Haj, czyli jak nie szkodzić sobie i innym

"Alkohol to toksyna, która zabija komórki i organizm; właśnie dlatego używamy go do konserwowania żywności i sterylizowania igieł. Kiedy ciało go rozkłada, powstaje aldehyd octowy, który jest jeszcze bardziej toksyczny. Gdyby jakikolwiek artykuł spożywczy lub napój był skażony ilością aldehydu octowego wytwarzaną przez jednostkę alkoholu, natychmiast zostałby zakazany jako produkt stwarzający nieakceptowalne zagrożenie dla zdrowia." Wysokie oceny książki są jak najbardziej uzasadnione. Autor przystępnym językiem opisuje i analizuje szereg substancji i środków; tych nielegalnych, jak i powszechnie dostępnych (tytoń, alkohol). Czytelnik otrzymuje rzetelną, całkiem rozległą wiedzę, statystyki, fakty historyczne - w skrócie połączenie wiedzy naukowej, biologiczno - chemicznej treści, wraz z kontekstem historycznym, społecznym, medycznym, prawnym jak i politycznym.

Autor książki w przystępny sposób omawia i porządkuje podstawowe zasady zdrowego żywienia w oparciu o konkretne i aktualne badania naukowe. Osoby będące na bieżąco z tematem zdrowego odżywiania nie będą zaskoczone treścią tej książki, ale też się na niej nie zawiodą. Czytelnicy, który mają tendencję do "zbaczania" z dobrej drogi w odżywianiu mogą się dzięki tej książce zmotywować do normalnego, ale dobrego jakościowo i świadomego podejścia do komponowania swoich posiłków. "Poradnik" bardzo przyjemny w odbiorze, polecam dosłownie każdemu.

Choć o the Office ukazało sie już kilka książek także po polsku, "Witajcie..." wydaje się zaspokajać ciekawość umiarkowanie hardcorowego fana serialu jak ja - obejrzałem calosc dwukrotnie. Temat genezy serialu, drogi do jego realizacji aż do analizu fenomenu 20 lat po premierze został przerobiony niemal wyczerpująco. Głos oddano nie tylko aktorom, ale w głównej mierze ekipie realizacyjnej: reżyserom, scenarzystom i rzeszy ludzi zaangażowanych w ten projekt. Jest troche cukierkowo, ale też sporo autokrytyki np. wobec tego jak serial wygladal po odejściu Steve'a Carrella. Nie mam porównania z innymi pozycjami o "Biurze", ale mnie ta mocna piguła wspomieniowo-informacyjna w zupełności wystarczyła. That's what she said!

"Nasz mózg może przechowywać tyle danych, ile mieści się w jedenastu tysiącach bibliotek pełnych książek-taka jest pojemność naszej pamięci". Biblioteka bibliotece nierówna, więc i ta pojemność u różnych ludzi jest różna, ale to nie zmienia faktu, że utrzymywanie takiej bazy danych czyni mózg bardzo frapującym narządem w naszym ciele. Wiele o nim wiemy i jeszcze więcej okryte jest tajemnicą. Ta książka przybliża nam nie tylko ciekawostki na temat mózgu. Przypomina o jego biologicznej funkcji i szuka odpowiedzi na pytanie: dlaczego czujemy się tak źle, chociaż żyje się nam coraz lepiej? Ano dlatego, że nasz mózg chociaż jest taki mądry, to okazuje się bardzo głupi, perfidny i zakłamany. Wielu naukowców i lekarzy uważa, że ewolucyjnie mózg współczesnego człowieka znajduje się teraz 250000-10000 lat p.n.e. i w związku z tym nastawiony jest na przetrwanie a nie dbanie o dobre samopoczucie. Może jest w tym trochę racji, ale jednak nie do końca, bo z badań wiemy, że jednak mózg odrobinę dba o nasze dobro... Zmienia nam wspomnienia, przymyka oko na niewygodną prawdę, nie pozwala widzieć świata takim jaki on jest, ale takim jakim powinniśmy go widzieć. No i czyż nie jest to osobnik, który (wyrażę się nieelegancko): robi nas w konia? Bardzo polecam waszym mózgom i mózgownicom tę książkę.

