że trochę he zainteresowały mnie dalsze losy Elizabeth. Sięgnę po kolejna część, zobaczymy czy dotrwam do końca sagi. Dopisane po miesiącach- doczytałam sagę do końca ;)

„Klątwa" jest typowym romansem, którego urozmaiceniem jest fakt, że akcja dzieje się pod koniec XIX wieku. Nie jestem miłośniczką tego gatunku, ale musze przyznać, że tę konkretną książkę czytało mi się bardzo dobrze. Przede wszystkim poza tematyką romansu było dużo innych interesujących rzeczy, które zadecydowały o atrakcyjności utworu: piękna młoda kobieta, tajemniczy mężczyzna w masce, zabytki Egiptu, zagadkowe morderstwa, sekrety, niezłe tempo akcji. Poza tym Shannon Drake to znana mi z wcześniejszej lektury Heather Graham, lekka w odbiorze pisarka chociaż książek zupełnie innego typu. Pomimo zmiany klimatu dzięki niej otrzymałam, chociaż niezbyt ambitną, to powieść miłą w odbiorze.

Historia Ellisiv, córki wielkiego księcia Rusi, która została żoną króla Norwegii. Ellisiv to odważna dziewczyna, która najpierw postawiła na swoim w Kijowie, praktycznie zmuszając ojca do wyrażenia zgody na małżeństwo z ukochanym wikingiem. Jak się później okazało, była to najgorsza decyzja w jej życiu. Wycierpiała bardzo wiele od swojego męża, nigdy jednak nie przestała go kochać i czekać na niego. Nie powiem, irytowała mnie jej postawa. Ale jak sama podkreślała, ona też dziwiła się temu i wolałaby przestać go kochać, nie mogła jednak wpłynąć na swoje uczucia. W książce pokazano w ogólnym zarysie fragment historii Norwegii, na przykład początki miasta Oslo. Nie ma jednak co nastawiać się na książkę historyczną. Jak dla mnie bardzo przyjemna książka.

Dwójka bardzo poranionych ludzi, którzy spotykają się by walczyć, a potem kochać. Niby banalnie i mocno wydawałoby się oklepane, ale jak widać można nawet temat znany potraktować na tyle interesująco, że można zatrzymać się dopiero na ostatniej stronie. Matthew, zdradzony przez żonę, najbliższego przyjaciela, rodzinę, z dzieckiem, które widziało za dużo. Finnea, porzucona przez matkę, wychowana w Afryce, oszukana w przeddzień ślubu, z poczuciem winy z powodu tragicznej śmierci córki. Oboje zagubieni i osamotnieni. A obok nich dziecko ze swoim bagażem bólu. Wzruszająca opowieść o poranionych ludziach i próbie naprawienia własnego i cudzego życia oraz próbach nie naprawiania wszystkiego. Miłość zwycięża i wszystko kończy się dobrze, ku radości całej trójki i czytelnika oczywiście. Bardzo podobał mi się motyw przeplatania fabuły kartkami z pamiętnika. Z pamiętnika mężczyzny. Cudnie wypełniał luki, ale i wiele mówi, bo już sam bohater nie za bardzo. A zakończenie z pamiętnikiem w tle, bardzo, bardzo romansowe i bardzo, bardzo na miejscu. Retrospekcje umiejętnie i ciekawie wpisane w całość. Pewnie znacznie lepiej oddają sytuacje niż sucha opowieść zasłyszana od przyjacielskiej starszej cioteczki. Nie byłabym sobą gdybym nie powiedziała, że momentami było deczko za dużo szarpaniny emocjonalnej. Że jako czytelnik miałam ochotę wejść do książki i potrząsnąć bohaterami. Że czasami gubiłam się i nie do końca wiedziałam o co im chodzi. Niekiedy historia sprawiała wrażenie poszarpanej emocjonalnie, zabrakło trochę uładzenia. Ale to tez nadało całości swoisty urok.

Burza nad Missisipi to opowieść o rodzinie Geritsenów. Nestorka rodu umiera, pozostawiając swojej rodzinie testament. Niby oczywistość ale.. nie tak szybko. Poznajemy losy Rory jej dwóch synów, córki ,której musiała się wyrzec a wciąż ją kochała. I wnuczki. Fajna powieść ,wielowątkowa. Rzecz dzieje się w latach 60 XX w. Stykamy się z problemem segregacji rasowej, tolerancji. Ciekawie napisana.

Lekka i przyjemna, w połowie mocno mnie wciągnęła, natomiast końcówka trochę rozczarowała. W pewnym momencie za dużo już było tych intryg i tajemnic. Zachowanie ojca zupełnie dla mnie niezrozumiałe. Za to bardzo podobała mi się postać głównej bohaterki trzymanej pod kloszem i niemającej pojęcia o czymkolwiek, która nagle musi dorosnąć i nie stracić przy okazji dobrej reputacji.

Pragnęłam przeczytać książkę a la "Krzyżacy". Podobała mi się, ale bez rewelacji. Autorka strasznie przyspiesza akcję, widać, że w pewnych momentach nie ma o czym pisać, więc "przenosi" nas dalej. Tani chwyt. Jednak atmosfera minionej epoki zachowana. Bohaterowie dający się lubić, nietuzinkowi, inni... Brak takiej sztampy jak u Haran. Mają oni swój charakter i nie są to szablonowe sztuczydła :) Długa i dająca satysfakcję. Zainteresowała mnie głównie historia miłości do Eryka, ale inne wątki ładnie urozmaicały opowieść. Miły,lekki romans historyczny z niebanalną fabułą :)

Zupełnie przypadkowo rozpoczęłam cykl „Victorian Fairy „ w sposób dość nietypowy, bo od środka. Była to moja pierwsza styczność z twórczością Shannon Drake – i jak się można domyśleć po ilości gwiazdek, ten pierwszy kontakt okazał się bardzo udany. „Złoto pustyni” jest bowiem bardzo barwnym romansem historycznym, a do tego może się poszczycić, toczącą się bardzo szybko i niezwykle ciekawie akcją. Żeby być szczerą, to romansu stricte jest tu stosunkowo niewiele, ale o dziwo wychodzi to książce tylko na dobre. Ta historia przede wszystkim wpisuje się w nurt literatury przygodowo awanturniczej i wielokrotnie podczas lektury nasuwały mi się silne skojarzenia z jednym z moich ulubionych filmów pt „Mumia”. Dodatkową zaletą jak dla mnie jest fakt, że wpleciono tu wątek archeologiczny powiązany ze starożytnym Egiptem, którą to tematykę szalenie lubię. Bohaterowie zostali skonstruowani całkiem zgrabnie ( pomijając główną bohaterkę, która zwyczajowo jest irytująca ) , opowieść była wciągająca, wątek „kryminalny może nie stanowił zagadki nie do rozwikłania, ale przez dłuższy czas potrafił zainteresować i zaintrygować czytelnika. Ogólnie – doskonała rozrywka i odskocznia od dnia codziennego. Polecam gorąco.

Kolejna część historii Rosamundy, dziedziczki Friarsgate. Ciekawa książka. Bohaterka zostaje sama. Próbuje zapanować nad posiadłością i wychowaniem córek. Odzywają się stare problemy. Wciągająca i pełna zaskakujących zwrotów akcji. Z przyjemnością sięgnę po następną część.

Nigdy nie czytałam romansów. Wypożyczając tę książkę w bibliotece nawet nie wiedziałam, że biorę romans. Chapnęłam pierwszą lepszą książkę i poszłam do domu. Nie rozczarowałam się. To była niesamowita książka. Na pewno ją kupię, będę ją czytała bardzo wiele razy.