Książka uczy mężczyzn "zdrowego" egoizmu. W trakcie lektury tej pozycji można odnieść wrażenie, że autor wychwala postawy egocentryczne, jednak sednem takiego podejścia do życia jest zaspokajanie własnych potrzeb. Bardzo potrzebna książka dla nas mężczyzn w dzisiejszych czasach, kiedy z każdej strony zalewa nas fala feminizmu. Polecam tę książkę również dla pań, aby zrozumiały nasz punkt widzenia. Lektura absolutnie nie jest wymierzona przeciwko kobietom. Stanowi ważny głos dla mężczyzn, aby również pamiętali o sobie, bo tylko kiedy człowiek zatroszczy się o siebie samego, jest w stanie zatroszczyć się też o innych.

To aż zaskakujące, że taka krótka lektura może być tak treściwa i pouczająca. Jest to faktycznie "buddyzm dla początkujących" - książka przekazująca najważniejsze założenia i idee buddyzmu w pigułce. A wszystko to opisane w sposób przystępny i płynny. Przede wszystkim autor ukazuje w jaki sposób ta ideologia może poprawić komfort życia przez spojrzenie na nie z dystansem i z innej perspektywy, a nie indoktrynuje do jakichś przekonań religijnych. Bardzo podobały mi się wstawki z anegdotami i przykładami z życia. Naprawdę książka daje do myślenia, skłania do zmiany i zachęca do sięgania po nią wielokrotnie.

Dopamina, czyli C8H11NO2 to samodzielny neuroprzekaźnik działający w obwodowym, jak i ośrodkowym układzie nerwowym. Czym jednak tak naprawdę jest i w jaki sposób wpływa na nasz mózg? Co z popularnym mitem definiującym dopaminę jako „hormon szczęścia”? Na te pytania oraz wiele innych stara się odpowiedzieć książka „Mózg chce więcej. Dopamina. Naturalny dopalacz”. Jej autorami są Daniel Z. Lieberman i Michael E. Long. Daniel Lieberman to amerykański lekarz psychiatra oraz wykładowca na George Washington University, a Michael Long jest m.in. pisarzem, scenarzystą i mówcą publicznym. Jest to ich pierwsza wspólna książka. Oryginalne wydanie ukazało się w księgarniach w 2018 roku pod tytułem „The Molecule of More”. Wydanie polskie zostało opublikowane w 2019 roku przez Wydawnictwo JK w przekładzie Jarosława Irzykowskiego. Według początkowych rekomendacji autorzy „z biografii neuroprzekaźnika uczynili zajmującą lekturę”, a celem książki jest lepsze zrozumienie człowieczeństwa poprzez „pojęcie potęgi i grozy dopaminy”. Książka składa się z siedmiu głównych rozdziałów oraz obszernego wprowadzenia, które zawiera przegląd kluczowych koncepcji związanych z dopaminą m.in. przewijające się przez całą książkę „Cząsteczki chemiczne, kojarzone z tym, co jest na dole.” nazwane przez autorów „związkami tu i teraz (TiT)”. Zawartość książki została szczegółowo przedstawiona w spisie treści: od pierwszego rozdziału o miłości, poprzez narkotyki, panowanie, twórczość i szaleństwo, politykę, aż po postęp i harmonię. Tak szeroki przekrój tematów pokazuje, że autorzy chcieli objąć wszystkie obszary życia, w których dopamina odgrywa ważną rolę. Pierwszy rozdział poświęcony jest miłości. Autorzy przyglądają się w nim, jak dopamina napędza procesy zakochania i pożądania. Przez cały rozdział przywoływana jest jedna anegdota, na podstawie której wyjaśniane są kolejne mechanizmy, co znacząco ułatwia zrozumienie bardziej skomplikowanych procesów. Wprowadzony został tu termin „błąd przewidywania nagrody”. Autorzy odpowiadają na pytania, dlaczego miłość słabnie, tłumaczą mechanizm zauroczenia oraz chemiczne klucze do długotrwałej miłości. Zauważają, że w początkowej fazie związku wszystko wydaje się ekscytujące, a dopamina zalewa mózg nowością i możliwościami. Gdy jednak zanikają niespodzianki, poziom dopaminy spada, miłosna euforia gaśnie, a związek wymaga innych neuroprzekaźników TiT, takich jak oksytocyna, wazopresyna i endorfiny. W rozdziale o uzależnieniach (rozdział drugi) autorzy omawiają mechanizmy działania narkotyków, używek oraz uzależnień, takich jak pornografia czy gry wideo. Podkreślają, że substancje psychoaktywne potrafią skutecznie stymulować obwód pragnienia i tym samym silnie uzależniać (parafrazowane). Dla ułatwienia zrozumienia czytelnikowi przedstawiony zostaje również rysunek wizualizujący opisywane procesy. Szczególnie zapadł mi w pamięć cytat: „Jak wciągnę kreskę, czuję się jak nowy człowiek. A pierwsze, czego chce ten nowy, to kolejna kreska”. Idealnie ilustruje on fakt, że dopamina nie pozwala na zaspokojenie pragnienia, zawsze domaga się więcej, napędzając uzależnienie. Daniel Z. Lieberman i Michael E. Long podsumowują ten rozdział stwierdzeniem, że używki wywołują nieustający głód substancji, co dobrze oddaje jeden z podtytułów tego rozdziału „Pragnienie jest trwałe, a szczęście ulotne”. W rozdziale zatytułowanym „Panowanie” autorzy pokazują dwie role dopaminy. Pierwszą z nich jako funkcja motywacyjna (dopamina jako kluczowe źródło motywacji do osiągania celów): „Dopamina pragnienia nakłania nas do tego, byśmy chcieli różnych rzeczy. Jest źródłem czystego pragnienia: dopomina się o więcej.” Druga to zaskakująco wytrwałość i samodyscyplina, umożliwiające planowanie i działanie. W rozdziale o twórczości i szaleństwie autorzy zauważają, że osoby o mocno „dopaminergicznym” temperamencie są zwykle bardzo kreatywne i poszukujące nowości. „Sztuka i nauka mają ze sobą więcej wspólnego, niż przypuszcza większość ludzi, gdyż jedno i drugie napędza dopamina.” Jednak nie jest to bez swoich niebezpieczeństw: „...podwyższona aktywność dopaminergiczna może przyćmić systemy TiT, ograniczając zdolność do wchodzenia w relacje z innymi ludźmi i poruszanie się po realnym, doczesnym świecie.” W części poświęconej polityce Daniel Z. Lieberman i Michael E. Long analizują związki pomiędzy cechami osobowości, a poglądami politycznymi. Twierdzą, że konserwatyści i liberałowie kierują się różnymi motywacjami: liberałowie są napędzani dopaminą wyobrażeniem lepszej przyszłości oraz chęcią zmian. Cytując: „Postępowcy są idealistami wykorzystującymi dopaminę do tworzenia wyobrażeń świata o wiele lepszego niż ten, w którym obecnie żyjemy.”. Z kolei konserwatystom bliższy jest stabilny porządek, co autorzy wiążą z silnym układem TiT. Kolejny rozdział zatytułowany „Postęp” autorzy opisują wpływ dopaminy na wielkie migracje i rozwój cywilizacji. W skrócie, według nich dopamina jako mechanizm nagradzania ryzyka mogła odegrać kluczową rolę w przetrwaniu naszych przodków, którzy wędrowali do nieznanych krain. Ostatni rozdział „Harmonia” ma charakter poradnikowy i próbuje odpowiedzieć na pytanie, jak zrównoważyć działanie dopaminy i neuroprzekaźników TiT. W tej części autorzy zachęcają do stosowania prostych technik wspierających koncentrację tu i teraz (TiT). Książka Liebermana i Longa opatrzona jest bogatą bibliografią, a autorzy odwołują się do wielu prac z neurobiologii, psychologii i ewolucji. Dodatkowo po każdym rozdziale zachęcają czytelników do dalszej lektury. Obietnice złożone we wprowadzeniu (zwłaszcza te dotyczące rzucania nowego światła na wcześniej zadane pytania) zostały spełnione. Autorzy dostarczają nie tylko licznych anegdot i przykładów, ale także argumentów opartych na badaniach, choć w przypisach mogłyby pojawić się dokładniejsze dane umożliwiające samodzielną weryfikację przez czytelnika. Książka została napisana w sposób przystępny. Autorzy unikają żargonu naukowego, a przy wprowadzaniu bardziej skomplikowanych pojęć każdorazowo je objaśniają. Lektura jest stosunkowo lekka i przyjemna dzięki licznym przykładom z życia codziennego, co skłania do refleksji nad własnymi motywacjami i decyzjami. Pewnym problem tej książki jest jednak skłonność do nadmiernego uwydatniania roli dopaminy, przez co czytelnik może odnieść wrażenie, że stanowi ona niemal uniwersalne wyjaśnienie wszelkich zjawisk od miłości, uzależnień, twórczości, politykę itd. Pewnym ograniczeniem rozdziału poświęconego polityce jest to, że został on silnie osadzony w realiach amerykańskich, przez co traktowałabym go raczej jako analizę konkretnego przypadku. Mimo to książkę oceniam bardzo pozytywnie jako interesujące wprowadzenie do omawianej tematyki.

Właściwie chciałem przeczytać inną książkę o psychodelikach, ale znalazłem tą, więc przeczytałem tą :D i... ok, jest to kawałek wiedzy, jednak podany w dość "ciężki" jak dla mnie sposób. Dosyć naukowo - niełatwo to wchodzi i człowiek odlatuje podczas czytania/słuchania... Niektórzy mówią, że jest chaotyczna - no może, dla mnie wywiady były też dość powtarzalne, ogólnie jakbym cały czas to samo czytał. Mam takie wrażenie, że z pierwszej połowy coś wyniosłem, zwłaszcza ciekawe informacje na temat leczenia PTSD czy depresji psychodelikami, ale potem to już ciągle to samo, naukowo, nieprzystępnie i nudno. Pewnie ta druga książka wniosłaby do mojego życia więcej ;) Co nie znaczy, że ta jest bez wartości, swoją wartość ma, tylko może ze mną akurat taki sposób podania nie współgra. "ml: Czy mógłby pan w prostych słowach wyjaśnić, co dzieje się wewnątrz czaszki człowieka, który znajduje się pod wpływem psychodelików? rc: Cząsteczki substancji psychoaktywnej dostają się do organizmu i rozprzestrzeniają po wszystkich jego częściach, ale wywierają szczególnie ważny wpływ na receptory serotoninowe, które są związane z określonym rodzajem białek i wpływają na sposób działania układu nerwowego. Psychodeliki pobudzają te receptory i zwiększają ich aktywność. W rezultacie oddziałują na organizację całego mózgu, a dokładniej na duże sieci mózgu, które tymczasowo się rozpadają i dezaktywują. Poziom ich dezintegracji jest uzależniony od dawkowania substancji. Poszczególne sieci mózgu sprawują określone funkcje i powodują, że jesteśmy w stanie widzieć, słyszeć, wykonywać ruchy, myśleć i tak dalej. Za sprawą psychodelików wszystkie te podsystemy przestają być od siebie oddzielone i mieszają się ze sobą. Sposób działania całego mózgu zaczyna wtedy wyglądać jak przyjęcie, podczas którego wszyscy goście wchodzą ze sobą nawzajem w interakcje. Przestają tworzyć małe grupki i ograniczać się do rozmów ze swoimi najbliższymi przyjaciółmi, a niektórzy z nich nawiązują kontakt z osobami, których nigdy wcześniej nie spotkali. Wszyscy uczestnicy przyjęcia komunikują się więc w bardziej całościowy sposób. W tym miejscu chciałbym również wspomnieć o zaproponowanej przeze mnie zasadzie „entropicznego mózgu". Za sprawą psychodelików aktywność mózgowa staje się trudniejsza do przewidzenia i w pewnym sensie bardziej zdezorganizowana, przez co jakość naszego świadomego doświadczenia również ulega dezorganizacji. Ludzie znajdujący się pod wpływem tych substancji mają poczucie, że rzeczywistość jest dziwaczna, niepewna i nieznana. Tego rodzaju wrażenia pojawiają się nawet u osób, które wielokrotnie eksperymentowały z psychodelikami. Sednem owego poczucia dziwaczności jest właśnie nieprzewidywalność i dezorganizacja sposobu działania mózgu. Zasada „entropicznego mózgu” mówi nam czymś niezwykle ważnym, a mianowicie o tym, że bogactwo aktywności mózgowej odpowiada bogactwu świadomego doświadczenia. Jest to niezwykle prosta reguła, według niektórych ludzi zbyt prosta." (pdf.str.39-40) - ale to jest ciekawe. Tłumaczy być może działanie... i że jednak nie ma w tym niczego mistycznego ;) (czytana/słuchana: 27-18.01.2026) 3/5 [6/10]

Teoria dopaminowej huśtawki bardzo do mnie trafiła, wcześniej o tym w ten sposób nie myślałam. Ciekawe przemyślenia dotyczące leków, wydaje mi się, że mało się o tym mówi. Dużo oryginalnych i odważnych myśli o bólu, współczesnym wychowaniu i dążeniu świata do przyjemności, która, jak się okazuje, może przynieść tyle złego co dobrego. Fajnie, że to wszystko jest poparte prawdziwymi historiami pacjentów i jej własną. Polecam, aczkolwiek nie jest to stricte poradnik i nie ma podanych na tacy zaleceń czy ćwiczeń, to raczej bazowa wiedza oparta na historiach.

Rzeczoną książką autor miał na celu zainteresowanie czytelników i zachęcenie ich do dalszego zgłębiania filozofii. Rozdziały są bardzo krótkie, często wręcz pozostawiają niedosyt, ale myślę, że to celowy zabieg, dzięki któremu zaciekawieni tematem sięgną po cytowane pozycje, a reszta nie zaprzątnie sobie nadmiernie głowy. Na plus również mnogość poruszonych koncepcji

Symbolicznie jest to 700. książka, którą przeczytałem i którą zarejestrowałem jako przeczytaną na profilu w serwisie Lubimyczytać. Nie uwzględniam tu pozycji przeczytanych przed rokiem 2009 (powstanie portalu) – nie mam możliwości ich odtworzenia ani rzetelnego wprowadzenia do spisu :) Z uwagi na to symboliczne wydarzenie, pozdrawiam wszystkich czytelników lubimyczytać i życzę samych przyjemnych i kształcących lektur ;)

Bardziej przystępna wersja Jak Zrozumieć Emocje Lisy Barrett, którą zresztą autorka często cytuje. ;) dobrze że w taki bardziej poradnikowy sposób, ktoś zajął się teorią konstruowania emocji Barrett, bo książka Barrett jednak ma dość specyficzny język, jej już sobie każdy nie przeczyta. A temat ważny! ;)

Książka cierpi na typową przypadłość pozycji self-help, czyli jest mocno przegadana. Można by ją skompresować o połowę, a może i więcej, i nie straciłaby na tym. Mimo nadmuchania uważam ją jednak za wartościową - porusza temat przepływu, optymalnego doświadczenia, pozwalającego zapomnieć o otaczającym nas świecie i wzrastać wewnętrznie, co w obecnej rzeczywistości, pełnej wszelkich przyjemności w zasięgu ręki, ale wyjałowionej z satysfakcji i poczucia sensu, jest szczególnie ważne.

Naprawdę dobra książka. Autor w bardzo konkretny i bazujący na przykładach sposób ukazuje, jak nie dać sobą manipulować i jak nie dać omamić żadnej ze stron sporów. Fantastyczna lektura dla osób, które chcą zgłębić te tematykę, jak również pisać prace naukowe.

ciekawa mega ksiązka troche miałem nadzieje na poradnik pomiedzy znalezieniem równowagi pomiedzy bólem ktory wybieramy, i szczesciem ktore wybieramy ale przyznam ze bardzo fajna lekturka jesli masz problem z rozumieniem sensu poświecania sie i wybierania zcynnosci trudnych

Z przyjemnością sięgnęłam po kolejną pozycję Kai-Fu Lee, tym razem we współpracy z innym pisarzem. Chen Qiufan stworzył 10 opowiadań sci-fi z dynamicznym rozwojem technologii w tle. Lee skupił się na analizie opowiadań z punktu widzenia obecnej technologii, przyszłych prognoz, a także możliwego wpływu na ludzi, ich relacje, a także dotknął ważnego tematu sensu życia w obliczu ogromnej transformacji, której doświadczamy. Format i tematyka bardzo przypadły mi do gustu. Książka jest dobrze wydana, technologia opisana czytelnie (myślę, że nawet dla laika),tłumaczenie jest bardzo dobre, choć przy użyciu terminów technologicznych życzyłabym sobie by w nawiasie zawsze był odpowiednik angielski, gdyż polskie sformułowania często utrudniają odniesienie się do pełnego obrazu czy też pogłębianie informacji. W kilku miejscach zwroty takie zostały użyte i moim zdaniem to bardzo wygodny zabieg edukacyjny. Książkę czytałam na raty, dozowałam sobie opowieści, w między czasie poszerzając wiedzę technologiczną. Z pewnością wrócę do niej ponownie, przede wszystkim do części analitycznej Lee. Opowiadania sci-fi to nie jest kunszt tego gatunku i momentami miałam wrażenie, że są lakonicznie, jednak nie odbierają wartości całości dzieła, a też są dobrym wprowadzeniem do pogłębionej analizy. Bardzo ciekawy zabieg i z przyjemnością sięgnę w przyszłości po książki w takim formacie.

Mocny, dopracowany reportaż o człowieku, który wykorzystał wiedzę naukową w najmroczniejszy możliwy sposób. Autor imponuje przygotowaniem: akta, rozmowy, kontekst prawny – wszystko podane jasno i bez taniej sensacji. „Profesor” to nie tylko historia narkobiznesu, ale też opowieść o lukach w systemie i cenie, jaką płacą za nie inni. Bardzo dobra lektura dla fanów true crime.

Mniej poradnik bardziej laurka wystawiona psychodelikom, obszerne opisy badań z lat '60, trochę ciekawych eksperymentów i subiektywnych opisów tripów. Poradnika czy protokołów jest może kilkanaście stron. Dla osób bez wiedzy o psychodelikach, dobra pozycja aby zasiać ziarno pozytywnej ciekawości i skruszyć trochę betonu zamierzchłego myślenia jak o "narkotykach", czy substancjach rekreacyjnych.

7 cząsteczek Dawida Myśliwca to zbiór ciekawych historii o tym, jak konkretne odkrycia chemiczne wpływały na losy świata. Książka ma momenty naprawdę interesujące, ale czytałam ją z narastającym poczuciem niedosytu, gdyż wiele tematów jest tylko zarysowanych, bez pogłębienia i wyraźnych wniosków. To raczej luźne eseje niż spójna opowieść. Dobra dla osób szukających popularnonaukowej inspiracji, mniej dla tych, którzy liczą na uporządkowaną, pogłębioną refleksję.

Świetnie się to czyta, to nie jest książka poradnikowa przez którą ciężko przebrnąć, a mimo wszystko brniemy z mozołem do końca żeby coś z niej wynieść. Czytanie Czterech tysięcy tygodni było dla mnie prawdziwą przyjemnością. Autor podkresla że ta ksiązka stanowi zaprzeczenie poradnikom zachęcającym do efektywnego wykorzystywania czasu. Mi osobiście książka dała dobry materiał do przemyśleń. Może nie zmieniła zupełnie mojego życia, ale dzięki tej lekturze spojrzałem na życie w nieco inny sposób, bez presji na osiąganie i wykonywanie jak najwięcej. Zachęciła mnie do postawienia pytania co jest dla mnie tak naprawdę ważne i jak chcę przezyć moje 4000 tygodni.